Η αντιχριστιανική διαπαιδαγώγηση της σύγχρονης μεταμοντέρνας κοινωνίας

Το χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας κοινωνίας είναι η φυγή από το Θεό! Δηλαδή σε μια τέτοια κοινωνία , οτιδήποτε θυμίζει το Θεό, σε δημόσιο χώρο ή στις καρδιές των ανθρώπων, πρέπει να αμφισβητηθεί , να απομακρυνθεί και να αντικατασταθεί επειγόντως.

Οι αρχιτέκτονες της άθεης κοινωνίας θεωρούν ως έγκλημα τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση του παιδιού στην οικογένεια , αφού έτσι είναι μια δύσκολη λεία για όλους όταν το παιδί ωριμάσει.

Υπό αυτή τη προοπτική το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέρνου παιδαγωγικού συστήματος και των ιδεολογιών που επιθυμούν να κατέχουν τις ψυχές των παιδιών είναι η απομάκρυνσή τους από τους γονείς και η ενσωμάτωση τους σε όμοια μορφωτικά συστήματα οπού η προσέγγιση τους μέσω διαφόρων ιδεολογιών γίνεται πιο εύκολη

Α) Μαθήματα θρησκευτικών που προπαγανδίζουν τον αθεϊσμό και τον ηθικό σχετικισμό

Ένα από τα ποιο αμφιλεγόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα λαμβάνει μέρος στο Κεμπέκ του Καναδά, το οποίο προβλέπει να αντικαταστήσει , στη ψυχή των παιδιών , το Θεό με κάποια ιδεολογία . Το υπουργείο παιδείας του Κεμπέκ ,το Σεπτέμβριο του 2008 , χωρίς προηγούμενη δημόσια συζήτηση , επέβαλε σε όλους τους μαθητές από το δημοτικό ως το λύκειο το νέο μάθημα θρησκευτικής ηθικής και πολιτισμού, με δηλωμένη πρόθεση να διδάξει τα παιδιά την ισότητα των θρησκειών τον πλουραλισμό, την ανοχή, την πολυπολιτισμικότητα και να «διευκολύνει» την πνευματική τους ανάπτυξη για την αυτοολοκλήρωσή τους

Με άλλα λόγια το πρόγραμμα έχει ως σκοπό να αντικαταστήσει την αυθεντία των γονιών με αυτή του κράτους , όσο αφορά στη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των παιδιών ,αφήνοντας την εντύπωση ότι καμιά θρησκεία δεν είναι καλύτερη από την άλλη, έτσι ώστε το να διαλέξεις θρησκεία δεν είναι καθόλου διαφορετικό από το να διαλέξεις κάποιο προϊόν στη θέση κάποιου άλλου.

Εξ άλλου στις συζητήσεις για τη νέα θεώρηση του κόσμου που επέβαλε το κράτος, τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά σχολεία , οι ποιο πολλοί σχολιαστές παρατήρησαν ότι η μόνη «θρησκεία» που υποστηρίζει το μάθημα είναι ο ηθικός και θρησκευτικός σχετικισμός και η υπονόμευση της επικρατούσης θρησκείας του Κεμπέκ- του χριστιανισμού!

Ο σκοπός είναι ξεκάθαρος από τον τρόπο που έχει καθοριστεί η ύλη. Ο χριστιανισμός είναι τοποθετημένος δίπλα από τις ποιο σκοτεινές ειδωλολατρικές θρησκείες, ενώ ο Ιησούς Χριστός έχει τοποθετηθεί δίπλα σε άλλους «μεγάλους ανθρώπους» όπως ο Βούδας , με σκοπό να υπονομεύσει στα παιδιά τη πίστη στο Χριστό ως Θεάνθρωπο (βλέπε www.coalition-org). Ένας από τους συγγραφείς του μαθήματος δήλωσε ανοιχτά ότι η βασική ιδέα πάνω στην οποία στηρίζεται το μάθημα είναι η «παιδαγωγία της σύγκρουσης» του Hegel έχοντας ως σκοπό τον «κλονισμό, τη μη δημιουργία στα παιδιά μας στερεής θρησκευτικής ταυτότητας .

Β) Ο ''εξαγνισμός'' της γλώσσας και το Oxford Junior Dictionary.

Ένας άλλος λεπτός τρόπος για να βγάλεις από τις καρδιές των παιδιών το Θεό και τον παραδοσιακό τρόπο αντίληψης του κόσμου, έλαβε χώρα στη Μεγ. Βρετανία

Το νέο Oxford Junior Dictionary φαίνεται να εμπνεύστηκε από το Νίτσε ο οποίος τρελάθηκε αρνούμενος το Χριστό: «δεν θα μπορέσουμε να απαγκιστρωθούμε από το Θεό εάν δε σταματήσουμε να πιστεύουμε στη γραμματική»

Υπό αυτή την έννοια ,στη τελευταία έκδοση του Oxford Junior Dictionary εξαλείφθηκαν λέξεις όπως: άγιος ,επίσκοπος ,μοναστήρι ,αβατείον, ψαλμός ,αμαρτία, διάβολος, αυτοκράτορας μονάρχης , αυτοκρατορία, αλλά και λέξεις που αποδίδουν το πλούτο του περιβάλλοντα κόσμου: γάιδαρος , βόδι, πελεκάνος ,βελανιδιά ,βερικοκιά τουλίπα , βιολέτα, .κ.τ.λ για να αντικατασταθούν με άλλες όπως μπλοκ, ΜΡ3player βάση δεδομένων διασημότητα , ανοχή, ΕΕ, εκδίκηση, σύγκρουση κ.α (βλέπε ιστοσελίδα της Daily Telegraph)

Αυτό είναι το ολοκληρωτικό σχέδιο της εκ θεμελίων αλλαγής του κόσμου μέσω της αλλοίωσης της γλώσσας έτσι όπως την περίγραψε ο Orwell στο μυθιστόρημα το 1984. Στην ολοκληρωτική κοινωνία που περιγράφει ο Orwell το υπουργείο Αλήθειας απασχολείται με την αλλοίωση της ιστορίας με το διαρκές επαναγράψιμο της και την αλλαγή αντίληψης του κόσμου με την αλλοίωση και την απλοποίηση της γλώσσας. Σκοπός τους είναι η γλώσσα να μετατραπεί σε σλόγκαν, ενώ οι σκέψεις των ανθρώπων –στερεότυπα .Αυτό που περιγράφει ο Orwell δε διαφέρει καθόλου από αυτό που γίνεται στη Μ Βρετανία. Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η γλώσσα εκκαθαρίζεται από λέξεις που θυμίζουν το Θεό, Εκκλησία , παράδοση, αλλά και λέξεις που ενώνουν τον άνθρωπο με τη περιβάλλουσα πραγματικότητα και την χαρακτηρίζουν. Η γλώσσα απλοποιείται όχι μόνο ποιοτικά, αλλά και ποσοτικά –ενώ παραπέμπει όλο και ποιο πολύ σε μια τεχνική πραγματικότητα-όπου ο Θεός και ο από Αυτόν δημιουργημένος κόσμος δεν έχουν θέση.

Γ) Ο.Η.Ε και η καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας

Εδώ πρόκειται για μια θεώρηση που θέλει να αντικαταστήσει τους γονείς στην εκπαίδευση των παιδιών.

Πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό –σύμφωνα με τις προθέσεις -του έργο όπου έχει ως βάση τη σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού. Σκοπός του είναι η «δια βίου μόρφωση» και «η φροντίδα του παιδιού εκτός οικογένειας σε ειδικευόμενες υπηρεσίες»

Για παιδιά μέχρι 6-7 ετών προβλέπεται η οργάνωση σε ειδικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς , όπου θα αντικαταστήσουν σταδιακά τους γονείς και θα ασχοληθούν με όλες τις πτυχές της φροντίδας του παιδιού, από την υγεία και τη φυσική ανάπτυξη, μέχρι την γλωσσική ανάπτυξη και την επικοινωνία και την κοινωνικό-αισθηματική του ανάπτυξη.

Η συγκεκριμένη σύμβαση του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού προβλέπει ότι το κράτος μπορεί να αντικαταστήσει το γονιό, εκεί όπου το «συμφέρον» του παιδιού το επιβάλει, ενώ σε μια σύγκρουση μεταξύ γονιού και παιδιού, το κράτος μπορεί να επέμβει υπέρ του παιδιού, αποσύροντας τη κηδεμονία από τους γονείς.

Το παιδί θεωρείται αυτόνομη ύπαρξη, αποκομμένο από την εξουσία των γονέων του στο οποίο πρέπει να καλλιεργηθεί και αξιοποιηθεί το εγώ. Όντας μια αυτόνομη ύπαρξη το παιδί πρέπει να αναγνωρισθεί ως «παράγοντας της ίδια του της ανάπτυξης». Για παιδιά άνω των 3 ετών το σχέδιο προβλέπει τη μόρφωση (εκπαίδευση)των παιδιών στο πνεύμα της «διαφορετικότητας» και του «πολυπολιτισμού»

Αυτή η ολοκληρωτική θεώρηση της εκπαίδευσης των παιδιών βασίζεται στον Αμερικανό Arnold Goessel, καθηγητής την περίοδο του μεσοπολέμου στο Clark University, ο οποίος πίστευε ότι το πιο καλό σύστημα εκπαίδευσης για την Αμερική είναι «ένα εθνικό σύστημα βρεφοκομείων και νηπιαγωγείων που θα αντικαταστήσει τους γονείς»

Ο Arnold Goessel έχει επηρεαστεί σημαντικά από τον G. Stanley Hall έναν από τους πιο μεγάλους υποστηρικτές της ευγονίας.

