Του έκοβαν το κεφάλι επί δύο λεπτά επειδή έγινε χριστιανός

Από μουσουλμάνος, χριστιανός και από ζωντανός …νεκρός. Αυτή ήταν η τιμωρία που του επεφύλαξαν φανατικοί μουσουλμάνοι στην Τυνησία, επειδή επέλεξε να αλλάξει θρησκεία.


Ο δήμιος, έκοβε επί δύο λεπτά το κεφάλι του νεοβαπτιζόμενου χριστιανού για να τον τιμωρήσει επειδή γύρισε την πλάτη στον Αλάχ. Σα να μην έφτανε αυτό, μόλις τελικά κατάφερε να κόψει το κεφάλι του, το πήρε σαν τρόπαιο στα χέρια του και πανηγύριζε.

Το φρικιαστικό βίντεο μεταδόθηκε από την αιγυπτιακή τηλεόραση και έκανε μέχρι και τον παρουσιαστή έξαλλο ο οποίος ούρλιαζε και αναρωτιόταν αν είναι δυνατόν να είναι αυτό το Ισλάμ. Δυστυχώς, είναι...

Το protothema.gr σας ενημερώνει ότι το βίντεο είναι φρικιαστικό και ακατάλληλο. 

πηγή: http://troi-kanoi.blogspot.gr/

ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ, Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΘΩΜΑΣ ΠΑΣΧΙΔΗΣ (1836-1890)

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΑΤΖΗΦΩΤΗ

Εισήγηση στο συνέδριο για τους Έλληνες Νεομάρτυρες 1453 - 1821

που έγινε το Λιδωρίκι, 29-30 Μαΐου 1997 

   Λόγιος, εκπαιδευτικός, αγωνιστής, δημοσιογράφος, ακραιφνής Έλληνας και Ορθόδοξος, ο Θωμάς Πασχίδης, γεννημένος στα 1836 στα τουρκοκρατούμενα Γιάννενα, τελειώθηκε στα 1890 στο Φεζάν της Λιβύης, γιατί αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει. Πρόκειται για μια μορφή με κύριο χαρακτηριστικό την ευγένεια και τον αγνό ενθουσιασμό για κάθε τι το σχετικό με το Γένος και την αμώμητη πίστη των πατέρων μας. Δεν είναι τυχαίο ότι πρωτοστάτησε στο Βουκουρέστι στην έκδοση του ελληνικού τύπου με την "Ίριδα" και τον "Δεκέβαλο", που γέμιζε τις στήλες τους με τον ωραίο πατριωτικό του παλμό και τη λεπτή θρησκευτική του αίσθηση, ότι με την ίδια και ακόμη μεγαλύτερη φλόγα συνέχισε τη συνεργασία του με τα πιο έγκυρα φύλλα της Πόλης και της Αθήνας για τα καυτά ελληνικά ζητήματα της εποχής εκείνης. Για την Κρητική Επανάσταση του 1866, ο Πασχίδης διέθεσεν ολόκληρη την περιουσία του και επί πλέον έκανεν εράνους, δημοσιογράφησε, έγραψε ποιήματα.

Έξι χρόνια πριν εξέδωσεν "Ακολουθία και βίο του Αγίου ιερομάρτυρος και ισαποστόλου Κοσμά του εν Αλβανία μαρτυρήσαντος εν έτει 1779 κατά μήνα Αύγουστον". Στον πρόλογό του χαρακτήριζε τον θρυλικό Πατροκοσμά "απερίπρεπτον εν Αλβανία στύλον κατά της θρησκείας των Αγαρηνών, οίος ο Άγιος θαυματουργός Σπυρίδων εν Κερκύρα ακράδαντον στήριγμα κατά των σχισματικών Παπιστών". Λανθασμένα το βιβλίο αυτό αναφέρεται ως επανέκδοση των παλαιοτέρων Αγίου Νικοδήμου - Χριστοδουλίδη. Ο Πασχίδης τις γνώριζε βέβαια και τις χρησιμοποίησε, αλλά απέθεσε στο νέο έργο την προσωπική του σφραγίδα. Πνευματικός απόγονος του Εθνομάρτυρα Ρήγα απέβλεπε σε μια παμβαλκανική συνεργασία. Χαρακτηριστικόν είναι ότι ανατύπωσε το φύλλον της Χάρτας του Ρήγα με την επιπεδογραφία της Κωνσταντινούπολης. Συνήθιζε να λέγει ότι "η σωτηρία της Ανατολής έγκειται εν τω συνδέσμω των Ανατολικών λαών".

Την πολεμική του συγκέντρωναν τόσο οι μεγάλες δυνάμεις όσο και η Τουρκία, που επιβουλεύονταν την ελληνική ανεξαρτησία οι πρώτες, ενώ η δεύτερη κρατούσε   υπόδουλα ελληνικά   και βαλκανικά εδάφη. Όταν όμως ο Πανσλαβισμός πήρε σάρκα και οστά κι ο Πασχίδης διαπίστωσε τα ύπουλα σχέδιά του, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό μας συμφέρον στράφηκε προς τη Δύση εκθέτοντας την επικίνδυνη τροπή των πραγμάτων και ζητώντας να "εξυπνήση πλέον και να θεραπεύση όσα η ακρισία και η αδικία αυτής κακά διεπράξατο". Για να υποστηρίζει τις θέσεις του ταξίδευε ο ίδιος συχνά στο εξωτερικό και εξέδωσε σημαντικά για την εποχή βιβλία. Στα πλαίσια της εθνικής του δράσης πρέπει να τοποθετηθεί και η λειτουργία το 1871 στο Βουκουρέστι Ελληνικού Εκπαιδευτηρίου από τον Πασχίδη. Στην εφημερίδα του "Ίρις" δημοσίευσεν έκκληση προς τους 'Έλληνες γονιούς να εγγράψουν τα παιδιά τους στο ελληνικό σχολείο λαμβάνοντες "μέτρα ίνα μη επί πλέον εκφυλίζωνται τα τέκνα των εις ξένα σχολεία, ένθα η ελληνική γλώσσα είναι προγεγραμμένη, ή διδάσκεται λίαν παρέργως, ώστε να μη μανθάνεται ουδέποτε...". Δεν πρέπει εξ' άλλου, να παραλειφθεί η αναφορά της αρθρογραφίας του για την αρπαγή της μοναστηριακής περιουσίας στη Ρουμανία, όπου τα μοναστήρια της Ηπείρου είχαν πολλά μετόχια, για την ισότητα των γυναικών, που κατά τον Πασχαλίδη μόνο με τον Ελληνικό Χριστιανισμό "ήταν δυνατό να τελειοποιηθούν" για τη δημιουργία ελληνικού ναυτικού, στην οποία έπρεπε να συμβάλλουν και οι ομογενείς της Ρουμανίας, για τα εθνικά δίκαια της ελληνικώτατης Μακεδονίας και της Ηπείρου. Παράλληλα επισκέπτεται το Άγιον Όρος, τα Ιεροσόλυμα και δίνει περιγραφές γεμάτες θρησκευτική ανάταση και ορθόδοξη αίσθηση. Το 1975 συγκεντρώθηκαν σε ένα τομίδιο όλα τα θρησκευτικού περιεχομένου έργα του με πρόλογο του Δρα της Θεολογίας κ. Κωνσταντίνου Κούρκουλα.

Όλη αυτή η δραστηριότητα ήταν επόμενο να επισύρει σοβαρές συνέπειες αφού μάλιστα ο Πασχίδης από το 1882 μεταφέρει τη δράση του στην καρδιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολη, όπου θα μπορούσε να πει κανείς ότι πολλαπλασίασε τους αγώνες του. Εκεί τον συνέλαβαν οι Τούρκοι με ψεύτικη καταγγελία του διαβόητου Απ. Μαργαρίτη, που ο γνωστός ιστορικός και εκδότης της "Επιθεωρήσεως", με την οποία συνεργαζόταν ο Πασχίδης, Επαμεινώνδας Κυριακίδης, χαρακτηρίζει εύστοχα "ψευδορωμούνο". Ήδη οι Τουρκικές αρχές ήταν σφόδρα ενοχλημένες από τη δράση του κι έτσι τους δόθηκε η κατάλληλη αφορμή. Από εδώ και πέρα αρχίζει το στάδιο του μαρτυρίου του Πασχίδη, που τελικά θανατώθηκε στο Φεζάν ομολογώντας ως την ύστατη πνοή του την πίστη του στον Ιησού Χριστό.

Άφθονα δημοσιεύματα στον αθηναϊκό τύπο του 188 κ. εξ. μας πληροφορούν για τις άθλιες συνθήκες παραμονής του στις φυλακές της Πόλης. Διαδοχικά τον ενέκλεισαν στη Διεύθυνση της Αστυνομίας Σταυροδρομίου, στο Σεράϊ Γαλατά, και στις ειρκτές, τα ανήλιαγα μπουντρούμια της Πόλης, όπου κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του. Βασανιστήρια, ανακρίσεις, κακομεταχείριση τον είχαν σωματικά εξουθενώσει, όχι όμως ψυχικά. Ως την στιγμή που παρέδωσε το πνεύμα του, το ορθόδοξο φρόνημά του παρέμεινε ακλόνητο και η αγωνιστική του διάθεση ακμαία. Κορυφαίοι πολιτικοί στη Βουλή ζήτησαν την απελευθέρωσή του. Ο Θ. Δεληγιάννης επέκρινε τον Υπουργό Εξωτερικών Δραγούμη για τον όλο χειρισμό της υποθέσεως από ελληνικής πλευράς, ως τις 12 Φεβρουαρίου 1889, που ο Θωμάς Πασχίδης μαζί με τον συγκρατούμενό του Ν. Φιλιππίδη, Δρα Φιλοσοφίας, που τελικά επέζησε και του οφείλουμε την πιο σημαντική μαρτυρία για τη θανάτωσή του, καθώς, και με τον μικρότερο αδελφό του Κων. Πασχίδη, που συνελήφθη μόνο επειδή ήταν αδελφός του Θωμά, στάλθηκαν με το ατμόπλοιο "Χασάν -πασάς" στην Αφρική μέσω Σμύρνης, Χίου, Χανίων, Σούδας, Χανίων. Στις 26 Φεβρουαρίου τον έκλειναν στις φυλακές της Βεγγάλης, που όμως δεν ήταν ο τελικός προορισμός του.

