Υπερηφάνεια

Αγίου Ιωάννη τής Κροστάνδης

"Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν"

Η εμφάνιση της σατανικής υπερηφάνειας στους ανθρώπους

Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο: Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες ή τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους ή μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία ή τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους. Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται - όπως και πρέπει – τον προϊστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο· εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους. Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοϊκούς και τους απαίδευτους, θεωρώντας τους ίσους με τον εαυτό του, ακόμα και υποδεέστερους.

Πρέπει να προσέχεις στο έπακρο να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους από οποιαδήποτε άποψη, αλλά να τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλότερα απ' όλους έστω κι αν στην πραγματικότητα είσαι σ' οτιδήποτε καλύτερος από πολλούς ή ίσος με πάρα πολλούς. Κάθετι μέσα μας είναι από τον Θεό· δεν είναι δικό μας. «… Τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. 2,8-9). «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα» (πρβλ. Α' Κορ.12,4·11). Και πώς μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι καλό που δεν είναι δικό μου και να συγκρίνω τον εαυτό μου με κείνους που από τον ίδιο τον Θεό και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τοποθετήθηκαν πιο ψηλά από μένα; Έτσι λοιπόν, όταν κληθής υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθής εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου ή κεκλημένος υπ' αυτού, … Ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14, 8· 11).

Η φιλαυτία μας και η υπερηφάνειά μας φανερώνεται ιδιαίτερα στην ανυπομονησία μας και στο ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, όταν κάποιος από μας δεν υπομένει ούτε το πιο μικρό δυσάρεστο πράγμα, που άλλοι μας προξενούν, είτε με πρόθεση είτε και χωρίς πρόθεση να το κάνουν, όταν δεν υπομένει κάποιο εμπόδιο που οι άνθρωποι ή το περιβάλλον μας στήνουν στον δρόμο μας δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, είτε σκόπιμα είτε όχι. Η φιλαυτία και η υπερηφάνειά μας θάθελαν πάντα να γίνεται το δικό μας, θάθελαν να μας περιβάλλουν όλες οι τιμές και οι ανέσεις του πρόσκαιρου βίου· θάθελαν ακόμα μ' ένα μας νεύμα να υποτάσσονται και να υπακούουν σε μας σιωπηλά και γρήγορα όλοι οι άνθρωποι και ακόμα – μέχρι που φτάνει η υπερηφάνειά μας! - η φύση όλη· ενώ, αλλοίμονο! εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ βραδείς στην πίστη και σε κάθε καλό και αγαθό έργο, αλλά και στο να ευαρεστήσουμε τον μόνο Κύριο των πάντων!

Χριστιανέ μου, οφείλεις οπωσδήποτε να είσαι ταπεινός, πράος και μακρόθυμος ενθυμούμενος ότι είσαι πηλός και σποδός (στάχτη) και ένα τίποτα, ενθυμούμενος ότι είσαι ακάθαρτος και πως κάθε τι το καλό μέσα σου είναι από τον Θεό, πως από τον Θεό είναι οι δωρεές της ζωής σου, της αναπνοής σου, όλα σου τα χαρίσματα· ενθυμούμενος ακόμη ότι για το αμάρτημά σου της ανυπακοής και της ακράτειας πρέπει τώρα να εξαγοράσεις την μέλλουσα μακαριότητά σου στον Παράδεισο με μακροθυμία, που είναι αναγκαία στον κόσμο των ατελειών και αναρίθμητων αμαρτημάτων πεπτωκότων ανθρώπων, που ζουν μαζί μας και αποτελούν τα αμέτρητα μέλη της μιας ανθρωπότητας, της μολυσμένης και καταβεβλημένης από τις αμαρτίες. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6,2). Όποιος δεν είναι υπομονετικός και εξάπτεται εύκολα δεν γνώρισε ούτε τον εαυτό του ούτε τους ανθρώπους γενικά και δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός! Λέγοντας αυτό κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ πρώτος πάσχω από την ασθένεια της ανυπομονησίας και εύκολα εξάπτομαι.

Ο υπερήφανος άνθρωπος, όταν άλλοι μιλάνε για τις αρετές οποιουδήποτε ανθρώπου, νοιώθει ένα πονηρό φόβο μέσα του· φοβάται μήπως ο άνθρωπος, για τον οποίο μιλάνε, στέκει πιο ψηλά στις αρετές και τον επισκιάσει, γιατί ο υπερήφανος τοποθετεί τον εαυτό του ψηλότερα απ' όλους και δεν φαντάζεται να βρεθούν όμοιες ή καλύτερες αρετές από τις δικές του σ' άλλους ανθρώπους. Συμφορά του η άμιλλα των άλλων.

Τι είναι το πιο επιθυμητό πράγμα για τον άνθρωπο; Είναι η αποφυγή της αμαρτίας, η άφεση και συγχώρηση των αμαρτημάτων και η απόκτηση της αγιότητας. Γιατί; Διότι οι αμαρτίες, όπως για παράδειγμα η υπερήφανη και κακή συμπεριφορά προς τον πλησίον, η καχυποψία, η απληστία, η φιλαργυρία, ο φθόνος κ.ο.κ. μας χωρίζουν από τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, μας απομακρύνουν από την επικοινωνία και την επαφή με τους ανθρώπους και μάς ρίχνουν σε πνευματικό θάνατο· τουναντίον, η με πραότητα, ταπείνωση και ακακία συμπεριφορά μας προς όλους, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, η απλότητα και η αφελότητα της καρδιάς, η ανιδιοτέλεια, η ολιγάρκεια, η γενναιοδωρία προς όλους και άλλες πράξεις αρετής μας ενώνουν με τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, και μας καθιστούν αγαπητούς στους ανθρώπους. Γι' αυτό, Κύριε, δίνε μας τη δύναμη να αποφεύγουμε ολότελα την αμαρτία και να συνηθίσουμε τον εαυτό μας σε κάθε αρετή με τη Χάρη Σου. Ναι, Δέσποτα Κύριε, «όντες πονηροί» (Ματθ. 12, 34), χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να πράττουμε κανένα καλό.

Μερικές φορές ο εχθρός (δηλαδή ο διάβολος) μάς εξαπατά με τον εξής τρόπο· όταν βλέπουμε οποιοδήποτε αμάρτημα ή ελάττωμα σε κάποιο Αδελφό ή στην κοινωνία, τότε εμβάλλει στην καρδιά μας αδιαφορία και ψυχρότητα ή μάλλον μια επαίσχυντη δειλία έτσι, που να μην πούμε ένα λόγο σταθερό και επικριτικό ενάντια στη αδικία και στο ψεύδος και να συντρίψουμε τη δύναμη του αμαρτωλού. Χριστέ Βασιλιά μου! Χάριζέ μου ζήλο Αποστολικό και το πυρ του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μου έτσι, ώστε πάντα να ξεσηκώνομαι με παρρησία και τόλμη ενάντια στην αυθάδη κακία, ιδιαίτερα εκείνη που μόλυνε πολλούς, και να μη φείδομαι κανενός για τη δική τους σωτηρία και τη σωτηρία όλου του λαού Σου και για να μη σκανδαλίζονται βλέποντας το ξεχείλισμα τόσων κακών και πέσουν: «Ος δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης… Ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου σώσαι το απολωλός» (Ματθ. 18,6· 11).

Οι κόλακες είναι μεγάλοι εχθροί μας· μας τυφλώνουν τα μάτια και δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε τις μεγάλες μας ελλείψεις· γι' αυτό και μας φράζουν το δρόμο προς την τελειότητα, ιδιαίτερα αν είμαστε εγωϊστές και δεν βλέπουμε μακριά. Γι' αυτό είναι ανάγκη πάντοτε να σταματούμε τους κόλακες που μας απευθύνουν λόγια κολακευτικά ή να τους αποφεύγουμε. Συμφορά σ' όποιον περιβάλλεται από κόλακες· καλό γίνεται σ' όποιον περιβάλλεται από απλοϊκούς, αφελείς στην καρδία ανθρώπους, που δεν κρύβουνε την αλήθεια, έστω κι αν αυτή είναι δυσάρεστη, για παράδειγμα όταν φανερώνουν τις αδυναμίες και τα αμαρτήματά μας, τα πάθη μας και τα σφάλματά μας.

Όταν σου έρθει στο νου κάποια σκέψη ασύνετη – να λογαριάζεις για παράδειγμα τα οποιαδήποτε καλά σου έργα - , τότε αμέσως να διορθώσεις αυτό σου το σφάλμα· είναι προτιμότερο να λογαριάσεις τις αμαρτίες σου, τις ασταμάτητες και αναρίθμητες προσβολές σου προς τον Πανάγαθο και δίκαιο Κύριό μας· θα βρεις τότε πως είναι πολλές όπως η άμμος της θάλασσας και πως οι αρετές - αν τις συγκρίνεις με κείνες τις προσβολές - ισοδυναμούν με το μηδέν, είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Πηγή: από το βιβλίο: "Η μετάνοια και η Θεία Μετάληψη" Εκδόσεις ΤΗΝΟΣ

www.oodegr.com

Ὁ νοῦς χωρὶς τὴ νήψη βλέπει φαντάσματα

Κορναράκης 'Ιωάννης (Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν)

Οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ὅπως ἔδειξαν σὲ κάποιες περιπτώσεις κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τρίχρονης σχέσεώς τους μαζί του, δὲν διέθεταν πάντοτε τὴν ἀναγκαία νήψη, προκειμένου νὰ ἀντιληφθοῦν κάποια σημαντικὰ γεγονότα ἢ νὰ κατανοήσουν ὀρθῶς κάποιους λόγους του ἢ ἐνέργειές του! Αὐτὸ συνέβη καὶ ὅταν τὸν εἶδαν κάποτε νὰ περιπατεῖ στὴν φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ὁ Κύριος ἀνάγκασε, εὐθὺς ἀμέσως, τοὺς μαθητές του νὰ ἀνεβοῦν στὸ πλοῖο, γιὰ νὰ πᾶνε στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης τῆς Τιβεριάδος, νὰ τὸν περιμένουν ἐκεῖ, μέχρις ὅτου ἀπολύσει τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ ἐπιστρέψουν στὰ σπίτια τους. Ἐκεῖνος ὅμως, ἀφοῦ ἔφυγαν οἱ πολλοὶ αὐτοὶ ἄνθρωποι, ἀνέβηκε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ.

Ἀλλά, ὅταν πλέον εἶχε ἀρχίσει νὰ νυκτώνει, τὸ πλοῖο μὲ τοὺς μαθητὲς βρέθηκε ξαφνικὰ στὸ μέσον τῆς θαλάσσης, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, λόγω τοῦ σφοδροῦ θαλάσσιου ἀνέμου. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Κύριος εἶδε τὴν ταλαιπωρία αὐτὴ τῶν μαθητῶν του, πλησίασε κατὰ τὰ χαράματα, πρὶν ἀκόμα τὸ φῶς τῆς ἡμέρας φωτίσει τὰ πάντα, περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης.