1) www t.nels.gouv.qc/DC/ECR

2) CF nationalpost.com

από το περιοδικό presaortodoxa αρ 2/09

μετάφραση: www.proskynitis.blogspot.com

πηγή: http://proskynitis.blogspot.com/2010/03/h.html
www.zoiforos.gr

Θεοδωρήτου Iερομάρτυρος (3 Μαρτίου)

του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου

Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου - Λειμώνος Λέσβου

από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»

Το υπόδειγμα

Οι διωγμοί των χριστιανών, αδελφοί μου, πού διήρκεσαν δυόμισυ αιώνες φάνηκαν ότι εσταμάτησαν με την άνοδο στο θρόνο το Ρωμαϊκό του ευσεβούς βασιλέως μεγάλου Κωνσταντίνου καί το διάταγμα των Μεδιολάνων το 313, πλην και μετά την κοίμησι του αγίου τούτου αυτοκράτορα πολλοί έδιωξαν την Εκκλησία.

Ο δεινότερος και επισημότερος πολέμιος της ήταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ήθελε να αναστήλωση τα πεσμένα είδωλα του δωδεκάθεου του Ολύμπου, και να κατασυντρίψη «τον τίμιον σταυρόν τον του Κυρίου».

Οι διαταγές του για την αναβιωσι της αρχαίας θρησκείας και για την κατάπνυξι της νέας, της χριστιανικής, έφθασαν σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας. Στην Αντιόχεια μάλιστα, τη μεγάλη πόλι της Συρίας, πολλήν άσκησε την πίεσιν εις βάρος του κλήρου και του λάου.

Πολλοί έφευγαν στα βουνά για να γλυτώσουν από τα δεινά του διωγμού. Πολλοί μάλιστα κληρικοί από σκέψεις φιλοζωίας κατεχόμενοι κρυφτή καν σε σπηλιές και άφησαν τα λογικά τους πρόβατα «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα».

Οι λίγοι όμως, οι εκλεκτοί, έμειναν πιστοί θεματοφύλακες και άγρυπνοι φρουροί του ποιμνίου τους. Ανάμεσα σ' αυτούς τους ήρωες διακρίθηκε και ο πρεσβύτερος της Αντιοχείας Θεοδώρητος. Αδίσταχτα και χωρίς να υπολογίζη τις συνέπειες, εδίδασκε το λαό του, «τα ρήματα Κυρίου των δυνάμεων» και τα «λόγια Κυρίου τα αγνά», και εκήρυττε για την απάτη «της ψευδωνύμου γνώσεως» και για τη ματαιότητα και τη χρεωκοπία των ειδώλων.

Επόμενον ήταν να συλληφθή και να οδηγηθή στον Έπαρχο της μεγάλης πόλεως Αντιοχείας. Τα πνευματικά του παιδιά από το φόβο μη μείνουν ορφανά έτρεξαν να τον κατασπασθούν και να του πάρουν την ευχή του. Με κλάματα εζήτησαν την ευλογία του, και εκείνος με τη σειρά του αφού τους την επρόσφερεν από τα βάθη της καρδίας του τους παρεκάλεσε να προσεύχωνται για να κράτηση ο ποιμένας τους ψηλά τη σημαία του Χριστού και άσβεστη στην ψυχή του τη φλόγα της πίστεως του.

Με θάρρος λοιπόν και απτόητο το φρόνημα παρουσιάστηκε στον Έπαρχο, ο όποιος ξέσπασε στην αρχή σε έναν ύμνο και σ' ένα εγκώμιο των ικανοτήτων του αγίου Πρεσβυτέρου της Αντιοχείας.

Ύστερα όμως τον εκάλεσε να χρησιμοποίηση τις έκτακτες ικανότητες του όχι για την υπεράσπισι και την πρόοδο της χριστιανικής θρησκείας πού αντιστρατευόταν στην πατροπαράδοση ειδωλολατρική, και πού ήταν κατ' αυτούς παράλογη, άλλα στην υπηρεσία της θρησκείας των προγόνων τους, πού την ύμνησαν οι ποιητές και μάλιστα ο Όμηρος. Άλλα ο ευφυής και πιστός Λευίτης με ατράνταχτα επιχειρήματα απάντησε και τον Έπαρχο αποστόμωσε.

Τα είδωλα είπεν είναι πλάνη και δεν δικαιούνται να έχουν θρόνον αιώνιο. Τούτο εξ άλλου το γνωρίζει και το πιστεύει και ο ίδιος ο Ιουλιανός Παραβάτης, άλλα για λόγους άλλους πολιτικούς και προσωπικούς — σφαλερούς ηθικούς — επιδιώκει την ανασύστασι των Μαντείων.

Αυτά τα είδωλα έγιναν αίτια της αποσυνθέσεως του ελληνικού έθνους. Τα ειδωλολατρικά πανηγύρια, οι ολυμπιακοί αγώνες, οι κλέφτες και πόρνοι και μοιχοί θεοί του Ολύμπου ωδήγησαν τον ελληνισμό στην πολιτική και ηθική κατάπτωσι.

Αντίθετα η νέα θρησκεία του Χριστού επιβλήθηκε στις ψυχές των ανθρώπων με τη δύναμι του λόγου και των έργων των χριστιανών, και το θαύμα του Σταυρού με το εν τούτω νίκα έγινεν αφορμή να θεμελιωθή το χριστιανικό κράτος του Βυζαντίου και να εξαπλώνεται ο χριστιανισμός «ήμερα τη ήμερα».

Το θαύμα της διασώσεως της χριστιανικής θρησκείας από τους φοβερούς διωγμούς του Νέρωνα, του Δεκίου, του Διοκλητιανού του Μαξιμιανού αποδεικνύει τη θεία της καταγωγή και την αήττητη της δύναμη.

Και με αυτά τα ατράνταχτα επιχειρήματα είπε ο άγιος στον Έπαρχο απερίφραστα: «Πώς λοιπόν να καταπροδώσω την αλήθειαν, πώς να λιποτακτήσω από την Εκκλησίαν της πίστεως και της ζωής, πώς να αφήσω την χριστιανικήν ελπίδα, την χύνουσαν τόσον φως και καρηγορίαν τόσην εις τους ζοφώδεις ορίζοντας του βίου, πώς να φανώ τόσον αχάριστος προς τον Χριστόν μου, ο όποιος υπέρ εμού έχυσε το αίμα του και τόσον εχθρός προς τον εαυτόν του, όστις μόνον δι' αυτού θέλω δυνηθή να εύρω την σωτηρίαν; Είμαι και θα μείνω χριστιανός».

Ο Έπαρχος δεν επερίμενε τόσο σθεναρή την αντίστασι του Πρεσβυτέρου της Αντιοχείας. Αντελήφθη ότι κάθε νέα προσπάθεια να τον μεταπείση θα απέβαινε μάταια και γι΄ αυτό αφού πάλιν ο άγιος με θάρρος και ακράδαντη την πίστι ωμολόγησε τον Κύριον Ιησού Χριστό, διάταξε να τον αποκεφαλίσουν.

Η απόφασι του άρχοντα καθόλου δεν επτόησε τον άγιο. Ενώ εβάδιζε στον τόπο της καταδίκης προσευχόταν στο Χριστό και τον υμνούσε προλέγοντας συνάμα ότι ολόκληρη η Αντιόχεια μέλλει να προσχώρηση στο Χριστό.

Μετά από λίγο η τίμια του κεφαλή έπεσε κάτω από το «φάσγανο» του δήμιου και οι πιστοί του χριστιανοί «περιέστειλαν» το άγιο του λείψανο και με δάκρυα και αρώματα και μύρα το έθαψαν στην γη όπου και γιόρταζαν κάθε χρόνο του αγίου το μαρτύριο.

Σε λίγα χρόνια οι χριστιανοί είδαν να εκπληρώνεται η προφητεία του Πρεσβυτέρου των Θεοδωρήτου, ο Ιουλιανός δηλαδή να ηττάται κατά κράτος στον πόλεμο κατά των Περσών και να αναφωνή «νενίκησάς με Ναζωραίε» και η πίστι του Χριστού να εξαπλώνεται και να κατακτά όλες τις ψυχές των κατοίκων της Αντιοχείας.