Στις 24 Μαρτίου με την κορβέτα "Ισκενδέρ" τον μεταφέρουν στην Τρίπολη, όπου ανακρίθηκε από τον βαλή. Κάποια στιγμή ο Φιλιππίδης είδε τον συνεξόριστό του Πασχίδη μπρος στη μεγάλη αίθουσα του Διοικητηρίου "ποιούντα το σημείον του σταυρού, ενώ εισήγετο εις αυτήν. Τη στιγμή δε ταύτη η συγκίνησις του δεσμώτου, διεγείρασα το θρησκευτικόν αυτού αίσθημα, υπήρξεν απεριγράπτως ιδανική, ουρανία!" Από την Τρίπολη οδηγήθηκε στο Φεζάν, όπου ήταν εκτοπισμένοι 23 ακόμη Έλληνες, τους οποίους σύμφωνα με δημοσίευμα στην "Ακρόπολη" βασάνιζαν για να αλλαξοπιστήσουν. Η σημασία του δημοσιεύματος αυτού είναι πολύ μεγάλη, γιατί περιλαμβάνει κι ένα ιδιόγραφο σημείωμα του ίδιου του Θωμά Πασχίδη. Ιδού τι ο ίδιος γράφει για τους εγκάθειρκτους εκεί Έλληνες:

"Δέκα άλλοι, ομοίως Μακεδόνες... , απέθανον σπαραξικάρδιον θάνατον, άνευ ουδεμιάς περιθάλψεως, άνευ φαρμάκων, άνευ ιατρού και άνευ ιερέως, προς τελευταίαν παραμυθίαν και μετάδοσιν του Κυριακού δείπνου τουλάχιστον κατά την ώρα της εις Κύριον εκδημήσεως αυτών, ως κύνες δε τινές άνευ χριστιανικής ταφής ριφθέντες εις την άμμον έξω της πόλεως, διότι οι ενταύθα Άραβες θεωρούσιν ως βέβηλον το ενταφιάζειν τους χριστιανούς. Τρεις δε άλλοι... συλληφθέντες και καταδικασθέντες ως λησταί απεστάλησαν εις τας ειρκτάς του Φεζάν, ένθα εκβιασθέντες εις εξισλαμισμόν περιετμήθησαν από δειλίαν ονομασθέντες Σουλεϊμάν, Σαΐντ και Μεχμέτης. Και ούτω εκ των 23 και μόνων ενταύθα καθειρχθέντων χριστιανών 11 ακμαίοι την ηλικίαν εν διαστήματι 6  μηνών ετελεύτησαν, τρεις εξισλαμίσθησαν βία, οι δε λοιποί μη ενδόσαντες υπέστησαν απεριγράπτους αικισμούς και κακώσεις...".

Για τον εαυτό του γράφει τα εξής εξαιρετικά ενδιαφέροντα:

"Ο Θωμάς Α. Πασχίδης (ετών 54), αρχαίος δημοσιογράφος, επειδή εδημοσίευσε προ ετών διάφορα εν αλλοδαπή βιβλία, συνελήφθη εν Βυζαντίω, ένθα ειργάζετο ως συντάκτης της εφημερίδος "Επιθεώρησις" και εγκαθείρχη επίσης χωρίς να δικασθή! Ανακριθείς δε μόλις μετά πεντάμηνον φρικτήν κάθειρξιν ενώπιον είδους ανακριτικής τινός επιτροπίας, ομοίως εκ Τούρκων μόνον συγκειμένης, και εγκλεισθείς επί τρεις έτι μήνας εν Κων/πόλει, ανήχθη είτα εις τας ειρκτάς του Φεζάν, αφού κατά το μακρόν της οδοιπορίας διάστημα επί ένα και ήμισυ μήνα τουτέστιν, υπέστη ανήκουστα δεινά, όπως αποκατάσταση της πολυτίμου ημών Χριστιανικής πίστεως ήδη δε κατακείμενος και ούτος εις οπήν θυρίων ημιθανής, άνευ ενδυμάτων, άνευ τροφής, άνευ θερμάνσεως μώλωψι δε και πληγαίς κατάστικτος ένεκα των παντοειδών κακουχιών και βασάνων".

Σύμφωνα με μαρτυρία του Φιλιππίδη τον οποίο επιχείρησαν να φονεύσουν μαζί με τον Πασχίδη "δια γνωστών εις τους Άραβας μέσων εξαγριώσαντες τας καμήλους, αι οποίαι ετίναξαν κάτω αμφοτέρους" (τους μετέφεραν στις 5 Ιουλίου στη Μούρζανη με τη συνοδεία ενός χωροφύλακα, δύο άλλων συνοδών και με άγριες καμήλες, χωρίς χαλινάρια), "ήκουεν τους Άραβας οίτινες εξεβίαζον τον αείμνηστον Πασχίδην να εξωμόση". Αυτό συνέβη στο χωριό Ικούτοβα, όπου τους οδήγησαν τραυματισμένους από την πτώση, μετά εξάωρη οδοιπορία. Εκεί "την πρωΐαν παρουσιάζεται Άραψ τις και λέγει ότι ο γέρων (έτσι τον είχαν καταντήσει) Πασχίδης ούτε κινείται ούτε ομιλεί πλέον, ενώ η υγεία του δεν ήτο εις τοιούτον κρίσιμον σημείον".

Οι Τούρκοι βέβαια επεχείρησαν να εμφανίσουν τη θανάτωσή του ως φυσικό θάνατο. Όμως ο Φιλιππίδης, αν και βαριά τραυματισμένος τελικά απελευθερώθηκε και επέζησε για να περιγράψει ως εξής το μαρτύριο του Θωμά Πασχίδη:

"Ο Πασχίδης είχε πληγωθή πολύ ελαφρότερον εμού, αλλ' οι αιμοδιψούντες Άραβες εκπληρούντες πιστήν εντολήν της εν Μούρζουτι δολοφονικής αποφάσεως του Μουτασερίφη, εδολοφόνησαν αυτόν αγρίως. Ήκουσα μάλιστα δια του εκ Καλαμών χωρίσματος της καλύβης να προτείνουν αυτώ εξισλαμισμόν, αλλά ο Πασχίδης μεθ' ιεράς φρίκης απωθών τας ατίμους προτάσεις έλεγεν: "Ο Μωάμεθ είναι ψευδοπροφήτης, μόνον ο Ιησούς Χριστός είναι αληθής". Ούτοι ήσαν οι τελευταίοι λόγοι του".

Έτσι ακριβώς τελειώθηκε ο Νεομάρτυρας Θωμάς Πασχίδης και πρέπει εδώ να αναφερθεί ότι όταν το 1974 εκδόθηκε βιβλίο μου "Θ. Α. Πασχίδης (1836-1890). Ο λόγιος - ο εκπαιδευτικός - ο αγωνιστής - ο δημοσιογράφος- ο Έλληνας - ο μάρτυρας. Η ζωή και το έργο....,  ανεπιφύλακτα δεκτός. Κρίνοντάς το στο περιοδικό του "Αθηναϊκοί Διάλογοι", που εξέδιδε ως πριν λίγα χρόνια, ο λόγιος μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης έγραψε μεταξύ άλλων:

"Θα ήτο παράλειψις ασυγχώρητος εάν δεν εσημείωνα ότι ο Πασχίδης δεν υπήρξεν εθνομάρτυς μόνον, αλλά και μάρτυς Χριστού, αφού συμφώνως με την πληροφορίαν του επιζήσαντος των βασανιστηρίων Φιλιππίδου, "μεθ' ιεράς φρίκης απωθών" τας ατίμους προτάσεις προς εξισλαμισμόν, έλεγεν εις τους αγαρηνούς: "Ο Μωάμεθ είναι ψευδοπροφήτης, μόνον ο Ιησούς Χριστός είναι αληθής". Και συνεχίζει ο Φιλιππίδης: Ούτοι ήσαν οι τελευταίοι λόγοι του και έκτοτε έχασα τον προσφιλή μου φίλον... " (σελ. 158)"

Και ο Δρ. Θεολογίας Κων. Κούρκουλας προλογίζοντας τον α' τόμο των "Απάντων" του Πασχίδη τον μόνο που ως σήμερα εκδόθηκε με τα θρησκευτικά του έργα, παρατηρούσε:

"Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το συναξάρι των νεομαρτύρων είναι πολύ ελλιπές. Όσο κι αν προσπάθησαν άνδρες σοφοί και ακούραστοι με επί κεφαλής τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομο Παπαδόπουλο να το ολοκληρώσουν, στάθηκε αδύνατο. Δεν μπόρεσαν, ούτε θα μπορέσουν ποτέ να "συγκλείνουν" το "νέφος τούτο των μαρτύρων".

Όλο και κάποιος ξεφεύγει. Και ένας σπουδαίος μεταξύ αυτών, ο Θωμάς Πασχίδης, ο μάρτυρας αυτός της Ελλάδας, ξέφευγε χρόνια τώρα και θάμενε άγνωστος, θαμμένος στην άμμο της Λιβύης, εάν δεν τον ανάσταινε η στοργή, η τόσο συγκινητική, του μικρανεψιού του κ. Θωμά Καζαμία κι εάν δεν τον σμίλευαν τόσο ανάγλυφα η γραφίδα του λαμπρού ερευνητή, του κ. Ι.Μ. Χατζηφώτη, που με τόση ενάργεια έστησε μπροστά μας τη φωτεινή μορφή του εθνομάρτυρα Θωμά Πασχίδη".

Εντυπωσιάζει, ασφαλώς το γεγονός ότι και στο όργανο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας "Η Φωνή του Ευαγγελίου" δημοσιεύθηκε άρθρο του Γ. Σ. Φερεντίνου, που με τον τίτλο "Νεομάρτυρες" παρουσίαζε το βιβλίο μου και σημείωνε για την περίπτωση του Θωμά Πασχίδη τα εξής:

"Πλούσια είναι η ιστορία της Εκκλησίας, σε άνδρες και γυναίκες που υπέστησαν βασανισμούς, διωγμούς και θάνατο, επειδή δεν δέχθηκαν ν' αρνηθούν την πίστι στον Χριστό. ΟΙ πρώτοι χριστιανικοί αιώνες έχουν να παρουσιάσουν πλείστους μάρτυρες της πίστεως. Ειδικά όμως εδώ, στην Ανατολή, η υπαγωγή στους Μωαμεθανούς, προκάλεσε νέους σκληρούς διωγμούς, από τους οποίους, μόνο η προέλευσις στο Ισλάμ μπορούσε να διασώση τους χριστιανούς που με διάφορες αιτίες συλλαμβάνονται. Έτσι αναπτύχθηκε νέα σειρά μαρτύρων οι Νεομάρτυρες, που μαρτύρησαν από την Άλωσι έως και τον περασμένο αιώνα".

