Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010

Η ασκήτρια της Κλεισούρας Γερόντισσα Σοφία Χοτοκουρίδου,


Η ιστοσελίδα «Ζωηφόρος», με τις ευλογίες της Γερόντισσας Ανυσίας, Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Παναγίας Κλεισούρας της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς, αναδημοσιεύει αποκλειστικά, εκτεταμένα αποσπάσματα από το βιβλίο «ΣΟΦΙΑ Η ΑΣΚΗΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ», Έκδοση Ιεράς Μονής Γενεθλίου Θεοτόκου Κλεισούρας, προς πνευματική ωφέλεια των πιστών από την ανάγνωση πτυχών του βίου της Γερόντισσας Σοφίας, μιας αγιασμένης ψυχής του αιώνα μας που με «την άσκηση, την υψοποιό ταπείνωση, την φιλαδελφία, την αγάπη προς τον πλησίον, την ακτημοσύνη, τις διακριτικές συμβουλές, την δια Χριστόν σαλότητα», ευαρέστησε τον Θεό σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων την γνώρισαν και την έζησαν.

.

.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ

«Μηδείς εν τη μοναδική πολιτεία υπέρ φύσιν τινά ακούων ή ορών εξ αγνωσίας εις απιστίαν περιπέσον οπού γαρ ενδημήση ο υπέρ φύσιν Θεός, υπέρ φύσιν λοιπόν τα πλείστα των ανθρώπων γίνονται».

Αυτός ο λόγος του μεγάλου Νηπτικού Πατρός της Εκκλησίας και συγγραφέως της Κλίμακας, του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, «Λόγος περί διακρίσεως», βρίσκει απήχηση και τέλεια εφαρμογή στην βιογραφούμενη ασκήτρια της Κλεισούρας, την Γερόντισσα Σοφία.

Καταγωγή της ο αλησμόνητος Πόντος. Τόπος ασκήσεως της, το φημισμένο Μοναστήρι της Παναγίας. Το όνομά της γνωστότατο σε όλη την περιοχή της Εορδαίας, της Φλωρίνης, της Καστοριάς και της Κοζάνης. Θαυμαστά τα γεγονότα, τα όποια αυτόπτες μάρτυρες έζησαν κοντά στην Γερόντισσα. Γιατί, πράγματι, οπού υπάρχει η παρουσία του Παρακλήτου, εκεί «υπέρ φύσιν τα πλείστα των ανθρώπων γίνονται». Από τον πρώτο καιρό μετά την ενθρόνιση μου στην θεόσωστο επαρχία της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς και από τις τακτικές μου επισκέψεις στο Μοναστήρι της Κλεισούρας, το όποιο ανασυγκροτήθηκε την τελευταία περίοδο της ζωής του μακαριστού και αγίου προκατόχου μου κυρού Γρηγορίου, κάτω από την πεπνυμένη ηγουμενία της Γερόντισσας Ανυσίας, άκουσα πολλούς προσκυνητές από την γύρω περιοχή να διηγούνται τα της Γερόντισσας Σοφίας κατορθώματα, την άσκηση, την υψοποιό ταπείνωση, την φιλαδελφία, την αγάπη προς τον πλησίον, την ακτημοσύνη, τις διακριτικές συμβουλές, την δια Χριστόν σαλότητα, καθώς επίσης και άλλα θαυμαστά γεγονότα. Και ήταν διακαής πόθος της Αδελφότητος να μάθει και να καταγράψει κάθε τί με λεπτομέρεια, πού αφορούσε το πρόσωπο της. Και πολύ περισσότερο, να έχει μέσα στο Μοναστήρι τα Τίμια Λείψανα της Γερόντισσας.

Και η Θεοτόκος εξεπλήρωσε αυτές τις δύο επιθυμίες της Αδελφότητος. Βρέθηκε πρώτον ο κάλαμος του π. Πορφυρίου, Μονάχου Σιμωνοπετρίτου, ο όποιος συνέλεξε και κατέγραψε, με την ευλογία του πολυσεβάστου μας Γέροντος του Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού και των Αγίων Γερόντων του Αγίου Όρους, όλα εκείνα πού αφορούσαν το πρόσωπο της.

Και, δεύτερον, την παραμονή της εορτής της Αναλήψεως, 14 Μαΐου 1998, λίγες ήμερες μετά την επίσημη ενθρόνιση της Γερόντισσας Ανυσίας, ως Καθηγουμένης στην Ιερά Μονή Παναγίας Κλεισούρας, βρέθηκαν τα λείψανα της Γερόντισσας, φυλαγμένα με ασφάλεια στο επάνω τμήμα του τάφου της, πίσω από τον Ιερό Ναό του Τιμίου Προδρόμου. Και είμαι ο ίδιος αυτόπτης μάρτυς, μαζί με τους πατέρες Ειρηναίο και Νεκτάριο, της ευωδιάς κατά την πλύση των οστών της, την Κυριακή το απόγευμα στο προαύλιο της Μονής. Και αυτή η ευωδία συνεχίζεται σαν μία λεπτή αύρα, κατά καιρούς, σε όσους ζητούν από την Γερόντισσα Ανυσία (πού επίμονα κρύβει, αφήνοντας όλα τα άλλα στα χέρια του Θεού) να ασπαστούν την Κάρα της Γερόντισσας Σοφίας. Και τα θαυμαστά γεγονότα συνεχίζονται και οι μαρτυρίες των προσκυνητών πληθαίνουν. Προσωπικά έχω δείγματα ότι ευαρέστησε στον Θεό.

Τελειώνοντας αυτόν τον Πρόλογο θα ήθελα να σημειώσω και τα εξής:

Πριν από καιρό κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, πού αναφέρεται στο πρόσωπο αυτής της ασκήτριας. Αναφέρει θαυμαστά γεγονότα, αλλά και άλλα ακόμη τα οποία είναι αναληθή. Δηλαδή ότι η Γερόντισσα δεν κοινωνούσε των Άχραντων Μυστηρίων και δεν συμμετείχε στις Ιερές Ακολουθίες στο Καθολικό της Μονής, επειδή δήθεν ακολουθούσε το Παλαιό Ημερολόγιο. Ο π. Νικόλαος Γκίκαρνας, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Κλεισούρας, και ο π. Νεκτάριος, πού τώρα βρίσκεται στο Αγιον Όρος, καθώς επίσης και ο π. Μάξιμος Καραβάς, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Εορδαίας, επιβεβαιώνουν πώς, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της, κοινωνούσε των Άχραντων Μυστηρίων, συμμετείχε στις Ιερές Ακολουθίες και διακονούσε σε αυτές και δεχόταν τις ευχές και τις ευλογίες της Εκκλησίας. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανακριβή και εξυπηρετούν ίδιους σκοπούς. Προλογίζοντας το παρόν πόνημα, αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω θερμά τον π. Πορφύριο για τον κόπο και τον μόχθο πού κατέβαλε για την συλλογή και καταγραφή όλων αυτών των στοιχείων ως προς το πρόσωπο αυτής της ασκήτριας.

Ευχαριστώ τον άγιο Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και αγαπητό μου π. Ελισαίο, για την ευλογία πού έδωσε στον π. Πορφύριο.

Προσωπικά επικαλούμαι τις πρεσβείες της Γερόντισσας στον Θρόνο του Θεού, λέγοντας: «Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ εμού του αμαρτωλού». Όλα τα υπόλοιπα, τα αφήνω στην πρόνοια του Θεού, πού αντιδοξάζει τους γνήσιους Αυτού θεράποντες.

Έγραφον στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου Καστοριάς τη 16η Σεπτεμβρίου 2001, παραμονή της εορτής της Αγίας μάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων αυτής Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

***

Το χειρόγραφο του Ισαάκ

Μέρα από τις σημαντικές και πολύτιμες αναμνήσεις του Γέροντος Νεκταρίου, ο μοναδικός από τους συγγενείς της με τον οποίο διατηρούσε αγαθές σχέσεις η Σοφία, ο Ισαάκ Σαουλίδης, κατά παράκληση μας, κατέγραψε όσα στοιχεία θυμόταν από την ζωή της θείας του.

Τα βιογραφικά αυτά, όπως τα κατέγραψε στις 15 Απριλίου 1992, ο πρωτανηψιός της, έχουν ως ακολούθως:

«Η ζωή της Σοφίας Χοτοκουρίδου, το γένος Αμανατίου Σαουλίδου.

»Έγεννήθη το έτος 1883 εις το χωρίον Σαρή-ποπά της επαρχίας Αρδάσης Τριπόλεως, Νόμου Τραπεζούντας του Πόντου.

Κατά το έτος 1907 ενυμφεύθη τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδην εις Χωρίον Το(γ)ρούλ (Άρδασαν).

Το 1910 απέκτησε τέκνον με τον Ιορδάνην.

Το 1912 το παιδί απέθανεν και τον πατέρα του τον επεστράτευσαν οι Τούρκοι εις την Ορντού.

Το 1914 κηρύσσεται ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και χάθηκαν τα ίχνη του Ιορδάνη, επίσης η Σοφία έφυγε από το χωριό Λετσούχ και πήγε στο γιαλό στην Ορντού. Στα χειμαδιά το καλοκαιρι, στο χωριό τους χειμώνες. Στο γιαλό η Σοφία τότε χάθηκε.

Το 1915 έγινεν η σφαγή των Αρμεναίων τον πατέρα της Σοφίας τον πήραν οι Τούρκοι για αγγαρείες, μεταφορά πυρομαχικών του στρατού στα βάθη της περιφερείας Τριπόλεως, στο Κιουρτούν. Εκεί έγινεν η εξόντωσις των Αρμεναίων.

Το 1916 η Σοφία έφυγε από την Ορντού και χάνονται τα ίχνη της.

Το 1919 το Πάσχα με το πλοίον ήρθαμεν, ήρθαμεν στον Πειραιάν τα καράβια.

Τον Αύγουστον, από τον Πειραιάν στην Θεσσαλονίκη, στον Σταθμό των τρένων, στο Χαρμάνκιοϊ. Λέγω στον πατέρα, θα πάγω να βρω την θεία μου. Ο πατέρας δεν με αφήνει, εγώ είμαι 14 χρονώ, θα χαθείς, με λέει. Καταυλισμός 300 οικογένειες στο Σταθμό. Για αναχώρηση, για χωριά Πτολεμαΐδος. Εγώ δεν άκουσα τον πατέρα μου, πήγα ξυπόλυτος στην Καλαμαριά. Εκεί βρήκα πρόσφυγες γυναίκες, ρωτώ για την θεία μ'. Την είχαμε χαϊδεμένη, την λέγαν Τσόφα, εγώ ήξερα Τσόφα. Γενομένη συζήτηση, έγινε σύγχυση μεταξύ γυναικών, ανάμεσα μία κυρία λέγει στην άλλη Τσόφα είναι η Σοφία. Αυτού σταματήσαμε. Με ρωτάει αν ξέρω ολίγα γράμματα, λέγω κάτι ξεύρω. Από εδώ θα κατεβείς στο Ντεπώ με τα πόδια, εκεί θα βρεις το τραμ, θα ανεβείς στο τραμ, θα μετράς έως 6 στάσεις. Θα κατεβείς και θα βρεις την εκκλησία την Ανάληψη, θα κατεβείς-αν δεν μπορείς να κατεβείς, ο τραμιέρης θα σε πει. Μπήκα στην είσοδο της εκκλησίας, στο βάθος βλέπω έναν κύριο, τον φωνάζω ε, θείο, θείο. Ήλθε κοντά μου, με ρωτά τί θέλεις, παιδί μου; Την θεία μου Σοφία.