Αδελφοί μου, ό,τι προφητικά ειπώθηκε για τον Κύριο μας Ιησού Χριστό: «συμφέρει ένα υπέρ του λάου αποκτανθήναι» τούτ' αυτό συνέβη και με τον άγιο Θεοδώρητο. Εμαρτύρησε σάν άρχοντας και ωδήγησε τα πλήθη στο Χριστό.

www.zoiforos.gr

Θλίψεις (Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ)

Τις δοκιμασίες και τις θλίψεις, που έρχονται και παρέρχονται και ξεχνιούνται, μην τις αντιμετωπίζης με άλογη απελπισία. Ο χρόνος φέρνει τη λήθη και η λήθη την παρηγοριά και τη θεραπεία κάθε κακού. Όλα είναι περαστικά και φευγαλέα, η ευτυχία και η δυστυχία, η χαρά και η λύπη, η ηδονή και ο πόνος, η ζωή και ο θάνατος. Τα μόνα μόνιμα και αμετάβλητα είναι η αιώνια ζωή και η αιώνια κόλασις. Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ.

Ακόμη κι αν αμάρτησες τόσο όσο κανείς άλλος άνθρωπος πάνω στη γη, πάλι μην απελπίζεσαι. Δεν υπάρχει αμάρτημα ικανό να νικήση την ευσπλαχνία του Θεού. Όλα τα αμαρτήματα όλων των ανθρώπων μαζί δεν μπορούν να συγκριθούν με την άβυσσο του θείου ελέους. Η ευσπλαχνία του Θεού μας σώζει δωρεάν.

Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι στρέψε το βλέμμα σου στον Κύριο, «τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών», και θα σωθής κι εσύ όπως σώθηκαν χιλιάδες αμαρτωλών μέσα στους αιώνες. Μόνο σταμάτησε την αμαρτία, μετανόησε βαθιά και ειλικρινά, εξομολογήσου στον πνευματικό και ξεκίνα μια νέα εν Χριστώ ζωή. Ο ψαλμωδός σου δείχνει τον δρόμο: «Την αμαρτίαν μου εγνώρισα και την ανομίαν μου ουκ εκάλυψα. Είπα· εξαγορεύσω κατ' εμού την ανομίαν μου τω Κυρίω· και συ αφήκας την ασέβειαν της καρδίας μου» (Ψαλμ. 31. 5).

Μην αγανακτής που τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως τα θέλεις εσύ στη ζωή σου. Δεν είναι δυνατόν, αλλά και συμφέρον σου δεν είναι, να γίνωνται όλα κατά τη σκέψι σου, κατά την επιθυμία σου, κατά το θέλημά σου. Η σκέψις σου πολύ συχνά είναι πλανεμένη, η επιθυμία σου εμπαθής, το θέλημά σου ολότελα εγωιστικό. Και ο παντογνώστης Θεός φυσικά το γνωρίζει αυτό, έστω κι αν εσύ δεν το συνειδητοποιής. Γι' αυτό και δεν επιτρέπει να εκπληρώνονται πάντα οι επιθυμίες σου, για να μη βλαφθή η ψυχή σου, ο πιο πολύτιμος θησαυρός που διαθέτεις. «Τί γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Ματθ. 16. 26).
Άφησε λοιπόν τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού, εγκατάλειψέ τον στην πανάγαθη βούλησί Του. Έγινε κάτι όπως το ήθελες; Ευχαρίστησέ Τον. Δεν έγινε; Δόξασέ Τον. Τίποτε δεν σου είναι αναγκαίο, εφ' όσον δεν σου το δίνει ο Θεός. Τίποτε, εκτός από ένα: να μην αποξενωθής από Εκείνον και τη χάρι Του. Γι΄ αυτό «επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου, και αυτός σε διαθρέψει· ου δώσει εις τον αιώνα σάλον τω δικαίω» (Ψαλμ. 54. 23).

Για τρεις λόγους κυρίως ο πανάγαθος Θεός δεν εκπληρώνει τις επιθυμίες μας και παραχωρεί τις δοκιμασίες στη ζωή μας. Πρώτον, για να συναισθανθούμε την αδυναμία μας, ν' αποδεσμευθούμε από την αυτάρκεια και την εγωιστική αυτοπεποίθησή μας, και να αναθέσουμε με ταπείνωσι κάθε ελπίδα μας σ' Εκείνον. Δεύτερον, για να μας ασκήση στην καρτερία και την υπομονή, που φέρνει πολύ πνευματικό καρπό στην ψυχή, καθώς μας βεβαιώνει παρηγορητικά και ο απόστολος: «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ότι το δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται υπομονήν· η δε υπομονή έργον τέλειον εχέτω, ίνα ήτε τέλειοι και ολόκληροι, εν μηδενί λειπόμενοι» (Ιακ. 1. 2-4). Και τρίτον, σαν πάνσοφος και αλάθητος γιατρός ο Κύριος, ανατρέπει συχνά τις επιθυμίες μας και παραχωρεί πικρίες και χτυπήματα για ν' απομακρύνη τον νου και την καρδιά μας από τη λατρεία των υλικών πραγμάτων, από την αιχμαλωσία της γης, και να μας ωθήση στην αναζήτησι του ουρανού και των αιωνίων αγαθών. «Το γαρ παραυτίκα ελαφρόν της θλίψεως ημών καθ' υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ημίν, μη σκοπούντων ημών τα βλεπόμενα, αλλά τα μη βλεπόμενα· τα γαρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια» (Β' Κορ. 4. 17-18).

Όσες θλίψεις υπομείνης με ευγνωμοσύνη και δοξολογία προς τον Θεό, που κατεργάζεται μ' αυτό τον τρόπο την ψυχή σου, τόσες άρρητες παρηγοριές θα λαβής απ' Αυτόν, καθώς βεβαιώνει και ο προφήτης: «Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93. 19).

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16. 33). Ο Κύριος επιβεβαιώνει, προειδοποιεί και ενθαρρύνει. Θέτει το πρόβλημα. Δίνει και τη λύσι. Οι θλίψεις αναπόφευκτες. Αλλά και η νίκη του πιστού, του πιστού που γνωρίζει καλά πως «δια πολλών θλίψεων δει εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Πραξ. 14. 22), θα είναι ένδοξη και περίτρανη, σαν τη νίκη του Κυρίου μας, που «εξήλθε νικών και ίνα νικήση» (Αποκ. 6. 2).

«Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος» (Ψαλμ. 33. 20). Απορείς: Γιατί οι δίκαιοι ζουν συνήθως μέσα σε θλίψεις και δοκιμασίες, ενώ οι αμαρτωλοί και άδικοι μέσα στην άνεσι, τον πλούτο, τη δόξα, την ευμάρεια; Μη θαυμάζης; «Ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγεί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται» (Παροιμ. 3. 12). Όχι βέβαια για τιμωρία, «αλλ' εις νουθέτησιν μαστιγοί Κύριος τους εγγίζοντας αυτώ» (Ιουδίθ 8. 27). Δυστυχείς και θλίβεσαι και πειράζεσαι; Χαίρε, γιατί ο Κύριος ασχολείται μαζί σου, είναι δίπλα σου. Ευτυχείς και πλουτείς και δοξάζεσαι; Πρόσεξε μήπως απομακρυνθής από τον Κύριο και μείνης μόνος σου, πλούσιος σε επίγεια αλλά φτωχός σε ουράνια αγαθά. Φτωχός στη ζωή, φτωχός και στον θάνατο: «Μη φοβού, όταν πλουτήση άνθρωπος ή όταν πληθυνθή η δόξα του οίκου αυτού· ότι ουκ εν τω αποθνήσκειν αυτόν λήψεται τα πάντα, ουδέ συγκαταβήσεται αυτώ η δόξα αυτού» (Ψαλμ. 48. 17-19).

Όλοι οι άγιοι πέρασαν τη ζωή τους μέσα στον πόνο και τη θλίψι, στη στέρησι και την ασθένεια, στους διωγμούς και τα βάσανα. Κι εσύ; Θέλεις να ζήσης χωρίς αυτά τα ψυχοσωτήρια δώρα; Θέλεις λοιπόν ν' αποκοπής από τον χορό των εκλεκτών του Θεού;... Μη γένοιτο! Παρηγορήσου όμως με τη σκέψι ότι ο Κύριος δεν θα παραχωρήση ποτέ να σε βρη πειρασμός που να ξεπερνά την αντοχή σου, πνευματική ή σωματική. «Πιστός ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν» (Α' Κορ. 10. 13), διαβεβαιώνει ο απόστολος. Γι' αυτό και δεν υπάρχει θλίψις χωρίς τέλος, δεν υπάρχει δάκρυ που να μη στεφανωθή με τη χαρά. «Το εσπέρας αυλισθήσεται κλαυθμός και εις το πρωΐ αγαλλίασις» (Ψαλμ. 29. 6).