Ο κριτικός Στ. Ι. Αρμενάκης, εξ άλλου, έχει γράψει ότι ο "μάρτυρας" Πασχίδης "παρέμενε περίπου άγνωστος και ουσιαστικά αδοξολόγητος". Ο κριτικός των "Επικαίρων" Άργος (Τάκης Μενδράκος) μιλούσε για τον "μαρτυρικό θάνατο της μεγάλης αυτής φυσιογνωμίας". Ο εξαίρετος λογοτέχνης και κριτικός Γιάννης Χατζίνης έχει παρατηρήσει ότι "το τέλος του ήταν μαρτυρικό και προστίθεται ακόμη ένας αγωνιστής, ένας ήρωας, ένας μάρτυς". Ανάλογα κάνει λόγο για τον "μαρτυρικό θάνατό" του ο αείμνηστος Διευθυντής της "Ιστορίας εικονογραφημένης" Δημήτρης Αστερινός χαρακτηρίζοντάς τον "πολύ σημαντική μορφή". Και ο συγγραφέας και κριτικός Άγγελος Φουριώτης σημειώνει πως "ζωή, αγώνες και θυσία ισούνται με το έργο και το έργο με τη ζωή και τους αγώνες του μάρτυρα".

Άλλες κρίσεις: "Όλη η μακρά πολυκύμαντη πορεία και η προσφορά του έξοχου Εκείνου Ηπειρώτη είναι γραμμένη με σεβασμό προς τα κείμενα, από την αρχή, χωρίς κενά, ως τις τελευταίες δραματικές σελίδες του μαρτυρικού θανάτου του το 1890, στο Φεζάν της Λιβύης" (Χρυσάνθη Ζιτσαία". "Και ο μεν Φιλιππίδης σώθηκε, ο Πασχίδης όμως έπειτα από αφάνταστες ταλαιπωρίες, σωματικές και ψυχικές , θανατώθηκε στο Φεζάν της Λιβύης. Μαρτυρικός ήταν ο θάνατός του" (Λέων Ι. Μελάς). "Ο συγγραφέας παρακολουθεί τον Ηπειρώτη, αλλά και τον μεγάλο Έλληνα από την γέννησή του ως το μαρτυρικό θάνατό του στην αφρικανική έρημο" (Άλκης Μυρσίνης -Μάνθος). "Όλη η ζωή του Πασχίδη στάθηκε μια συνεχής προσφορά στην ιδέα της ελευθερίας, που την θέρμαινε η πίστη στον ελληνισμό και την ορθοδοξία και έκφραση αυτής της πίστης είναι και το έργο του" (Λιλή Πρεβελάκη). "Επισφράγισε το έργο του δίδοντας και την ίδια του τη ζωή γι' αυτά που επίστευε" (Α. Χ. Μαμμόπουλος).

Ωστόσο δεν άργησε και πάλι ο Πασχίδης να περάσει στην άγνοια και τη λήθη, γι' αυτό και επιθυμώ να εκφράσω προς τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονα τόσο την τιμητική πρόσκληση να λάβω μέρος στις εργασίες του εξαιρετικά σημαντικού αυτού Συνεδρίου της Αποστολικής Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων για τη δόξα της Ορθοδοξίας και του Γένους μας, που είναι οι Νεομάρτυρες, και για την ευκαιρία που μου έδωσε να προβάλω έναν λανθάνοντα Νεομάρτυρα από το επίσημο αυτό εκκλησιαστικό βήμα υποβάλλοντας ταυτόχρονα τη θερμή παράκληση, εφ' όσον η Παναγιώτης του το κρίνει εύλογο, να εισηγηθεί αρμοδίως στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας και για την επίσημη καταχώρηση της μνήμης του στη χορεία των Νεομαρτύρων, όπως συνέβη και με του Αγίου Γρηγορίου του Ε', που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας κι εκείνη δεν ήταν δυνατό να παραπεμφθεί στην Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία.

www.egolpion.gr

Ἱερομάρτυς Ἀλέξανδρος Παρούσνικωφ

Ἅγνωστος συγγραφεύς

Ἡ ἄγνοια καὶ ἡ λήθη εἶναι οἱ χειρότεροι κίνδυνοι γιὰ τὸν ἄνθρωπο, οἱ πιὸ θανάσιμες παγίδες. Αὐτὲς ἐπιτυχῶς στήνονται ἀπὸ τὴν μεθοδευμένη παραπληροφόρηση, τὴν προπαγάνδα ποὺ ἀσκεῖται ἀπὸ τὰ Μέσα Γενικῆς Ἐνημερώσεως. Ὑπερβολή, διόγκωση, συσκίαση, σκόπιμη ἀπόκρυψη. Νὰ μερικὰ δοκιμασμένα ἐργαλεῖα. Μέσα στὴν ζάλη καὶ τὸν θόρυβο τῆς τρεχούσης ἐπικαιρότητος, ἂς στρέψουμε τὴν προσοχή μας σὲ ἱστορίες ἀλήθειας καὶ γνώσεως.

Ἰδοὺ λοιπὸν μία τέτοια, ἀπὸ τὶς ἀναρίθμητες, βγαλμένη ἀπὸ τὴν μαύρη ἐποχὴ τῆς Λενινιστικῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας, στὸ στόχαστρο τῆς ὁποίας βρέθηκαν τὰ «θλιβερὰ ἔντομα»: παπάδες, καλόγεροι, μητροπολίτες. Καὶ ὁ καθένας ἂς μετρηθεῖ μὲ τὸν ἑαυτό του. Συγκλονιστικὴ καὶ ἀβάστακτη γιὰ τὰ μέτρα μας εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ πολύτεκνου ἱερομάρτυρος Ἀλεξάνδρου Παρούσνικωφ.

Νυμφεύθηκε τὴν Ἀλεξάνδρα Ἰβάνοβνα καὶ ἔκαμαν 10 παιδιά. Μὲ τὰ παιδιὰ του ὁ ἱερέας ἦταν ἐπιεικής. Ποτὲ δὲν τὰ τιμωροῦσε μόνο τοὺς ἔλεγε: «Μὴ μαλώνετε, μὴ μαλώνετε». Ὅταν ἄρχισαν οἱ διωγμοὶ τῆς σοβιετικῆς ἐξουσίας κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ οἰκογένειά τους ἄρχισε νὰ ζῆ πολὺ δύσκολα κι ἂν δὲν τοὺς βοηθοῦσαν οἱ γείτονες δύσκολα θὰ ἐπιζοῦσαν. Ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας του ἦσαν στερημένα πολιτικῶν δικαιωμάτων καὶ δὲν τοὺς ἔδιναν δελτίο τροφίμων. Τὰ κρατικὰ καταστήματα ἦσαν κλειστὰ γι’ αὐτούς.

Κάποτε παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων στὸ σπίτι τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε ψωμί. Ἡ πρεσβυτέρα καθόταν στὸ ἄδειο τραπέζι θλιμμένη. Ὁ π. Ἀλέξανδρος ἑτοιμάζεται νὰ πάει στὴν ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων. Ἀνοίγει τὴν πόρτα καὶ φωνάζει: «Παπαδιά, παπαδιά, πήγαινε ἐκεῖ!» Ἐκείνη βγαίνει καὶ βλέπει δυὸ σακκιὰ μὲ ψωμί, πατάτες καὶ σιμιγδάλι. «Νὰ ὅ,τι χρειάζεται γιὰ τὴν αὐριανὴ γιορτή», τῆς λέει ὁ π. Ἀλέξανδρος.

Στὰ 1920 ἔκαναν κατάσχεση στὸ μισό τους σπίτι καὶ ἐγκατέστησαν ἐκεῖ τὸν ἀρχηγὸ τῆς τοπικῆς ἀστυνομίας Μιχαλένκο. Ὁ γιὸς του ἐργαζόταν στὴ NKBΔ, στὴ Λουμπιάνκα. Ὁ Μιχαλένκο ἀρρώστησε ἀπὸ φυματίωση ἀπὸ τὴν ὁποία καὶ πέθανε. Συνήθιζε λοιπὸν νὰ πηγαίνει σὲ ἐκεῖνο τὸ τμῆμα τοῦ σπιτιοῦ ὅπου ζοῦσε ἡ οἰκογένεια τοῦ ἱερέως καὶ νὰ φτύνει. Ἡ παπαδιὰ ἔπεσε μπροστά του στὰ γόνατα καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ μὴν τὸ κάνει αὐτό.

– Ἐμεῖς εἴμαστε φταῖχτες, ἀλλὰ λυπηθεῖτε τὰ παιδιά.

– Ἡ παπαδικὴ λέρα πρέπει νὰ σβήσει, ἀπαντοῦσε.

Σύντομα ἀρρώστησε ἀπὸ φυματίωση ἕνας γιός του, μετὰ ἄλλος γιός, μετὰ ἡ κόρη κι ὕστερα ἄλλη κόρη. Δὲν περνοῦσε χρόνος ποὺ νὰ μὴ κηδεύει κι ἕνα παιδί της ἡ Ἀλεξάνδρα Ἰβάνοβνα.

Κάποτε ὁ π. Ἀλέξανδρος πήγαινε στὸ δρόμο κρατώντας τὴν κόρη του ἀπὸ τὸ χέρι. Οἱ περαστικοὶ γύριζαν πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἔφτυναν. Τὸ κοριτσάκι σφίγγει δυνατὰ τὸ χέρι του καὶ σκέπτεται: «Κύριε, κι ὅμως εἶναι ὁ πιὸ καλός!». Ὁ πατέρας αἰσθανόμενος τὴν ψυχικὴ κατάσταση τοῦ παιδιοῦ του, τῆς λέει ἥσυχα: «Τάνια μου, δὲν εἶναι τίποτα! Ὅλα αὐτὰ εἶναι γιὰ τὸν κουμπαρά μας».

Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἱερέα εἶχε μία ἀγελάδα, ἡ ὁποία, ὅπως σὲ ὅλες τὶς οἰκογένειες τότε, ἦταν ὁ τροφοδότης τους. Κάποτε οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς ἐξουσίας τὴν πῆραν ἀπὸ τὴν αὐλή. Ὁ π. Ἀλέξανδρος ἦταν ἐκείνη τὴν ὥρα στὸ ναό. Ἐπιστρέφοντας τοὺς βλέπει ὅλους συγχυσμένους καὶ ἐρωτᾶ τί συμβαίνει.

-Τὴ γελάδα μας τὴν πῆραν ἀπὸ τὴν αὐλή.

-Πῆραν τὴν γελάδα. Ἐλᾶτε, γρήγορα ὅλα τὰ παιδιά, γονατίστε νὰ ψάλλουμε εὐχαριστήρια δοξολογία στὸν Ἅγιο Νικόλαο τὸν θαυματουργό.

Ἡ παπαδιὰ τὸν κοίταξε μὲ ἀμηχανία.

– Παπά μου…

– Σάσενκα, ὁ Θεὸς ἔδωσε, ὁ Θεὸς πῆρε.Ἂς τὸν δοξολογήσουμε.