Ποιὰ ἦταν ἡ πρώτη ἀντίδραση τῶν μαθητῶν σ' αὐτὴ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου τους στὴν καρδιὰ τῆς θαλασσοταραχῆς ποὺ τοὺς ταλαιπωροῦσε; Ἐχάρησαν καὶ ἠρέμησαν; Ὄχι βέβαια! Ἀντίθετα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ φαντασθοῦν ὅτι ὁ Κύριός τους, ἀκόμη καὶ χωρὶς θαλάσσιο μέσον, θὰ μποροῦσε νὰ σπεύσει στὴν βοήθειά τους, μέσα μάλιστα σὲ μία ἀσταμάτητη θαλασσοταραχή, ἰδόντες αὐτὸν ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν, λέγοντες - μεταξύ τους - ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν!

Δὲν φαντάζονταν ὅτι μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ Κύριος ἐκείνη ἡ μισοσκότεινη ἀνθρώπινη φιγούρα ποὺ εἶδαν κάποια στιγμὴ μέσα στὰ ἄγρια κύματα. Ἔτσι, μὲ θολωμένο τὸ νοῦ ἀπὸ τὴν ταραχή, ἐνόμισαν ὅτι ἔβλεπαν φάντασμα καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν!

Τί ἔκραξαν ἄραγε; ποιὸ ἦταν τὸ αἴτημα τῆς κραυγῆς τους; Τὸ εὐαγγελικὸ κείμενο δὲν ἀφήνει περιθώρια ἐντοπισμοῦ κάποιου αἰτήματος. Πιθανῶς ἡ κραυγή τους νὰ εἶχε τὸ νόημα μιᾶς ἐκρήξεως ἀπελπισίας θανάτου. Μιᾶς ὁριστικῆς, τελεσίδικης ἀπελπισίας. Χαθήκαμε.

Ὁ Κύριος, λοιπόν, ἐφάνηκε στοὺς μαθητές του ὡς φάντασμα. Ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν δὲν βρισκόταν, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ, ΣΕ ΝΗΨΗ. Ἦταν ἑπομένως τυφλός. Μόνο ὁ νηπτικός, ὁ νήφων νοῦς μπορεῖ νὰ ἰδεῖ τὸν Κύριον σ' ὁποιαδήποτε κατάσταση. Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἡ μοναδικὴ αὐτὴ περίπτωση ποὺ ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν ἦταν σκοτισμένος καὶ δὲν ἀνεγνώρισε τὸν Διδάσκαλο.

Ἀργότερα, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάστασή του, ὅταν ξαφνικά, ἐνῶ τὸν θεωροῦσαν νεκρό, θὰ ἐμφανισθεῖ ἐνώπιόν τους, καὶ τότε θὰ τὸν ἐκλάβουν, θὰ τὸν θεωρήσουν ὡς πνεῦμα, ὡς φάντασμα. πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν! Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατὶ διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; (Λουκ. 24, 37-38).

Καὶ στὴν πρώτη περίπτωση τοῦ πλοίου καὶ στὴν δεύτερη αὐτὴ περίπτωση, οἱ μαθητές, ἰδόντες τὸν Κύριον, ἐταράχθησαν (Ματθ. 14,26).

Ἡ ἀπουσία τῆς νήψεως προσφέρει χῶρο στὴν ταραχή, ἡ ὁποία προκαλεῖ ποικίλους διαλογισμούς! Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν εἶναι νηφάλιος, δὲν φιλοξενεῖ στὸ νοῦ καὶ στὸ πνεῦμα του τὴν ἀρετὴ τῆς νήψεως, εἶναι ἀποδιοργανωμένος ψυχικῶς καὶ πνευματικῶς. Βρίσκεται σὲ σύγχυση καὶ θαλασσοδέρνεται, ἀπὸ τὴν ταραχή, ἡ ὁποία μὲ τὴν παρουσία της ἀποκαλύπτει τὸ ξεσήκωμα ψυχικῶν κινήσεων καὶ διαλογισμῶν, οἱ ὁποῖοι θολώνουν τὸν ὀφθαλμὸ τοῦ νοῦ καὶ συσκοτίζουν τὸν φακὸ τῆς νήψεως.

Ἡ τελευταία διαπίστωση δείχνει ὅτι ἡ ἀπουσία τῆς νήψεως τελικὰ συσκοτίζει καὶ διαταράσσει τὴν ἀξιολογικὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θέλει νὰ εἶναι κοντὰ στὸν Ἰησοῦ! Ἀνάλογα δηλαδὴ μὲ τὴν ψυχικὴ κατάσταση τοῦ "μαθητοῦ" τοῦ Ἰησοῦ, ἡ εἰκόνα τοῦ προσώπου του φωτοσκιάζεται ἢ συσκοτίζεται καὶ τότε ὁ προβληματισμένος συνειδητὸς πιστὸς βλέπει τὸ Χριστὸ ὡς φάντασμα ἢ πνεῦμα, ἁπλῶς σὰν ἕνα ἐνδιαφέροντα συνοδοιπόρο τῆς ζωῆς. Ὅπως στὴν περίπτωση τῶν δύο μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀμέσως μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁδοιποροῦν μαζὶ του πρὸς Ἐμμαοὺς καὶ δὲν τὸν ἀναγνωρίζουν! Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ "καρδία" αὐτῶν ἦτο καιομένη κατὰ τὴν συνοδοιπορία αὐτή, ὁ νοῦς τους δὲν διέθετε τὴν νήψη, ἡ ὁποία θὰ ἔριχνε φῶς στὸ πρόσωπο τοῦ ἄγνωστου συνοδοιπόρου!

Ναί! Ἡ ἀπουσία τῆς νήψεως σοῦ στερεῖ τὴν θέα τοῦ πραγματικοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ!



www.agiazoni.gr

Κάτι ετοιμάζουν οι τούρκοι στον Έβρο

H πρόσφατη ενίσχυση των δυνάμεων του τουρκικού στρατού στη μεθόριο των δύο χωρών, σε συνδυασμό με την επιθετική τους διάταξη (για πρώτη φορά από το 1974) και την ενίσχυση του τουρκικού μηχανικού με νέες και μεγαλύτερες γέφυρες τα τελευταία χρόνια, ώθησε την ελληνική πλευρά να προβεί στην κατασκευή μιας νέας αντιαρματικής τάφρου, με ίδια μέσα (είναι και η κρίση στη μέση...). Το Μηχανικό του στρατού μας ετοιμάζει την τάφρο στο Κάραγατς, στο χερσαίο κομμάτι των ελληνοτουρκικών συνόρων, όπου οι Τούρκοι έχουν το πλεονέκτημα του προγεφυρώματος. Σύμφωνα με όσα μας είπαν ανώτατοι αξιωματικοί στο ΓΕΣ (ανακουφίζοντάς μας), η νέα τάφρος πληροί τις απαιτούμενες νέες προδιαγραφές. Λάβετε εδώ υπόψη σας ότι πλέον εμείς δεν χρησιμοποιούμε νάρκες κατά προσωπικού στη μεθόριο, παρά μόνο αντιαρματικές, σεβόμενοι τις διεθνείς συνθήκες, κάτι βέβαια που οι Τούρκοι δεν κάνουν, διατηρώντας τα σχετικά ναρκοπέδια... Επίσης, καλό θα ήταν να αναφέρουμε ότι ενώ οι Τούρκοι κατάφεραν να εξαιρεθούν οι περιοχές όπου διατηρούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις και σχηματισμούς, από το google.earth, η βραδυκίνητη ελληνική πλευρά δεν κινήθηκε σε αυτή την κατεύθυνση, με τις συνέπειες τις οποίες αντιλαμβάνεστε: οι Τούρκοι (και όσοι άλλοι θέλουν), έχουν πλέον δορυφορική κάτοψη σε πράγματα που δεν θα έπρεπε...

Η λαθρομετανάστευση και ο Έβρος
Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης περιέπλεξε κατά πολύ τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Οι Τούρκοι κάνουν τα κλειστά μάτια στα κυκλώματα που διακινούν λαθρομετανάστες, με τη συνεργασία (με το αζημίωτο...) Τούρκων αξιωματικών. Οι λαθρομετανάστες, εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια από τα γνωστά ως «μυστικά περάσματα», εγείροντας «θέματα» για το κατά πόσο οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας μας είναι σε θέση να φρουρούν αποτελεσματικά τη μεθόριο, αλλά και να αποτρέπουν την έλευση εδώ των λαθρομεταναστευτικών ορδών. Φυσικά, αυτό που συνεχώς τίθεται ως ζήτημα επί τάπητος, είναι το κατά πόσον ο στρατός μας πρέπει να συμμετάσχει σε αυτή την προσπάθεια... Όμως, η διεθνής πίεση στην Άγκυρα και η παρουσία της FRONTEX, άρχισε να πονοκεφαλιάζει τους Τούρκους... Και ήρθε η συνάντηση του Έλληνα Α/ΓΕΣ αντιστράτηγου Φράγκου Φραγκούλη, με τον διοικητή των χερσαίων δυνάμεων της γείτονος, στρατηγό Erdal Ceylanoπlu, για να λεχθούν... «περίεργα» πράγματα, αλλά και η συνάντηση αξιωματούχου της ΕΥΠ στην Αδριανούπολη, με υψηλόβαθμο παράγοντα της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία φυσικά δεν δημοσιοποιήθηκε, ανέδειξε όμως ένα νέο πλαίσιο (ερήμην της ελληνικής κοινής γνώμης και των κομμάτων της αντιπολίτευσης) στις διμερείς σχέσεις, που θα οδηγήσει όπως όλα δείχνουν, σε ένα νέο mea culpa.