Οι Άγιοι Πάντες «εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής· ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος» (Εβρ. 11. 36-38), «οδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών, κινδύνοις εκ γένους, κινδύνοις εξ εθνών, κινδύνοις εν πόλει, κινδύνοις εν ερημία, κινδύνοις εν θαλάσση, κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις· εν κόπω και μόχθω, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β' Κορ. 11. 26-27). Και όμως, ολ' αυτά τα υπέμειναν και τ' αντιμετώπισαν «εν αγνότητι, εν γνώσει, εν μακροθυμία, εν χρηστότητι, εν Πνεύματι Αγίω» (Β' Κορ. 6. 6). Ενώ εσύ, με το παραμικρό συγχύζεσαι, απογοητεύεσαι, οργίζεσαι, ολιγοπιστείς. Εκείνοι, αν και άγιοι και ευάρεστοι στον Θεό, τα υπέμειναν όλα αγόγγυστα. Εσύ, που κάθε μέρα αμαρτάνεις και θλίβεις τον Θεό, δυσαρεστείσαι και με την πιο μικρή δυσκολία.
Διωγμένοι, βασανισμένοι, εξευτελισμένοι οι άγιοι, «επορεύοντο χαίροντες... ότι υπέρ του ονόματος αυτού (του Ιησού) κατηξιώθησαν ατιμασθήναι» (Πραξ. 5. 41). Εσύ, αναπαυμένος στην ευμάρειά σου, λυπάσαι και απελπίζεσαι και με την πιο ασήμαντη παιδαγωγική δοκιμασία του Θεού. Αλήθεια, πόσο μακριά Του είσαι!
Δεν έχεις φόβο Θεού, γι’ αυτό σε κυριεύει ο φόβος των δοκιμασιών. Δεν πενθείς για τις αμαρτίες σου, γι' αυτό είσαι λιπόψυχος. Δεν έχεις «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» (Ψαλμ. 50. 19), γι' αυτό δεν είσαι ανδρείος στους πειρασμούς. Όποιος έχει φόβο Θεού, όποιος έχει κατά Θεόν πένθος, όποιος έχει ταπείνωσι δεν φοβάται ποτέ τις δοκιμασίες. Και δυναμωμένος με τη χάρι του Θεού πολεμά και νικά και αναμένει την εκπλήρωσι των λόγων Του: «Ο νικών έσται αυτώ ταύτα, και έσομαι αυτώ Θεός και αυτός έσται μοι υιός. Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις... το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ο εστίν ο θάνατος ο δεύτερος» (Αποκ. 21. 7-8).

Αν κάποιος σε προσβάλη, σε θίξη, σε συκοφαντήση, σε βλάψη άδικα και αδικαιολόγητα με οποιονδήποτε τρόπο, μην οργισθής εναντίον του, μη μνησικακήσης, μην κυριευθής από εκδικητικότητα. Αντίθετα, ταπεινώσου, κλάψε με συντριβή καρδίας και προσευχήσου ικετευτικά στον Κύριο να συγχωρήση τις αμαρτίες σου. Γι΄ αυτές τις αμαρτίες παραχωρεί ο Θεός να σου συμβαίνουν όλα αυτά, για να ταπεινωθής και να διορθωθής. Πίστεψε βαθιά μέσα σου πως είσαι άξιος τέτοιας, κι ακόμη χειρότερης συμπεριφοράς εκ μέρους των ανθρώπων. Και δέξου την με ευγνωμοσύνη σαν φάρμακο θεραπευτικό της άρρωστης ψυχής σου. Υπόμεινε τώρα εδώ άδικα, για να μην υποφέρης εκεί δίκαια. Καταδικάσου εδώ στη γη, έστω κι αν είσαι ανένοχος, για να μην καταδικασθής αιωνίως στον ουρανό σαν ένοχος. Δεν είναι σπουδαίο κατόρθωμα το να εκδικηθής αυτόν που σ' έβλαψε. Είναι όμως αληθινός ηρωισμός, είναι ψυχικό μεγαλείο το να υπομείνης το κακό αγόγγυστα και με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Ούτε το να πάσχης δίκαια είναι σπουδαίο. «Ποίον γαρ κλέος, ει αμαρτάνοντες και κολαφιζόμενοι υπομενείτε; Αλλ' ει αγαθοποιούντες και πάσχοντες υπομένειτε, τούτο χάρις παρά Θεώ. Εις τούτο γαρ εκλήθητε» (Α' Πέτρ. 2. 20-21).






(Από το βιβλίο "Πνευματικό Αλφάβητο" του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)

www.alopsis.gr

Οι δύο λύπες του Αγίου Νικολάου Αχρίδος

Οι δύο λύπες

Μου γράφεις, ότι μια ανεξήγητη και ανυπέρβλητη θλίψη σε τυραννάει. Έχεις υγεία. Το σπίτι σου είναι γεμάτο. Η ψυχή σου όμως είναι άδεια, είναι γεμάτη από ΜΑΥΡΗ ΘΛΙΨΗ.

Πήγες σε παραθαλάσσια μέρη. Σε διασκεδάσεις και χαρές. Όλα αυτά όμως χειροτέρεψαν την κατάσταση. Η θλίψη σου έγινε μεγαλύτερη.

Πρόσεξε! Αυτή η θλίψη είναι επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής.

Ο Απόστολος Παύλος μιλάει για την λύπη κατά Θεόν, που οδηγεί στην μετάνοια^. και για την λύπη κατά κόσμον, που κρύβει μέσα της τον θάνατο. Εσύ -είναι φανερό- έχεις την δεύτερη.

* Η κατά Θεόν λύπη λυτρώνει τον άνθρωπο. Αιτία αυτής της λύπης είναι η ενθύμηση των αμαρτιών μας. Ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του και ζητά­ει το έλεος και την βοήθεια του Θεού. Και εξ αιτίας της αγάπης του για τον Θεό λυπάται όταν βλέπει, ότι κάποιος ξέφυγε από τον δρόμο του Θεού.

Όμως αυτή η λύπη οδηγεί στην χαρά. Ο Απόστολος Παύλος λέει, ότι οι πραγματικοί δούλοι του Χριστού είναι «λυπούμενοι, αεί δε χαίροντες». Αυτή η χαρά τους μέσα στη θλίψη προέρχεται από το ότι αισθάνονται κοντά τους τον Θεό. Έτσι παίρνουν παρηγοριά από Αυτόν. Λέει και ο Ψαλμωδός Δαβίδ: «Εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην».

* Η κοσμική λύπη μοιάζει με τα σύννεφα που εμποδίζουν τον ήλιο να λάμπη και να θερμαίνη. Το ίδιο και η δική σου λύπη. Μαύρο σύννεφο είναι, που σου κρύβει το φως^. και σου στερεί την ζεστασιά της παρουσίας του Θεού.

Γι' αυτό πρέπει να κάνεις μια λεπτομερή και ακριβή εξομολόγηση. Να τα ειπείς όλα. Ακόμη και αυτά που τα θεωρείς μικρές αμαρτίες. Να μετανοήσεις και να κλάψεις, γι' αυτές. Γιατί αυτές είναι που σαν αράχνες σου κατατρώγουν την καρδιά. Αυτός είναι ο λόγος που σε εξουσιάζουν δαιμονικές δυνάμεις. Δαιμονικοί λογισμοί....

Στήριξε την ελπίδα σου μόνο στον Χριστό. Και ο Χριστός βλέποντας την πίστη σου θα σου χαρίσει γρήγορα την χαρά. Θα σου δώσει τέτοια χαρά, που καμμιά δύναμη, ούτε ανθρώπινη, ούτε δαιμονική, δεν θα μπορέσει να στην αφαιρέσει.

Για την ΜΕΤΑΝΟΙΑ,
την μοναδική λύση στα αδιέξοδά μας"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

πηγή:www.impantokratoros.gr

Κυνηγώντας τον βάτραχο... στο φως της νήψεως του Ιωάννη Κ. Κορναράκη

Εκδοτικός Οίκος: Ιερά Μονή Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού

Έτος έκδοσης: 2009, Σελίδες: 218

[...] Με το παρόν θεολογικό του έργο ο καθηγητής κ. Κορναράκης μας καθιστά με μοναδικό τρόπο κοινωνούς της νηπτικής θεολογικής σκέψης, την οποία διακόνησαν θεούμενοι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, επικεντρώνοντας τον αγώνα τους στο να "πάσχουν τα θεία". Γνωρίζοντας απολύτως την ανθρώπινη φύση, την πνευματική κατάσταση και τις ιδιαίτερες συνθήκες ζωής, χωρίς να παραβιάζουν την προσωπική ελευθερία, υπέδειξαν σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο τους τρόπους με τους οποίους επιτυγχάνεται η μετοχή κατά διαφόρους βαθμούς της θεοποιού ενεργείας του Θεού. [...] (από τον πρόλογο του βιβλίου)

***

Ο σκοπός της παρούσης εργασίας

Πολλοί άνθρωποι της Εκκλησίας, καλοπροαίρετοι χριστιανοί, με αγωνιστική διάθεση και ζήλο θεοφιλούς πνευματικής ζωής, δεν γνωρίζουν ίσως ότι, πριν μεταλάβουν των αχράντων μυστηρίων, Χώματος και Αίματος Χριστού, ο λειτουργός ιερέας έχει ήδη παρακαλέσει τον Κύριο η μετάληψη αύτη των θείων δώρων να συντελέσει σε κάθε προσερχόμενο πιστό στο μυστήριο αυτό «εις νήψιν ψυχής, εις αφεσιν αμαρτιών...»!