Από τότες μετ' ολίγον πέρασε η Σοφία από τη μια μεριά στην άλλη. Με τα ράσα, κρατούσε ψωμί και μισό καρπούζι. Ήλθε κοντά μου, με ρωτά, με λέγει ποιος είσαι, παιδί μου; Την λέγω ο Ισαάκ. Ο Ισαάκ, παιδί μου, που είσθε; Τώρα εδώ είμαστε στο Σταθμόν, κοντά στο Εύοσμον. Που είναι ο πασά μ', η μάννα, ο πατέρας και άλλοι συγγενείς μας;

Όλοι πέθαναν από την χολέραν. Η θεία ελιγώθηκε από τον πόνο και πέφτει στο χώμα. Βρέθηκαν περαστικοί και την συνέφεραν. Πήγαμε στο κελλί της. Μετά δυο ώρες την παίρνω και πήραμε άδεια από τον επιστάτη. Βαδίζαμε.

Με το τραμ έως το Βαρδάρ και εκεί με τα πόδια στο Εύοσμον Σταθμόν. Φτάσαμε περί 11 ώραν νυκτερινήν. Όλη νύκτα οι χωριανοί όλοι όλο ρωτούσαν. Για τους δικούς τους.

Αύγουστος 1919. Φεύγουμε για Καϊλάρια, νέο όνομα Πτολεμαΐδα. Φτάσαμε στην Άρδασα, μετά στην Αναρράχη, παλαιόν όνομα Τεπρέ, ο μπαμπάς, η θεία κι εγώ. Ο Αβραάμ έμεινε στην Αθήνα για να φέρει την αδερφή της Σοφίας.

Το 1924 ήλθε ο Αβραάμ παντρεμένος. Για 18 μήνες μας κύταζε η Σοφία, το φαγητό, μας έπλενε τα ρούχα.

Το 1925 φεύγει η Σοφία με ένα μικρόν μπόγον, τα ρουχαλάκια της, και πηγαίνει στην Φλώρινα, στον Άγιον Μάρκον, έως το 1927. Τότε ονειρεύεται την Παναγία πού της είπε, η θέση σου είναι άλλου, θα πάς στο χωριό σου. Δίπλα στο βουναλάκι είναι η Παναγία η Κλεισούρα.

Τον Αύγουστο του 1927 η Σοφία έρχεται στο χωριό και μας ζητάει να την πάμε στο μοναστήρι. Σε δέκα ήμερες πήγαμε εκεί, στην μνήμη της Παναγίας. Εκεί βρήκαμε τον ηγούμενο και μία ηγουμένισσα, Πελαγία, παράλυτη από τον πόλεμο και τας υγράς φύλακας στην Καστοριά.

Από το 1927 ζούσε η Σοφία στο μοναστήρι στην Κλεισούρα.

Στον πόλεμο το 1940 κρατούσε το μοναστήρι μόνη της με 30 δωμάτια έως να τελειώσει ο πόλεμος το 1941.

Άρχισε ο ανταρτικός πόλεμος το 1944. Στο χωριό την Κλεισούρα, στη θέση Νταούλι οι αντάρτες σκοτώνουν έναν γερμανό αγγελιοφόρο που ερχόταν με το μηχανάκι από το Αμύνταιο. Κόπτουν τα όργανα του και τα βάζουν στο στόμα ωσάν τσιγάρο. Εκεί έφτασαν οί Γερμανοί από το Αμύνταιο και την Καστοριά. Βάζουν φωτιά στο χωριό και καίνε περί τα 350 άτομα. Κατεβαίνουν στο μοναστήρι, εκεί ψάχνουν για τους αντάρτες και η βενζίνη έτοιμη στα πετόνια. Η Σοφία αγρυπνεί με την εικόνα της Παναγίας στην αγκαλιά. Γονατίζει τους φιλάει τα πόδια, σέρνεται στο χώμα. Μη, λέει, η Παναγία θυμώνει και κλαίει η εικόνα μπροστά στο τάγμα. Ο αξιωματικός τη διώχνει, αυτή πίσω δεν κάνει και λιγοθυμάει καταγής. Τότες ο αξιωματικός μετάνιωσε και την άκουσε. Έψαξαν σε όλους τους τόπους, ταβάνια, υπόγεια για αντάρτες.

Η ζωή της Σοφίας ήταν όλον τον καιρό με χόρτα και σαρδέλλες, παστά. Κρεββάτι δεν γνώρισε, στο τζάκι δίπλα και το κορμί της το σκέπαζε με φύλλα. Όσοι την επισκέπτονταν τους έψηνε καφέ.

Όταν τελείωσε ο εμφύλιος πόλεμος, πήγαμε τα ανήψια στο μοναστήρι, πήγαμε στο δωμάτιο της, τί να δούμε, γεμάτο πελεκούδια. Υπήρχε φόβος να καεί το μοναστήρι. Την ώρα πού έλειπε, τα πελεκούδια τα πετάξαμε, από κάτω είχε 7 δοχεία λάδι. Επειδή ήταν μαζώματα η Επιτροπή τα έδωσε στις φτωχές οικογένειες στην Κλεισούρα.

1974 Μάιος. Κοιμήθηκε η Σοφία(6 Mαϊου 1974). Η Μητρόπολις Καστοριάς και Κοζάνης και εμείς τα ανήψια το ανακοινώσαμε στο κοινό. Την Σοφία την ετοίμασαν 14 ιερείς και αρχιμανδρίτες, περιφέρειας Πτολεμαΐδος και Αμυνταίου και μία μοναχή από τα νησιά μας. Έγινε με πολύν κόσμο. Εκάναμε την κηδεία, τα 40, το χρονικόν.

Μετά 8 χρόνια την ξεθάψαμε. Παραβρέθηκαν οι κάτοικοι της Κλεισούρας. Στον τάφο επάνω είχαν ρίξει 25 πόντους τσιμέντο με πέλματα. Όταν έσπασε το τσιμέντο βγήκε ένα άρωμα, μας είπαν οι γυναίκες από την Κλεισούρα. Έγινε ολονυκτία με αρκετόν κόσμο, ήταν και από την Αναρράχη μερικοί.

Τα οστά της είναι σε ασφαλές μέρος. Στα τελευταία της η Σοφία παρέδωσε το ένα κλειδί πού είχε, το άλλο το είχε ο Σύλλογος Κλεισουριέων.

Όσα θυμήθηκα εγώ ο ανεψιός της

Ισαάκ Κων/νου Σαουλίδης

Αναρράχη Πτολεμαίδος»

*Το σημείωμα του Ισαάκ, σε τέσσερεις δίστηλες σελίδες, κλείνει ως έξης: "5/Μαίου 1994 "Όσα Θυμήθηκα εγώ ο ανηψιός της Ισαάκ Κων/νου Σαουλίδης. Αναρράχη Πτολεμαΐδος. "

***

Ο κ. Ελευθέριος Μ. στην επιστολή του πού προαναφέρθηκε συνεχίζει: "Ήμουν μικρό παιδί και, όπως είναι φυσικό, μου άρεσαν τα παιχνίδια στην μεγάλη αυλή της Παναγίας. Όμως το απόγευμα ξεχνούσα το παιχνίδι προσωρινά γιατί αρεσκόμουν στις Ιστορίες της γιαγιάς ΣΟΦΙΑΣ, βλέποντας την να μιλάει για την Παναγία, για την εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας πού την είχε κάνει. Σε εκείνο το σημείο το σημάδι της εγχείρησης ήταν μία απλή ψιλή γραμμή, χωρίς ραφές, πολύ λεπτή. Η γιαγιά ΣΟΦΙΑ έδειχνε συχνά το σημάδι.

Θυμάμαι ένα περιστατικό. Όπως μαζευόμαστε τα βράδια και ακούγαμε τις ιστορίες, μπροστά μας ένα καζάνι πάνω στην φωτιά και μέσα έβραζαν καλαμπόκια. Ένα από τα παιδιά διαμαρτυρήθηκε γιατί πήρε μικρό καλαμπόκι και η γιαγιά ΣΟΦΙΑ έβαλε τα χέρια της μέσα στο καζάνι, ανακάτεψε με άνεση και έβγαλε με άνεση ένα μεγάλο καλαμπόκι για να δώσει στο παιδί. Αυτό όσο το σκέφτομαι μεγάλος πλέον, καταλαβαίνω ότι δεν γινόταν έτσι απλά, και είναι αδύνατον, όσο το σκέφτομαι, να γινόταν χωρίς να καούν τα χέρια της γιαγιάς."

Βάπτισε πολλά παιδιά η μακαριά γερόντισσα από τα γύρω χωριά. Πολλές οικογένειες πού δεν μπορούσαν να "κρατήσουν" παιδί το έταζαν στην Παναγία. Όλα σχεδόν τα κορίτσια πού έχουν το όνομα Σοφία στην περιοχή, αυτή τα βάπτισε. Βάπτισε και αγόρια. Σε κάποιο αγόρι από την Κλεισούρα έδωσε το όνομα Ιορδάνης, μοναδικό σε όλο το χωριό.

Ήταν το όνομα του χαμένου συζύγου της. Ένα άλλο αγόρι, πού το ονόμασε Χαράλαμπο, μεγάλωσε και σε ηλικία τριάντα περίπου ετών αποφάσισε να παντρευτεί. Ο πατέρας του τότε του λέει: "Παιδί μου, για να παντρευτείς πρέπει να πάς να πάρεις την ευχή της νονάς σου, να της φιλήσεις το χέρι και υστέρα σου δίνω και εγώ, ο πατέρας σου, την ευχή μου."

Το παιδί δικαιολογημένα αντέδρασε, όλα του τα χρόνια δεν είχε ακούσει για την Σοφία, ούτε και την είδε ποτέ από μωρό. Πώς θα τον γνώριζε τώρα; "Αν δεν πάς στην Σοφία, ούτε και εγώ σου δίνω την ευχή μου", αντέτεινε ο γονιός. Ξεκινάει λοιπόν ο Χάρης σχεδόν απογοητευμένος για το μοναστήρι. Η Σοφία τον περίμενε στην μέσα αυλή. Τον φωνάζει με το όνομα πού του έδωσε στην βάπτιση. Γιαβρού μ', Χαράλαμπε μ', ελ' αδά (=αγαπημένο μου παιδί, Χαράλαμπε μου, έλα κοντά μου). Τον αγκαλιάζει στοργικά και του εύχεται, μιλώντας του και για την μελλοντική σύζυγο του, πού ποτέ δεν την είχε δει. Επί πλέον τον παρακαλεί: "Εγώ, παιδί μου, γέρασα, δεν μπορώ να σε στεφανώσω. Να βρεις έναν καλό κουμπάρο. Το κορίτσι πού θα πάρεις καλό είναι, μόνον σε παρακαλώ να στείλεις την ώρα του γάμου μία κούρσα να με πάρει θέλω να χαιρετήσω τα στέφανα".

Γύρισε στο χωριό ο Χάρης και τάχε χαμένα. Έκανε όμως ακριβώς όπως του ζήτησε η νονά του, και από τότε άρχισε να την επισκέπτεται συχνότερα και να δέχεται τις συμβουλές της.