Πάλι μας «τούμπαραν»;
Στις διαμαρτυρίες λοιπόν του Έλληνα ανώτατου αξιωματικού (μιλά άπταιστα την τουρκική, έχει μάλιστα υπηρετήσει στην πρεσβεία μας στην Άγκυρα ως στρατιωτικός ακόλουθος) για την τουρκική «αδράνεια» στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ο ομόλογός του, του απάντησε ότι η ευθύνη ανήκει... στην ελληνική πλευρά! Με λίγα λόγια, του είπε ότι οι Έλληνες δεν φυλάσσουν καλά τη μεθόριό τους, ιδιαίτερα στο χερσαίο κομμάτι των συνόρων, μήκους 12 χλμ, στο Κάραγατς (από εκεί περνούν οι λαθρομετανάστες το χειμώνα)! Μάλλον οι Έλληνες αξιωματικοί εκεί, τους έχουν μπει στο μάτι και σπέρνουν τη διχόνοια οι Τούρκοι, για να τους ξεφορτωθούν... Σημειώστε εδώ ότι σύμφωνα με δημοσίευμα σε πολυσύχναστη ιστοσελίδα (olympia.gr) που ουδείς από το ΓΕΣ μπήκε στον κόπο να διαψεύσει, η ελληνική πλευρά φέρεται να παρέδωσε στην τουρκική χάρτες με... «μυστικά περάσματα», ώστε να «διευκολύνει» την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης... από τους Τούρκους! Με την επιστροφή του Α/ΓΕΣ από την Άγκυρα, ασκήθηκε «πίεση» στον διοικητή της 3ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού Ρίμινι, ταξίαρχο Χρήστο Μαυρίκο, καθώς ο σχηματισμός που διοικεί είναι υπεύθυνος για τη φύλαξη στο χερσαίο κομμάτι των συνόρων, στο Κάραγατς, δύο βήματα από την Αδριανούπολη. Το τι λεγόταν στους διαδρόμους του ΓΕΣ από ανθρώπους του αρχηγού κατά του προαναφερόμενου αξιωματικού (για τον οποίο πολλοί ανώτεροι και ανώτατοι μας είπαν τα καλύτερα, λέγοντας πως κάνει πολύ καλά τη δουλειά του και παλεύει σκληρά καθημερινά για να διατηρήσει το αξιόμαχο των δυνάμεών του...), δεν περιγράφεται!

Τελικά, τι θέλουν;
Λες και ο στρατός είναι υπεύθυνος για την ανάσχεση των λαθρομεταναστευτικών ορδών! Τη στιγμή μάλιστα, που στη χώρα μας οι διάφοροι «παράγοντες» αντιδρούν στην ανάληψη καθηκόντων ασφαλείας, έστω και στη μεθόριο, από το στρατό, κάτι που βέβαια είναι αναπόφευκτο να συμβαίνει σε κάποια σημεία της επικράτειάς μας όπου δεν υπάρχει άμαχος πληθυσμός (πχ Φαρμακονήσι) ή δεν υπάρχει άλλη λύση (τουλάχιστον στο Αιγαίο, υπάρχει τον τελευταίο καιρό, ισχνή έστω παρουσία της FRONTEX, με πλωτά και πτητικά μέσα, καθώς το Λιμενικό, μετά την αδικαιολόγητη όσο και εθνικά ανεύθυνη κατάργηση του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, έχει σοβαρά προβλήματα). Τελικά, ώρες-ώρες κάποιοι στην Αθήνα δίνουν την εντύπωση ότι υιοθετούν τα τουρκικά επιχειρήματα, πέφτοντας συνεχώς στις παγίδες που τους στήνουν οι απέναντι... Ώρα είναι να μας πουν οι Τούρκοι και ποιους προτιμούν για διοικητές των ελληνικών σχηματισμών στον Έβρο (και να μας βάλουν και να «τσακωθούμε»)! Αν και με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ & GAP-Δρούτσα, τίποτα δεν αποκλείεται...

Οι απέναντι...
Θέλουν να διαβούν το ποτάμι οι Τούρκοι και δεν το κρύβουν. Η πρόσφατη μετακίνηση της 3ης και 5ης Στρατιάς τους στα μετόπισθεν, αποτέλεσε για το ΓΕΣ σήμα κινδύνου, καθώς σημαίνει την προετοιμασία επιχειρήσεων. Όμως, αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να μας έχει θέσει σε συναγερμό, είναι η δημιουργία εκ μέρους των Τούρκων, νέων συνταγμάτων Μηχανικού. Ο προσανατολισμός εδώ για την ανάληψη νέων επιχειρήσεων, είναι παραπάνω από ορατός. Αμφίβιες επιθετικές γέφυρες (όπως αυτές τύπου Samur, που θα παραδοθούν σύντομα στις τουρκικές ΕΔ), γεφυροφόρα άρματα (όπως τα τύπου Leguan) και άρματα διάσπασης ναρκοπεδίων (τύπου Kieler), αποτελούν κάποια χαρακτηριστικά για τις προθέσεις των Τούρκων, «τεμάχια», που προμηθεύονται οι στρατιωτικοί της γείτονος. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν θα τοποθετηθούν στη μεθόριο της Τουρκίας με το Ιράκ και μην εκπλαγείτε αν επιβεβαιωθεί η παρουσία τους στον Έβρο.

www.elkosmos.gr

Στη βουλή το ερώτημα της «Ε.Ω.» για τους Έλληνες εφοπλιστές

Στο σημερινό μας πρωτοσέλιδο απευθύναμε ένα απλό ερώτημα προς τον Πρωθυπουργό: Αληθεύει ότι εφοπλιστές ζήτησαν να αναλάβουν το Δημόσιο Χρέος και αντί απάντησης… έφαγαν πόρτα από το Μαξίμου;

Το ερώτημα – που μόνο ερώτημα δεν είναι αλλά ας μείνουμε εδώ προς το παρόν – έφτασε και στη βουλή, όπου κατέθεσε ερώτηση προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου ο Κυριάκος Βελόπουλος:

«ΘΕΜΑ: Υπήρξε πρόταση των Ελλήνων Εφοπλιστών, για να βοηθήσουν την ελληνική οικονομία, προ του Μνημονίου και η κυβέρνηση αρνήθηκε;
Συμφώνως με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδος «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» της 7ης Ιανουαρίου 2011, επισημαίνεται ότι, υπήρξε πρόταση των Ελλήνων Εφοπλιστών, αρχικώς προς τον κ. Χ. Μανουέλ Μπαρόζο και κατόπιν προς την Κυβέρνηση προ Μνημονίου, να βοηθήσουν στην στήριξη της ελληνικής οικονομίας, αλλά, όπως αναφέρεται, η κυβέρνηση αρνήθηκε, ενώ δεν έγιναν καν δεκτοί στο Μέγαρο Μαξίμου, από τον Πρωθυπουργό, που είχαν ζητήσει να τον συναντήσουν!
ΕΡΩΤΑΤΑΙ
1. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της ανωτέρω εφημερίδος, για την πρόταση βοηθείας στην οικονομία, των Ελλήνων Εφοπλιστών και την άρνηση της κυβερνήσεως;
2. Στην καταφατική περίπτωση που όντως αληθεύουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, για ποιους ακριβώς λόγους, η Κυβέρνηση αρνήθηκε αυτή τη βοήθεια – προσφορά, αφού θα διέσωζε την Ελλάδα από την απάνθρωπη «μέγγενη» του Μνημονίου και τις όποιες δεσμεύσεις και πολυχρόνιες εξαρτήσεις από ξένα κράτη, διεθνείς Οργανισμούς και ομίλους Τραπεζών; Γιατί άραγε, δεν έγιναν καν δεκτοί, στο Μέγαρο Μαξίμου;
Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ».

www.elora.gr

Υπερπτήσεις και casus belli έθεσε ο Γιώργος στην Άγκυρα

Όλα στο τραπέζι Παπανδρέου-Ερντογάν

Αν η Τουρκία εννοεί πραγματικά ότι θέλει την ειρήνη, οι υπερπτήσεις πρέπει να σταματήσουν, τόνισε ο Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στην ετήσια σύσκεψη των Τούρκων διπλωματών, στο Ερζερούμ. Έστειλε μήνυμα και για το casus belli που έχει θέσει η Τουρκία για το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, λέγοντας πως στο σημερινό κόσμο η απειλή πολέμου δεν έχει θέση στη διπλωματία.

"Στο ερώτημα ειρήνη ή σύγκρουση επιλέγουμε και την ειρήνη. Έχει όμως τις προϋποθέσεις της", ανέφερε ο πρωθυπουργός. Πρόσθεσε ότι η εμπιστοσύνη δύσκολα χτίζεται και εύκολα χάνεται και έφερε ως παράδειγμα τις υπερπτήσεις οκτώ τουρκικών μαχητικών, προχθές, στο Φαρμακονήσι.

"Γιατί; Ποιo το νόημα; Αυτές οι ενέργειες δεν θα αλλάξουν το καθεστώς στο Αιγαίο, να είστε βέβαιοι γι΄αυτό", τόνισε.

Ο Γ. Παπανδρέου πρόσθεσε ότι κάθε τέτοια ενέργεια θέτει στους Έλληνες το ερώτημα, αν η Τουρκία είναι αποφασισμένη να αλλάξει τις σχέσεις της με την Ελλάδα.

Κάνοντας αναφορά στο Κυπριακό, σημείωσε ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να συμβάλουν ώστε οι δύο λαοί της Κύπρου να ζήσουν αρμονικά. "Δν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις. Η Διεθνής Κοινότητα δεν πρόκειται να νομιμοποιήσει μια εισβολή και η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί, όσο συνεχίζεται η κατοχή", σημείωσε.

Όσον αφορά στην υφαλοκρηπίδα, ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι αν δεν βρεθεί λύση, θα είμαστε αναγκασμένοι να πάμε στο δικαστήριο της Χάγης.

Χαρακτήρισε θετικά βήματα προόδου τις εξελίξεις που αφορούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, εκφράζοντας την ελπίδα να συνεχιστούν, "ώστε οι άνθρωποι που απέμειναν στην Τουρκία, αλλά και όσοι αποφασίσουν να επιστρέψουν, να νιώσουν πραγματικά καλοδεχούμενο τμήμα της τουρκικής κοινωνίας".

"Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι μειονότητες, μπορούν να γίνουν ο καλύτερος πρεσβευτής της ευρωπαϊκής Τουρκίας και δύναμη ανανέωσης και πολυπολιτισμικότητας για τον τόπο", πρόσθεσε.

Συνάντηση εφ' όλης της ύλης

Προηγήθηκε η εφ' όλης της ύλης συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, που κράτησε περισσότερες από τρεις ώρες.

Διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι τέθηκαν επί τάπητος το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και των τουρκικών υπερπτήσεων σε ελληνικά νησιά.

Όσον αφορά στο φλέγον ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, οι ίδιες πηγές υποστήριξαν ότι η συνάντηση των δύο υπουργών δεν είχε στόχο την επίλυση συγκεκριμένων θεμάτων και τη λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων. Διευκρίνισαν ότι αυτά αποτελούν αντικείμενο των διερευνητικών επαφών που συνεχίζονται.

Για τη σημερινή συνάντηση, σημείωσαν ότι αποσκοπούσε στη δημιουργία πλαισίου που θα προωθήσει την ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με΄σω των θεσμών που έχούν συμφωνηθεί. Ανέφεραν ως παράδειγμα τη σύγκληση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, το οποίο θα συγκληθεί για να προετοιμάζει την προγραμματισμένη για το Μάρτιο επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα.

Παρόντες στη συζήτηση των δύο πρωθυπουργών ήταν οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο κρατών, Δημήτρης Δρούτσας και Αχμέτ Νταβούτογλου.