Προηγείται δηλαδή, με την μυστική συνήθως αύτη ευχή του ιερέως, του κυρίου και βασικού αιτήματος της αφέσεως των αμαρτιών, το αίτημα, η συμμετοχή του μεταλαμβάνοντος να αποβεί στην απόκτηση νήψεως ψυχής, προκειμένου όχι μόνο να αντιλαμβάνεται και να βιώνει φωτιστικώς την συμμετοχή του αύτη, άλλα και γενικώς ο πνευματικός του αγώνας να διεξάγεται με την βοήθεια και υπό το φως της πνευματικής οράσεως της νήψεως!

Ίσως πολλοί χριστιανοί, όταν ακούν ή όταν διαβάζουν λόγο νήψεως, να νομίζουν ότι δεν τους άφορα! Σκέπτονται πιθανώς ότι το θέμα αυτό σχετίζεται αποκλειστικώς με τους νηπτικούς πατέρες της Εκκλησίας κι εμείς οι άλλοι, οι χριστιανοί του κόσμου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε με αυτό!

Εν τούτοις, ολόκληρο το Ευαγγέλιο του Χριστού έχει πασιφανή νηπτικό χαρακτήρα, ο οποίος, συμπυκνώνεται στην αποστολική προτροπή προς καθένα χριστιανό, «συ δε νήφε εν πάσι».

Ως εκ τούτου, το παρόν κείμενο απευθύνεται κυρίως στους αγωνιζόμενους μέσα στον κόσμο καλοπροαίρετους πνευματικούς αγωνιστές. Σ' αυτούς πού μετέχουν στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με φόβο Θεού, άλλα δεν γνωρίζουν την βασική προϋπόθεση της βιώσεως του μυστηρίου αυτού, την απόκτηση της νήψεως. Της πνευματικής οράσεως του νου! Πολύτιμου φωτισμού μέσα στο σκότος, την σύγχυση και την αλλοτρίωση της εγκόσμιας καθημερινότητος!

ΕΙΣΑΓΩΠΚΑ

1. Ο πονηρός βάτραχος της Κλίμακος του οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου

Ο όσιος Ιωάννης, συγγραφέας της Κλίμακος μας δίνει μια θαυμάσια εικόνα της συμπεριφοράς και της δράσεως του πονηρού λογισμού στον ανθρώπινο νου με την ανύποπτη και αφανή, για τον πνευματικό αγωνιστή, παρέμβαση του στην μετατροπή ενός αγαθού λογισμού σε πονηρό!

Ο λογισμός αυτός εικονίζεται στο κείμενο της Κλίμακος με την μορφή του αθώου και ουσιαστικά ακίνδυνου, στην πραγματική και φυσική του εικόνα, για την ανθρώπινη ζωή βατράχου.

Γράφει λοιπόν ο όσιος Ιωάννης:

«Μερικές φορές, καθώς αντλούσαμε νερό από τις πηγές, αντλήσαμε μαζί με αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, και έναν βάτραχο. Παρόμοια πολλές φορές καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες πού χωρίς να φαίνονται είναι συμπεπλεγμένες μαζί τους.

Επί παραδείγματι, με τη φιλοξενία συμπλέκεται η γαστριμαργία, με την αγάπη η πορνεία... με τη φρόνηση η πονηρία, με την πραότητα η υπουλότης και η νωθρότης και η οκνηρία και η αντιλογία και η ιδιορρυθμία και η ανυπακοή. Με την σιωπή η διδασκαλική υπεροψία. Σε όλα αυτά ακολουθεί ωσάν κοινό κολλύριο ή μάλλον δηλητήριο, η κενοδοξία»(1).

***

Σύμφωνα με το κείμενο αυτό του οσίου Ιωάννου της Κλίμακας, το πρόβλημα της θεοφιλούς κατακτήσεως της νήψεως, της κορυφαίας αυτής αρετής της ορθοδόξου βιοτής, εντοπίζεται στην δυνατότητα του πνευματικού αγωνιστού, του πιστού, να αντιλαμβάνεται την παρουσία και τις κινήσεις στο νου του του απεχθούς αυτού βατράχου και να εξουδετερώνει έγκαιρα την κακοποιό, εις βάρος του αγιασμού του, δραστηριότητα του.

Προϋπόθεση βέβαια για την ύπαρξη της ικανότητος αυτής του πνευματικού αγωνιστού είναι η καθαρότητα του νου του από εμπαθείς λογισμούς και παθογόνα νοήματα, δηλαδή η καθαρότητα του από τα ποικίλα πάθη.

Όσο περισσότερο καθαίρεται από τα πάθη ο πνευματικός αγωνιστής, τόσο καθαρότερα μπορεί να αντιλαμβάνεται στο νου του την παρουσία του πονηρού βατράχου.

Επομένως το κυνηγητό του βατράχου, στο οποίο αποδύεται ο εν λόγω αγωνιστής, συμπίπτει με την κάθαρση του νου, επειδή η παθογένεση των πονηρών λογισμών στην ανθρώπινη ψυχή δημιουργείται και εμπεδώνεται, ως τρόπος προσωπικής ζωής, από τον επιδέξιο και ακοίμητο μάστορα και τεχνίτη της δημιουργίας των παθών, τον δαιμονικό λογισμό, από την χορεία των πνευμάτων της πονηρίας, τα οποία ακούραστα κυκλώνουν συνεχώς τον ανθρώπινο νου.

Κυνηγώντας λοιπόν τον βάτραχο, τον πονηρό λογισμό, ο πνευματικός αγωνιστής κάνει ουσιαστικά βήματα προς την καθαρότητα του νου για την κατάκτηση της νήψεως. Προλαμβάνει έτσι τον σκοτασμό του νου, την καταλυτική αιχμαλωσία και υποδούλωση του στην κυριαρχία των παθών.

***

Άλλα το ερώτημα είναι εύλογο

- Γιατί άραγε ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, ο συγγραφέας της Κλίμακας, ονομάζει ή χαρακτηρίζει τον πονηρό λογισμό βάτραχο;

Επειδή φρονεί βέβαια ότι το μικροσκοπικό αυτό ζωάκι, ο βάτραχος, έχει χαρακτηριστικά κινήσεως και δράσεως, τα όποια συμπίπτουν κατά ένα μεγάλο μέρος με τις δόλιες συμπεριφορές του πονηρού λογισμού! Όπως λ.χ.,

1) Το πηδηχτό περπάτημα του βατράχου πού του επιτρέπει να κάνει αιφνίδιες κινήσεις και απρόβλεπτες, ως προς την κατεύθυνση τους, για εκείνον τον άνθρωπο πού θα ήθελε να τον συλλάβει.

2) Καθώς το δέρμα του βατράχου είναι συνήθως υγρό και γλοιώδες από τον βυθισμό του στην ελώδη κατοικία του, προσθέτει το γεγονός αυτό μια ακόμη δυσκολία πιασίματος του βατράχου. Τον βάτραχο δεν τον πιάνεις εύκολα! Όπως ακριβώς τον πονηρό λογισμό!

3) Ιδιαίτερα ο υγροβάτραχος(2) έχει την δυνατότητα να εξαφανίζεται απρόοπτα στα βαθειά λασπώδη ύδατα της κατοικίας του αυτής. Κρύβεται αιφνίδια και αιφνίδια εμφανίζεται. Βυθίζεται και αναδύεται, κυριαρχεί με άνεση στον υγρό όγκο του έλους του. Και τέλος,

4) Με την απεχθή και αποκρουστική, για τα ανθρώπινα μάτια, εικόνα του, άλλα και για τον φόβο τυχόν μολύνσεως, ο άνθρωπος δεν γίνεται ποτέ οικείος με το μικρό αυτό και άφιλο από τη φύση του ζωάκι. Τον βάτραχο οι περισσότεροι άνθρωποι τον απεχθάνονται, τον «συχαίνονται»! Έτσι βέβαια πρέπει να συμπεριφέρονται και στον πονηρό λογισμό.

Ήδη λοιπόν αυτά και μόνο τα χαρακτηριστικά του βατράχου, κατά ένα μεγάλο μέρος, αντιστοιχούν και στον πονηρό λογισμό. Το «περπάτημα» του πονηρού λογισμού είναι «πηδηχτό»! Ακόμα κι αν έχεις μάτι νηπτικό, μόλις τον βλέπεις μέσα σου, τον χάνεις γρήγορα από το οπτικό πεδίο του νου σου, για να σε αιφνιδιάσει κάποια άλλη στιγμή, με μια άλλη παρόμοια συμπεριφορά του και με τη δαιμονική μάσκα κάποιων άλλων δόλιων, πιθανώς «αγαθών», λογισμών.

Τον πονηρό λογισμό δεν μπορείς, μόλις τον ιδείς μέσα σου, να τον «πιάσεις»! Δηλαδή να κατανοήσεις και να συγκρατήσεις το ιδιαίτερο νόημα του για την προσωπική πνευματική σου ζωή. Από τη φύση του είναι επιδεκτικός πολλών ερμηνειών και εκτιμήσεων. Γι' αυτό εξάλλου τον λόγο, συσκοτίζει πολλές φορές το ιδιαίτερο νόημα του, για να σου προκαλέσει απορίες και ερωτήσεις, χωρίς διαφωτιστικές απαντήσεις για τη δική σου προσωπική πειρασμική προσβολή.