Ο π. Νικόλαος Γκίκαρνας, εφημέριος στο χωριό Κλεισούρα, διηγείται το έξης: "Ήταν ετοιμοθάνατο ένα παιδί στο χωριό, στην Κλεισούρα. Το παίρνουν και τρέχουν στο μοναστήρι να το βαφτίσουν πριν να πεθάνει. Τότε η Σοφία το κάνει αεροβάπτισμα και το ονομάζει Χάρη, Θεοχάρη, να ρθεϊ η χάρη του Θεού να σωθεί το παιδί."

Ο ίδιος ο κ. Θεοχάρης συμπληρώνει: "Η μακαρίτισσα η μάννα μου, Σουλτάνα το όνομά της, είχε χάσει τρία παιδιά και μόλις γεννήθηκα εγώ, την 1η Αυγούστου 1946, είπαν να με 'χαρίσουν' στο μοναστήρι, στην Παναγία, κι αν θέλει, να ζήσω.

Με πήγαν στο μοναστήρι χωρίς κουμπάρο και είπαν ότι οποίος παρουσιαστεί πρώτος, αυτός θα με βαφτίσει. Ακούει η καλογριά, η Σοφία, από μέσα τα κλάματα και μας ανοίγει. Όλοι περίμεναν κανένα όνομα Θανάση, Πέτρο, αλλά αυτή είπε θα ρθει του Θεού η Χάρη και θα σωθεί το παιδί. Και έτσι έζησα με το όνομα Θεοχάρης."

Ο αδελφός του Θεοχάρη, κ. Περικλής Β., φιλόλογος, μιλάει με μεγάλη θέρμη για την αγιότητα της Σοφίας. "Δίχως κανένα ψεγάδι, αν αξίζει κάποιος να τιμηθεί σαν άγιος, αυτή είναι η Σοφία. Άκακος άνθρωπος. Χωρίς κανένα ψεγάδι", προσθέτει με μεγάλη αγάπη και σεβασμό στην μνήμη της.

***

Η εγχείρηση της Παναγίας

Κάποτε η Σοφία ασθένησε βαριά. Διπλώθηκε στην μέση από τον πόνο. Στην αρχή δημιουργήθηκε ένα πρήξιμο, πού σιγά σιγά αυξανόταν. Στην συνέχεια άνοιξε και έβγαινε δυσώδες υγρό, για αρκετές ημέρες. Μερικοί μιλούν για περιτονίτιδα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι την έσχισε το σκληρό λάστιχο από την πρόχειρη φούστα πού φορούσε. Όπως όμως φαίνεται από τις περιγραφές, όσων παρακολουθούσαν την υπόθεση, πρέπει να ήταν "περισκωληκοειδικό απόστημα", σύμφωνα με την Ιατρική ορολογία.

Και αυτή η μακαριά στούπωνε στην πληγή πανιά και φυτίλια από τις κανδήλες. Άρχισε να σαπίζει.

Η παπαδιά του παπα-Φώτη και ο ίδιος την παρακαλούσαν να φωνάξουν γιατρό. Μύριζε, αλλά δεν δεχόταν καμία βοήθεια ούτε περιποίηση. "Θα 'ρθει η Παναγία να με πάρει τον πόνο. Μου το υποσχέθηκε", έλεγε, όπως θυμάται άλλο πρόσωπο, από διήγηση της ίδιας της Σοφίας. Ο π. Παναγιώτης Π., εφημέριος σήμερα στην Καστοριά, μας διηγήθηκε" όσα έμαθε από τον γαμπρό του Άγγελο Ρ. από το Αμύνταιο.

Ο ίδιος ο κ. Αγγελος θυμάται με μεγάλη ακρίβεια το γεγονός: «Το 1967, Σεπτέμβριο μήνα, είχαμε πάει κατασκήνωση με τους προσκόπους Αμυνταίου στην Παναγία. Στήσαμε τις σκηνές έξω από το μοναστήρι, στο αλώνι, και συχνά κατεβαίναμε μέσα στην εκκλησία.

»Ήταν η ήμερα της εορτής, 8 Σεπτεμβρίου. Έπιασε ένας καιρός, καταρρακτώδης βροχή, και αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα πράγματα από την κατασκήνωση και να ρθούμε μέσα στην αυλή του μοναστηρίου. Τακτοποιηθήκαμε και μαζευτήκαμε στην τραπεζαρία. Εκεί ακούγαμε ένα παραπονιάρικο βογγητό να βγαίνει από το τρίτο τζάκι. Πλησιάζουμε και βλέπουμε ένα μαύρο κουβάρι, από οπού ακουγόταν τα βογγητά. Αναγνωρίσαμε πώς ήταν η Σοφία, πού πονούσε πολύ. Ήταν και ένας λαϊκός, από το Βαρυκό, στο μοναστήρι. Του αναφέραμε το γεγονός και εκείνος είπε "έχει ζόρια η γριά".

»Η Σοφία σαν να παραμιλούσε, ένα κουφό, πονεμένο παραμιλητό. Ανάμεσα στις λέξεις πού δεν καταλάβαινες, έλεγε συνέχεια "η Παναγία, η Παναγία..." Τελικά οι μεγαλύτεροι την σήκωσαν προσεκτικά και την ξάπλωσαν επάνω στο τραπέζι. Ο Γιώργος, ένας από τους βαθμοφόρους, ήταν πρωτοετής στην Ιατρική, ο πατέρας του ήταν διοικητής τότε στα Τ.Ε.Α. Αμυνταίου. Αυτός την κύτταξε και την εξέτασε. Ήταν και ο Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος, ορθοπεδικός γιατρός σήμερα στην Φλώρινα, και ο φίλος μου ο Αναστάσιος Αθανασίου, πού συγχωρέθηκε πρόσφατα,-ταγματάρχης. Η δυσωδία ήταν μεγάλη και η πληγή ήθελε άμεση χειρουργική επέμβαση.

»Όλη νύχτα η Σοφία βογγούσε. Την άλλη μέρα, δυό-τρεις πρόσκοποι ξυπνήσαμε πολύ πρωΐ. Βγήκαμε στην αυλή και ο γέρος υπάλληλος μας καλημέρισε. Έχουμε θαύμα σήμερα, πρόσθεσε. Η Σοφία πήγε στην βρύση και έριχνε απάνω της νερό. Την πλησιάσαμε και τα παιδιά της σήκωσαν το ρούχο. Είδαμε όλοι, με τα μάτια μας, μια φρεσκοκλεισμένη ουλή, από το στήθος μέχρι κάτω, στην σκωληκοειδίτιδα.

Καθίσαμε και άλλες ημέρες στο μοναστήρι. Την βλέπαμε να γυρίζει στην αυλή και να διηγείται το θαύμα. Δεν φαινόταν να δυσκολεύεται, σαν εγχειρισμένη. Ήταν θαύμα, βλέπεις. Σε άλλους έδειχνε και την πληγή, με ολοφάνερη χαρά.

»Ύστερα, είχε μία παράξενη μυρωδιά η Σοφία. Όχι σαν γυναίκα ή σαν γριά, αλλά όπως μυρίζει η εκκλησία. Κάτι ανάμεσα από μελισσοκέρι, λάδι και θυμίαμα.

"Πέρασαν τριάντα χρόνια και σαν να την βλέπω μπροστά μου. Σαν να ήταν χθες."

Σε λεωφορείο με ευλαβείς από την Αθήνα, διηγείται η ίδια το απίστευτο γεγονός, όπως σώζεται σε μαγνητοταινία: "Ήρθε η Παναγία, με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Άγιο Γεώργιο, ήταν και άλλοι άγιοι. Είπε ο αρχάγγελος, θα σε κόψουμε τώρα. Εγώ είπα, είμαι αμαρτωλή, να εξομολογηθώ, να κοινωνήσω και να με κόψεις.

Δεν θα πεθάνεις, είπε, εγχείρηση θα σε κάνουμε, είπε και με άνοιξε.»

Τα διηγούνταν αθώα και απλοϊκά, σαν να έγινε το πιο φυσικό πράγμα. Και σήκωνε χωρίς καμία ντροπή την μπλούζα ή το φόρεμα της, για να δείξει την τομή πού έκλεισε μόνη της. Περίμενε την επέμβαση της Παναγίας, όπως της το υποσχέθηκε η ίδια. Και το θαύμα έγινε.

Αμφιβολία στα λόγια της Σοφίας δεν χωρούσε καμία απολύτως.

Η κ. Κίτσα Κ., μία από τις πιο πιστές της μαθήτριες θυμάται και συμπληρώνει το γεγονός: "Ο αρχάγγελος Γαβριήλ την έσκισε με το σπαθί, και βγήκε μεγάλη βρωμιά-έβγαλαν οι άγιοι τα σπλάχνα έξω και τα ακούμπησαν δίπλα, σε ένα κάθισμα, επάνω στην ποδιά της. Ο Αρχάγγελος καθάρισε πολύ προσεκτικά την πληγή, με τις υποδείξεις της Παναγίας."

Η κ. Βασιλική Κ. προσθέτει ότι στην συνέχεια η Παναγία έβαλε στο στόμα της Σοφίας ένα άσπρο μικρό χαπάκι, όπως το ανέφερε η ίδια και σε πολλούς άλλους. Το πρωΐ είχε θεραπευτεί τελείως.

Σε άλλη μαθήτρια της ή Σοφία είπε πώς ήταν μαζί και η Αγία Κυριακή με την Αγία Παρασκευή, και πώς το σπαθί του Αρχαγγέλου ήταν ξύλινο.

Η Σοφία ήταν τότε 84 ετών.

Ήρθαν τρεις χειρούργοι από την Αθήνα και γιατροί από την Κοζάνη και έλεγξαν την πληγή, οπού φαινόταν καθαρά η τομή πού είχε κλείσει, ακριβώς σαν χειρουργική επέμβαση.

***

Η αγάπη λοιπόν της Σοφία δεν σταματούσε μόνο στους ανθρώπους. Απλωνόταν και αγκάλιαζε όλη την κτίση, λογικά και άλογα, ήμερα και άγρια. Στο άγριο βουνό γύρω από το μοναστήρι, κυκλοφορούσαν τότε πολλές αρκούδες, λύκοι και άλλα αγρίμια. Με όλα αυτά η Σοφία είχε συμφιλιωθεί.

Από τις πολλές σχετικές αναφορές, καταγράφουμε δύο τρεις, πού έχουν ιδιαίτερη χάρη.

Συνταξιούχος στρατιωτικός, πού συνήθιζε να επισκέπτεται την Σοφία μέχρι τα τελευταία της, από τότε πού υπηρετούσε στην περιοχή, στον πόλεμο και αργότερα το '49, διηγούνταν κάτι απίστευτο για τα σημερινά δεδομένα.

Είχε μία αρκούδα η Σοφία και την έθρεφε στο χέρι, με ψωμί και με ό,τι άλλο φαγώσιμο είχε. Και το μεγαλόσωμο αλλά άκακο εκείνο θηρίο έπαιρνε την τροφή, της έγλυφε τα χέρια και τα πόδια, από ευγνωμοσύνη, και πάλι χανόταν στο δάσος. Αυτήν την αρκούδα την είχε και όνομα, έλα, Ρούσα μ', έλα να τρώεις ψωμόπον, της έλεγε.

Ο Δημήτρης Γ., γεννημένος το 1960, από την Πτολεμαΐδα, προσθέτει ότι πολλές φορές, όπως και ο ίδιος το είδε, την αρκούδα η Σοφία την έδενε στην βρύση του μπαχτσέ.