Γ. Παπανδρέου: Αποφασίσαμε να υπερβούμε τις προκαταλήψεις του παρελθόντος

Πρόσκληση στην Τουρκία να συμμετάσχει στο χτίσιμο ενός κόσμου "μακριά από άγονους ανταγωνισμούς του παρελθόντος", απηύθυνε ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια χαιρετισμού για τα εγκαίνια του σταδίου Cemal Gursel. Στο στάδιο θα διεξαχθεί η χειμερινή Πανεπιστημιάδα.

"Τιμούμε την πλούσια ιστορία μας, αλλά αποφασίσαμε οι δύο πλευρές να υπερβούμε τις προκαταλήψεις του παρελθόντος. Και λάβαμε τολμηρές πρωτοβουλίες, για να σπάσουμε το φράγμα της προκατάληψης, που χώριζε τους δύο λαούς μας", ανέφερε ο πρωθυπουργός για τις επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με την κυβέρνηση Ερντογάν.

"Το δυναμικό της περιοχής μας είναι τεράστιο, αλλά και η δύναμη της συνεργασίας μας είναι εξίσου τεράστια", συμπλήρωσε και ανέφερε ότι η Ελλάδα θα στηρίξει τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 από την Τουρκία.

www.enet.gr

Πού βρίσκεται σήμερα το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου;

Μετάφραση - Επιμέλεια: Ραφαήλ Παπανικολάου

Από το Περιοδικό “Road to Emmaus:

A Journal of Orthodox Faith and Culture”

“A CITY OF SAINTS: THE FORGOTTEN RELIQUARIES OF PARIS”;

Road to Emmaus Vol. VII, No. 2 (#25)

(ιστοσελίδα http://www.roadtoemmaus.net/).

Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (την οποία μπορείτε να δείτε στην ανωτέρω φωτογραφία) κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204, και από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Amiens (Αμιένη) της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς). Σας προτείνουμε να ρίξετε μια ματιά μέχρι το τέλος του δημοσιεύματος. Γίνεται λόγος και για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το περιοδικό Road to Emmaus για ιερά ορθόδοξα λείψανα στη Γαλλία. Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει εδώ πολλά από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Amiens της Γαλλίας. [...]

“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού). Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”

“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;

Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά). Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση; Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.

Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.

Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό. Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.

Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά. Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη. Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.

Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.

Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.

Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. [...]“

[***Σημείωση: Όπως γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον "Συναξαριστή" του για την γιορτή της μετακομιδής του λειψάνου του αγίου Νικολάου (20 Μαϊου): «Διά τούτο ευδόκησεν ο Θεός να σηκωθούν από εκεί τα άγια λείψανα του μεγάλου Πατρός ημών Nικολάου, και να μεταφερθούν εις την πολυάνθρωπον πολιτείαν την ονομαζομένην Mπαρ, ήτις ευρίσκεται εις την Iταλίαν. Ένα μεν, διά να μη μείνουν τα λείψανα τοιούτου Aγίου άτιμα και άδοξα, και άλλο δε, διά να απολαύση και η Δύσις τα τούτου θαυμάσια, ήτις ακόμη δεν είχε πέση εις τας αιρέσεις και κακοδοξίας, αλλ’ ήτον Oρθόδοξος, και ενωμένη με την Aνατολικήν Eκκλησίαν." (http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp)

πηγή:

http://www.roadtoemmaus.net/back_issue_articles/RTE_25/A_CITY_OF_SAINTS.pdf

Αναδημοσίευση από http://full-of-grace-and-truth.blogspot.com/2009/08/head-of-precious-forerunner-in-amiens.html.

***

Και τώρα οι ταπεινές μου απόψεις...

του Ραφαήλ Παπανικολάου

(Η παρακάτω σημείωση είναι του μεταφραστή του ιστολογίου Full of Grace and Truth)

Αυτά και τα παρόμοια συναισθήματα που προαναφέρθηκαν δεν δείχνουν να αποδέχονται καθόλου την αφαίρεση των ιερών ορθοδόξων λειψάνων(συμπεριλαμβανομένης εκείνης κατά την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης) και τη μεταφορά τους σε ξένα και ακόμα και ετερόδοξα μέρη, αλλά φαίνεται να επαναλαμβάνουν ότι κανείς μας δεν γνωρίζει τον άπειρο νου του Θεού, και το τί ευδοκεί το ανεξιχνίαστο θέλημά Του. Ίσως θα έπρεπε επίσης να δείχνουμε ταπεινοφροσύνη, μετάνοια και καρτερία στις διάφορες δοκιμασίες που επιτρέπονται από το Θεό εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μας. Εν πάση περιπτώσει, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό εν τέλει για τις αμέτρητες υλικές και πνευματικές ευλογίες που συνεχίζουμε να λαμβάνουμε από Αυτόν σε αφθονία.]

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/

www.zoiforos.gr

Βρέθηκε η αιτία της φαλάκρας

Επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής Ελληνα, ανακάλυψε ότι οφείλεται σε δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων- Ελπίδες για θεραπεία

ΛΟΝΔΙΝΟ Μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας στους απανταχού φαλακρούς στέλνουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας στις ΗΠΑ, επικεφαλής των οποίων ήταν μάλιστα ένας έλληνας επιστήμονας, ο δρ Γ. Κωτσαρέλης, καθώς ανακάλυψαν την αιτία πίσω από την αραίωση του τριχωτού της κεφαλής.

Οπως αναφέρουν οι ερευνητές στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Clinical Ιnvestigation», η εμφάνιση φαλάκρας οφείλεται σε μια δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων που οδηγεί σε «γέννηση» νέων τριχών. Αυτό το «κατασκευαστικό ελάττωμα» προκαλεί τη δημιουργία νέων τριχών οι οποίες είναι τόσο μικρές ώστε να είναι αόρατες με γυμνό μάτι. Ετσι το τελικό οπτικό αποτέλεσμα είναι εκείνο του... άδειου κεφαλιού ή ενός τριχωτού που εμφανίζει σημαντική αραίωση.

Πίσω από το «κατασκευαστικό λάθος» κρύβονται τα βλαστικά κύτταρα τα οποία είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη νέων τριχών, σημειώνουν οι ερευνητές και προσθέτουν ότι εκτιμούν πως η αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας αυτών των κυττάρων θα οδηγήσει σε οριστική θεραπεία της φαλάκρας. Απώτερος στόχος των ειδικών είναι η ανάπτυξη μιας αλοιφής η οποία θα εφαρμόζεται στο κρανίο και θα βοηθά τα βλαστικά κύτταρα να δίνουν γέννηση σε τρίχες με φυσιολογικό μήκος.

Οι ερευνητές κατέληξαν στα συμπεράσματά τους μελετώντας άνδρες που υποβάλλονταν σε μεταμόσχευση μαλλιών. Συγκεκριμένα οι επιστήμονες συνέκριναν τους θύλακες των τριχών σε δείγματα δέρματος του τριχωτού που ήταν «φαλακρά» και σε δείγματα που προέρχονταν από περιοχές του κρανίου που είχαν τρίχες.

Παρατήρησαν ότι αν και οι «φαλακρές» περιοχές εμφάνιζαν τον ίδιο αριθμό βλαστικών κυττάρων που «γεννούν» τρίχες με τις υπόλοιπες περιοχές του τριχωτού είχαν μικρότερο αριθμό πιο ώριμων κυττάρων (ονομάζονται προγονικά κύτταρα). Αυτό σημαίνει ότι οι θύλακοι των τριχών στις... φαλακρές περιοχές δεν εξαφανίζονται αλλά συρρικνώνονται με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται μικροσκοπικές τρίχες σε σύγκριση με τις φυσιολογικές.

Οπως ανέφερε ο έλληνας επικεφαλής της μελέτης δρ Γ. Κωτσαρέλης σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνας της ομάδας του «τα ευρήματά μας μαρτυρούν ότι στα φαλακρά άτομα υπάρχει πρόβλημα στην ενεργοποίηση των βλαστικών κυττάρων τα οποία πρέπει να μετατραπούν σε προγονικά κύτταρα και να δώσουν γέννηση σε φυσιολογικές τρίχες. Ωστόσο το γεγονός ότι υπάρχει φυσιολογικός αριθμός βλαστικών κυττάρων σε όσους έχουν φαλάκρα μας δίνει ελπίδα για επανενεργοποίηση αυτών των βλαστικών κυττάρων και τελικώς για τη θεραπεία της φαλάκρας».

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artid=376585&dt=06/01/2011

Συχρονα θαύματα του Ιερού Προδρόμου

-Κατω από το χωριό Καπετανιανά υπαρχει μια περιοχή που λεγεται "Αϊ Γιάννης".Σε αυτή την περιοχή σωζωνται σημερα καταληπα παλαιού μοναστηριου καθως και το καθολικό αυτού αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο.Σε αυτή την εκκλησία πριν καποια χρόνια πήγε να κοιμηθεί ενας τουρίστας, χωρίς να δείξει την πρεπουσα ευλαβεια στον χώρο.Κατα την διάρκεια της νυχτας τον ξυπνά ενας άνθρωπος Αγριοπός και του λεει τί κανεις εδω;ενώ του δίνει και ένα δυνατό ραπισμα.Έντρομος ο τουρίστας συκώνεται και φεύγει απο τον ναό .

-Στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου Κορακιών στα Χανια ζούσε μια απλοικιά καλόγρια.Μια μερα διαπίστωσε ότι έχει ένα εξάνθημα σε απόκρυφο σημείο.Με πολλή πιστη παει μπρός στην εικόνα του Τιμιου Προδρόμου και του λεει:Κοιτα τι εχω στο σώμα μου και για να πάω γι αυτό στους γιατρούς είανι για μενα ντροπή μου γι αυτό θεραπευσε με γιατί δεν θα σε ξαναθυμιάσω αλλή φορα.Μετα παο λίγες μερες το εξάνθημα αυτό είχε φυγει και δεν φαινόταν τίποτα.

Τα Φώτα στ' Αϊβαλί

Φώτης Κόντογλου

Στά θαλασσινά τα μέρη ρίχνουνε τον Σταυρό, ύστερ' από τη Λειτουργία των Θεοφανίων. Έτσι τον ρίχνανε καί στην πατρίδα μου, κ' ήτανε ένα θέαμα έμορφο και παράξενο.