Στον νυκτερινό ουράνιο θόλο του σύμπαντος υπάρχουν κάποιες φορές διάττοντες αστέρες! Μας δείχνουν για κλάσμα δευτερολέπτου την τροχιά τους, για να χαθούν αμέσως από το ανθρώπινο μάτι στο βαθύ και χαώδες απέραντο νυκτερινό σκοτάδι!

Δεν υπάρχουν όμως διάττοντες αστέρες μόνο στον φυσικό ουρανό. Υπάρχουν και διάττοντες πειρασμικοί λογισμοί στην ανθρώπινη ψυχή, πού την αιφνιδιάζουν και την προβληματίζουν, πολύ περισσότερο βέβαια από το αιφνίδιο πήδημα του βατράχου μέσα στο σκοτεινό νερό του έλους!

«Ομιλούν, παρατηρεί ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακας, οι πιο ακριβολόγοι από τους γνωστικούς Πατέρας και για μια άλλη έννοια, λεπτότερη από τις προηγούμενες, η οποία σύμφωνα με ορισμένους αποκαλείται παραρριπισμός του νοός (σ.σ.: έντονο και αιφνίδιο δαιμονικό φύσημα στο νου). Αυτή ή έννοια παρευθύς, χωρίς να μεσολαβήσει χρόνος ή λόγος ή εικόνα, παρουσιάζει με περισσότερη οξύτητα το πάθος στον άνθρωπο. Ανάμεσα στα πνεύματα του κακού τίποτε δεν υπάρχει πιο ταχύ και πιο αδιόρατο. Με μόνη την λεπτή και απλή ενθύμηση, αχρόνως, αφθάστως, σε πολλούς δε και αγνώστως παρουσιάζεται μέσα στην ψυχή. Εάν δε κάποιος μπόρεσε δια μέσου του πένθους να κατανοήσει την λεπτότητα αυτού του πνεύματος, αυτός μπορεί να μας διδάξει πώς γίνεται με μόνη την δράση, με ένα ανεπαίσθητο βλέμμα και άγγιγμα χεριού και άκουσμα μελωδίας, χωρίς καμμιά έννοια και σκέψη, να πορνεύσει εμπαθώς η ψυχή»(3).

***

Ό πονηρός Λογισμός είναι πράγματι ένας βάτραχος επικίνδυνος. Έχει δυστυχώς στη διάθεση του όλο τον «ουρανό» του ανθρώπινου νου και όλο τον αδιάστατο χώρο του ανθρώπινου ψυχισμού. Είναι σε θέση να περπατάει όχι μόνο τον σαρκικό χώρο, άλλα και τον πνευματικό. Κυκλοφορεί άνετα και εν αγνοία μας, τις πιο πολλές φορές, στους εσωτερικούς άλλα και στους εξωτερικούς χώρους της υπάρξεως! Στο νου μας, στα αισθήματα μας, στις αισθήσεις μας και στις επιθυμίες μας, άλλα και στις συμπεριφορές μας, και στις πράξεις και στα έργα μας. Κυκλοφορεί μέσα και έξω στους χώρους αυτούς σαν να είναι στο σπίτι του!

***

Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος θα επιβεβαιώσει το γεγονός αυτό με τον φωτισμό της δίκης του πνευματικής εμπειρίας.

«Ο κόσμος κυριαρχείται από το πάθος της κακίας και δεν το γνωρίζει. Δυστυχώς υπάρχει πυρ ακάθαρτο (πονηρό), το όποιο φλογίζει την καρδία και από εκεί διατρέχει όλα τα μέλη και προτρέπει τους ανθρώπους σε πράξεις ασέλγειας και σε μύρια κακά. Αυτοί λοιπόν πού ερεθίζονται («γαργαλίζονται») και ηδονίζονται, πράττουν την πορνεία μέσα στην καρδιά τους πρώτα και, όταν το κακό μεγαλώσει, φτάνουν στην φανερή πορνεία. Έτσι γίνεται και με τα αλλά πάθη της φιλαργυρίας, της κενοδοξίας, της οιήσεως, του ζήλου και του θυμού. Λοιπόν η αμαρτία (ο πονηρός λογισμός) προκαλεί όλα αυτά τα πάθη και η ψυχή ευφραινομένη βαρύνεται με το κακό της μεγάλης αυτής αμαρτίας»(4).

Άλλα πότε και από ποιο χώρο ξεκίνησε το έργο του ο πονηρός λογισμός και με ποιο τρόπο απεκάλυψε τη δόλια και καταστροφική του παρουσία για την ανθρώπινη ψυχή;

2. Η πρώτη παρέμβαση του πονηρού λογισμού, του βατράχου,

στον ανθρώπινο νου.

Ο διάλογος του όφεως με τους πρωτόπλαστους, στον παράδεισο, παρουσιάζεται ως μεθοδική παρέμβαση του βατράχου, του πονηρού λογισμού, στον ανθρώπινο νου, προκειμένου να εξουδετερωθεί ο αγαθός λογισμός της Εύας, η έμμονη της στην τήρηση της παραδείσιας εντολής του Θεού και να διολισθήσει εκείνη, μέσω της δαιμονικής αυτής παρεμβάσεως, στην παρακοή και την αθέτηση της εντολής του Θεού.

Οι πρωτόπλαστοι κατά την παραλαβή της συμβουλής προς αυτούς του Θεού, να μη φάγουν τον καρπό του δένδρου του καλού και πονηρού, επειδή το αποτέλεσμα θα είναι γι΄ αυτούς ολέθριο και καταστροφικό, είχαν την απαραίτητη νήψη για να συλλάβουν την νοηματική καθαρότητα του μηνύματος του Θεού. Φρόντισαν δε να το διαφυλάξουν στον νου τους το μήνυμα αυτό, να μη το λησμονήσουν, ώστε να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν την συμβουλή του Θεού.

Όμως ο όφις με απλότητα και αφέλεια μεστή πονηρίας δαιμονικής και με υποκριτική φιλική διάθεση, η οποία εκάλυπτε στεγανά την επικίνδυνη απειλή της επιχειρούμενης από αυτόν παραπλανήσεως, διευκολύνει τον βάτραχο να εισέλθει ανύποπτα στον νου της Εύας.

Και είπεν ο όφις τη γυναικί, τί δη είπεν ο Θεός, ου μη φάγητε οπό παντός ξύλου του εν τω παραδείσω;(5)

Η Εύα, στην οποία απευθύνεται ο όφις, καθώς έχει ακόμη καθαρό το νου της από σκέψεις και ιδέες πονηρές, τελούσε σε εγρήγορση και νήψη και για το λόγο αυτό, έσπευσε να διορθώσει το λάθος (το ψεύδος) του όφεως, προκειμένου να αποκαταστήσει την αλήθεια των λόγων του Θεού.

Και είπεν η γυνή τω όφει, από καρπού του ξύλου του παραδείσου φαγούμεθα, από δε του καρπού του ξύλου, ο εστίν εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, ου φάγεσθε απ' αυτού, ου δε μη άψησθε αυτόν, ίνα μη αποθάνητε.(6)

Το τελευταίο τμήμα των λόγων της Εύας ου μη άψησθε αυτού, δείχνει την αθωότητα και την καθαρότητα του νου και της σκέψεως της Εύας, εφόσον οι λόγοι αυτοί δεν περιέχονται στην απαγορευτική εντολή του Θεού. Η Εύα δεν αντιλαμβάνεται την πονηρία του όφεως και εκλαμβάνει προφανώς τον διάλογο μαζί του μέσα στο πνεύμα της παραδείσιας, από κάθε άποψη, καθαρότητας. Φαίνεται να είναι «παγιδευμένη» στην παραδείσια αθωότητα. Για τον λόγο αυτό, εξάλλου, ο όφις επιμένει!

Ύστερα από το ψεύδος της απολυτοποιήσεως της εντολής του Θεού, ότι δήθεν αυτή αφορούσε σε όλα τα δένδρα του παραδείσου, προκειμένου να κλονίσει με ισχυρότερο επιχείρημα, την αντίσταση της Εύας στην ανυπακοή, διαψεύδει άμεσα πλέον και με απόλυτο, καθησυχαστικό τρόπο γι' αυτήν, την απειλή του «δήθεν» επικρεμάμενου θανάτου, στην κεφαλή των πρωτόπλαστων, στην περίπτωση της παρακοής.