Ἀπὸ τότε ποὺ δὲν ὑπῆρχε πιὰ γελάδα, κάθε μέρα στὴν ἐξώπορτα βρισκόταν ἕνα καλάθι μὲ μιὰ μποτίλια γάλα καὶ δυὸ καρβέλια ψωμί. Τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ γιὰ πολλὴ ὥρα κοιτοῦσαν στὸ παράθυρο, ἔβγαιναν στὴν ἐξώπορτα γιὰ νὰ μάθουν ποιὸς τοὺς φέρνει τὸ ψωμὶ καὶ τὸ γάλα. Κάποιες φορὲς παρακολουθοῦσαν μέχρι τὴ βαθειὰ νύχτα, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ δοῦν τὸν εὐεργέτη τους. Αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς βοήθειας τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ θαυματουργοῦ συνεχίστηκε γιὰ ἀρκετὰ μεγάλο χρόνο.

Τὶς νύχτες συχνὰ καλοῦσαν τὸν π. Ἀλέξανδρο στὴ NKBΔ, καὶ τοῦ ἔλεγαν:

– Φύγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ἔχεις δέκα παιδιά, ἀλλὰ δὲν τὰ λυπᾶσαι.

– Ἐγὼ ὅλους τοὺς λυπᾶμαι, ἀλλὰ ἐγὼ ὑπηρετῶ τὸν Θεὸ καὶ θὰ παραμείνω μέχρι τέλους στὴν ἐκκλησία, ἀπαντοῦσε ὁ ἱερεύς.

Συνέβη πολλὲς φορὲς τὴ νύχτα νὰ βρίσκεται στὴ NKBΔ, ἀλλὰ τὸ πρωὶ πήγαινε στὴν ἐκκλησία νὰ λειτουργήσει.

Μετὰ ἀπὸ πολλὲς ταλαιπωρίες ὁ π. Ἀλέξανδρος Παρούσνικωφ καταδικάστηκε σὲ τυφεκισμὸ καὶ τυφεκίστηκε στὶς 27 Ἰουνίου 1938. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θάνατό του ἔγραψε στὴ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά του:

«Παιδιά μου σᾶς φιλῶ ὅλους καὶ δυνατά σᾶς σφίγγω μέσα στὴν καρδιά μου. Νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Νὰ σέβεστε τοὺς μεγαλυτέρους, νὰ φροντίζετε τοὺς μικροτέρους. Μὲ ὅλες σας τὶς δυνάμεις νὰ προστατεύετε τὴ μητέρα σας. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ…»

«Ἀγαπημένη μου Σάσα! Σ’ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν εὐτυχία πού μοῦ ἔδωσες. Γιὰ μένα μὴν κλαῖς. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».


www.agiazoni.gr

Θα κρεμάσουν κουτσό Αφγανό που εργάζεται στον Ερυθρό Σταυρό επειδή έγινε χριστιανός

Αφγανός φυσιοθεραπευτής θα εκτελεστεί εντός τριών ημερών επειδή έγινε χριστιανός.

Ο 45χρονος Said Musa, κρατείται επί οκτώ μήνες σε φυλακή της Καμπούλ, όπου όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, έχει υποστεί βασανιστήρια και έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά από κρατούμενους και φύλακες.

Ο Μούσα, ο οποίος έχασε το αριστερό του πόδι σε μια έκρηξη νάρκης κατά τη δεκαετία του 1990, εργάστηκε για τον Ερυθρό Σταυρό για 15 χρόνια και βοηθάει στη ιατρική παρακολούθηση των ακρωτηριασμένων.

Συνελήφθη τον Μάιο του περασμένου έτους, καθώς προσπαθούσε να ζητήσει άσυλο στη γερμανική πρεσβεία μετά την επίθεση κατά χριστιανών στο Αφγανιστάν.

Ισχυρίζεται ότι δέχθηκε την επίσκεψη από έναν δικαστή, ο οποίος του είπε ότι θα κρεμαστεί εντός των ημερών αν δεν ξαναεπιστρέψει στο Ισλάμ.

Αλλά παραμένει αμετακίνητος και είπε ότι είναι πρόθυμος να πεθάνει για την πίστη του.

Είπε την εφημερίδα Sunday Times: «Το σώμα μου είναι δικό τους για να κάνουν ό,τι θέλουν.

«Μόνο ο Θεός μπορεί να αποφασίσει, αν το πνεύμα μου θα πάει στην κόλαση».

Δικηγόροι αρνήθηκαν να τον υπερασπιστούν, ενώ άλλοι ξεκίνησαν αλλά τα παράτησαν αφού δέχθηκαν απειλές θανάτου.

Ο Μούσα συνελήφθη όταν ένας τηλεοπτικός σταθμός έδειξε δυτικούς άνδρες να βαπτίζουν Αφγανούς κατά τη διάρκεια μίας μυστικής λειτουργίας.

Christian Concern και Compass Direct News αναφέρουν ότι δεν έχουν απαγγελθεί επίσημες κατηγορίες κατά του Musa. Το χειρότερα είναι ότι ο Ερυθρός Σταυρός έχει κάνει ελάχιστα για να τον υπερασπιστεί. Στην πραγματικότητα, όπως λέει ο Todd Nettleton (VOM): «Αν πας στην ιστοσελίδα του Ερυθρού Σταυρού και αναζητήσεις το όνομα Sayed Mossa, ή ψάξεις για αυτά που έχουν ειπωθεί για τη σύλληψή του, δεν υπάρχει τίποτα. Είναι μια εκκωφαντική σιωπή.”

“Φαίνεται σαν να θυσιάζουν έναν από τους παλιότερους υπαλλήλους τους ώστε να μην ενοχλήσουν τη κυβέρνηση του Αφγανιστάν. Έτσι είναι προφανές ότι προσπαθούν να προστατεύσουν την δουλειά τους και να κρατήσουν ανοικτές τις πόρτες που πρέπει να είναι ανοικτές”.

Πηγή: http://www.dailymail.co.uk/

Αναδημοσίευση από: http://enimerosimeapopci.blogspot.com

Και από: http://www.troktiko2010.com

Και από: https://vatopaidi.wordpress.com

***

ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ ΜΟΥΓΓΑ!!!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Και όμως! Προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισλάμ είναι φιλειρηνική θρησκεία και ότι ουδένα κίνδυνο διατρέχει η πατρίδα μας από την κατακόρυφη αύξηση των μουσουλμάνων μεταναστών!!!

Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι θα συμβεί όταν οι μουσουλμάνοι θα είναι πλειοψηφία στην πατρίδα μας και θα επιδιώξουν να εφαρμόσουν τη “σαρία”.

Στο μεταξύ το πιο τραγικό. Το φοβερό αυτό γεγονός ούτε που αναφερέται στις ειδήσεις των ΜΜΕ!

Μούγγα!

Λες και δεν συμβαίνει τίποτα!

Εδώ το ότι οι Μουσουλμάνοι μετανάστες ξυλοκόπησαν δύο ιερείς στην Ελλάδα αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα “ξενοφοβίας” και θα σκοτιστούν επειδή ένας Αφγανός θα εκτελεστεί στον Αφγανιστάν επειδή δεν θέλει να προδώσει την πίστη του στο Χριστό;

Ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα και τον πλανήτη ολόκληρο από τη μανία των Ισλαμιστών. Τετρακόσια (μάλιστα καλά διαβάσατε. Δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος: 400) τζαμιά λειτουργούν αυτή τη στιγμή στο λεκανοπέδιο Αττικής και η κυβέρνησή μας θέλει να ξοδέψει εκατομμύρια, εν μέσω αυτής της φοβερής οικονομικής κρίσης, για να κτιστεί τέμενος στο Βοτανικό για να γκετοποιηθεί οριστικά και αμετάκλητα η περιοχή!

Αληθώς! “Ουχί εμώρανεν ο Θεός” τους κυβερνήτες μας αλλά και εμάς που τους εκλέξαμε και τους ανεχόμαστε να εκθεμελιώνουν τα πάντα;

Πηγή: http://panayiotistelevantos.blogspot.com

www.zoiforos.gr

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ SANTA CRUZ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Βιογραφικό.

1. Ένας νέος μάρτυρας.

Ο πατήρ Ιωάννης Καρασταμάτης γεννήθηκε το 1937 στο ελληνικό χωριό Αποίκια στο νησί της Άνδρου.
Η ατμόσφαιρα του χωριού ήταν ποτισμένη με τον ορθόδοξος τρόπος ζωής.
Οι κάτοικοι του χωριού ήταν πιστοί κι ακολουθούσαν πάντα το πρόγραμμα της εκκλησίας.
Αυτό επηρέαζε βαθύτατα τον νεαρό Ιωάννη που έβλεπε μέσα στην άδολη καρδιά του να ανάβει ο πόθος για τον Θεό.
Σαν αγόρι που έζησε τα παιδικά , του χρόνια στο νησί της Άνδρου είδε πολλά θαύματα που ο Θεός έκανε στην καθημερινή ζωή των χωρικών .
Είδε την δύναμη της προσευχής και δυνάμωσε την πίστη του στον θεό.
Αν και δεν παρακολούθησε οποιοδήποτε θεολογικό σχολείο, θέλησε να βάλει την πίστη του σε εφαρμογή και να γίνει ιερέας.
Το 1957, στη ηλικία είκοσι, χρονών ο Ιωάννης πηγαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέντε χρόνια αργότερα παντρεύεται μια ελληνίδα γυναίκα, την Αθανασία Ματσέλη.
Έγινε σύντομα ο πατέρας δύο παιδιών, της Μαρία και του Φωτίου.
Οι πόλεις στις Η.Π.Α ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έζησε στο χωριό του τα παιδικά του χρόνια.
Όλες αυτές οι αναμνήσεις δεν τον άφησαν ποτέ στην νέα γη που έζησε.
Με την υποστήριξη και την ενθάρρυνση , του Ιερέα Γεωργίου Βογδάνου, ενός ιερέα που αναγνώρισε στο πρόσωπο , του πατέρα Ιωάννη την ακεραιότητα και το ζήλο ενός αληθινού ιερουργού διορίστηκε στο deaconate το 1971 με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου , ο οποίος τον υποστήριξε σε αυτήν του την προσπάθεια.
Δεδομένου ότι και η αγάπη του για την εκκλησία και η αγάπη για το ποίμνιο ήταν τόσο προφανείς, μετά από μερικές εβδομάδες χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο Μελέτιο Χριστινόπολης του Σαν Φρανσίσκο.
Εξυπηρέτησε αρχικά την ελληνική ορθόδοξη κοινότητα στο Anchorage, της Αλάσκα, στο έδαφος του πρόσφατα-αγιοποιημένου Αγίου Γερμανού που ευλαβείτο πολύ και έγινε ο φύλακας άγγελος του στο υπόλοιπο της ζωής του.
Διορίστηκε αργότερα στη κοινότητα του ST George στο Βανκούβερ, στο Καναδάς, και έπειτα σε άλλη κοινότητα στο Αναχάιμ, στην Πενσυλβανία.
Κινήθηκε έπειτα προς την περιοχή της Santa Cruz, Καλιφόρνιας, η οποία είχε ονομαστή έτσι από τους ισπανούς ιεραποστόλους .
Εκεί εργάστηκε με ζήλο πολύ παρέχοντας ένα λιμανάκι για τους ορθόδοξους χριστιανούς.