Ξεκινούσε η συνοδεία από τη μητρόπολη. Μπροστά πηγαίνανε τα ξαφτέρουγα και τα μπαϊράκια, κ' ύστερα πηγαίνανε οι παπάδες με τον δεσπότη, ντυμένοι με τα χρυσά τα άμφια, παπάδες πολλοί κι αρχιμαντρίτες, γιατί η πολιτεία είχε δώδεκα εκκλησίες, και κατά τις επίσημες μέρες στις μικρές ενορίες τελειώνανε γλήγορα τη Λειτουρ­γία και πηγαίνανε οι παπάδες στη μητρόπολη, για να γίνεται η γιορ­τή πιο επίσημη. Οι ψαλτάδες ήτανε και κείνοι κάμποσοι κ' οι πιο καλλίφωνοι, και ψέλνανε με μεγαλοπρέπεια βυζαντινά, δηλαδή ελ­ληνικά, κι όχι σαν σήμερα πού τρελλαθήκαμε και κάναμε την ψαλ­μωδία μας σαν ανάλατα και ξενικά θεατρικά τραγούδια. Από πίσω ακολουθούσε λαός πολύς.

Σαν φτάνανε στ' Αγγελή τον Γιαλό, όπως λέγανε κείνη την ακρογιαλιά, ο δεσπότης με τους παπάδες ανεβαίνανε σε μια μεγάλη σανιδωτή σάγια εμορφοσκαρωμένη, για να κάνουνε τον Αγιασμό. Ο κόσμος έπιανε την ακρογιαλιά κι ανέβαινε ο καθένας όπου εύρισκε, για να μπορεί να βλέπει. Τα σπίτια πού ήτανε ένα γύρο γεμίζανε κόσμο. Οι γυναίκες θυμιάζανε από τα παραθύρια. Από το μέρος της θάλασσας ήτανε μαζεμένα ίσαμε εκατό καΐκια και βάρκες αμέτρητες, με τις πλώρες γυρισμένες κατά το μέρος που στεκότανε ο δεσπότης. Έτσι που ήτανε παραταγμένα τα καΐ­κια, μοιάζανε σαν αρμάδα που θα κάνει πόλεμο. Πιο ανοιχτά, κατά το πέλαγο, έβλεπες φουνταρισμένα τα μεγάλα καΐκια, γεμάτα κόσμο και κείνα. Αλλα πάλι είχανε περιζωσμένες τις βάρκες που βρισκόντανε γιαλό, κ' ήτανε κι αυτά γεμάτα κόσμο, προ πάντων θαλασσινοί και παιδομάνι.

Σ' αυτά τα μέρη κάνει πολύ κρύο, και τις πιο πολλές φορές οι αντένες των καραβιών ήτανε χιονισμένες, ένα θέαμα πολύ έμορφο. Απάνου στα ξάρτια και στις σκαλιέρες, στις γάμπιες και στα μπαστούνια των καραβιών ήτανε σκαλωμένοι πλήθος θαλασσινοί, μεγάλοι και μικροί. Η θάλασσα ήτανε κοιμισμένη, μπουνάτσα. Κρούσταλλα κρεμόντανε από τα ξάρτια σε πολλά καΐκια. Κρύο τάρταρος. Στην κάθε βάρκα από κείνες που είχανε κοντοζυγώσει στη στε­ριά και περιμένανε να πέσει ο Σταυρός στη θάλασσα, στεκόντανε από ένα - δυο νοματέοι απάνω στην πλώρη, ενώ άλλοι δυο ήτανε στα κουπιά. Αυτοί που στεκόντανε ορθοί στην πλώρη, ήτανε ολόγυμνοι, εξόν ένα άσπρο βρακί που φορούσανε σαν πεστιμάλι. Οι πιο πολλοί ήτανε σαν θεριά, χεροδύναμοι, πλαταράδες, χοντρολαίμηδες, μαλλιαρόστηθοι, τα κορμιά τους ήτανε κόκκινα από το κρύο. Τα ποδάρια τους ήτανε γερά και φουσκωμένα σαν αδράχτια, θαλασσάνθρωποι, γεμιτζήδες, κοντραμπατζήδες, ψημένοι με τ' αλάτι. Οι πιο πολλοί είχανε ριχμένες στις πλάτες τις γούνες τους, για να μην παγώσουνε. Ένα - δυο όμως στεκόντανε γυμνοί και κάνανε κάπου - κάπου τον σταυρό τους. Μα το μάτι τους ήτανε καρφωμένο στο μέρος που θα 'ριχνε τον Σταυρό ο δεσπότης.

Ανάμεσα στους γυμνούς ήτανε ο Κωστής ο Γιωργάρας, ο Στρατης ο Μπεκός, ο Γιωργής ο Σόνιος, ο Δημητρός ο Μπούμπας, Πέτρος ο Κλόκας, ο Βασίλης ο Αρναούτης, ο παλαβό - Παρασκευάς κι άλλοι. Σαν να τους βλέπω μπροστά μου. Ο Γιωργάρας ήτανε μιαν ανθρωπάρα θηρίο, σαν Κουταλιανός, με μουστάκια μαύρα, μ' έναν λαιμό σαν βαρέλι. Είχε δεμένο στο κεφάλι του ένα μαντίλι κ' ήτα­νε ίδιος κουρσάρος. Ακουμπούσε απάνω σ' ένα κοντάρι, λες κ' ήτανε ο Ποσειδώνας ζωντανός. Ο Δημητρός ο Μπούμπας ήτανε ένα άλλο θεριόψαρο, χοντρός και κοντόφαρδος, μαυριδερός σαν Σαρακηνός, και καθότανε ανεκούρκουδος, σκεπασμένος με τη γούνα του, με το μάτι του καρφωμένο στον δεσπότη. Ο Πατσός ο Αράπης, ο λεγόμενος παλαβό - Παρασκευάς, είχε γένεια κατσαρά και κόκκινα και το πετσί του ήτανε από φυσικό του κόκκινο. Στο κορμί ήτανε αντρειωμένος και σβέλτος σαν τζαμπάζης και δεν χαμπάριζε ολότελα από κρύο. Στο σουλούπι ήτανε ίδιος Ρούσος. Αυτός ήτανε ανεβασμένος απάνω στα ξάρτια σε μια μπρατσέρα φουνταρισμένη, και στεκότανε δίχως να σαλέψει, σαν τ' άγαλμα. Μυστήριο πως δεν πάγωνε! O Πέτρος ο Κλόκας ήτανε ο μονάχος που δε φορούσε βρακιά. Αυτός ήτανε ευρωπαϊσμένος, φορούσε στενό πανταλόνι και ναυτικό σκουφί. Στο κορμί ήτανε λιγνός και μάγκας στο σχέδιο. Τα χέρια του τα 'χε μπλεγμένα μπροστά στο στήθος του και σουλατσάριζε απάνω στη βάρκα, ολοένα μιλούσε κ' έκανε και κάμποσα θεατρικά.

Σαν σίμωνε λοιπόν η συνοδεία στη θάλασσα, κι ακουγότανε από μακριά η ψαλμωδία, γινότανε μεγάλος αλαλαγμός απάνω στις βάρκες. Οι βουτηχτάδες πετούσανε τις γούνες τους κ' οι άλλοι τραβούσανε τα κουπιά, για να 'ναι οι βάρκες τους κοντά στο μέρος πού θα 'πεφτε ο Σταυρός. Άλλοι φωνάζανε από τα ξάρτια, άλλοι μαλώνανε, άλλοι ανεβαίνανε στις κουπαστές για να δούνε. Τέλος φτάνανε οι στρατιώτες και ταχτοποιούσανε τον κόσμο. Μπροστά πήγαινε ο αξιωματικός ο Τούρκος κι άνοιγε τον δρόμο να περάσει ο δεσπότης, κ' έλεγε: «Γιόλ βέριν εφεντιά!» - δηλαδή: «Κάνετε δρόμο στον αφέντη!» Ο στρατός αραδιαζότανε σε παράταξη κ' οι ψαλτάδες ψέλνανε πολλές φορές «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε». Στο τέλος το 'ψελνε κι ο δεσπότης κ' έριχνε τον Σταυρό στη θάλασσα. Αλαλαγμός σηκωνότανε μέσα στη θάλασσα. Οι βάρκες και τα καΐκια καργάρανε τα κουπιά και τρακάρανε το 'να τ' άλλο. Οι πλώ­ρες χτυπούσαμε η μια την άλλη. Κουπιά, κοντάρια, καμάκια, απόχες μπερδευόντανε μεταξύ τους. Οι βουτηχτάδες πέφτανε στο νερό κ' η θάλασσα άφριζε σαν να παλεύανε σκυλόψαρα. Πολλοί απ' αυτούς κάνανε ώρα πολλή ν' ανεβούνε απάνω, παίρνανε μακροβούτι και ψάχνανε στον πάτο να βρούνε τον Σταυρό. Για μια στιγμή φανερωνότανε κανένα κεφάλι και βούλιαζε γλήγορα πριν να το δεις.

Αξαφνα βγήκε ένα κεφάλι με κόκκινα γένεια κ' ένα χέρι ξενέρισε και βαστούσε τον Σταυρό. Ήτανε ο παλαβό - Παρασκευάς. Με δυο - τρεις χεροβολιές κολύμπησε κατά το μέρος του δεσπότη και σκάλωσε στην αραξιά. Έκανε μετάνοια και φίλησε το χέρι του κ' έδωσε τον Σταυρό. Ο δεσπότης τον πήρε, τον ασπάστηκε και τον έβαλε στον ασημένιο δίσκο κ' υστέρα έδωσε τον δίσκο στον Παρασκευά. Οι ψαλτάδες πιάσανε πάλι και ψέλνανε κι ο κόσμος αλάλαζε. Ύστερα η συνοδεία τράβηξε πάλι για την εκκλησιά. Ο Παρασκευάς θεόγυμνος, με τον δίσκο στα χέρια, γύριζε στους μεγάλους καφενέδες και στις ταβέρνες κ' έρριχνε ο κάθε ένας ό,τι ρεγάλο ήθελε. Τόσες ώρες ολόγυμνος και βρεμένος, με παγωμένο βρακί, μήτε κρύωνε, μήτε κάνε τους ώμους του δεν ανεσήκωνε. Όπως ήτανε κοκκινογένης αστακόχρωμος, έλεγε κανένας πως ήτανε ο Σκύθης Ανάχαρσις, που γύριζε τον χειμώνα γυμνός μέσα στην Αθήνα τα παλιά τα χρόνια, κ' οι Αθηναίοι τον ρωτούσανε γιατί δεν κρυώνει, κι αυτός αποκρινότανε πως όλο το κορμί του είναι σαν το κούτελο, που δεν κρυώνει ποτές.

Την ώρα που έπεφτε ο Σταυρός στη θάλασσα, όλα τα καΐκια και τα καράβια, που ήτανε φουνταρισμένα ανοιχτά στο πέλαγο, γυρίζανε την πλώρη τους κατά την Ανατολή, από κει που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο.


(από το βιβλίο «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου»)

(Πηγή: stratisandriotis.blogspot.com)
www.alopsis.gr

Επικίνδυνες οι ακτινογραφίες στα παιδιά

Τα παιδιά και οι έφηβοι που εκτίθενται συχνά σε ακτινοβολίες μέσα από τις ακτινογραφίες και κυρίως τις αξονικές τομογραφίες, έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο αργότερα στη ζωή τους, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα.