Αν όμως τύχαινε κάποιος ανήξερος να αντικρύσει αυτό το θέαμα, την αρκούδα δηλαδή δεμένη, η την Σοφία να την ταΐζει στο χέρι, δίχως καμία προφύλαξη, πάγωνε από τον φόβο του.

Την αρκούδα την είχε δει, τότε πού ζούσε στο μοναστήρι, και η Βασιλική Κ. από το Βαρυκό. Κάποιος μάλιστα τότε στρατιωτικός θέλησε να την σκοτώσει, μη γνωρίζοντας την οικειότητα της με την Σοφία. Αυτή μόλις τον είδε με προτεταμένη την κάνη του όπλου του, έβαλε της φωνές και όταν τον πλησίασε ενώ εκείνος πήγαινε να δικαιολογήσει την ενέργεια του, εκείνη του εξήγησε την φιλία της και την ακακία του ζώου.

Άλλοι προσκυνητές είδαν τρία φίδια να κοιμούνται μαζί της, στο προσκέφαλο της, και ούτε την πείραζαν ούτε τα πείραζε. Η κ. Κίτσα' λέει πώς "τα φίδια ήταν λεπτούτσικα, σαν σαΐτες. Όταν τα έβλεπες, φοβόσουν αλλά η Σοφία μας έλεγε: Μη φοάσαι, ατά κι τσουμπίζνε ξάϊ [=μή φοβάσαι, αυτά δεν τσιμπούν καθόλου]."

Κάποιοι, πού την είχαν συνοδεύσει να ανάψουν τα καντήλια της Αγίας Τριάδας, είδαν να περιφέρεται εκεί μέσα στο εκκλησάκι ένα μεγάλο φίδι. Αμέσως ταράχτηκαν και προσπάθησαν να το σκοτώσουν, όμως η Σοφία τους αποπήρε. "Αφού δεν σας πειράζει, μην το πειράζετε, πρόσθεσε. Αυτό είναι της εκκλησίας."

***

Λόγια όπως τα μνημονεύουν οι μαθητές

Όταν συγγενείς ή φίλοι, παρακαλούσαν την μακαρία Σοφία να μετακινηθεί από το μοναστήρι, έλεγε με αφοπλιστική απλότητα: "να ρωτήσω τον Κύριον και την Κυρίαν", εννοώντας τον Χριστό και την Παναγία Μητέρα του. "Εγώ τηρώ αυτά πού με λέει η Παναγία".

Σε καμία άλλη περίπτωση δεν χρησιμοποιούσε αυτές τις λέξεις, όλους τους προσφωνούσε ως: αδελφέ, αδελφή. Έλεγε μάλιστα "ένας είναι ο Κύριος και μία η Κυρία, όλοι εμείς οι άλλοι είμαστε αδελφοί".

Εφάρμοζε στην ζωή της την προφητική παραγγελία του Θεού: "Επί τίνα επιβλέψω, άλλ' η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου" (Ήσ. 66, 2).

Στις μαννάδες, με πολύ πόνο, έλεγε: "Συμβουλέψτε τα κορίτσια σας να φυλάξουν την τιμή τους, μέχρι τον γάμο τους, να βαδίσουν τον δρόμο του Χριστού. Τα αγόρια να μένουν καθαρά μέχρι τον γάμο. Όταν ο παπάς ανοίγει το Ευαγγέλιο στον γάμο, στέλνει ο Χριστός τον άγγελο και στεφανώνει την παρθενία."

Άλλες φορές έκλαιε με λυγμούς και έλεγε: "Αλοίμονο, αλοίμονο, γιατί δεν θα υπάρχει, στα χρόνια πού έρχονται, παρθενία. "Κι θα πομέν άπαν σην γην παρθενία. Και παρακαλεί η Παναϊα τον Υιόν. Τ' αγουρόπο κι μετανοούν (= Δεν θα απομείνει επάνω στην γη η αρετή της παρθενίας. Γι' αυτό και παρακαλεί η Παναγία τον Υιό της. Άλλα τα αγόρια δεν μετανοούν)…

Ελάτε όλοι, μικροί μεγάλοι, ελάτε στην Παναγία, αν αγαπάτε, ελάτε στην Παναγία.

Αχ, αν κάνουμε ένα καλό, λέμε κάναμε έναν καλόν. Με ποια δύναμη κάναμε το καλό; Με την δύναμη του Θεού' έδωσε σε ο Θεός ευλογία και έκανες το καλό.

Πρώτα τον Θεόν να τιμάτε, υστέρα την Παναγίαν, υστέρα τους Αγγέλους, υστέρα τους Αποστόλους, υστέρα τους Αγίους. Οι Απόστολοι όλοι εσταυρώθηκαν όπως ο Χριστός.

Οι Άγγελοι μιλάνε κάθε μέρα. Ο Θεός στέλνει τους Αγγέλους, για να δουν αν ο κόσμος μετανοεί. Οι Άγγελοι γέμισαν το σύννεφο.

Μικροί μεγάλοι να έρθουν στην μετάνοια, να μετανοούν. Να γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι επάνω. Αυτοί δεν το γνωρίζουν, σαν τα άλογα ζώα τρώνε την Παρασκευή. Παρακαλώ τον Θεό να μετανοούν, αυτοί δεν μετανοούν.

Σας παρακαλώ, οποίος κάνει υπομονή, χαρά σ' αυτόν. Όποιος κάνει υπομονή, σαν τον ήλιο θα λάμψει. Πολλή υπομονή να κάνετε.

Το στόμα το χρυσό εμίλησε και είπε: Οι πεθεράδες να σκεπάζουν, οι γεροντάδες να σκεπάζουν. Οι νέοι να φυλάγουν τα λόγια του Θεού' τριαντάφυλλα στο στόμα, χρυσό κρασάκι στο στόμα (=η Θεία Κοινωνία), να είναι πάντα με τον Θεόν.

Και οι νέοι να βάλουν στο νου τους τα παντάψηλα του Θεού λόγια. Τα λόγια του Θεού σαν τριαντάφυλλα να είναι μέσα εις την καρδίαν…

Σας παρακαλώ, αδέρφια, πολλά υπομονήν…

***

Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.

Σοφίας γέγονας, μήτερ αοίδιμε,

Σοφία σέμνωμα, της Θεομήτορος,

εν τη Μονή ασκητικώς, τον βίον σου διελθούσα,

όθεν και απείληφας των καμάτων σου έπαινον

κατατραυματίσασα των δαιμόνων τας φάλαγγας,

και πρέσβειρα Χριστώ παρεστώσα

μη επιλάθου των ποθώ τιμώντων σε.

Μεγαλυνάριον

Σοφισθείσα, μήτερ, πνευματικώς όλον σου τον βίον εν τελεία υπομονή διήλθες, Σοφία,

και νυν του σου νυμφίου το κάλλος εποπτεύεις εν ταις παστάσιν αυτού.



www.zoiforos.gr

Δεν πεινάω γιατί τρέχω πολύ



Νέες έρευνες δείχνουν ότι ο πιο αποτελεσματικός έλεγχος της όρεξης είναι η άσκηση


ΛΟΝΔΙΝΟ Ο σο πιο πολύ αθλούμαστε, τόσο πιο... χορτάτοι νιώθουμε, λένε τώρα βρετανοί και βραζιλιάνοι επιστήμονες οι οποίοι εξέτασαν τις επιπτώσεις που έχει η γυμναστική στο αίσθημα της πείνας. Σύμφωνα μάλιστα με τους ερευνητές του Πανεπιστημίου του Καμπίνιας της Βραζιλίας, η σωματική άσκηση δεν είναι απλώς ο πιο ιδανικός τρόπος για να μειώσουμε το σωματικό μας βάρος, αλλά και η πλέον αποτελεσματική μέθοδος για τον έλεγχο της όρεξής μας. Ειδικοί διαιτολόγοι διαπίστωσαν ότι όταν τρέχουμε δεν καίμε απλώς θερμίδες: η σωματική άσκηση ενεργοποιεί τους νευρώνες του εγκεφάλου μας που ειδοποιούν τον οργανισμό ότι είμαστε χορτάτοι!

«Οταν ασκούμαστε, οι νευρώνες (σ.σ. τα κύτταρα του εγκεφάλου) στέλνουν στον εγκέφαλό μας σήματα σαν αυτά που στέλνουν όταν έχουμε φάει καλά και νιώθουμε κορεσμό... Είναι σαν να μας προειδοποιεί το τρέξιμο ότι ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να τρώμε... Στην ουσία μάς αποτρέπει από το να φάμε, και έτσι χάνουμε βάρος... » λέει βραζιλιάνος ερευνητής.

«Ανέκαθεν γνωρίζαμε ότι η σωματική άσκηση αποτελεί τη λυδία λίθο εναντίον της παχυσαρκίας, αλλά μόλις τώρα μπορέσαμε να κατανοήσουμε τη σημασία της γυμναστικής επάνω στον έλεγχο του σωματικού βάρους μας» κατέληξε ο εκπρόσωπος της βρετανικής επιστημονικής ομάδας.

Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής επιβεβαιώνουν, ουσιαστικά, παρόμοιες παλαιότερες μελέτες οι οποίες είχαν δείξει ότι πολλά είδη άσκησης προκαλούν αίσθημα κορεσμού της πείνας.

Οι διαιτολόγοι θεωρούν ότι η απώλεια βάρους και η μείωση στην πρόσληψη θερμίδων σχετίζονται άμεσα με τα επίπεδα στο αίμα της ορμόνης που ονομάζεται «εγκεφαλικής προέλευσης νευροτροφικός παράγοντας» (ΒDΝF), η οποία αυξάνεται με τη σωματική άσκηση και βοηθά τα εγκεφαλικά κύτταρα να ζουν περισσότερο.

Σε άλλη έρευνα που έγινε στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Σαντιάγο της Χιλής, υπό την επίβλεψη της δρος Βερόνικα Αράγια, ελέγχθηκαν τα επίπεδα στο αίμα του ΒDΝF πριν και έπειτα από τρεις μήνες αερόβιας άσκησης σε 15 υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα.

Οι 7 άνδρες και οι 8 γυναίκες, ηλικίας από 26 έως 51 ετών, αθλούνταν κάνοντας διάδρομο ή ποδήλατο. Μετά το τέλος της τρίμηνης άσκησης, οι συμμετέχοντες όχι μόνο παρουσίαζαν σημαντική μείωση στο σωματικό βάρος, την περίμετρο της μέσης και το ποσοστό σωματικού λίπους, αλλά άρχισαν να καταναλώνουν και λιγότερες θερμίδες στο φαγητό τους.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=350408&dt=26/08/2010

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010

Απόστολος Τίτος


Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Αποστόλου Τίτου Επισκόπου Γορτύνης της κατά Κρήτην μαθητού του Αγίου Αποστόλου Παύλου.