2. Ένας ιερέας στην Santa Cruz

Επειδή η κοινότητα στη Santa Cruz ήταν επίσης μικρή για να αποκτήσει αμέσως μια ορθόδοξη εκκλησία ο πατήρ Ιωάννης άρχισε να εξυπηρετείται για την θεία λειτουργία σε μια κοντινή πόλη που λεγόταν Aptos, στο παρεκκλήσι μιας φτωχής μονής.
Οι καλόγριες σε αυτό το μοναστήρι του έδιναν την εκκλησία αργά γιατί την χρησιμοποιούσαν αυτές το πρωί.
Οπωσδήποτε ο πατήρ Ιωάννης ήξερε ότι είχε πολλή εργασία να κάνει. Απογοητεύθηκε μερικές φορές στη έλλειψη ενεργού ενδιαφέροντος μεταξύ του ποιμνίου του.
Είχε πάντα μια δυνατή πίστη και δεν του άρεσε η χλιαρότητα στην καρδιά των πιστών.
Στόχος του, ήταν να αναφλέξει αυτήν την πίστη μέσα σε κάθε ένα από τους ενορίτες του, έτσι ώστε οι ίδιοι θα αγωνίζονταν για τη βασιλεία των Ουρανών. Πίστευε μέσα του ότι αυτό είναι ένα και αναγκαίο για κάθε πιστό μέλος της εκκλησίας.
Ήξερε όμως ότι για να πετύχει αυτό των στόχο έπρεπε να το κάνει σιγά σιγά, ότι δεν θα μπορούσε να βάλει το νέο κρασί σε παλιά μπουκάλια ( Ματθαίος 9:17), γιατί με το σπάσιμο των μπουκαλιών όλα θα χανόντουσαν.
Με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσε να απαιτήσει πάρα πολλά αμέσως, αλλά έπρεπε να είναι ένας ευγενής και με αγάπη ιερέας κοντά στις αδυναμίες , του ποιμνίου του ώστε αυτοί να μη συντριφθούν και αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την ορθόδοξη πίστη συνολικά. Το χάσμα μεταξύ του ποιμένα και των προβάτων έπρεπε να γεφυρωθεί βαθμιαία και προσεκτικά, και ο πάτερ Ιωάννης έπρεπε να προκαλέσει πίστη στις καρδιές του ποιμνίου του με προσευχή και προσοχή.
Μερικές φορές ο πατήρ Ιωάννης μιλούσε τις ισχυρές λέξεις της επίπληξης για να ξυπνήσει τους ανθρώπους του από τον πνευματικό ύπνο τους.
Αλλά συνήθως τους ενέπνεε από το ήρεμο και ήσυχο παράδειγμά του.
Με το δόσιμο στα ποίμνιο του ο πατήρ Ιωάννης ενστάλαξε σε αυτούς την επιθυμία να κτίσουν την εκκλησία τους.
Συνέλεξαν και μάζεψαν τα χρήματα και βρήκαν τελικά ένα κτήριο για την εκκλησία τους.
Ήταν προηγούμενος ένα ερειπωμένο σπίτι στη Santa Cruz, απέναντι από την δημόσια βιβλιοθήκη και στο καλύτερο μέρος της πόλης για ιεραποστολική δραστηριότητα.
Το κτήριο ήταν μεγάλο, με ψηλό όροφο,
Έπρεπε να γίνει πολλή εργασία για να μετατραπεί σε εκκλησία
Ο πατήρ Ιωάννης έκανε ένα μεγάλο μέρος της εσωτερικής εργασίας ο ίδιος, και διαμόρφωσε ένα όμορφο άσπρο εικονοστάσιο.
Όταν ολοκληρώθηκε η εκκλησία έγινε ένα πνευματικό καταφύγιο ένα νησί του Άγιου Πνεύματος στη μέση στο κέντρο της πόλης Santa Cruz.
Η εκκλησία αφιερώθηκε στον προφήτη Ηλία.
Ο προφήτης Ηλίας είναι ο αρχαίος προφήτης που πρόκειται να έρθει για να διαδώσει την δύναμη της πίστης στις τελευταίες ημέρες της αποστασίας, της δοκιμασίας και του μαρτυρίου.
Κατά συνέπεια έγινε ο προστάτης της πόλεως της Santa Cruz και όλων εκείνων που έχουν διαφωτιστεί από τον ορθόδοξο χριστιανισμό σε εκείνη την πόλη.
Με τη νέα και όμορφη εκκλησία τους, το ποίμνιο αποτελούνταν από πάνω από 75 οικογένειες. Είχαν όλες οι οικογένειες μέσα τους επιτέλους το αίσθημα της ολοκλήρωσης.
Θεώρησαν ότι είχε παρέρθει πια αυτός ο μακροχρόνιος τρόπος από τις ημέρες εκείνες που άλλη επιλογή δεν είχαν παρά να χρησιμοποιούν το παρεκκλήσι που ήταν έξω από την πόλη και που δεν ήταν δικό τους.
Τώρα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν τις δραστηριότητες τους.
Ο πατήρ Ιωάννης συνειδητοποίησε ότι, για μερικούς, αυτές οι δραστηριότητες σκίαζαν τον αληθινό σκοπό της ζωής της εκκλησίας.
Εκείνοι που πήγαιναν στην εκκλησία πρώτιστα για την κοινωνική αλληλεπίδραση με άλλους Έλληνες ήταν πιθανό να αφιερώσουν την μεγαλύτερη μέρος της ενέργειάς τους σε, εθνικές συνάξεις και συνεδριάσεις των Συμβουλίων των διαφόρων κοινοτήτων, και να θεωρήσουν την εκκλησία μόνο ως "θρησκευτική πλευρά" της ελληνικής ταυτότητάς τους. Ο πατήρ Ιωάννης αναγνώρισε ότι αυτή η πτυχή της εκκλησιαστικής ζωής είναι αναπόφευκτη, και ήταν σε θέση να το δεχτεί μόνο εφ' όσον ήταν ελεύθερος να διδάξει το Ευαγγέλιο σε εκείνο το μέρος του ποιμνίου που αληθινά για Χριστό δίψαγε

3 ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΛΑΙΩΝ

Ο πατήρ Ιωάννης δεν θέλησε με κανένα τρόπο την ορθόδοξη κοινότητά του να είναι μια κλειστή κοινότητα άλλα έψαχνε πάντα και χαίρονταν να ανακαλύψει νέες καρδιές, οποιαδήποτε ένθερμες νέες ψυχές που ήρθαν σε αναζήτηση του αληθινού χριστιανισμού.
Η πόλη Santa Cruz είναι δεν είχε μόνο στην συλλογή της μαζέψει μόνο τα σκοτεινότερα στοιχεία της κοινωνίας, αλλά είχε μαζέψει και ιδεαλιστές νέους που είχαν επιθυμήσει κάτι σημαντικότερο από τις αμερικανικές τιμές του υλισμού και του ανταγωνισμού.
Ώσπου να χτίζει την εκκλησία του στη Santa Cruz, μια μικρή αλλά σημαντική "ορθόδοξη χριστιανική αναζήτησει" είχε αρχίσει ήδη στο πανεπιστήμιο εκεί. Αυτό ήταν πρώτιστα το αποτέλεσμα της ιεραποστολικής εργασίας , του Ιερομόναχου Αναστάσιου ο οποίο θυσίασε αρκετά έτη της ζωής του στο δόσιμο της ορθοδοξίας στους νεαρούς άνδρες και στις γυναίκες. Μέσω του πολλοί πανεπιστημιακοί σπουδαστές στη Santa Cruz αγκάλιασαν την ορθόδοξη πίστη και αφιέρωσαν τις ζωές τους στην διακονία του Χριστού.
Το 1981, ο Πατήρ Seraphim κατά παράκληση των ορθόδοξων σπουδαστών εκεί, έδωσε δύο διαλέξεις στο πανεπιστήμιο και ενέπνευσε περαιτέρω τις νέες ψυχές για να τις εισαγάγει στην Ορθοδοξία.
Ο πατήρ Αναστάσιος και ο πατήρ Σεραφείμ ζούσαν στα μοναστήρια μακριά από το πανεπιστήμιο. Οι ορθόδοξοι σπουδαστές πήγαιναν στον πατέρα Ιωάννη και στην εκκλησία του για να ενισχυθούν πνευματικά και με αυτό τον τρόπο ανύψωναν το πνευματικό επίπεδο της πανεπιστημιακής ζωής.
Ο πατήρ Ιωάννης τους χαιρετούσε πάντα με ένα ακτινοβόλο χαμόγελο και με μια θερμή αγάπη, βλέποντας στα νέα πρόσωπά τους την φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό που θα είχαν για να κρατήσουν την ορθοδοξία ζωντανή για τις μελλοντικές γενιές.
Έτσι αυξήθηκε η πίστη τους και συνεχώς νέες ψυχές έφερναν να γνωρίζουν την ορθοδοξία.
Δεδομένου ότι η εκκλησία , του προφήτη Ηλία ήταν στη μέση της πόλης, οι άνθρωποι ερχόντουσαν από παντού για να υποβάλουν τις υποβάλουν τις ερωτήσεις και να προσφέρουν τις καλές τους υπηρεσίες.
Ο πατήρ Ιωάννης κράτησε μια πολιτική της ανοικτής πόρτας και ήταν πάντα διαθέσιμος για κάθε ποιμενική ανάγκη.
Οι άνθρωποι της Santa Cruz ερχόντουσαν και τον εμπιστεύονταν πλήρης γιατί η αγάπη του ήταν πάντα ανοικτοί για όλους.
Είχε μεγάλη αγάπη για τους φτωχούς, και ήταν χρήσιμος σε όλους που ήρθαν να τους ζητήσουν βοήθεια ανεξάρτητα την θρησκεία τους η αν τον εκμεταλλευόντουσαν η όχι.
Δεν ήταν ασυνήθιστο να τον ξυπνήσουν τα άγρια μεσάνυχτα και να ζητήσουν την βοήθεια του άνθρωποι ενδεείς.
Κανένα δεν απόρριπτε τους έδινε πάντα ελεημοσύνη και ένα γεύμα.
Στη Santa Cruz υπήρχαν άνθρωποι που είχαν απολέσει κάθε ελπίδα και ζούσαν μια ζωή στην περιπλάνηση και την μοναξιά. Άνθρωποι περιθωριακοί που στον πατέρα Ιωάννη είδαν την εικόνα του Χριστού.