Πόσο ασφαλείς είναι οι διαγνωστικές εξετάσεις με ακτίνες; Σε αυτό το ερώτημα δίνει απαντήσεις μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα σύμφωνα με την οποία τα παιδιά και οι έφηβοι, που εκτίθενται συχνά σε ακτινοβολίες μέσα από τις ακτινογραφίες και κυρίως τις αξονικές τομογραφίες, έχουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο αργότερα στη ζωή τους.

Οι ερευνητές, μεταξύ αυτών ο ελληνικής καταγωγής Εμμανουήλ Χριστοδούλου, απόφοιτος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ειδικός στην ακτινοδιαγνωστική και την πυρηνική ιατρική), υπό τον παιδοκαρδιολόγο Άνταμ Ντόρφμαν της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν-Αν Άρμπορ, δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο παιδιατρικό περιοδικό "Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine".

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το μέσο παιδί στις ΗΠΑ θα κάνει περισσότερες από επτά διαγνωστικές ακτινολογικές εξετάσεις μέχρι τα 18 χρόνια του. Οι περισσότερες από αυτές τις εξετάσεις αφορούν απλές ακτινογραφίες (ακτίνες Χ), όπου η ακτινοβολία είναι σχετικά μικρή, όμως ανησυχητική θεωρείται η αυξητική τάση που καταγράφεται στις αξονικές τομογραφίες, οι οποίες εκπέμπουν πολύ περισσότερη ακτινοβολία και αυξάνουν περισσότερο τον κίνδυνο για καρκίνο, ιδίως στα παιδιά, που είναι πιο ευαίσθητα.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι μέσα σε διάστημα μόλις τριών ετών, σχεδόν τα μισά παιδιά (ποσοστό 42,5%) του δείγματος της έρευνας (περισσότερα από 355.000 παιδιά και έφηβοι), δέχτηκαν κάποιας μορφής ιοντίζουσα ακτινοβολία στο πλαίσιο κάποιας ιατρικής διαγνωστικής εξέτασης, ενώ το 25% περισσότερες από δύο. Μια αξονική τομογραφία θώρακα ακτινοβολεί το παιδί με τουλάχιστον 100 φορές περισσότερη ακτινοβολία σε σχέση με μια απλή ακτινογραφία θώρακα (ακτίνες Χ).

Μέσα στην τριετία σχεδόν το 8% των νέων κάτω των 18 ετών έκαναν τουλάχιστον μία αξονική τομογραφία και το 3,5% τουλάχιστον δύο, κυρίως στην περιοχή του κεφαλιού (συνήθως σε νοσοκομεία μετά από ατυχήματα). Όσον αφορά τις ακτίνες Χ, πιο συνήθεις εξετάσεις για τα παιδιά είναι όσες αφορούν τον θώρακα, τα χέρια και τα πόδια.

Αν και αρκετές μελέτες έχουν μέχρι σήμερα γίνει για τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στους ενήλικους, ελάχιστες έρευνες έχουν αντίστοιχα γίνει για τα παιδιά. Όπως είπε ο Ντόρφμαν, εκτός από τον καρκίνο που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο από την αυξημένη ακτινοβολία, οποιοδήποτε βιολογικό σύστημα του οργανισμού του παιδιού μπορεί επίσης να επηρεαστεί.

Το Νοέμβριο, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), η αρμόδια εποπτική Αρχή των ΗΠΑ, ζήτησε από τις εταιρίες που κατασκευάζουν αξονικούς τομογράφους (General Electrics, Toshiba, Hitachi, Siemens, Philips κ.α.) να προσθέσουν χαρακτηριστικά ασφαλείας στα μηχανήματά τους. Πολλές εταιρίες ήδη έχουν τέτοια χαρακτηριστικά, προκειμένου να μειώνεται η δόση της ακτινοβολίας, όταν η εξέταση αφορά παιδιά και όχι ενηλίκους.

Οι νέες δυνατότητες απεικόνισης του ανθρωπίνου σώματος που έχουν ανοίξει οι νέες ιατρικές τεχνολογίες, έχουν παράλληλα δημιουργήσει αυξημένες ανησυχίες για τη σταδιακή αύξηση του επιπέδου ακτινοβολίας που δέχονται οι άνθρωποι. Στα παιδιά οι ιστοί του σώματός τους αναπτύσσονται ακόμα και είναι έτσι πιο ευαίσθητοι στην εισερχόμενη ακτινοβολία, ενώ επειδή οι νέοι θα ζήσουν περισσότερα χρόνια κατά μέσο όρο, σε σχέση με ένα ενήλικο που κάνει την ίδια διαγνωστική εξέταση, υπάρχει περισσότερος χρόνος για να εκδηλωθεί ο κίνδυνος για καρκίνο. Μια προηγούμενη έρευνα έχει εκτιμήσει ότι ο κίνδυνος εμφάνισης θανατηφόρου καρκίνου εξαιτίας μιας αξονικής τομογραφίας κοιλίας είναι οκτώ φορές μεγαλύτερος σε ένα νήπιο σε σχέση με ένα 50χρονο.

Η ακτινοβολία είναι ενέργεια με μορφή κυμάτων ή κινούμενων υποατομικών σωματιδίων, η οποία προέρχεται τόσο από φυσικές όσο και από τεχνητές πηγές (όπως στην περίπτωση των ιατρικών διαγνωστικών εξετάσεων). Οι ακτινοβολίες διακρίνονται σε ιοντίζουσες (ακτίνες Χ, α, β και γ) και σε μη ιοντίζουσες (ραδιοκύματα, μικροκύματα, υπέρυθρη, υπεριώδης, ορατό φως).

Πηγή: ΑΠΕ

www.ethnos.gr

Η Ελλάδα η πλέον ακίνδυνη χώρα για την Τουρκία

ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ελλάδα αποτελεί την πλέον ακίνδυνη χώρα για την Τουρκία. Αυτό προκύπτει από δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Metropoll και δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα και στην οποία η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση στη λίστα των κρατών που συνιστούν απειλή για την Τουρκάι με ποσοστό μόλις 2%. Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποτελούν για τους ερωτηθέντες τις κύριες απειλές. Στη δημοσκόπηση έλαβε μέρος αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.054 ατόμων.

Συγκεκριμένα, το 43% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι ΗΠΑ είναι η πρώτη εξωτερική απειλή για τη χώρα τους, με την οποία σημειωτέον διατηρούν συμμαχικές σχέσεις από το 1952 στο ΝΑΤΟ. Το στοιχείο αυτό πάντως εξηγεί τον έντονο αντιαμερικανισμό της τουρκικής κοινωνίας όπως αυτός έχει αναπτυχθεί μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και τον οποίο έχει κατά καιρούς αξιοποιήσει η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η επόμενη χώρα που θεωρούν απειλή οι Τούρκοι είναι το Ισραήλ. Αυτό πιστεύει το 24% των ερωτηθέντων. Μάλιστα, το 63% εκτιμά ότι η Τουρκία πρέπει να «παγώσει» τις σχέσεις της με το εβραϊκό κράτος, ενώ 28% πιστεύει ότι οι σχέσεις αυτές πρέπει να προχωρήσουν σε βάθος. Αντίθετα το Ιράν, το πυρηνικό πρόγραμμα του οποίου αποτελεί ανάθεμα για τη Δύση, δεν θεωρείται απειλή, παρά μόνο από το 3% των ερωτηθέντων.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=376494&dt=05/01/2011

Μέχρι το τέλος του 2011 η κάρτα του πολίτη!

Η νέα κάρτα του πολίτη θα είναι εδώ στο τέλος του 2011! Ακάθεκτη προχωρά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην απο-ιεροποίηση της ζωής των Ελλήνων πολιτών και τη μετατροπή τους σε εύκολα ελεγχόμενους μαζανθρώπους, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες.

Σε μια απόπειρα να ελέγξει τις αντιδράσεις εν όψει της έλευσης της ολοκληρωτικής παγκόσμιας διακυβέρνησης, που θα ανατρέψει ή θα καταστήσει ανδρείκελα μέσω απανωτών μνημονίων τις εκλεγμένες εθνικές κυβερνήσεις, το Μαξίμου επιβάλλει την αντίχριστη κάρτα του πολίτη.

Φυσικά, οι του ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύονται και την αρνητική συγκυρία, με τα νοικοκυριά να παλεύουν στην πλειοψηφία τους για το φαγητό της επόμενης ημέρας...

Μαθαίνουμε λοιπόν ότι η απόφαση ελήφθη. Η διαδικασία για τη νέα κάρτα θα έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2011, υποχρεώνοντας τους πολίτες να «γδυθούν» ενώπιον της (υπερεθνικής πλέον) εξουσίας, αποκαλύπτοντας τα ευαίσθητα προσωπικά τους δεδομένα.

Η κάρτα θα είναι υποχρεωτική, καθώς σε λίγο καιρό δεν θα γίνεται καμία συναλλαγή χωρίς αυτήν, ενώ θα χρησιμοποιείται και ως διαβατήριο. Ουσιαστικά, ο πολίτης εκβιάζεται... Θα την παραλάβεις, του λένε, θέλεις δεν θέλεις.

Αλλιώς, δεν θα μπορείς ούτε να φύγεις από τη χώρα! Φυσικά, όταν η κάρτα του πολίτη γίνεται και διαβατήριο, παρέχεται πρόσβαση στα δεδομένα μας και σε υπερεθνικά κέντρα εξουσίας...

Στην κάρτα πάντως, την οποία λανσάρει το κράτος, θα περιλαμβάνονται ο ΑΜΚΑ, τα στοιχεία ταυτότητας και του ΤΑΧΙS, καθώς και το δημοτολόγιο, ώστε να τα έχουν όλα τα στοιχεία μας μονομιάς και να μας «διαλύουν»

κατά το δοκούν. Προσέξτε: ο πολίτης με την κάρτα θα υποχρεούται να πραγματοποιεί όλες τις συναλλαγές του, ώστε το σύστημα να γνωρίζει πού πηγαίνει, τι τρώει και πίνει, τις συνήθειές του, τα πήγαινε-έλα, τις επαφές του και γενικότερα, όλη τη «μακέτα» της ζωής του. Μιλάμε για το απόλυτο αίσχος, από την παγκόσμια διακυβέρνηση και τους θιασώτες της, που αρέσκονται στο ρόλο του ηδονοβλεψία.