Απόστολος Τίτος

« Ἤτω παρ’ ἡμῖν καὶ Tίτῳ βραχὺς τίτλος,
Tούτου τελευτὴν τὴν ἐν εἰρήνῃ φέρων. »

Oύτος ο μακάριος Tίτος κατήγετο εκ του γένους του Mίνωος, βασιλέως της Kρήτης, καθώς λέγει Ζηνάς ο νομικός, ο συγγράψας τον Bίον του Aποστόλου τούτου, τον οποίον Ζηνάν αναφέρει και ο Aπόστολος Παύλος εν τη προς Tίτον Eπιστολή λέγων· «Ζηνᾶν τὸν νομικόν σπουδαίως πρόπεμψον» (Tίτ. γ΄, 13). Oύτος ο θεσπέσιος Tίτος εκ τρυφεράς ηλικίας αναδείξας τάσιν πολλήν και επιμέλειαν εις την παιδείαν και μάθησιν, την παρά των Eλλήνων θαυμαζομένην. Εικοσαετής γινόμενος, ήκουσεν άνωθεν μίαν θεϊκήν φωνήν, η οποία του έλεγε ταύτα. « Tίτε, ἄπελθε ἐντεῦθεν ἴνα τὴν ψυχήν σου σώσῃς, ἐπειδὴ ἡ ἐξωτερικὴ αὕτη παιδεία οὐδόλως σὲ ὠφελεῖ. » Θέλων δε να ακούση και πάλιν την ιδίαν φωνήν, ινα πληροφορηθή περισσότερον και να μη πλανηθή (ήξευρε γαρ τας πλάνας οπού εγίνοντο από τας φωνάς των ειδώλων και των δαιμόνων) έμεινεν ακόμη εννέα χρόνους εις την των γραμμάτων παιδείαν. Tότε δε προσταχθείς διά θείου οράματος, να αναγνώση την Bίβλον των Eβραίων, έλαβε την Παλαιάν Γραφήν, την οποίαν ανοίξας αυτήν ευρίσκει πρώτον το ρητόν του Προφήτου Hσαΐου το λέγον· «Ἐγκαινίζεσθε πρός με νῆσοι πολλαί· Ἰσραὴλ σώζεται παρὰ Kυρίου σωτηρίαν αἰώνιον» (Ἡσαΐας με΄, 16).

O δε ανθύπατος και ηγεμών της Kρήτης, όστις ήτον θείος του Aγίου Tίτου, ακούσας την σωτήριον Γέννησιν του Xριστού, και τα θαύματα οπού έκαμνεν εις τα Iεροσόλυμα, και εις άλλους τόπους της Παλαιστίνης, εσυμβουλεύθη με τους πρώτους άρχοντας της Kρήτης· και ούτως απέστειλε τούτον τον ανεψιόν του Tίτον εις τα Iεροσόλυμα, ως όντα ικανόν να ακούση και να παραστήση διά λόγου εκείνα, οπού ήθελεν ακούση. Απελθών λοιπόν ο Tίτος εις Iερουσαλήμ, επροσκύνησε τον Δεσπότην Xριστόν, αντελήφθη ιδίαις αισθήσεις και είδε τα σωτήρια τούτου Πάθη, την Tαφήν, την Aνάστασιν και την θείαν Aνάληψιν Του και την εις τους σεπτούς Aποστόλους επιδημίαν και έλευσιν του Aγίου Πνεύματος. Όθεν πιστεύσας τω Xριστώ, συνηριθμήθη και αυτός μετά τών εκατόν είκοσιν, οι οποίοι έλαβον το Πνεύμα το Άγιον κατά την ημέραν της Πεντηκοστής. Έπειτα χειροτονηθείς αποστέλλεται μετά του Αγίου Παύλου ίνα κυρήξει το Eυαγγέλιον. Eπήγε λοιπόν ο θείος Tίτος μετά του Παύλου εις Aντιόχειαν και εις Σελεύκειαν και Kύπρον και εις τας εν τη Kύπρω ευρισκομένας Σαλαμίνα και Πάφον. Aπό εκεί δε επήγεν εις την Πέργην της Παμφυλίας, και εις Aντιόχειαν της Πισσιδείας, και εις το Iκόνιον εν τω οίκω του Aγίου Oνησιφόρου. Έπειτα επήγεν εις Λύστραν και Δέρβην. Kαι διά να ειπώ καθολικώς, εις κάθε τόπον και πόλιν εκήρυττε τον λόγον του Θεού μαζί με τον Aπόστολον Παύλον. Όταν δε ο εις την αδελφήν του Aγίου Tίτου γαμβρός, Pουστίλος ονόματι, είχε δύο χρόνους οπού εξουσίαζε την Kρήτην, τότε επήγεν εις την αυτήν Kρήτην ο Tίτος ομού με τον Aπόστολον Παύλον. Έπειτα αναχωρήσας από την Kρήτην μετά του Παύλου, επήγεν εις την Aσίαν, και από εκεί επήγεν ομού με τον Παύλον εις την Pώμην, και εκεί έμεινεν ο Tίτος έως οπού εφονεύθη ο Παύλος από τον Nέρωνα.

Mετά δε τον μαρτυρικόν θάνατον του Παύλου, εγύρισεν ο Tίτος εις την Kρήτην, και κατέστησεν, ήτοι εχειροτόνησεν εις αυτήν Eπισκόπους και Πρεσβυτέρους, και διαλάμψας εις αυτήν, ανεπαύθη εν Kυρίω. Όλοι δε οι χρόνοι της ζωής του θείου Tίτου έγιναν εννενηντατέσσαρες. Όταν γαρ από την Kρήτην επήγεν εις τα Iεροσόλυμα, ήτον χρόνων είκοσιν. Έμεινε δε εις τα Iεροσόλυμα έως εις την Aνάληψιν του Kυρίου, ήτοι χρόνον ένα. Mετά δε την Aνάληψιν διέτριψεν εις τα Iεροσόλυμα χρόνους δέκα. Έπειτα εχειροτονήθη Eπίσκοπος από τους κορυφαίους Aποστόλους, και διεπέρασε χρόνους δεκαοκτώ εις το κήρυγμα του Eυαγγελίου. Eκήρυξε δε, εις τα νησία μεν, χρόνους έξι. Eις δε την πατρίδα του την Kρήτην, χρόνους τριανταεννέα. Όθεν όλοι συναπτόμενοι, γίνονται χρόνοι εννενηντατέσσαρες. Tελείται δε η αυτού Σύναξις εν τη αγιωτάτη μεγάλη Eκκλησία.

Σημείωσεις:

(1) Εκ της προς Τίτον όμως Επιστολής του αποστόλου Παύλου ικανώς πιθανολογείται, ότι ο Τίτος ήτον Επίσκοπος όλης της Κρήτης, και ουχί μιάς πόλεως αυτής. Σημείωσαι δε ότι ο Απόστολος Τίτος εχειροτόνησεν Επίσκοπον Μύρων τον άγιον Νίκανδρον, και πρεσβύτερον τον άγιον ιερομάρτυρα Έρμαιον, οίτινες εορτάζονται κατά την τετάρτην του Νοεμβρίου.

(2) Ο Ζηνάς ούτος, ο και Ζήνων ονομαζόμενος, τον οποίον αναφέρει και ο Απόστολος Παύλος εν τη προς Τίτον Επιστολή λέγων· « Ζηνᾶν τὸν νομικόν σπουδαίως πρόπεμψον » (Τιτ. γ'. 13 ) εορτάζεται κατά την εικοστήν εβδόμην του Σεπτεμβρίου μετά Μάρκου και Αριστάρχου.

(3) Ενταύθα γεννάται η απορία εις πάντα, πως, ενώ ο Τίτος ανεχώρησεν εκ Κρήτης μετά του Παύλου και έμεινε μετ' αυτού έως ου εφονεύθη, πως ο Παύλος εν τη πρός Τίτιν Επιστολή του γράφει, ότι άφηκεν αυτόν εν Κρήτη διά των επομένων ακριβώς λέξεων· «Τούτου χάριν κατέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ, ἵνα τὰ ἐλλείποντα ἐπιδιορθώσῃ και καταστήσῃς κατὰ πόλιν Πρεσβυτέρους, ὡς ἐγώ σοι διεταξάμην; » (Τιτ. ά. 5) Όθεν ινα μη αναφύηται αντίφασις, πρέπει να διακρατήσωμεν ότι ο Τίτος έμεινεν εν Κρήτη κατά την Επιστολήν και ουχί ότι ηκολούθησε τον Παύλον, ως γράφεται ενταύθα.

Πηγή: Συναξαριστής - Κωνσταντίνου Δουκάκη

Απόστολος Τίτος

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητὼν.
Τοῦ Παύλου δειχθείς, συνόμιλος Ἀπόστολε, σὺν τούτω ἡμῖν, τὸν λόγον προκατήγγειλας, τῆς ἐνθέου χάριτος, μυστολέκτα Τίτε μακάριε, διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι, Μὴ παύσῃ Πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.



www.imka.gr

Συναγερμός για τον σούπερ ιό





Την επαγρύπνηση των υγειονομικών αρχών όλων των χωρών ζητεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, μετά τη ραγδαία εξάπλωση στη Βρετανία ενός σούπερ ιού, ανθεκτικού ακόμα και στα πιο ισχυρά αντιβιοτικά, που εντοπίστηκε σε νοσοκομεία της χώρας.


Συναγερμός για τον σούπερ ιό

Σε ανακοίνωσή του, ο διεθνής οργανισμός εκφράζει φόβους ότι το βακτήριο που δημιουργείται από το ένζυμο «NDM-1» και μεταφέρθηκε στη Γηραιά Αλβιόνα από ασθενείς που ταξίδεψαν στη Νότιο Ασία (Ινδία και Πακιστάν) για επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής, μπορεί να εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τουλάχιστον 17 από τους 37 ασθενείς με τον ιό είχαν ταξιδέψει στην Ινδία ή το Πακιστάν το 2009 και 14 από αυτούς είχαν υποβληθεί σε πλαστική χειρουργική. Αν και έχουν αναφερθεί συνολικά, μέχρι στιγμής, μόνο 50 περιπτώσεις, οι ειδικοί δεν αποκλείουν παγκόσμια εξάπλωση. Μάλιστα, στη Βρετανία ο ιός έχει μεταδοθεί από ασθενή σε ασθενή, ενώ παρόμοιες μολύνσεις έχουν εντοπιστεί σε ΗΠΑ, Καναδά, Ολλανδία και Αυστραλία.



www.ethnos.gr


Αυτοί που δημιουργούν την φτώχεια (!) ... νοιάζονται να την καταπολεμήσουν!!!