4. ΟΠΟΥ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ, Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΣ ΑΦΘΟΝΕΙ

Ο πατέρας Ιωάννης δεν αποθάρρυνε ποτέ τις εθνικές δραστηριότητες των μελών τις κοινότητας και πάντα έβρισκε χαρά στο να υπενθυμίσει την κληρονομιά του και τα δημιουργικά του χρόνια στην Ελλάδα, άλλα δεν ήταν καθόλου εθνοκεντρικός.
Έλεγε ότι ο ορθόδοξος χριστιανισμός δεν ήταν μόνο για τους έλληνες αλλά μάλλον ήταν καθολικός.
Η αγάπη του για το Θεό τον προέτρεψε να γίνει ένας ενθουσιώδης ιεραπόστολος για όλους τους κατοίκους και λαούς που ζούσαν εκεί. Έτσι πήγαινε στα δημόσια πάρκα όπου με ομιλίες και με βυζαντινές μελωδίες και συζητήσεις γνώρισε στους αμερικανούς τις αλήθειες της πίστεως . στηρίχθηκε σταθερά στην ορθόδοξη πίστη και απέρριπτε τις ψεύτικες οικουμενικές μετακινήσεις των ημερών του.
Με την ένθερμη ποιμενική , του εργασία προσπαθούσε να μετατρέψει πολλούς ανθρώπους που ήταν απλά βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί και όπου οι δέσμευση τους με την εκκλησία ήταν τελείως εξωτερική να συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις δραστηριότητες της.
Επειδή ο πατήρ Ιωάννης δεν ήταν ένας τυπικός ιερέας μπόρεσε και κέρδισε να φέρνει το ποίμνιο του αληθινά κοντά στην εκκλησία.
Με την πίστη , του κατέδειξε ότι η ορθοδοξία δεν είναι μόνο ένα τελετουργικό σύστημα ούτε ένα σύστημα από δόγματα άλλα μια πράξη ζωής που οδηγεί στην σωτήρια του ανθρώπου.
Ο πατήρ Ιωάννης ήταν από τη φύση καλλιτέχνης και ποιητής, και είχε μια βαθιά αίσθηση της ομορφιάς. Αγαπούσε τα ήσυχα , ταπεινά και ευγενή πράγματα της ζωής.
Αυτή η αγάπη εκφράστηκε στα κηρύγματά του και στα ελληνικά και αγγλικά ποιήματά του, τα οποία έγγραφε με την κομψή καλλιγραφία του.
Η αίσθηση της ομορφιάς τον κατέστησε ακόμα πιο γνώστη της ασχήμιας και της τρέλας της μετά χριστιανικής εποχής μας.
Μιλούσε για την σύγχυση που προκαλείται όταν ξεχνούν τα άτομα το Θεό και ακολουθούν τα εγωιστικά ενδιαφέροντά τους.
Προέβλεπε τους σπόρους της ερχόμενης καταστροφής στο γενική κατάπτωση των χρόνων μας, στις κυρίαρχες διαστρεβλώσεις της χριστιανικής αλήθειας, και τον ενθουσιασμό των ανθρώπων στους συνεχούς αυξανόμενους ναούς του Σατανά.
Οι μεγάλες προσπαθείς τον πατέρα Ιωάννη άρχισαν να προκαλούν τις κακόβουλες ενέργειες των ανθρώπων που μισούσαν τον Θεό. Ο Κύριος εξάλλου είχε πει όπως έδιωξαν εμένα, έτσι θα διώξουν και εσάς. ( Ιωάννη 15:20).
Η διαφανείς ποιμαντική εργασία , του πατέρα Ιωάννη και της εκκλησίας του που βρίσκονταν στη μέση της Santa Cruz τους κατέστησε πιο προσιτό όχι μόνο σε εκείνους που έχουν ανάγκη από βοήθεια, αλλά και σε εκείνους που επιθυμούσαν να καταστρέψουν όλοι αυτήν την ιερά προσπάθεια.
Μερικούς μήνες πριν από το θάνατο του στην εκκλησία του άγνωστοι οπαδοί του σατανά, χρωμάτισαν το "666" και το σατανικό αστέρι στη μπροστινή είσοδο του ναού.
Όταν η βεβήλωση ανακαλύφθηκε, ο πατήρ Ιωάννης έμεινε απτόητος.
Αργότερα έλαβε και ανώνυμες απειλές, αλλά περίμενε απτόητος και στις απειλές.
Είχε γενναίο φρόνιμα και βαθιά πίστη σαν ποιμένας.
Δεν ήταν ένας ποιμένας που είδε την ιεροσύνη σαν επάγγελμα.
Ούτε βέβαια την ποιμενική εργασία σαν "επάγγελμα"
Δεν ήταν διατεθειμένος να φύγει μπροστά στη θεά των άθεων "λύκων."
Μάλλον, αποδείχθηκε πιστός ποιμένας Χριστού, πρόθυμος να θυσιάσει των εαυτόν του για το ποίμνιο του και για την αγάπη του γι αυτό.

5. Το Θαύμα με τα Κρίνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο πατήρ Ιωάννης είχε από την Θεοτόκο μια ιδιαίτερη ευλογία. Μια θαυμαστή ευλογία που παραχώρησε η μητέρα του θεού στην εκκλησία του προφήτη Ηλία
Αυτή η θαυμάσια παρηγοριά εμφανίστηκε αφότου έφερε ο πατήρ Ιωάννης μερικούς βολβούς "τα κρίνα της Παναγίας" (έτσι τα λένε στο μοναστήρι του Άγιου Νικολάου στην Άνδρο) από το νησί του στην Άνδρο όταν το επισκέφτηκε με την οικογένεια του.
Ο κρίνος είναι τα γνωστό λουλούδι που έδωσε ο αρχάγγελος Γαβριήλ στην Υπεραγία Θεοτόκο κατά τον Ευαγγελισμό.
Στο μοναστήρι λοιπόν , του Άγιου Νικολάου στην Άνδρο που π. Ιωάννης επισκέφτηκε, οι μίσχοι από αυτά τα κρίνα, που είναι στην εικόνα τις Παναγίας από χρόνια βλασταίνουν με θαυματουργικό τρόπο κατά την διάρκεια της γιορτής την 2 Ιουλίου. Ενώ είναι ξερά όλο το χρόνο απάνω δεμένα στην εικόνα της Θεοτόκου αυτά λοιπόν ανθίζουν και βγάζουν λουλούδια τις μέρες εκείνες..
Ο Πατέρας Ιωάννης έδωσε στο γιο του Φώτιο να φυτέψει βολβούς από τα κρίνα σε δοχεία με νερό. Αφότου είχαν αυξηθεί τα κρίνα από τους βολβούς το Μάιο του 1983, ο πατήρ Ιωάννης κόβει ένα από τα λουλούδια και το τοποθετεί σε μια εικόνα της Θεοτόκου απέναντι από το εικονοστάσι της εκκλησίας του.
Το λουλούδι δεν βλάστησε για τρεις ή τέσσερις εβδομάδες, ενώ είχε κοπεί και είχε αφαιρεθεί από το νερό και από τη γη.
Όταν έριξε τελικά τα πέταλά του (το πρώτο που είχε πέσει μια ευλογημένη ημέρα όταν βαφτίστηκε ένας από τους νεοφώτιστους από το πανεπιστήμιο στον πατέρα Ιωάννη), είπε στη σύζυγό του να μην σκουπίσει τίποτα στην εικόνα ούτε με την ηλεκτρική σκούπα. Πήρε λοιπόν τα πέταλα και για να τα σώσει τα τοποθέτησε στην εικόνα όπου ο μίσχος λουλουδιών υπήρχε ακόμη.
Άρχισε λοιπόν να προσέχει τα πέταλα και τον ξηρό μίσχο, δεδομένου ότι είχε ένα συναίσθημα ότι κάτι θαυμαστό θα συνέβαινε.
Και έπειτα, μέσα σε τρεις εβδομάδες, μερικοί φρέσκοι νεαροί βλαστοί εμφανίστηκαν στον μίσχο!
Αυτό το γεγονός φάνηκε σχεδόν θαυμαστό στους συμμετέχοντες, οι οποίοι έκλαψαν και προσευχήθηκαν μαζί .
Ο μίσχος βλάστανε τώρα περισσότερο από πάντα, ακόμα χωρίς καθόλου νερό.
Ο π. Ιωάννης και το πνευματικό του παιδί ο Θωμάς μέτρησαν την εικόνα και έβαλαν ένα πλαίσιο με ένα ξύλινο κιβώτιο και εντοιχίσανε την εικόνα μαζί με τον βλαστάνοντα μίσχο και τους άλλους παλαιούς μίσχους από το μοναστήρι στη Άνδρο.
Όταν αυτό ολοκληρώθηκε, η εικόνα και οι μίσχοι τέθηκαν στο πίσω μέρος της εκκλησίας.
Ο μίσχος συνέχισε να παραγάγει τους νέους μίσχους για πολλούς μήνες, μέχρι τον χειμώνα του 1983-1984.
Ο π. Ιωάννης γέμιζε την ψυχή με δέος και σεβασμό. Ο καθένας που ερχότανε στη εκκλησία για οποιοδήποτε λόγο, θα τον πήγαινε στην εικόνα θα παρουσίαζε το θαύμα και θα έλεγε την ιστορία.
Ανέφερε επίσης τον μίσχο στα κηρύγματά του σχεδόν κάθε Κυριακή.
Όταν ο ελληνικός επίσκοπος του Σαν Φρανσίσκο είχε να υποδεχτεί μερικός-ευρωπαίους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων διάφορων πολιτικών και ιερέων, ο π. Ιωάννης αποφάσισε να πάρει την εικόνα για να την παρουσιάσει στον επίσκοπο και να την φωτογραφίσει.
Όλοι οι αξιωματούχοι το είδαν ,αλλά οι περισσότεροι το είδαν σαν κάτι ασήμαντο. Το ενημερωτικό δελτίο της επισκοπής εκδόθηκε ένα μήνα ή δύο αργότερα και ο π. Ιωάννης ήταν απογοητευμένος που εκεί - δεν εμφανίστηκε καμία αναφορά ή φωτογραφία του θαύματος.
Ένας πιστός όμως Αγιογράφος ο Στάθης Τραχανατζής ερμήνευσε το θαύμα όχι μόνο ως σημάδι της επιείκειας του Θεού για το ποίμνιο του αλλά και ως θαύμα της αγάπης του Θεού για το έργο του πατέρα Ιωάννη.
Περίπου ένας εξάμηνο προτού να μαρτυρήσει ο π. Ιωάννης εμφανίστηκαν δύο δάκρυα στη πλαισιωμένη εικόνα της μητέρας του Θεού.
Αυτά τα δάκρυα, που συνέβησαν να εμφανιστούν από το πηγούνι και το λαιμό και όχι στα μάτια της εικόνας έδωσαν στον π. Ιωάννη το συναίσθημα ότι κάτι κακό θα συνέβαινε, αλλά δεν μιλούσε για αυτό το γεγονός.
Παρέμεινε στη εικόνα , ένα σημάδι από την μητέρα του Θεού με το οποίο ενισχύει την ιεροσύνη , του πατέρα Ιωάννη, και αποκαλύπτει τη θλίψη της για τον κακία κόσμου και την αδιάλειπτη δίωξή του δίκαιου.
Η φωτιά της θείας αγάπης, που είχε ανάψει στον πατέρα Ιωάννη από την παιδική ηλικία, είχε αυξηθεί τώρα σε μια καθαρή αγνή φλόγα που ήταν έτοιμη να ανέλθει στον ουρανό ως αποδεκτή θυσία στον άγιο Θεό.
Τη νύχτα του Σαββάτου, του Μάιου 5/18, το 1985, είχε παραμείνει στην εκκλησία προετοιμάζοντας ένα κήρυγμα για το επόμενο πρωί.
Η σύζυγός του ήταν εκείνη την περίοδο στο Λος Άντζελες για να επισκεφτεί την κόρη της, η οποία είχε γεννήσει το πρώτο παιδί της.
Λίγο πριν μεσάνυχτα, ένας ή περισσότεροι επιτιθέμενοι μπήκαν στην εκκλησία.
Προφανώς παρακολουθούσαν τον π. Ιωάννη γιατί ήρθαν σε μία περίοδο που ήταν μόνος, με τον 17 χρονών γιο του.
Επιτέθηκαν στο π. Ιωάννη στο γραφείο της εκκλησίας και τον κάρφωσαν με ένα μαχαίρι. Κατά τη διάρκεια της άμυνας του ο π. Ιωάννης τραυματίσθηκε βαριά , και έπειτα σκοτώθηκε από ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι του.
Ο γιος του, ο οποίος είχε δειπνήσει με τον πατέρα του νωρίτερα το βράδυ, όταν η ώρα πήγε 1:30 π.μ. πήγε στην εκκλησία να βρει το πατέρα του.
Έξω από το γραφείο ανακάλυψε το σώμα του δολοφονημένου πατέρα του, και στους τοίχους το αίμα ενός μάρτυρα.
Στην έρευνά τους, η αστυνομία δεν βρήκε κανένα σημάδι βανδαλισμού ή κλοπής, της εκκλησίας και δεν βρήκανε κανένα ύποπτο.
Ελλείψει κάποιου εύλογου λόγου για τα αιτία , του εγκλήματος, είναι πλέον πιθανό ότι η δολοφονία, και η βεβήλωση της εκκλησίας μερικούς μήνες πριν έγινε από τα χέρια εκείνων που μίσησαν τον π. Ιωάννη για την ιερή του διακονία που πρόσφερε στο ποίμνιο και την εκκλησία του.
Εκείνοι λοιπόν που είναι εχθροί του Θεού και υπηρέτες του πονηρού εχθρού του διαβόλου χτύπησαν με μίσος τον πατέρα Ιωάννη ώστε αυτός βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Πέθανε από τους σατανιστές μέσα στην εκκλησία του που με τόσο ζήλο πιστά υπηρέτησε.
Το πρόσωπο του χτυπημένο με μανία είχε παραμορφωθεί και τα δάχτυλά του είχαν ακρωτηριαστεί .
Όταν έμαθαν του βίαιου θανάτου του πατρός Ιωάννη η οικογένεια και το ποίμνιο του αισθάνθηκαν κλονισμό και θλίψη που έχασαν τον τον άνθρωπο που τους μετάδωσε γνώση και αλήθεια, και αγάπη και πίστη και Χριστό.
Εκείνοι που γνώρισαν το πνευματικό ανάστημα του π. Ιωάννη ήταν σίγουροι ότι ο θάνατός του ήταν λόγω της τεράστιας πίστης που γέμισε την καρδιά του.
Έγραψε ενός από τα πνευματικά παιδιά του "Η ζωή του μας ενέπνευσε και διαφώτισε Ο θάνατός του έχει χρησιμεύσει να επιβεβαιώσει με έναν αμεσότερο τρόπο τις πραγματικότητες όχι μόνο της ορθόδοξης πίστης μας, αλλά των παράξενων και αληθινά αντίχριστων τρόπων των χρόνων μας."
Διάφορη ιερείς παρακολουθήσαν την κηδεία του π. Ιωάννη.
Προήλθαν από τις πολλές και διάφορες ορθόδοξες εκκλησίες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

6. Η ΣΗΜΑΣΊΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ο π. Ιωάννης ήταν ένας εξαιρετικός ιερέας και ένα δίκαιο άτομο, στον αμερικανικό αμπελώνα , του Χριστού και που τον βρίσκει αντάξιο να δοξαστεί με την δόξα ενός μάρτυρα Αυτό είναι η σημασία , του ως γνήσιος τεκνό της Αγίας Τριάδος αλλά ποια είναι η έννοια του μαρτυρίου του για μας στην Αμερική και στον ελεύθερο κόσμο;
Ενώ είναι δέος - ενθαρρυντικό το να θεωρήσουμε ότι η Αμερική έχει παραγάγει έναν νέο άγιο μάρτυρα αυτό δεν δείχνει απαραιτήτως και την ιερότητα του αμερικανικού εδάφους ή ακόμα και των ορθόδοξων Αμερικανών συνολικά.
Ίσως είναι μάλλον μια τιμωρία, μια προειδοποίηση για την αδύναμη πίστη μις πριν από τους χρόνους της μελλοντικής δίωξης.
Ίσως ο Θεός μας λέει ότι η πίστη μας πρέπει να είναι γνήσια εάν πρόκειται να επιζήσει των πειρασμών όπως οι νέοι μάρτυρες στη Σοβιετική Ένωση.
Για αυτόν το λόγο έχει δείξει πάνω σε έναν αμερικανικό μάρτυρα , του οποίου η πίστη ήταν πραγματική και αληθινή σαν παράδειγμα για μας πως μπορούμε με την πίστη να χάσουμε τη ζωή μας για Χριστό προκειμένου να την κερδίσουμε αιώνια.
Όταν το ST Herman Brotherhood δημοσίευσε τους Αγίους κατακομβών της Ρωσίας το 1982, το βιβλίο αφιερώθηκε" στους χριστιανικούς μάρτυρες, ΣΗΜΕΡΑ στη ΡΩΣΙΑ - ΑΥΡΙΟ στην ΑΜΕΡΙΚΗ."
Αυτό το "αύριο," που φαίνεται ήδη τώρα, συνεπάγεται την εξολόθρευση του γνήσιου πνεύματος του χριστιανισμού και τον θρίαμβο της μίμησής του. Εκείνοι που καθαρίζονται με το μαρτύριο θα είναι οι Χριστιανοί που, όπως ο νέος μάρτυρα Ιωάννης , κατέχουν το Άγιο Πνεύμα μέσω της ενεργού αγάπης για το Θεό και για τον γείτονά τους.
Αυτό βεβαιώνει την ορθοδοξία όχι μόνο με εξωτερικούς τύπους ή με την ευσέβεια ή την παραδοσιαρχία, αλλά από το φως Χριστού που λάμπει μέσα τους και οποίοι μέσω των κινδύνων διατρέχουν τον κίνδυνο πέρα από τα θρησκευτικά και εθνικά όρια να φανερώσουν τον ορθόδοξο χριστιανισμό όπως είναι με καθολική και αμετρίαστη αλήθεια που μπορεί να δώσει την ελευθερία σε οποιοδήποτε πρόσωπο οπουδήποτε και αν είναι, και που έχει έρθει να σώσει όλους τους αμαρτωλούς και όχι μόνο λίγους επίλεκτους.
Η εκκλησία έχει καθαριστεί πάντα από το αίμα των μαρτύρων της. Ο σίτος είναι έτσι χωρισμένος από τον φλοιό, τα πρόβατα από τις αίγες.
Αυτό είναι μια φρόνιμη σκέψη, που πρέπει να μας προβληματίσει για να καταστήσει την πίστη μας τόσο πραγματική και αληθινή όσο του π. Ιωάννη. Για πολλούς , εντούτοις, είναι επίσης ένα σημείο αναφοράς για την δική τους πίστη είναι πιθανόν λοιπόν για αυτό τον λόγο πολλοί ορθόδοξοι Χριστιανοί αντέδρασαν στο μαρτύριο του π. Ιωάννη με σχεδόν συνολική αδιαφορία, σαν να μην είχε εμφανιστεί στη ζωή τους και(στο τόπο τους αλλά ήταν ένα θέμα τόσο μακριά όσο είναι και το φεγγάρι.
Είναι πιο άνετο να δει κάποιος το θάνατό του όπως κάποιο "φρικτό" έγκλημα, μια τραγωδία χωρίς σκοπό ή το σημασία. Αυτό μας καθιστά κάπως "ουδέτερους" ανεξάρτητος από τις ζωές μας ως ορθόδοξους Χριστιανούς.
Αλλά τίποτα στον κόσμο του Θεού δεν είναι χωρίς τη σημασία και σκοπό.
Ο Θεός έχει δοξάσει έναν μάρτυρα στο χώμα μας, και είναι η ευθύνη μας ως παιδιά του θεϊκού πατέρα μας να μην αφήσουμε αυτό απαρατήρητο και να το αγνοήσουμε.
Με τους μάρτυρές μας, θα αποκτήσουμε μια άμεση και τολμηρότερη πίστη όπως των πρώτων, διωγμένων Χριστιανών. Το ξηρό του αμερικανικού εδάφους μας θα ανθίσει ακόμη με περισσότερα λουλούδια -εάν όχι των μαρτύρων, τουλάχιστον ένθερμων Χριστιανών που περπατούν ενώπιον του Θεού με πίστη. Δίνοντας καθημερινή μάχη με τα πάθη τους το κόσμο και τον διάβολο.

Ο ιερός νέος ιερέας Ιωάννης μάρτυρας στην Santa Cruz, προσεύχεται στον Θεό για μας!


Θαυμαστό γεγονός στο μοναστήρι του αγίου Νικολάου στην Άνδρο.

Σύμφωνα με μαρτυρίες από τον ηγούμενο , και των πατέρων του μοναστηριού θαυμαστό γεγονός έγινε στη μονή λίγο καιρό μετά το μαρτυρικό θάνατο του πατρός Ιωάννη.
Το πρωί μιας μέρας τα σήμαντρα της εκκλησίας άρχισαν με θαυματουργικό τρόπο να χτυπούν μέσα στο μοναστήρι. Οι πατέρες απόρησαν με αυτό το θαυμαστό γεγονός και περίμεναν ότι κάτι σημαντικό θα τους φανερώσει ο Κύριος και ο άγιος της μονής. Πράγματι το απόγευμα της ίδιας μέρας μια κυρία από την Αμερική έφερε τα άμφια , του μάρτυρα και τα παρέδωσε στην μονή.
Αυτό συνέβη χωρίς να ξέρουν οι πατέρες της μονής ότι το τα άμφια του μάρτυρα θα ερχόντουσαν την συγκεκριμένη μέρα στο μοναστήρι.