Και είπεν ο όφις τη γυναικί, ου θανάτω αποθανείσθε' ήδει γαρ ο Θεός, ότι εν η αν ήμερα φάγητε απ' αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως θεοί, γινώσκοντες καλόν και πονηρόν.(7)

Με τους λόγους του αυτούς ο όφις καθησυχάζει την Εύα, ότι, αν φάγουν τον απαγορευμένο καρπό, όχι μόνο δεν θα πεθάνουν, αλλά αντίθετα θα ανοίξουν τα μάτια τους και θα ιδούν μια νέα εικόνα του εαυτού τους τόσο λαμπρή και μεγαλειώδη, πού θα μοιάζουν με θεούς. Ακόμη δε, θα πλουτισθεί η γνώση τους και θα γνωρίσουν καλύτερα όχι μόνο το καλό πού ήδη ξέρουν άλλα και το πονηρό, το οποίο δεν γνωρίζουν. Θα αποκτήσουν μια νέα γνώση και θα γευθούν μια νέα εμπειρία, την οποία μόνο οι θεοί γεύονται και γνωρίζουν.

Ο όφις, προσπαθώντας να πείσει την Εύα να παραβεί την εντολή του Θεού, επιδίωξε να φθάσει στον σκοπό του μέσα από την πρόκληση και τον ερεθισμό των ψυχοδυναμικών λειτουργιών του αδαμικού άνθρωπου.

Ο πονηρός δαιμονικός λογισμός δεν μπορούσε να περιορισθεί μόνο στο διανοητικό πεδίο του προσώπου αυτού, επειδή η επιθυμητή για τον όφι παράβαση της εντολής του θεού δεν ήταν πρόβλημα μόνο του νου του αδαμικού ανθρώπου άλλα της συνολικής ψυχοσωματικής του δυναμικής. Για το λόγο αυτό, ο πονηρός όφις προκάλεσε και αφύπνισε τους ισχυρούς εκείνους ψυχοσωματικούς παράγοντες του αδαμικού προσώπου, μέσω των οποίων θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν καταστροφικά οι ποικίλες αισθήσεις, πού οι δυναμικές τους αφετηρίες θα εκπορεύοντο από την περιοχή του επιθυμητικού άλλα και του θυμοειδούς. Επιθυμίες βρώσεως και απολαύσεως υλικών στοιχείων της υπάρξεως άλλα και συγκινήσεις και εφέσεις ηδυπαθών εικόνων και παραστάσεων! Όλες οι απαιτήσεις των υλικών αισθήσεων του αδαμικού προσώπου, θα έπρεπε να αφυπνισθούν από την κατάσταση του «ύπνου» της αθωότητας και της αγνότητος, για να δραστηριοποιηθεί το αδαμικό ανθρώπινο πρόσωπο ήρεμα μεν αλλά καταλυτικά, στην παράνομη καταστρατήγηση του χαρίσματος της ελευθερίας, με το όποιο το προίκισε ο Θεός!

Και είδεν η γυνή, ότι καλόν το ξύλον εις βρώσιν και ότι αρεστόν τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίον εστί τον κατανοήσαι, και λαβούσα από του καρπού αυτού έφαγε.(8)

Η Εύα βλέπει πλέον το δέντρο του καλού και πονηρού και ιδιαίτερα τον καρπό του, από μια νέα πλέον οπτική γωνία, με την σύμπραξη της επιθυμητικής έλξεως των αισθητών της υπάρξεως! Τα μόλις πριν απαγορευμένα, γενεσιουργά θανάτου στοιχεία της φύσεως, κοσμούνται τώρα, μέσα από το κάτοπτρο της νέας αυτής οπτικής γωνίας, με όλες τις «αρετές» των αισθησιακών αξιών της υπάρξεως. Οι ποικίλες παθογόνες πλέον αισθήσεις του αδαμικού προσώπου, σε μια αγαστή αλληλοπροσέγγιση, υπηρετούν ήδη, στο σύνολο τους, τον παράνομο και ανόσιο και ολέθριο γάμο του ανθρώπινου νου με όλα τα υλικά-παθογόνα αισθητά στοιχεία της κτίσεως.

Τώρα το δένδρο εκτιμάται στο σύνολο του ως καλόν, μεταποιουμένου και του πονηρού δυναμικού του σε θετική αξία της υπάρξεως. Τα μάτια της Εύας δεν βλέπουν πλέον την πραγματικότητα του πονηρού, επειδή το τελευταίο αυτό κατεπόθη στο βάθος του ψυχικού της κόσμου τω λείω της ηδονής(9), και έγινε στο εξής νέο πρίσμα οράσεως των υλικών στοιχείων της υπάρξεως.

Έτσι η ωραία αισθητή -αισθησιακή- όψη του δέντρου της παρακοής ωθεί την Εύα σε μια νέα γεύση και μια εσώτερη, με το δέντρο αυτό, επιθυμητική επικοινωνία και αλληλοπεριχώρηση. Αγνοεί όμως, χάρη στην ανύποπτη δράση του πονηρού βατράχου, ότι η αλληλοπεριχώρηση αυτή είναι πλέον συζυγία θανάτου!

***

Ο έβδομος στίχος του τρίτου κεφαλαίου της Γενέσεως, ο όποιος μας πληροφορεί για το τελικό παράγωγο αποτέλεσμα της παρακοής των πρωτοπλάστων, δείχνει το κατόρθωμα του πονηρού λογισμού, να αλλοιώσει και να διαφθείρει την προσωπική εικόνα του αδαμικού ανθρώπου στο βαθμό μιας φρικτής αυτοαπορρίψεως!

Και διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί των δύο, και έγνωσαν ότι γυμνοί ήσαν και έρραψαν φύλλα συκής και εποίησαν εαυτοίς περιζώματα».(10)

Άλλα στο φόντο της φρικαλέας αυτής απορριπτέας προσωπικής εικόνας ο νους της Εύας μπόρεσε να ιδεί το θανατηφόρο πρόσωπο του δαιμονικού όφεως.

Μόνο τότε αντιλήφθηκε τη δαιμονική πλάνη του πονηρού λογισμού. Αποτέλεσμα, το όποιο στη θετική του πλευρά αφύπνισε την παγιδευμένη στον πειρασμό του όφεως αυτοσυνειδησία της. Τότε μόνο, αν και ήταν αργά πλέον, «ήλθε στον εαυτό της»!

Έτσι, όταν ο ελεγκτικός λόγος του Θεού απαίτησε εξήγηση της αιτίας της παρακοής της, π τούτο εποίησας, η Εύα ήταν σε θέση να αποκαλύψει το όργανο της πλάνης της: ο όφις ηπάτησέ με, και έφαγον.(11)

***

Αυτή ήταν η πρώτη, ούτως η άλλως, «νηπτική» γνωριμία του ανθρώπινου νου με τον πονηρό βάτραχο, τον εχθρό του ανθρώπου! Τον είδε πρόσωπο με πρόσωπο! Έκτοτε το πρόβλημα του ανθρώπου, ο οποίος ευλογήθηκε με το μυστήριο του βαπτίσματος και ντύθηκε το Χριστό, είναι το κυνηγητό του βατράχου αυτού, στην προσπάθεια του να αποδυθεί ο Χριστιανός άνθρωπος τον παλαιό άνθρωπο και να αναγεννηθεί και ανακαινισθεί σε νέο άνθρωπο «εν Χριστώ» κτιζόμενον «εν οσιότητι της αληθείας».(12)

1.ΙΩΑΝΝΟΥ τον ΣΙΝΑΪΤΟΥ, Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ', Περί διακρίσεως, έκδ. Ί. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1978, σ. 294.

2.ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Περί του ξηροβατράχου, ΡΟ 43, 53200.

3.Οπ.π., σ. 211.

4.ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ, Ομιλίαι πνευματικοί, 6, ΒΕΠΕΣ, τ. 41, έκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1970, σ. 235.

5.Γεν. 3, 1.

6.Οπ.π., 3, 2.

7.Οπ.π., 3, 4.

8.Οπ.π., 3, 6.

9.τω κατ αίσθησιν λείω της ηδονής (ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Εις την προσευχήν του Πάτερ ημών', ΡΟ 90, 8880).

10.Γεν. 3, 7.

11.Οπ.π.,3, 13.

12.Έφεσ. 4, 24.