Είναι σχήμα οξύμωρο, που φανερώνει μεγίστη υποκρισία το δήθεν ενδιαφέρον της πολιτικής εξουσίας της Ε.Ε. για την καταπολέμηση της φτώχειας! Αποτελεί υποκρισία γιατί οι πολιτικοί από τη μία επιβάλλουν δυσβάστακτους φόρους, ενισχύουν με τις αποφάσεις τους την ανεργία και ταυτόχρονα παρουσιάζονται να νοιάζονται και να μοχθούν για την φτώχεια! Μάλιστα φθάνουν στο σημείο να διοργανώνουν σεμινάρια καταπολέμησής της και να καλούν σ’ αυτά να συμμετάσχουν και θρησκευτικοί ηγέτες, οι οποίοι αν και κατανοούν την κοροϊδία εν τούτοις συμμετέχουν μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσουν ότι ανήκουν σε μία τύποις ελίτ της εξουσίας στην Ευρώπη!!!
Πως είναι λοιπόν δυνατόν οι Βρυξέλλες να ζητούν επιτακτικά από την Ελλάδα τη λήψη άμεσων μέτρων σε βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων, να ενισχύουν την φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα και την ίδια στιγμή να προσκαλούν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για να συζητήσουν περί της καταπολέμησης της φτώχειας που οι ίδιοι δημιουργούν; Πως είναι δυνατόν οι Βρυξέλλες να αποδέχονται την άποψη –θέση μείωσης του πληθυσμού στη γη και να εφαρμόζουν μέτρα προς την κατεύθυνση αυτή και ταυτόχρονα να αποκοιμίζουν τους θρησκευτικούς ηγέτες μας προσφέροντας οικονομικές ενισχύσεις και υλοποιώντας προγράμματα για την φτώχεια; Μήπως ευθύνεται ο καλός Θεός για την κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας σε ολάκερη την Ευρώπη και αυτοί που βγάζουν τις αποφάσεις που ευνοούν τους λίγους και βλάπτουν τους πολλούς δεν φέρουν ευθύνη; Μήπως ο καλός Θεός απαγόρευσε στη γη να δίδει τους καρπούς της και επέλεξε να επιβάλλει τη λιτότητα, τη στέρηση των αγαθών και οι πολιτικοί μας ηγέτες εφαρμόζουν το θέλημά Του;
Ας μην γελιόμαστε η πολιτική μασωνοκρατούμενη μηχανή της Ευρώπης δεν νοιάζεται για την φτωχολογιά, όπως ορισμένοι πιθανόν να πιστεύουν. Ούτε αποφάσισε να μεταβάλλει την πολιτική που επιβάλλουν συγκεκριμένοι κύκλοι της ανομίας προκειμένου να αντικαταστήσουν το λειτουργικό νόμο του Θεού με τις ανηθικότητες του μιαρού Σατάν στο όνομα δήθεν της ελευθερίας! Απλώς η αλήθεια είναι πως φοβούνται και τρέμουν λόγω της ενοχικής συμπεριφοράς τους. Και ο φόβος είναι τέτοιος που θέλουν σώνει και καλά να προστατευτούν από τη ρομφαία του Θεού και γι’ αυτό επιδιώκουν με νόμους τον περιορισμό της ελευθερίας, με χίλιους δυό τρόπους ελέγχου (βλ. ΑΜΚΑ, φορολογικές ηλεκτρονικές ταυτότητες κ.ο.κ.)...
Εκμεταλλεύονται κυρίως την απάθεια που γεννά η εντέχνως καλλιεργούμενη γενικευμένη αποστασία του σύγχρονου ανθρώπου από τον τριαδικό Δημιουργό Θεό. Εκμεταλλεύονται επιπλέον το μαρασμό της ψυχής που προκάλεσε η άνευ όρων παράδοσή της στα γήινα και στη ματαιότητα που αυτά προκαλούν. Εκμεταλλεύονται το ότι οι θρησκευτικοί μας ηγέτες Χριστιανοί κατ’ όνομα αυτό-ικανοποιούνται και αναλίσκονται σε πρακτικές που απέχουν παρασάγγας από την αποστολή θωράκισης του ποιμνίου τους με στόχο τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου.
Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό είναι λογικό να λειτουργούν με τους όρους αυτών που κοροϊδεύουν τα έθνη και τους λαούς ότι δήθεν κρατούν τις τύχες τους στα χέρια τους. Είναι λογικό να αναλίσκονται σε εντυπωσιακούς βαρύγδουπους λόγους και ανεφάρμοστες διακηρύξεις που δεν αποβλέπουν να χτυπήσουν το σκοτάδι και τη δυστυχία αλλά να ικανοποιήσουν το εγώ και να περιπαίξουν το εμείς.
Αναρωτηθείτε ποιοί είναι αυτοί που μιλούν για κοινωνικό αποκλεισμό; Ποιοί είναι αυτοί που κάνουν λόγο για την καταπολέμηση της φτώχειας; Και τότε εύκολα θα διαπιστώσετε την φαρισαϊκή υποκρισία τους... Τυλιγμένοι στα κάθε λογής σκάνδαλα, βουτηγμένοι στο βούρκο της ανηθικότητας ως το κεφάλι, κρεμασμένοι στα άρματα της εξουσίας του σκότους δεν ντρέπονται να στέκονται ενώπιον του Θεού και να καμαρώνουν σαν τον Φαρισαίο για τα κοινωνικά έργα τους;
Τι να τα κάνουμε καλοί μου άνθρωποι τα ιδρύματά τους, όταν απ’ αυτά απουσιάζει η χάρις του Θεού; Τι να τα κάνουμε τα σεμινάρια, τις διαλέξεις και τις ημερίδες όταν φέρουν στο σύνολό τους την ιδιοτέλεια των οικονομικών ενισχύσεων; Τι να τις κάνουμε τις αποφάσεις και τα σχέδια όταν αυτά δεν αποσκοπούν στην σωτηρία του ανθρώπου και την καλλιέργεια του αγρού της ψυχής του;
Για ποιά λοιπόν επιτυχία μιλάμε όταν αναφερόμαστε στις συναντήσεις θρησκευτικών ηγετών με την πολιτική εξουσία των Βρυξελλών; Μήπως ο Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρόεδρος της Ε.Ε. πήρε πίσω την πρόσφατη υπόσχεση που έδωσε στον επικεφαλής των Μασωνικών στοών της Γαλλίας για τη σταδιακή αντικατάσταση της υποβαθμισμένης σήμερα χριστιανικής εκπαίδευσης στα σχολεία των χωρών μελών της Ε.Ε, από τις φιλοσοφίες του σκότους, με το αιτιολογικό ότι η «πρόοδος» της Ευρώπης στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην δική τους πολιτική;
Πρέπουσες αποστάσεις
Δυστυχώς η Εκκλησία της Ελλάδος, αν και περίμενε κανείς να μεταβάλλει τη λανθασμένη ως τώρα πολιτική της και να διατηρήσει τις πρέπουσες αποστάσεις που θα διαφυλάξουν το κύρος της ενώπιον κυρίως του ουρανού έπεσε στην ίδια παγίδα. Φοβούμενη τη σατανική απειλή της δήθεν κοινωνικής απομόνωσης, φοβούμενη τις μεθοδευμένες κριτικές και τα βέλη που ευκόλως εκσφενδονίζονται περί μεσαιωνικής συμπεριφοράς, φοβούμενη τον εαυτό της και την αποστασιοποίηση από τα λυτρωτικά νάματα της πίστεως που προκαλεί η εμφανής χαλαρότητα της, ανταποκρίνεται θετικά! Τρέχει μάλιστα να εφαρμόσει τις συνταγές των Βρυξελλών ιδρύοντας νέες ΜΚΟ για να λάβει χρήματα και οικονομικές ενισχύσεις από τα κέντρα της ανομίας και να υλοποιήσει κοινωνικά προγράμματα παροχής συσσιτίων στους ολοένα αυξανόμενους φτωχούς βιοπαλαιστές και κυρίως στους εγκαταλελειμμένους γέροντες... Θα μου πείτε και τι θα μπορούσε να κάνει; Να έρθει αντίθετη στο διαμορφωμένο ρεύμα;
Ναι, καλοί μου άνθρωποι να διαφοροποιηθεί επισήμως ακολουθώντας την πορεία των υδάτων του Ιορδάνη, τη στιγμή της βάπτισης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Να ακολουθήσει τα χνάρια του τελώνη υψώνοντας τα χέρια της στον ουρανό και αγκαλιάζοντας την ανιδιοτέλεια, ώστε να συναντήσει τους τόπους της αληθινής αγάπης. Να σταθεί ως οι Απόστολοι στην κορυφή του όρους Θαβώρ για να «γευθεί» την αναγκαία μεταμόρφωσή Της στη σταθερότητα της θείας χάριτος, που γεννά η ουράνια θέα και παρουσία του Χριστού. Να ακολουθήσει τα βήματα του Ισαποστόλου και εθνικού ευεργέτη μας Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος δεν στηρίχθηκε σε ευρωπαϊκά κονδύλια για να ιδρύσει 3200 και πλέον σχολεία και να ανεγείρει εκατοντάδες εκκλησιές.
Αλλά πως τούτο θα γίνει όταν η θρησκευτική μας ηγεσία με τη μορφή του κομπάρσου ακολουθεί, στηρίζει και συνεπικουρεί την εμφανή πολιτική της κατρακύλας των απόμακρων του τριαδικού Θεού κυβερνώντων; Πως θα γίνει τούτο όταν συναλλάσσεται παρασκηνιακά και υπό τον μόδιον αποβλέποντας δήθεν στη συμβολή της στην κοινωνική συνοχή; Πως θα γίνει τούτο όταν ενδύεται επισήμως το ένδυμα της ιδιοτέλειας που την θέτει εκτός του νυμφώνος Χριστού; Πως, Πως , πως;...
Καλοί μου Επίσκοποι, έχει ωριμάσει πλέον ο χρόνος για να γίνετε αρωγοί της επανίδρυσης του πλανήτη. Ήρθε ο καιρός να καταστείτε πρωταγωνιστές στην οδό της σωτηρίας και να αποτινάξετε συνειδητά τους ρόλους του φθηνού κομπάρσου. Ήρθε ο καιρός να σταματήσετε την γενική κατρακύλα, που στερεί από τον τόπο την θωράκιση του τριαδικού Θεού και τον καθιστά απροστάτευτο και ευάλωτο στις έντεχνες τρικυμίες της ανομίας, που επιφέρουν κρίσεις, ηθικές και οικονομικές. Ήρθε ο καιρός ως καλοί ποιμένες να μπείτε μπροστά του ποιμνίου και να ηγηθείτε της σωτηρίας του προς δόξαν του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Ένας Δούλος Κυρίου


Συντάκτης: Ενας Δούλος Κυρίου
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010



Κίνδυνος για την καρδιά από την ημικρανία




Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Η πολλή σοβαρή ημικρανία που συνοδεύεται από αύρα, διαρκεί έως 72 ώρες και προκαλεί οπτικές διαταραχές, ιλίγγους και ναυτία, υπονομεύει την καρδιαγγειακή υγεία και αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου από έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Επιστήμονες από την Ισλανδία παρακολούθησαν επί τέσσερις δεκαετίες την πορεία της υγείας 18.725 εθελοντών, άλλοι εκ των οποίων έπασχαν από ημικρανία με αύρα και άλλοι όχι.

Όπως γράφουν στην «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση», όσοι είχαν ημικρανία με αύρα διέτρεχαν κατά 27% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από κάθε είδους καρδιαγγειακό νόσημα – με τις πιθανότητες θανάτου από καρδιοπάθεια να είναι αυξημένες κατά 28% και αυτές από εγκεφαλικό κατά 40%.

Η κοινή ημικρανία επίσης αύξανε τον κίνδυνο, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό.

Το γιατί ακριβώς οι ημικρανίες αυξάνουν αυτούς τους κινδύνους παραμένει ασαφές. Εικάζεται πως ενδεχομένως οφείλεται σε υποκείμενη αδυναμία του δικτύου αιμοφόρων αγγείων του οργανισμού, η οποία σχετίζεται και με την ημικρανία και με τα καρδιαγγειακά νοσήματα.

Ποια είναι η πρακτική αξία των νέων ευρημάτων; Κατ' αρχήν πρέπει να επιβεβαιωθούν και από άλλες μελέτες για να θεωρηθούν οριστικά. Επιπλέον, σε απόλυτους αριθμούς, η αύξηση του κινδύνου θεωρείται από τους ειδικούς μέτρια.