Επίσης μια άλλη σημαντική μαρτυρία από πιστούς στην ενορία του είναι ότι το αίμα του μάρτυρα δεν καθάριζε από το πάτωμα με ότι καθαριστικό και εάν χρησιμοποίησαν. Το αίμα , του είχε γίνει το ίδιο με το πάτωμα.

Την ευχή του να έχουμε εμείς η στρατευμένη εκκλησία.


TROPARION TO NEW MARTYR PRIEST JOHN.

Hanihg cultivated the fruit of God's knowledge by thy labors, thou hast plucked out the root of godlessness and proclaimed in our land the true faith. Anointed with grace thou hast tended the flock entrusted thee, and in shedding thy blood thou waterest the seeds of Christ1s true faith in our land, Ό new Martyr John of Santa Cruz. Glory to Him Who hath granted thee strength, glory to Him Who hath crowned thee, glory to Him Who granted healing for all through thee.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. THE ORTHODOX WORD
MAY- JUNE 1985

www.pigizois.gr

Ο νεομάρτυς Βαλέριος Γκαφένκου

Ένας από τους σύχρονους μάρτυρες και ομολογητές της ορθοδόξου πίστεως στη Ρουμανία στην εποχή του ολοκληρωτικού αθέου καθεστώτος ήταν ο Βαλέριος Γκαφένκου. Γεννήθηκε το 1921. Ενώ σπούδαζε Νομική και Φιλοσοφία στο Πανεπιστημίου του Ιασίου στο δεύτερο έτος φοιτήσεώς του, το 1941, φυλακίστηκε για τις χριστιανικές πεποιθήσεις του με ποινή 25 έτη φυλάκισης σε καταναγκαστικά έργα. Αγαπούσε και ζούσε την Ορθοδοξία και βοηθούσε με κάθε τρόπο τους συγκρατουμένους του στις φυλακές που έζησε. Ονομάστηκε “ο άγιος των φυλακών”. Εξαιτίας των κακουχιών που υπέστη στις φυλακές προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 1952 στο δεσμωτήριο του Τίργου Όκνα, ενώ

Ο Βαλέριος Γκαφένκου όταν ήταν φοιτητής

είχε πάρει “πληροφορία” από τον Θεό για τον θάνατό του ημέρες πριν και είχε ενημερώσει τους στενούς συγκρατουμένους του. Στις φυλακές βίωσε την Χάρη του Θεού σε τέτοιο βαθμό, που ομολογούσε συνέχεια ότι ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

Ο άγιος μάρτυς Βαλέριος αξιώθηκε και της επισκέψεως της Θεοτόκου. Αναφέρει ο ίδιος σε μία διήγησή του:

- Αυτή τη νύχτα αγρυπνούσα. Περίμενα να ακούσω τη μελωδία από τα κάλαντα που συνέθετα. Ήθελα να είναι πολύ ωραία. Την έψαλλα στο νου μου. Την αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τους ουρανούς. Λοιπόν, ήμουν άγρυπνος, νηφάλιος και ήρεμος όταν ξαφνικά είδα ότι έχω στο χέρι τη φωτογραφία της Σέτας (της δεσποινίδας που είχε αγαπήσει). Κατάπληκτος από το γεγονός, σήκωσα τα μάτια μου και στην άκρη του κρεβατιού είδα την Παναγία, ντυμένη στα λευκά, όρθια, ζωντανή, πραγματική. Ήταν χωρίς το Βρέφος. Η παρουσία της μου φαινόταν ζωντανή. Η Παναγία ήταν πραγματικά δίπλα μου. Ήμουν πολύ ευτυχής. Είχα ξεχάσει τα πάντα. Τότε Αυτή μου είπε:

Εγώ είμαι η αγάπη σου! Να μη φοβάσαι! Να μην αμφιβάλλεις! Η νίκη θα είναι του Υιού μου! Αυτός αγίασε τώρα αυτόν τον τόπο και τον ετοίμασε για όσα θα γίνουν στο μέλλον. Οι δυνάμεις του σκότους αυξάνουν και ακόμη θα φοβίζουν τον κόσμο, αλλά θα αφανιστούν. Ο Υιός μου περιμένει τους ανθρώπους να επιστρέψουν στην πίστη. Σήμερα οι υιοί του σκότους είναι πιο ατρόμητοι από τους υιούς του φωτός. Έστω και αν σας φαίνεται ότι δεν υπάρχει πια πίστη στη γη, να ξέρετε ότι η απολύτρωση θα έλθει, αλλά με φωτιά και εμπρησμούς. Ο κόσμος πρέπει ακόμη να υποφέρει. Εδώ, όμως, υπάρχει πολλή πίστη και ήρθα να σας ενθαρρύνω. Κρατείτε την ομολογία σας. Ο κόσμος ανήκει στον Χριστό!

Μετά η Παναγία εξαφανίστηκε και εγώ έμεινα πλημμυρισμένος από ευτυχία. Κοίταξα το χέρι μου, αλλά δεν είχα τη φωτογραφία της Σέτας.

________________

Πηγή κειμένου για την εμφάνιση της Παναγίας: Ιωάννη Ιανολίδε, Συνταρακτικά περιστατικά φυλακισμένων Ρουμάνων Ομολογητών και Μαρτύρων του 20^ου αιώνα, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2009, σ. 170-171.

Πηγή για τις φωτογραφίες-εικόνες: Icoana Noilor Martiri ai pământului Românesc, Editura Bonifaciu, Bacău 2009

ΠΗΓΗ:vatopaidi.wordpress.com

Μάρτυρας του Χριστού π. Δανιήλ

Μάξιμος Κοζλόφ "Μάρτυρας του Χριστού ο π. Δανιήλ"

Γράφει ο/η Romfea.gr - 11:37

24.11.09

Ο προϊστάμενος της εκκλησίας της Αγίας Μάρτυρoς Τατιάνας, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, πρωθιερέας Μάξιμος Κοζλόφ, πιστεύει ότι ο π. Δανιήλ Σισόγιεφ, πέθανε ως μάρτυρας για τον Χριστό και με το θάνατό του κάλεσε τους ανθρώπους να μην είναι αδιάφοροι. «Είμαι πεπεισμένος ότι το σημαντικό πράγμα για το oποίο πρέπει να διατηρήσουμε την ευγνωμονούσα μνήμη μας για τον πατέρα Δανιήλ, και, κατά κάποιον τρόπο, μία μομφή για μας, είναι η μη αδιαφορία του, - δήλωσε ο πατέρας Μάξιμος. Για τον π. Μάξιμο το έργο της σωτηρίας των άλλων ανθρώπων, της Ευαγγελικής αλήθειας, της γνησιότητας της χριστιανικής μαρτυρίας, αποτελούν υπενθυμίσεις για το ότι πρώτ’ απ’ όλα είμαστε πολίτες του Ουρανού και για τον Ουρανό πρέπει να ζούμε-δεν ήταν μια ρητορική φράση. Να μας δώσει ο Θεός να τα θυμόμαστε όλα αυτά». Σύμφωνα με τον πατέρα Μάξιμο, ο πατέρας Δανιήλ, κήρυσσε το Ευαγγέλιο μεταξύ μουσουλμάνων και σχισματικών, και επίσης ετοίμαζε χριστιανική μαρτυρία για τoυs αδιάφορους για την εκκλησιαστική ζωή συμπατριώτες του. «Oυτε σ’ όλα και oύτε πάντα, όπως και πολλοί άλλοι, συμφωνούσα με τις απόψεις του πατέρα Δανιήλ, δε θα πω ότι τώρα πρέπει να συμφωνήσουμε σε όλα – σημείωσε ο πατέρας Μάξιμος. Αλλά η κύρια επιβεβαίωση, η κύρια μαρτυρία ότι η πίστη του και η διδασκαλία του δεν ήταν μόνο στα λόγια. Ο Kύριος, δεν επιλέγει τυχαία τους μάρτυρες του, και σ’ αυτό εμείς ως χριστιανοί δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε». Επίσης, ο πατέρας Μάξιμος εξέφρασε την ελπίδα ότι ο δολοφόνος θα βρεθεί και «όλα θα ονομαστούν με τα δικά τους ονόματα, και δεν θα ακολουθούν συλλογισμούς πολιτικής ορθότητας ότι οι δολοφόνοι δεν έχουν ούτε εθνικότητα ούτε θρησκεία». «Πρέπει να επιδιώξουμε, αυτές οι ομάδες και κοσμοθεωρίες, οι οποίες επιτρέπουν στους οπαδούς τους το φόνο των ιερέων, να τεθούν εντελώς εκτός νόμου στη χώρα μας», - τόνισε ο ιερέας. Ο Προϊστάμενος της πανεπιστημιακής εκκλησίας εξέφρασε την πεποίθηση ότι «ο πατέρας Δανιήλ είναι μάρτυρας για τον Χριστό με την κυριολεκτική σημασία της λέξης», ενώ σημείωσε ότι ο δοξασμός των μαρτύρων στην Εκκλησία δεν σημαίνει την αγιοποίηση των προσωπικών πεποιθήσεων του ανθρώπου, αλλά το καλύτερο που μας άφησε ως μνήμη πρέπει να πάρουμε σαν ένα παράδειγμα. «Και το αδύναμο του ανθρώπου θα διαλυθεί από μόνο του, όπως σε μια εικόνα μένει μόνο o Άγιος του Θεού, στον οποίο προσευχόμαστε και από τον οποίο μαθαίνουμε», - κατέληξε ο Πατέρας Μάξιμος. Να αναφερθεί, επίσης, ότι στις 19 Νοεμβρίου ένας ένοπλος μασκοφόρος εισέβαλε σε εκκλησία και δολοφόνησε εν ψυχρώ τον ιερέα Δανιήλ Σισόγιεφ, στον ναό του αποστόλου Θωμά, στη Μόσχα, γνωστό για το ιεραποστολικό του έργο με τους νέους. Χθες, Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2009 τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία του π. Δανιήλ Σισόγιεφ, όπου προεξήρχε ο Αρχιεπίσκοπος Ίστρας κ. Αρσένιος. Στην εξόδιο ακολουθία του π. Δανιήλ συμμετείχαν πολλοί ιερείς, αλλά και εκατοντάδες άνθρωποι που ήρθαν να αποχαιρετήσουν τον πατέρα Δανιήλ και δεν μπορούσαν να χωρέσουν στην εκκλησία, προσεύχονταν έξω από τον ναό. Σύμφωνα με πρακτορεία ειδήσεων, οι περισσότεροι πιστοί πήγαιναν από το σταθμό του μετρό μέχρι το ναό, κρατώντας λουλούδια, εικόνες και ψέλνοντας πασχαλινούς ύμνους. Τέλος, μετά το πέρας της εξοδίου ακολουθίας, στον ναό έφτασε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος, ο οποίος τέλεσε Τρισάγιο για τον πατέρα Δανιήλ, και αμέσως μετά ο ιερέας ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Κούντσεβσκογιε.