Η κάρτα, η οποία απο-ιεροποιεί οριστικά τη ζωή μας, μετατρέποντάς μας σε αριθμούς, θα είναι στην ουσία η νέα μας ταυτότητα. Θα έχει τις διαστάσεις μιας πιστωτικής κάρτας και θα περιλαμβάνει όλη μας τη ζωή. Φυσικά, θα μας μειώσει δραστικά το εύρος των δραστηριοτήτων μας, καθώς η έκθεσή μας στο άγρυπνο μάτι της εξουσίας, θα είναι συνεχής.

Όλη η χώρα δηλαδή, θα μετατραπεί σε ένα ατελείωτο big brother (μεγάλο αδελφό), που θα παρακολουθεί κάθε μας κίνηση. Για να μην εγκληματούμε και φοροδιαφεύγουμε... Η υποκρισία τους, είναι απύθμενη: την ώρα που θέλουν να ελέγξουν την εγκληματικότητα, λαμβάνουν μέτρα που ευνοούν την κοινωνική ελευθεριότητα.

Η ελληνική (;) Πολιτεία, μετατρέπεται σε δυνάστη και η χώρα μας, σε απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τα όσα λέει η Πολιτεία, ότι δηλαδή η κάρτα του πολίτη θα διαθέτει «υψηλού επιπέδου χαρακτηριστικά ασφάλειας» και ότι θα προστατεύονται τα προσωπικά μας δεδομένα, μόνο ως ανέκδοτο ακούγονται.

Και γιατί τόση πρεμούρα, μέσα στη δίνη αυτής της πρωτοφανούς κρίσης, να υλοποιηθεί ένα τόσο ακριβό project; Οι λόγοι, είναι προφανείς... Πλέον, η λύση είναι μία: αντίσταση μέχρι τελικής πτώσεως, ώστε να μην περάσουν τα πρόστυχα και ανίερα σχέδια της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Όσοι Έλληνες χριστιανοί δεν αγωνιστούν τώρα κατά της κάρτας του πολίτη, θα καταστούν σύντομα δεσμώτες. Και δεν θα μπορούν να επικαλεστούν τη δικαιολογία ότι δεν γνώριζαν...

Του Νίκου Χιδίρογλου

www.elora.gr

Ο νεαρός που μοσχομύριζε σαν δενδρολίβανο

Σε μια πόλη της Πελοποννήσου συναντήθηκα κάποτε με κάποιο χριστιανό περίπου τριανταδύο ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δεντρολίβανο. Και η έκπληξίς μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την ευχή, για το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με", διαπιστώνοντας ότι απ’ το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος. Για το κομποσχοίνι και την ευχή τα είχε μάθει πριν από χρόνια στο Άγιον Όρος και από τότε την έλεγε ασταμάτητα μέρα νύχτα. Και πολλές φορές, χωρίς διακοπή, ακόμα και τις νύχτες. Η ευχή αναπληρούσε και τις φυσικές ανάγκες του ύπνου. Έτσι, σιγά σιγά, η προσευχή του Ιησού έγινε πνευματική και νοερά μέσα στην καρδιά του. Απολάμβανε το μεγαλείο της νοεράς προσευχής χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πώς λέγεται μέσα του ευχή, και μάλιστα από το μέρος της καρδιάς του με πολλή γλυκύτητα, και χωρίς αυτός να τη λέγει συνειδητά, είτε προφορικά, είτε με τον ενδιάθετο λόγο. Αυτό είναι το μεγαλείο της πνευματικής προσευχής ή, ειδικότερα, της νοεράς λεγομένης προσευχής.
Κάποτε, σε μια τέτοια κατάσταση τόσο πολύ αλλοιώθηκε απ’ τη χάρη του Θεού ώστε ανοίγω εισαγωγικά και λέγει: «ξέχασα τον εαυτόν μου. Ήταν σαν να χάθηκα και απροσδόκητα αισθάνθηκα πως η ψυχή μου ήταν μέσα στα ανοικτά χέρια του πνευματικού μου, του πατρός Γ.Κ. ο οποίος προσηύχετο μπροστά σε έναν ουράνιο ολόλαμπρο θρόνο που είχε πολύ φως και Δόξα Θεού. Σε λίγο, δεν ξέρω πότε, αυτό το ουράνιο φως έλουσε και τον πνευματικό μου και τον λάμπρυνε τόσο πολύ πούχα την αίσθηση ότι έκλεισα τα μάτια της ψυχής μου. Πώς έβλεπα; Και πως τα έκλεισα, δεν ξέρω. Σφιχταγκαλιασμένη η ψυχή μου με τον πνευματικό μου, τον άκουσα να προσεύχεται στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν για μένα. Δεν τολμούσα να σηκώσω τα μάτια της ψυχής μου, εν τούτοις ένοιωθα αυτήν την υπέρλαμπρη φωτοχυσία να με πλημμυρίζει, να με λούζει κυριολεκτικά, να με γεμίζει από ευτυχία, από χαρά, από ειρήνη, από θαυμασμό, από αγαλλίαση. Κάποτε συνήλθα. Ένοιωθα να μην πατώ στη γη και η προσευχή του ονόματος του Ιησού Χριστού να λέγεται από μέσα μου άπειρες φορές. «Ιησού μου», «Ιησού μου», «Ιησού μου», «Ιησού μου». Τρείς τέσσερεις μέρες, ούτε έφαγα, ούτε ήπια σταγόνα νερό, ούτε κοιμήθηκα. Απολάμβανα αδιάλειπτα μια ουράνια ευτυχία που δεν περιγράφεται. Τα δε δάκρυά μου έτρεχαν σαν ποτάμι συνεχώς και ήσαν γλυκύτατα».
Εδώ τελείωσε η θεωρία αυτού του χριστιανού που ζει ανάμεσά μας και στην εποχή μας, εξαίρεσις σ’ αυτήν την τρελή εποχή που ζούμε. Όλως αναξίως έδωσα κατόπιν κάποιες πνευματικές συμβουλές, όσες βέβαια μπόρεσα, και αυτές αριόμενες από την πολύτιμη και ματωμένη εμπειρία του δικού μου γέροντος του πατρός Εφραίμ, με την αμοιβαία υπόσχεση μιας εν Χριστώ πατρικής προστασίας, και με την ευλογία του πνευματικού του για την μετέπειτα ευδόκιμη πορεία της ζωής του και δη την πορεία της νοεράς προσευχής, και για να μην απολεσθεί το χάρισμα και η Θεία Δωρεά, αλλά και για τους κινδύνους της πλάνης και της πτώσεως εκ δεξιών.
Χριστιανοί μου, ο χριστιανός αυτός, ο αδελφός μας αυτός, που ζει ακόμα, μπορεί νάναι και δίπλα μας, ο οποίος αποτελεί βέβαια και λίγες από τις εξαιρέσεις τις επαινετές που αναφέραμε μέσα σ’ αυτόν τον πανζουρλισμό της ανηθικότητος που ζούμε, μόλις άρχισε να γεύεται το μέλι της θείας ευφροσύνης απ’ το γλυκύτατον και παντοδύναμον όνομα του Ιησού Χριστού, δόθηκε ολόψυχα σ’ αυτήν την πνευματική εργασία, στην αρχή προφορικά, ψιθυριστά, και κατόπιν από μέσα του με τον ενδιάθετο λόγο, ανεξάρτητα από τις πολλές υποχρεώσεις που είχε στη δουλειά του, στην κοινωνία και στο σπίτι του. Στο μυαλό του, στο νου του, στις σκέψεις του, στις ενθυμήσεις του, και στα αισθήματά του κυριαρχούσε ένα μόνο πράγμα, η δίψα για το όνομα του Ιησού Χριστού. Δίψα που έγινε αγάπη, που έγινε θεϊκός έρως για τον Χριστό. Ακόρεστη πείνα και δίψα για την αγάπη του Θεού εξ όλης ψυχής και εξ όλης διανοίας και εξ όλης καρδίας και εξ όλης ισχύος. Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός μας διαβεβαιώνει, ότι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνη του Θεού όχι μόνον θα χορταίνουν, αλλά και θα καθίστανται μακάριοι από την πληρότητα αυτής της αγάπης του Θεού. Και το πλήρωμα της αγάπης, όπως φαίνεται, αυτόν τον νέον, τον οδηγεί σιγά-σιγά στο περιβόλι της Παναγίας.

http://agia-varvara.blogspot.com/2010/10/blog-post_29.html

Αυτογνωσία

Αγίου Ιωάννη τής Κροστάνδης

Πηγή: από το βιβλίο: "Η μετάνοια και η Θεία Μετάληψη" Εκδόσεις ΤΗΝΟΣ

"Δοκίμασόν με, ο Θεός, και γνώθι την καρδίαν μου, έτασόν με και γνώθι τας τρίβους μου. Και ίδε ει οδός ανομίας εν εμοί, και οδήγησόν με εν οδώ αιωνία." (Ψαλμ. 138, 23-24).

Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος αμάρτησε, οι άνθρωποι σκοτίστηκαν τόσο πολύ στο ίδιο το κέντρο της ύπαρξής τους (την καρδιά), που πολύ συχνά δεν έχουνε συνείδηση ή συναίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού· κι έτσι, έχουνε την εντύπωση πως τέσσερεις τοίχοι με μια οροφή από πάνω, τους κρύβουνε από Εκείνον, που όλα τα γεμίζει με την παρουσία Του και που βλέπει ακόμη και όποιον κρύβεται σε κάποιο τόπο μυστικό. "Ει κρυβήσεταί τις εν κρυφαίοις, και εγώ ουκ όψομαι αυτόν; Μη ουχί τον ουρανόν και την γην εγώ πληρώ; λέγει Κύριος" (Ιερεμ. 23,24). "Γυμνός ειμι, και εκρύβην" (Γεν. 3, 10), είπε ο Αδάμ κρυπτόμενος από τον Θεό. Ωστόσο, όχι, αυτό σε τίποτα δεν τον ωφέλησε· ο Θεός τον έβλεπε.

Να παρακολουθείς τα όσα συμβαίνουν μέσα στην καρδιά σου· να κοιτάς και ν' ακροάσαι για να βρεις τι είναι αυτό που την εμποδίζει να ενωθεί με τον παμμακάριο Κύριο και Θεό μας. Αυτό ας γίνει για σένα επιστήμη επιστημών· τότε, με τη βοήθεια του Θεού εύκολα μπορείς να αντιληφθείς τι είναι αυτό που σε απομακρύνει από τον Θεό και τι σε πλησιάζει σ' Εκείνον και σ' ενώνει μαζί Του. Γι' όλα αυτά μιλάει η ίδια η καρδιά, που άλλοτε ενώνεται με τον Θεό και άλλοτε αποσπάται κι αποχωρίζεται απ' Αυτόν. Ο πονηρός στέκει προπάντων ανάμεσα στην καρδιά μας και τον Θεό· εκείνος είναι που μας απομακρύνει από το Θεό με διάφορα πάθη ή με την σαρκική επιθυμία, με τη λαγνεία των οφθαλμών και τη γήϊνη υπερηφάνεια.