Σε σχόλιο του, που συνοδεύει τη νέα μελέτη, ο δρ Κλάους Μπέργκερ, από το Πανεπιστήμιο του Μύνστερ, στη Γερμανία, αναφέρει πως κάποιοι πάσχοντες μπορεί αναίτια να ανησυχήσουν. Ωστόσο, άλλοι μπορούν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να τροποποιήσουν άλλους παράγοντες κινδύνου για έμφραγμα και εγκεφαλικό (όπως το κάπνισμα ή η παχυσαρκία) ώστε να προστατευθούν.



Πηγή : Web Only

www.tanea.gr

Η «βιταμίνη της λιακάδας» σώζει ζωές



Η χαλάρωση κάτω από τον ήλιο αποτελεί ασπίδα για τον καρκίνο, τον διαβήτη και τη σκλήρυνση κατά πλάκας


ΛΟΝΔΙΝΟ Σωτήρια και θαυματουργή αποδεικνύεται η βιταμίνη D σε συνδυασμό με τη χαλάρωση κάτω από τον ήλιο. Νέες επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η λεγόμενη και «βιταμίνη της λιακάδας», αφού συντίθεται μόνον όταν το δέρμα μας εκτίθεται στην ηλιακή ακτινοβολία, είναι μια πραγματικά χρυσή ασπίδα για ασθένειες όπως ο καρκίνος, ο διαβήτης και η σκλήρυνση κατά πλάκας.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας, τον κλινικό νευρολόγο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Τζορτζ Εμπερς, η βιταμίνη D παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενεργοποίηση των λευκών αιμοσφαιρίων που προστατεύουν τον οργανισμό μας από λοιμώξεις, γρίπη, τροφικές δηλητηριάσεις, ακόμη και καρκίνο. Χωρίς τη «βιταμίνη της λιακάδας» τα λευκά αιμοσφαίρια παραμένουν σε... χειμερία νάρκη και δεν εκτελούν το σημαντικό καθήκον θωράκισης του ανθρώπινου οργανισμού από τις ασθένειες.

«Ανακαλύψαμε ότι ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός γονίδιων ελέγχονται από τη βιταμίνη αυτή» λέει ο δρ Εμπερς, προσθέτοντας ταυτόχρονα ότι «η D φαίνεται πως αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα στον μηχανισμό θωράκισης του οργανισμού μας απέναντι σε πολλές ασθένειες».

Την ανακάλυψη των βρετανών επιστημόνων επιβεβαιώνει και μια πρόσφατη έρευνα δανών γιατρών, οι οποίοι διεξήγαγαν εργαστηριακές έρευνες που έδειξαν ότι η βιταμίνη D ενεργοποιεί τα ανενεργά λευκά αιμοσφαίρια ώστε να μετατραπούν σε κύτταρα που εξολοθρεύουν τις λοιμώξεις. «Αν τα λευκά αιμοσφαίρια δεν μπορούν να βρουν επαρκείς ποσότητες βιταμίνης D στο αίμαδεν κινητοποιούνται καν» λέει ο επικεφαλής αυτής της έρευνας δρ Κάρστεν Γκέισλερ.

Ως σήμερα ήταν γνωστό ότι η βιταμίνη D ήταν σημαντική για την απορρόφηση του ασβεστίου και για την υγεία των οστών. Μόνο πρόσφατα συνειδητοποίησαν οι επιστήμονες πόσο απαραίτητη είναι η παρουσία της για το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι άνθρωποι που ζουν σε χώρες με μικρό γεωγραφικό πλάτος, όπως το Εκουαδόρ, παρουσιάζουν χαμηλά ποσοστά αυτοάνοσων παθήσεων όπως σκλήρυνση κατά πλάκας ή και διαβήτη τύπου 1, γεγονός που στάθηκε η αφορμή για περαιτέρω επιδημιολογικό έλεγχο.

Η βιταμίνη D φαίνεται πως έχει ευεργετική επίδραση στο ανοσολογικό σύστημα, συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση παθήσεων όπως η ψωρίαση, η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο διαβήτης τύπου 1 και φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου, όπως η νόσος του Crohn.

Η κύρια πηγή για τη σύνθεση της βιταμίνης D είναι το φως του ηλίου. Ανευρίσκεται, αλλά σε μικρές ποσότητες, σε κάποιες τροφές όπως τα λιπαρά ψάρια και τα αβγά.

Δεν είναι τυχαίο που οι σκανδιναβικές χώρες και τα κράτη του Βορείου Ημισφαιρίου όπου οι άνθρωποι ζουν υπό το καθεστώς μειωμένης ως και ανύπαρκτης ηλιοφάνειας για ορισμένους μήνες του χρόνου, φροντίζουν εδώ και αρκετές δεκαετίες να εμπλουτίζουν τα τρόφιμά τους με βιταμίνη D, ενώ οι κάτοικοί τους λαμβάνουν συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν βιταμίνη D. Στις σκανδιναβικές χώρες χορηγείται βιταμίνη D σε όλα τα βρέφη, από την πρώτη στιγμή. Οι κλιματικές συνθήκες επηρεάζουν επίσης και τη διάθεση του ατόμου, γεγονός που δικαιολογεί και τα αυξημένα κρούσματα κατάθλιψης σε βόρειες χώρες όπως η Φινλανδία και η Νορβηγία.

Στη Σουηδία, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι ψυχολόγοι και ψυχίατροι χρησιμοποιούν την ηλιακή ακτινοβολία ως θεραπεία ενάντια στην κατάθλιψη.

Σώμα υγιές κάτω από τον ήλιο
Ο ήλιος μεταβολίζει τη βιταμίνη D και θωρακίζει τον οργανισμό απέναντι σε μια σειρά ασθένειες, όπως ο καρκίνος και ο διαβήτης.

Σοβαρή έλλειψη βιταμίνης D προκαλεί ραχίτιδα, μια μεταβολική πάθηση. Σε προχωρημένο στάδιο παρατηρείται κύφωση και λύγισμα των οστών των ποδιών. Σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος άνω των 52 μοιρών δεν υπάρχει υπεριώδης ακτινοβολία UV και το σώμα δεν μπορεί να δημιουργήσει βιταμίνη D. Αν πονάτε πιέζοντας δυνατά το στέρνο σαςενδέχεται να πάσχετε από χρόνια έλλειψη βιταμίνης D.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=350194&dt=25/08/2010

Πετάνε την Παναγία από το Άγιο Όρος


Το ΠΑΣΟΚ θέλει και το Αγιο Ορος στα μέτρα του! Εχει τα σχέδιά του! Επιθυμεί να γίνει το Αγιο Ορος μια κοσμική σκάλα για τουρισμό, να καταργηθεί το ΑΒΑΤΟ και όλη η πορεία να ελέγχεται από τον νέο Μηχανισμό που στήνεται με εντολή και επιθυμία του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η λεγόμενη ΕΠΙΤΡΟΠΗ για ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΘΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ είναι αποτέλεσμα των όσων έγιναν στο ΒΑΤΟΠΕΔΙ με τον Εφραίμ και την παρέα του! Μιλάνε για «ισορροπημένη» και καθαρή συνεργασία με το Αγιο Ορος, αφού η ΕΠΙΤΡΟΠΗ θα είναι ο κύριος Εκτελεστής των Σχέσεων Πολιτείας και Αγίου Ορους.

Στην Επιτροπή έχουμε ήδη τους διορισμούς των Χάρη Παμπούκη υπουργού Επικρατείας, Αρ. Κασμίρογλου διοικητού του Αγίου Ορους, μέχρι πρότινος Υποδιοικητού, ο πολύς αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών με το «σκοτεινό» Πανεπιστημιακό παρελθόν Δημ. Δρούτσας και του υφυπουργού Οικονομίας Μ. Μπόλαρη.

Πρόκειται για καθαρή Επιτροπή, λένε αρκετοί Μητροπολίτες και όχι για «ΔΗΘΕΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ» του Ρόλου της Αθωνικής Πολιτείας. Το καθεστώς του Αγίου Ορους, σεβάστηκαν μας είπαν Ιεράρχες, ακόμη και οι Τούρκοι και ο ίδιος ο Χίτλερ είχε δώσει γραπτή εντολή να μείνουν μακριά οι Γερμανοί.

Περισσότερο από χίλια χρόνια προστατεύεται η Μοναστική Πολιτεία από το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο. Το ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟΝ του Αγίου Ορους έρχεται η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να «περάσει» στα σχέδιά της έχοντας τους δικούς της σκοπούς! Θέλει ένα Αγιο Ορος κοσμικό και σιγά – σιγά να πάψει και το ΑΒΑΤΟΝ.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Ηδη υπάρχουν οι πρώτες αντιδράσεις και οι πρώτες ενέργειες κατά της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ. «Θα βρουν κλειστά Μοναστήρια», δηλώνουν αρκετοί καλόγεροι.

Ενώ προσδοκούν άμεση επέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη στη πνευματική δικαιοδοσία, και όχι μόνο, του οποίου ανήκει το Αγιο Ορος. Βέβαια πολλοί είναι Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι στα Σχέδια της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ είναι και τα πακέτα από την Κοινότητα με προορισμό την Αθωνική Πολιτεία και με τα οποία θα υπάρξει και η «πίεση» να την αποδεχτούν.

Πακέτα για τα οποία, πριν από αρκετά χρόνια, όταν αρκετοί Αγιορείτες είχαν ξεσηκωθεί κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη για τις οικουμενιστικές του δοξασίες, ο κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ τους πέταξε κατάμουτρα: Καλά τα λέτε κατά της Ευρώπης. Αλλά τα χρήματα από την Κοινότητα τα τσεπώνετε!

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι Μοναχοί που είδαν με «καλό μάτι» την ΕΠΙΤΡΟΠΗ! Είναι οι προσκείμενοι σε κάποια Πολιτικά Πρόσωπα! Και το ράσο έχει τα συμφέροντά του και τα απόκρυφά του! Τώρα το πόσο η ΕΠΙΤΡΟΠΗ θα μπορέσει να σταθεί στην Καλογερίστικη Πολιτεία θα δείξει.

Σκέψεις παρόμοιες έγιναν στο παρελθόν και ΑΠΕΤΥΧΑΝ. Οι γνωρίζοντες καλά τα Αγιορείτικα πράγματα βλέπουν ΑΠΟΤΥΧΙΑ της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ – ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑΣ. Την περιμένουμε και Εμείς.
Γιατί η ΟΛΗ «δουλειά» ΔΕΝ ξεκίνησε από ΑΓΑΠΗ για την ΠΟΡΕΙΑ της Αθωνικής ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ αλλά για τον έλεγχο της πορείας της. Δυστυχώς. Αυτή είναι η πικρή Αλήθεια.
ΓΡΗΓ. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ



www.elora.gr


π. Γεώργιος Calciu ο ομολογητής και ποιμένας




Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ CALCIU
Ο ΟΜΟΛΟΤΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΜΕΝΑΣ


Το 1945 στη Ρουμανία σχηματίσθηκε κυβέρνησι συνασπισμου από κομμουνιστας και σοσιαλδημοκράτες της αριστεράς. Το 1947 επήλθε το τέλος της βασιλείας, ενώ η κυβέρνησι ανακήρυξε τη χώρα λαϊκή δημοκρατία. Στις 21-8-1965 η χώρα της Ρουμανίας υιοθέτησε νέο σύνταγμα, που τόνιζε τη μεταβασι από τη λαϊκή στη σοσιαλιστική δημοκρατία. Το 1967 ο Νικολάε Τσαουσεσκου, ήδη γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος, ανέλαβε και την προεδρία. Ο Τσαουσεσκου εφήρμοσε την πολιτική της καταπατήσεως των ανθρωπίνων και χριστιανικών δικαιωμάτων. Στα χρόνια αυτα, όπως και στις άλλες κομμουνιστικές χώρες, οι πιστοί της Εκκλησίας της Ρουμανίας υπέφεραν τα πάνδεινα. Ωστόσο ο βαθμός του διωγμού γίνεται γνωστός μόνο στις ήμερες μας, καθώς έρχονται στο φως τα νέα μαρτυρολόγια της χώρας. Παραθέτουμε εδώ την φρικτή ομολογία του π. Γεωργίου Calciu, η οποία θα μας δώση την γενική εικόνα του διωγμου των Χριστιανών που συνέβη στη Ρουμανία μεχρι την καταδίκη και την εκτέλεσι του Τσαουσεσκου το 1989.