***

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος 13

Ο σκοπός της παρούσης εργασίας 17

ΕΙΣΑΓΩΠΚΑ

1.Ο πονηρός βάτραχος της Κλίμακος του οσίου Ιωάννου του Σιναίτου 19

2.Η πρώτη παρέμβαση του πονηρού λογισμού, του βατράχου, στον ανθρώπινο νου 25

Ι. Η ΝΗΨΗ

Α'. Το ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΝΗΨΕΩΣ

1. Ο ευαγγελικός χαρακτήρας της νήψεως 33

α'.Το κήρυγμα μετανοίας του Ιωάννου του Βαπτιστού 34

β'.Το κήρυγμα μετανοίας του Κυρίου 36

γ'.Η έννοια της νήψεως στην Καινή Διαθήκη 38

2. Τί είναι και τί δεν είναι νήψη στο κείμενο της Καινής Διαθήκης 46

Α'.Ανταύγειες νηπτικών ελλάμψεων στο κείμενο της Καινής Διαθήκης 46

α'.Το νηπτικό έλεος του Καλού Σαμαρείτου 47

β'.Η νηπτική επιμονή της Χαναναίας γυναίκας 50

γ'.Ο τυφλός με ανοικτά τα μάτια της ψυχής και του νου του..... 54

δ'.Ο έκατόνταρχος μπροστά στον σταυρωμένο Ιησού 58

ε'.Ο «ληστεύσας» τον Παράδεισο ληστής 60

στ'.Η φρονιμάδα της αναμονής του Νυμφίου 63

ζ'.Η νήψη της Πεντηκοστής 65

Β'. Περιπτώσεις απουσίας νήψεως στο κείμενο της Καινής Διαθήκης 67

α'.Οι μωρές παρθένες 67

β'.Ο νους χωρίς την νήψη βλέπει φαντάσματα.. 71

γ'.Ο νεανίσκος με τα πολλά κτήματα αλλά χωρίς νήψη 75

δ'.Ο Πέτρος από τη θεολαμπή ομολογία στον θρήνο της αρνήσεως 79

ε'. Η απώλεια της αυτοσυνειδησίας κατά την ανατολή της νήψεως 84

Β'. ΠΩΣ ΑΠΟΚΤΑΤΑΙ Η ΝΗΨΗ

1.Η νήψη χάρισμα ή ανθρώπινη κατάκτηση; 89

2.Η πορεία του νου στην κατάκτηση της νήψεως 95

II. ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΝΗΨΕΩΣ ΟΙ ΜΕΘΟΔΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Α'. Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ

1. Το έργο της νήψεως 107

2.Η «προσωπικότητα» του πονηρού λογισμού 114

Β'.Οι ΜΕΘΟΔΕΙΕΣ τον ΔΙΑΒΟΛΟΥ

1. Το τέχνασμα της αμαρτίας 120

2.Τα μεθοδικά βήματα του πονηρού λογισμού κατά την προσβολή του νου 123

3. Η διατομή (διασταύρωση) αγαθών και πονηρών λογισμών 131

4. Οι συνέπειες της διατομής των λογισμών στην λειτουργία της νήψεως 134

Γ'. Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

1. Προϋποθέσεις και οροί αντιμετωπίσεως των πονηρών λογισμών 139

2. Τρόποι αντιμετωπίσεως των πονηρών λογισμών 143

Δ'. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΙΚΟΙ ΛΟΠΣΜΟΙ

1. Ανθρώπινοι λογισμοί 157

2. Αγγελικοί λογισμοί 162

III. ΓΕΡΟΝΤΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΝΗΠΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Α'. Η ΝΗΠΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ τον ΨΕΥΔΟΥΣ 171

1.Ο νηππκός υποτακτικός 173

2.Η ποιμαντική πανουργία 175

3.Το ανύπαρκτο νηπτικό μυστικό 179

4.Ο μοναχός πού δεν έγινε πόρνος 181

5.Μια πάνσοφη πονηρία 182

Β'. Η ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΑΜΑΤΙΣΗ τογ ΝΗΠΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ... 184

1.Η μέθοδος του αποδιοπομπαίου τράγου 184

2. Γεροντικός νηπτικός διάλογος σε ψυχοσωματική κινητικότητα 187

IV. Ο ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΩΣ ΝΗΠΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

1.Η σταυρική πορεία της σωτηρίας 195

2.Ο νηπτικός χαρακτήρας του πειρασμικού πάθους 197

Α'.Το νηπτικό πειρασμικό δείγμα του πάθους του Ιώβ 198

Β'. Ο πειρασμός του παυλείου νηπτικού σκόλοπος. 203

ΕΠΙΛΟΠΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ο Ηλίας ο Μέγας ως σύμβολο Μυστικής Θεολογίας 209

α'.Ο αγώνας εναντίον της ειδωλολατρίας 210

β'.Η διάβαση του Ιορδανού πόταμου 213

γ'.Η μηλωτή 214

δ'.Οι «ίπποι πυρός» 214

ε'.Η εμπειρία του «υπολέλειμμαι εγώ μονώτατος».. 215

Συμπερασματικές παρατηρήσεις 217

πηγή:www.zoiforos.gr

Οἱ Ἅγιοι Βασιλίσκος, Εὐτρόπιος καὶ Κλεόνικος οἱ Μάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Βασιλίσκος, Εὐτρόπιος καὶ Κλεόνικος κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀμάσεια τοῦ Πόντου καὶ ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ (286-305 μ.Χ.).

Ἦταν στρατιῶτες καὶ συγγενεῖς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος. Ὡς Χριστιανοὶ διαβλήθηκαν στὸν ἡγεμόνα Ἀσκληπιόδοτο, ὁ ὁποῖος τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς βασάνισε σκληρά. Ὅμως οἱ Μάρτυρες, ἀφοῦ παρουσιάσθηκε σὲ αὐτοὺς ὁ Κύριος καὶ ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος, ἔγιναν ὑγιεῖς.

Μέσα στὴ φυλακὴ οἱ τρεῖς νέοι δὲν ἔχασαν οὔτε τὸ θάρρος οὔτε τὴν πίστη τους. Ἀντιθέτως ἐξακολούθησαν νὰ λατρεύουν τὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινὸ Θεό. Μὲ τὸ κήρυγμά τους καὶ τὸ παράδειγμα ποὺ προσέφερε τὸ ἦθος, ἡ ἀντοχὴ καὶ τὸ θάρρος τους, ὁδήγησαν πολλοὺς συγκρατούμενούς τους στὴν ἀληθινὴ πίστη. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος πληροφορήθηκε τὴν Χριστιανικὴ δράση τῶν τριῶν κρατουμένων καὶ τὴν ἐπίδραση ποὺ ἀσκοῦσαν στοὺς φυλακισμένους εἰδωλολάτρες καὶ διέταξε νά τοὺς ὁδηγήσουν καὶ πάλι ἐνώπιόν του.

Ὁ ἡγεμόνας τότε ἄρχισε νὰ κολακεύει τὸν Ἅγιο Κλεόνικο, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὑποσχόμενος δῶρα καὶ τιμές. Ὁ Ἅγιος ὅμως ἀφοῦ γέλασε, χλεύασε τὴν ἀρρώστια τῶν εἰδώλων. Καὶ ἐνῷ ἐτελεῖτο θυσία, μὲ προσευχὴ κατέρριψε τὸ εἴδωλο τῆς Ἀρτέμιδος. Ἀμέσως ὁ ἡγεμόνας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βασανισθοῦν. Τότε ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε στοὺς τρεῖς νέους καὶ στὸ πλῆθος τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ μαστίγωμα τῶν Χριστιανῶν, ἔχοντας στὸ πλευρό Του τὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Οἱ τρεῖς Χριστιανοὶ ἀξιώθηκαν τῆς θαυματουργικῆς ἰάσεως τῶν τραυμάτων τους, ἐνῷ πολλοὶ εἰδωλολάτρες ποὺ εἶδαν τὸ θαῦμα, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἄλλαξε στάση, ἀλλὰ διέταξε νὰ ἀποκεφαλισθοῦν ὅλοι οἱ νεοφώτιστοι Χριστιανοί. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, τυφλοὶ ἀπὸ ὀργή, διέταξαν τοὺς δημίους νὰ περιχύσουν τοὺς τρεῖς Μάρτυρες μὲ καυτὴ πίσσα. Ὅμως, νέα θαυματουργικὴ ἐνέργεια ἀπὸ τὴ Θεία Χάρη δὲν ἐπέτρεψε οἱ πιστοὶ νέοι νὰ πάθουν τὸ παραμικρό, ἐνῷ ἡ καυτὴ πίσσα ἔπεσε καὶ κατέκαψε τοὺς δημίους.

Ὅμως, ὁ σκληρόκαρδος ἡγεμόνας δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια, ἡ ὁποία παρουσιαζόταν μπροστὰ στὰ μάτια του. Ἔτσι, πρόσταξε τὴν σταυρικὴ καταδίκη τοῦ Εὐτροπίου καὶ τοῦ Κλεονίκου καὶ τὴ φυλάκιση τοῦ Βασιλίσκου. Οἱ δυὸ νέοι πέρασαν τὴν τελευταία νύχτα τῆς ζωῆς τους προσευχόμενοι. Καὶ πάλι ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε μπροστά τους, γιὰ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει.

Στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 308 μ.Χ., ὁ Εὐτρόπιος καὶ ὁ Κλεόνικος κοσμήθηκαν μὲ τοὺς στέφανους τῆς ἁγιότητας καὶ τοῦ μαρτυρίου διὰ τοῦ σταυρικοῦ τους θανάτου. Ὁ Βασιλίσκος παρέμεινε ἔγκλειστος στὴ φυλακή, ὅπου καὶ πέθανε μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια, κερδίζοντας τὴν αἰώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ τρίστοιχον ἄθροισμα, τῶν Ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ, Εὐτρόπιον μέλψωμεν, σὺν Βασιλίσκω ὁμού, τὸν θεῖον Κλεόνικον οὗτοι γὰρ τῆς Τριάδος, τὸ ὑπέρθεον κράτος, ἄθλοις ὑπερφυέσιν, ὠμολόγησαν πάσιν ἡ πάντοτε πρεσβεύουσι, σώζεσθαι ἅπαντα

www.synaxaristis.gr