Δοκίμαζε τον εαυτό σου πιο συχνά: πού είναι στραμμένοι και κοιτάζουν οι οφθαλμοί της καρδιάς σου· προς το Θεό και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος, προς τις υπερκόσμιες, μακάριες και φωτοφόρες ουράνιες δυνάμεις και στους αγίους που ενδιαιτώνται στους ουρανούς, ή προς τα γήϊνα αγαθά, δηλαδή στην βρώση και την πόση, στα ενδύματα και τις κατοικίες, σ' ανθρώπους αμαρτωλούς και τις μάταιες ασχολίες τους; Ω! Αν τα μάτια μας ήτανε αδιάκοπα προσηλωμένα στο Θεό! Στην πραγματικότητα όμως μονάχα στις ανάγκες και τις συμφορές μας στρέφουμε τα μάτια μας προς τον Κύριο, ενώ όταν ευημερούμε, τα μάτια μας είναι στραμμένα προς τον κόσμο και τις μάταιές του υποθέσεις. Αλλά θα πεις· «και τι θα μου αποφέρει το να ατενίζω έτσι τον Κύριο;» Βαθιά ειρήνη και γαλήνη στην καρδιά σου, φως στο νου σου, άγιο ζήλο στη βούλησή σου και την απελευθέρωσή σου από τις παγίδες του εχθρού. «Οι οφθαλμοί μου διαπαντός προς τον Κύριον», λέγει ο Δαβίδ και εξηγεί γιατί· «ότι αυτός εκσπάσει εκ παγίδος τους πόδας μου» (Ψαλμ. 24,15).

Λέγει ακόμη· «Λαλήσει ειρήνην Κύριος ο Θεός επί τους επιστρέφοντας καρδίαν επ' αυτόν» (Ψαλμ. 84,9).

Η αμαρτία κλείνει τα μάτια της καρδιάς· έτσι, ο κλέφτης νομίζει πως δε βλέπει· το ίδιο και ο μοιχός κι ο ακόλαστος άνθρωπος παραδίδεται στις αισχρές του πράξεις και νομίζει ότι ο Θεός δεν τον βλέπει· έτσι κι ο φιλάργυρος, ο άνθρωπος-παράσιτο κι ο μέθυσος φαντάζονται πως κρύβονται κι εκείνοι οι ίδιοι και τα πάθη τους. Ο Θεός όμως βλέπει και κρίνει· «γυμνός ειμί, και εκρύβην» (Γεν. 3, 10). Έτσι μιλάει με τα έργα του κάθε αμαρτωλός άνθρωπος, που κρύβεται από τον πανταχού παρόντα Θεό.

Η μεγαλύτερη, η παντοτινή πλάνη της καρδιάς, ενάντια στην οποία είναι ανάγκη να αγωνιζόμαστε αδιάκοπα σ' όλη μας τη ζωή, είναι ένας κρυφός λογισμός πως τάχα μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς το Θεό ή έξω από το Θεό σ' οποιοδήποτε τόπο ή για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, έστω και για μια στιγμή. Είναι ανάγκη να στεριώνουμε και να ενισχύουμε την καρδιά μας μέσα στο Θεό, από τον Οποίο αδιάκοπα στρέφεται αλλού με το νου· μεγάλη δε προκοπή θα πραγματοποιούσε στη Χριστιανική ζωή, όποιος μπορεί με ειλικρίνεια να αναφωνήσει με την Άννα, τη μητέρα του Σαμουήλ: «Εστερεώθη η καρδία μου εν Κυρίω, υψώθη κέρας μου εν Θεώ μου· επλατύνθη επ' εχθρούς μου το στόμα μου, ευφράνθην εν σωτηρία σου» (Α'Βασ. 2,1).

Είναι ανάγκη να καθαριζόμαστε από τον ρύπο· η δε προσευχή, ιδιαίτερα η προσευχή των δακρύων, απολούζει τον πνευματικό ρύπο, δηλαδή τον ρύπο των αμαρτιών.

Αμαρτάνουμε με την σκέψη, με το λόγο και με την πράξη. Για να μεταβληθούμε σε καθαρές εικόνες της Υπεραγίας Τριάδας, πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθειες, ώστε να είναι φορείς και έκφραση αγιότητας και οι λογισμοί μας και οι λόγοι μας και οι πράξεις μας. Η σκέψη, μέσα στο Θεό, αντιστοιχεί στον Πατέρα, οι λόγοι αντιστοιχούνε στον Υιό και τα έργα στο Άγιο Πνεύμα, τον τελειωτή των πάντων. Δεν είναι μικρή η σημασία των αμαρτημάτων των λογισμών στο Χριστιανό, γιατί στους λογισμούς μας, καθώς μαρτυρεί ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, βρίσκεται όλη η ευαρέστησή μας προς το Θεό: Γιατί οι λογισμοί αποτελούν την αρχή, από την οποία προέρχονται οι λόγοι μας και τα έργα μας· οι λόγοι, γιατί αυτοί είτε μεταδίδουν χάρη στους ακούοντες είτε είναι λόγοι σαπροί και γίνονται πειρασμός για ορισμένους ή διαφθείρουν τις σκέψεις και τις καρδιές άλλων· πιο πολύ από τα λόγια ασκούν επίδραση τα έργα, γιατί το παράδειγμα επιδρά στους ανθρώπους περισσότερο από κάθετι άλλο, με το να προσελκύουν τους ανθρώπους σε μίμησή τους.

Η συνείδηση στους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωνή του πανταχού παρόντος Θεού, ο Οποίος εμπεριπατεί μέσα στις καρδιές τους. Ως Εκείνος, που δημιούργησε τα πάντα, και όντας Ένας, ο Κύριος γνωρίζει τους πάντες, όπως γνωρίζει τον Εαυτό Του· γνωρίζει όλες τις σκέψεις, τα θελήματα και τις προθέσεις τους, τα λόγια τους και τα έργα τους τόσο τα παρόντα, όσο και τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Όσο κι αν προτρέχω κάπου με τις σκέψεις μου και τη φαντασία μου, Εκείνος είναι εκεί πριν από μένα· εγώ δε πάντοτε αναπόφευκτα τρέχω μέσα Του και πάντα Τον έχω μάρτυρα των τρίβων μου και των διαβημάτων μου: «Οι οφθαλμοί (Αυτού) εις τας οδούς των υιών των ανθρώπων...» (Ιερεμ. 39,19)· «Πού πορευθώ από του Πνεύματός σου και από του προσώπου Σου πού φύγω»;(Ψαλ. 138,7).

Ω! Αν στρέφαμε την προσοχή μας για να δούμε τα επακόλουθα των αμαρτιών μας ή των καλών μας έργων! Πόσο προσεκτικοί θα ήμασταν τότε αποφεύγοντας την αμαρτία και πόσο ζηλωτές θα ήμασταν του καλού· γιατί θα βλέπαμε τότε καθαρά ότι κάθε αμαρτία που δεν αποβλήθηκε έγκαιρα και ενδυναμώθηκε με την συνήθεια, ριζώνει βαθιά μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και πού και πού τον παρενοχλεί, τον τραυματίζει και τον βασανίζει μέχρι τον θάνατό του. Ξυπνάει, για να το πούμε έτσι, και αναζωπυρώνεται μέσα του σε κάθε περίσταση που θυμίζει την αμαρτία, που κάποτε διαπράχθηκε, και μ' αυτό τον τρόπο μολύνει τη σκέψη, το συναίσθημα και τη συνείδησή του. Χρειάζονται ποταμοί δακρύων για να ξεπλύνει ο άνθρωπος το βόρβορο της αμαρτίας που πάλιωσε και σκληρύνθηκε μέσα του· τόσο άρρηκτα και διαβρωτικά προσκολλάται σ' αυτόν! Αντίθετα, κάθε καλή πράξη, που κάναμε οποτεδήποτε στο παρελθόν με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια ή που επαναλαμβανόμενη μας έγινε συνήθεια, χαροποιεί την καρδιά μας και αποτελεί παρηγοριά και χαρά της ζωής μας, δίνοντάς μας την συναίσθηση πως τη γεμάτη από αμαρτίες ζωή μας τη ζήσαμε όχι ολότελα μάταια κι ανώφελα, πως μοιάζουμε με ανθρώπινα όντα και όχι με θηρία, πως κι εμείς δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα Θεού και μέσα μας καίει σπίθα θείου φωτός και αγάπης και πως έστω και μερικά καλά μας έργα θα αντισταθμίσουν τις κακές μας πράξεις στη ζυγαριά της αδιάφθορης και αδέκαστης θείας δικαιοσύνης.

Αν η καρδιά είναι καθαρή, τότε ολόκληρος ο άνθρωπος είναι καθαρός· κι αν ακάθαρτη είναι η καρδιά, τότε όλος ο άνθρωπος είναι ακάθαρτος: «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. 15,19). Όλοι όμως οι άγιοι με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και θεοφροσύνη, με την ανάγνωση του λόγου του Θεού, με το μαρτύριο, με κόπους και ιδρώτες αποκτούσανε καθαρή καρδία κι έτσι το Άγιο Πνεύμα ενοίκησε μέσα τους, τους καθάρισε από κάθε ρύπο και τους εξαγίασε με αγιασμό αιώνιο. Να προσπαθείς λοιπόν κι εσύ περισσότερο από κάθετι άλλο να επιτύχεις τον καθαρμό της καρδιάς: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός» (Ψαλμ. 50,12).

Πόσο μ' έχει τραυματίσει η αμαρτία! Οτιδήποτε το κακεντρεχές, το κακό ή ακάθαρτο το σκέφτομαι και την ίδια στιγμή το συναισθάνομαι στην καρδιά μου· όμως, το αγαθό, το καλό, το καθαρό και το άγιο συνήθως το σκέφτομαι μονάχα και μιλώ γι' αυτό, αλλά δεν το συναισθάνομαι μέσα μου. Αλλοίμονο σε μένα. Ακόμα το κακό είναι πιο κοντά στην καρδιά μου παρά το καλό. Πέρα απ' αυτά, μόλις που το σκέφτεσαι η το συναισθάνεσαι το κακό, την ίδια στιγμή είσαι και έτοιμος να το κάνεις πράξη· και θα το κάνεις πράξη σύντομα και άνετα, αν δεν έχεις φόβο Θεού μέσα σου· σ' ό,τι δε αφορά το αγαθό «το θέλειν παράκειταί μοι, το δε εργάζεσθαι το καλόν ουχ ευρίσκω» (Ρωμ. 7,18)· δεν βρίσκω εντός μου τις δυνάμεις να το κάνω πράξη κι έτσι η καλή πράξη, που σκέφτηκα, συχνά αναβάλλεται για τις Ελληνικές καλένδες, δηλαδή στο ποτέ.

www.oodegr.com