Στις 21 Νοεμβρίου 2006, σε ηλικία 80 χρονών, εκοιμήθη από καρκίνο ο π. Γεώργιος Calciu, μεγάλος ομολογητής της Ορθοδόξου πίστεως, έχοντας περάσει 25 χρόνια της ζωής του στις σατανικές φυλακές της κομμουνιστικής Ρουμανίας. Από τις εμπειρίες αυτές ο π. Γεώργιος αναδείχθηκε ένας ομολογητής της αγάπης, της συγχωρητικότητος και της αναστασεως του Χριστού.

Ο π. Γεώργιος γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1925 στην Tulcea της Ρουμανίας από ευσεβείς γονείς, τον Στέφανο και την Ηλιάνα. Ήταν το τελευταίο από τα έντεκα παιδιά μιας αγροτικής οικογένειας. Η μητέρα του ενσταλαξε τη βαθειά πίστι του Θεού στα παιδιά της με τις θερμες προσευχές της και με την εμπιστοσύνη της σ' Αυτόν που της έδινε λύσι σε όλες τις δυσκολίες της ζωής.

Με την ενθάρρυνσι του ιερέως του χωριού ο Γεώργιος καταφερε να τελείωση το λύκειο και συνέχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Βουκουρεστίου. Εκεί συνδέθηκε με μια πνευματική κίνησι γνωστή ως η «Φλεγόμενη Βάτος», η οποία ήταν μια ομάδα διανοουμένων φοιτητών και κληρικών αφιερωμένη στην καλλιέργεια της προσευχής του Ιησού.

Στο δεύτερο έτος των σπουδών του, το 1948, ο Γεώργιος συλλαμβάνεται, επειδή εκφράζει γνώμη εναντίον της εισαγωγής του μαρξισμού και του κομμουνισμού ως των αποκλειστικών φιλοσοφιών που θα διδάσκωνται στα σχολεία. Στα υπόλοιπα 16 χρόνια θα περάση από τις χειρότερες φυλακές της κομμουνιστικής Ρουμανίας.

Κατά την περίοδο αύτη, στη φυλακή της Pitesti, υφίσταται το δαιμονικό κομμουνιστικό πείραμα της «μετεκπαιδεύσεως». Με σκοπό να δημιουργηθή ο «νέος κομμουνιστικός άνθρωπος», οι φυλακισμένοι υπέστησαν συνεχή βασανιστήρια, ώστε να αρνηθούν προφορικά όλα όσα πίστευαν και αγαπούσαν έθνος, οικογένεια και Θεό. Αφού οι βασανισταί επιτύγχαναν το σκοπό τους, το τελευταίο μέρος της «μετεκπαιδεύσεως» ήταν να γίνουν οι ίδιοι οι φυλακισμένοι οι επόμενοι βασανισταί των συγκρατουμένων τους. Κανένας δεν άντεξε στο υψηλά - εξευγενισμένο σύστημα αυτού του βασανισμού και αρκετοί φυλακισμένοι προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν προκειμένου να αποφύγουν αυτό το αβάσταχτο τελευταίο στάδιο. Ο Γεώργιος, παρ' όλη την ευσεβή ανατροφή του, βρέθηκε απροετοίμαστος για τα φρικτά βασανιστήρια της Pitesti. Αργότερα θα έλεγε, «Γνώριζες πολύ καλά ότι την επόμενη μέρα θα έλεγες πάλι κάτι εναντίον του Θεού. Όμως τις λίγες στιγμές της νύχτας στο κελλί, καθώς άρχιζες να κλαις και να προσεύχεσαι στο Θεό για συγχώρησι και για βοήθεια, εύρισκες παρηγοριά».

Ανεξάρτητα από τα απάνθρωπα βασανιστήρια και την άρνησι του Θεού, η εμπειρία τελικά βοήθησε τον Γεώργιο να επιβεβαίωση την αναμφισβήτητη γνώσι του για την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ενώ τα πειράματα της «μετεκπαιδεύσεως» τερματίσθηκαν το 1952, ο Γεώργιος συνέχισε να φυλακίζεται και να βασανίζεται σε κάποιες από τις χειρότερες φυλακές της Ρουμανίας. Σε μία από αυτές, στην Jilava, όπου τα κελλιά ήταν επτά μέτρα κάτω από τη γη, γνώρισε έναν ετοιμοθάνατο συγκρατούμενο, τον Κωνσταντίνο Oprisan. Η βαθειά πίστι και χριστιανική ταυτότητα του Κωνσταντίνου βοήθησε να αναστηθούν οι ψυχές του Γεωργίου και των συγκρατουμένων του, οι οποίοι, πέρα από το ασθενικό αδυνατισμένο σώμα του Κωνσταντίνου, είδαν έναν άνθρωπο μεταμορφωμένο καθ' ομοίωσιν του Χριστού. Αργότερα μας λέει ο π. Γεώργιος:

«Ήμουν πολύ τυχερός, γιατί ήμουν ένας από τους δεκαέξι φυλακισμένους της φυλακής της Jilava, κι εκεί άρχισε η πνευματική μου θεραπεία. Η φυλακή αυτή ήταν σε ένα ημικυλινδρικό σχήμα και ήμασταν επτά μέτρα κάτω από τη γη. Στον κύλινδρο αυτό υπήρχαν τέσσερα κελλιά χωρίς παράθυρα, και μόνο μία πόρτα. Είχαμε μία ηλεκτρική λάμπα αναμμένη μέρα - νύχτα. Σε κάθε κελλί υπήρχαν τέσσερις φυλακισμένοι και σε κάθε κελλί έβαζαν ή έναν άρρωστο ή έναν τρελλό. Στο κελλί μας είχαμε τον Κωνσταντίνο Oprisan, που τα πνευμόνια του ήταν αδυνατισμένα πλήρη από φυματίωσι. Δύο φορές την ημέρα ο Κωνσταντίνος έβγαζε φλέγματα και αίμα από το στόμα του. Ήταν φοβερό θέαμα. Την πρώτη φορά αηδίασα. Το παρατήρησε ο Κωνσταντίνος και μου είπε- «Συγχώρεσέ με». Ντράπηκα τόσο πολύ! Γιατί ήμουν και φοιτητής της ιατρικής. Έτσι ανέλαβα να τον φροντίζω. Δεν μπορούσε να κουνηθή και έκανα τα πάντα γι' αυτόν. Τον τάιζα και τον καθάριζα.

Αυτός ήταν σαν άγιος. Ήταν πρώτη φορά που ερχόμουν σε επαφή με τέτοιον άνθρωπο. Μας μιλούσε κάθε μέρα, μία ή δύο ώρες, μόνο για το Χριστό, για την αγάπη, για τη συγχώρησι. Προσευχόταν δυνατά κι αυτό είχε μια μεγάλη επιρροή επάνω μας, γιατί ξέραμε ότι υποφέρει. Αισθανόμασταν το άγιο Πνεύμα να τον περιβάλλη. Ήταν ευγενικός ακόμα και τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Προσευχόταν αδιαλείπτως. Μας μιλούσε για το πώς εργαζόταν με τη νεολαία στον κόσμο ως πρόεδρος της αδελφότητος «Σταυρός».

Δεν ήταν εύκολο να είσαι στο ίδιο κελλί με τα ίδια άτομα συνέχεια. Όποτε ξεκινούσε μια παρεξήγησι μεταξύ των τριών μας, αυτός προσευχόταν και η προσευχή του ήταν πολύ αποτελεσματική. Δεν προσευχόταν δυνατά, αλλά η μορφή του άλλαζε εντελώς. Ντρεπόμασταν και σταματούσαμε να μαλώνουμε.

Η κατάστασί του ήταν τέτοια, γιατί είχε βασανιστή στις φυ¬λακές της Pitesti για τρία χρόνια. Τον είχαν χτυπήσει στο στήθος, στην πλάτη, και είχαν καταστρέψει τα πνευμόνια του. Όμως προσευχόταν όλη μέρα. Δεν είπε ποτέ τίποτε εναντίον των βασανιστών του, μας μιλούσε για το Χριστό. Μου έμαθε να είμαι καλός, να συγχωρώ, να μην καταριέμαι αυτόν που με βασανίζει, και να μη θεωρώ θησαυρό τίποτα στον κόσμο τούτο. Αυτός ζούσε σε άλλο επίπεδο. Το φαντάζεσαι; Ζούσαμε σε ένα κελλί χωρίς παράθυρα, χωρίς αέρα, υγρό, λερωμένο, κι όμως ζούσαμε τέτοιες στιγμές χαράς, που δεν ζήσαμε ποτέ ως ελεύθεροι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω».

Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου ο Γεώργιος και οι δύο συγκρaτούμενοί του μεταφέρθηκαν στη φυλακή της Aiud, στο τέλος της δεκαετίας του 1950. Εκεί γνώρισε ιερείς που είχαν κι αυτοί συλληφθή. «Ήρθαν ως παρηγοριά για τις καρδιές μας. Μας έφεραν τη συγχώρησι. Με τον τρόπο αυτό, σιγά - σιγά, οι καρδιές και οι ψυχές μας θεραπεύτηκαν και η πίστι μας επέστρεψε».
Το 1964 ο Γεώργιος ελευθερώθηκε, μέχρι τη δεύτερη φυλάκισί του...

Πηγή: αγγλόφωνο περιοδικό «Orthodox Word»
[μετάφρασις: Ι. μονή Αγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]

Εφημερίδα "ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ"
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010
ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛ. 686



www.impantokratoros.gr

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

Σαν σήμερα...


Πριν απο τριάντα και ένα έτος σαν σημερα γεννήθηκε σε μια επαρχιακή πολή ένα αγόρι.
Όλες οι γνωματεύσεις των ιατρών ήταν αρνητικές για την πορει της υγειας του παιδιού.Ανακοίνωσαν στους γονεις του ,να περιμένουν το μοιραίο....
Οι γονεις απολοικοί και αγραμματοι προσευχήθηκαν στο άγιο της ημερας, στον αγιο Ιερομάρτυρα Ευτυχούς να ζήσει το παιδί τους και να το ονομάσουν με το ονομά του.Μετα απο αυτό το ταμα η υγεία του παιδιού ανέκαμψε και παρεμένει εως τωρα υγειές για να διαλαλεί και διδασκει παντού την δυναμη των αγίων...
Γι αυτό σε καθε μας δυσκολία και πειρασμός ας προστρεχουμε στην μακάρια προσευχή διότι αυτή είναι πανττοτε σωτηρια.

Χρονια σας πολλά.