Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός

ΜΕΡΟΣ Α'

Ασκητής από τα γεννοφάσκια του

Στην πόλι Μάχνοβο της περιφερείας Κιέβου ζούσε κάποτε ο ιερεύς Ανδρέας Γκορενκόβσκυ, εφημέριος του ενοριακού ναού της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Τον Οκτώβριο του 1788 η πρεσβυτέρα του Ευφροσύνη (το γένος Γκοσκόβσκυ) απέκτησε δίδυμα. Όταν τα βάπτισαν, το πρώτο το ωνόμασαν Θωμά και το δεύτερο Καλλίνικο. Ήταν και τα δύο πάρα πολύ όμορφα και υγιή.

Τον καιρό εκείνο συνηθιζόταν οι μητέρες να θηλάζουν μόνες τα μωρά τους. Η Ευφροσύνη θέλησε να τηρήση αυτή την συνήθεια, αν και στην περίπτωσί της το πράγμα ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί είχε να κάνη με δύο μωρά. Απέρριψε όλες τις προτάσεις για βοήθεια που της έγιναν από διάφορες παραμάνες. Προς μεγάλην της όμως έκπληξι η Ευφροσύνη διεπίστωσε ότι ο μεγαλύτερος γιος της Θωμάς αρνιόταν επίμονα να θηλάση, στρέφοντας με πείσμα το πρόσωπο του προς την αντίθετη κατεύθυνσι. Μπροστά στον κίνδυνο να τον χάση από ασιτία, η απελπισμένη μητέρα δοκίμασε όλα τα δυνατά μέσα για να τον ταΐση. Αφού αποστρεφόταν κάθε μορφή γάλακτος, τον τάιζε με πατατόζουμο, βρασμένα γογγύλια και καρότα.

Μητρική άσπλαχνία

Αυτού του είδους η απόρριψις από το ίδιο το παιδί της δημιούργησε φυσικώ τω τρόπω μια ψυχρότητα για το βρέφος μέσα στην μητρική καρδιά της. Προς επιδείνωσι δε της όλης καταστάσεως κάποιες προληπτικές γειτόνισσες άρχισαν να δίνουν τις δικές τους ερμηνείες στο φαινόμενο, να πλάθουν ανόητες ιστορίες και να θεωρούν τον Θωμά ένα τερατώδες «αρκουδόπαιδο».

Η Ευφροσύνη από την άγνοια και απλότητά της πίστεψε και έβαλε βαθειά μέσα της όλες αυτές τις προλήψεις. Τρομοκρατήθηκε και η αντιπάθεια της για τον Θωμά μεγάλωσε. «Αυτός δεν είναι ο γιος ο δικός μου», έλεγε. «Δεν ήθελαν να τον βαπτίσουν την ίδια μέρα μαζί με τον Καλλίνικο και γι’ αυτό κάποια μάγισσα τον πήρε κι έβαλε άλλον στη θέσι του».

Επί έξι μήνες η Ευφροσύνη προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κάνη τον Θωμά να συμπεριφερθή όπως ένα φυσιολογικό παιδί. Ολοένα όμως και διέκρινε σ' αυτόν τις απαρχές κάποιων κλίσεων που της ήταν ακατανόητες. Έτσι η απλοϊκή γυναίκα κατέληξε στο ότι ο Θωμάς ήταν ένα ηθικό τέρας και απεφάσισε να απαλλαγή από αυτόν μια για πάντα. Ένα απόγευμα κάλεσε μια υπηρέτρια και της εμπιστεύθηκε μυστικά τα εξής:

«Δεν μπορώ άλλο να βλέπω αυτόν τον βρυκόλακα, δεν μπορώ να τον ανέχωμαι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Αύριο με το χάραμα πήγαινε τον στο ποτάμι και πέταξε τον μέσα. Ορκίσου όμως πως κανένας άλλος εκτός από μας τις δύο δεν πρόκειται να μάθη τίποτε γι’ αυτό».

Η υπηρέτρια ικέτευσε την μητέρα να σπλαχνισθή το αθώο παιδί. Όμως όσο και αν παρεκάλεσε και έκλαψε και της υπενθύμισε την οργή του Θεού, η ψυχραμένη μητέρα ήταν αμετάπειστη. Τελικά η υπηρέτρια αναγκάστηκε να υπακούση.

Το τριπλό θαύμα της διασώσεως

Πρωί-πρωί, ίσα που φώτιζε, η υπηρέτρια πήρε τον Θωμά στα χέρια της, έτρεξε στο ποτάμι και κάνοντας το σημείο του σταυρού πάνω στο παιδί το έρριξε στο νερό. Τότε συνέβη κάτι το θαυμαστό. Ο Θεός θέλησε να διαφύλαξη το παιδί: Ο Θωμάς ανήλθε στην επιφάνεια του νερού και έπλευσε ήσυχα μέχρι την αντίπερα όχθη, όπου βγήκε στην ξηρά.

Βλέποντας το αυτό η υπηρέτρια τρομοκρατήθηκε. Έχοντας ήδη διαπράξει ένα έγκλημα και φοβούμενη την οργή της κυρίας της θέλησε να δώση ένα σύντομο τέλος στην φοβερή υπόθεσι. Διέσχισε το ρεύμα και πήρε τον Θωμά στα χέρια της. Το παιδί κοιμόταν αμέριμνα και ειρηνικά. Διώχνοντας κάθε σκέψι η υπηρέτρια πέταξε γρήγορα το μωρό στο ποτάμι για δεύτερη φορά. Όμως είδε και πάλι την δύναμι του Θεού: Τα κύματα μετέφεραν τον Θωμά σ' ένα μικρό νησάκι που είχε σχηματισθή μέσα στο ποτάμι και τον απέθεσαν απαλά πάνω στην λεπτή άμμο.

Συγκλονισμένη από ένα τέτοιο αναντίρρητο θαύμα η υπηρέτρια βρήκε ένα πέρασμα, έφθασε στο νησάκι και πήρε στα χέρια της το παιδί. Όταν είδε ότι το βρέφος ήταν ζωντανό και απείραχτο, ξέσπασε μετανοημένη σε πικρά δάκρυα. Πήγε τον Θωμά στην μητέρα του και με φωνή τρεμάμενη από τον φόβο της εξιστόρησε τι είχε συμβεί.

«Μπορείς να με σκοτώσης, αλλά δεν πρόκειται να πνίξω ένα αθώο παιδί! Ο ίδιος ο Θεός σώζει τη ζωή του με θαύμα και θα τιμωρηθούμε για το φοβερό έγκλημα μας».

Όμως η νεαρή μητέρα, κυριευμένη από ένα απάνθρωπο μίσος για το παιδί, δεν πίστεψε ούτε λέξι απ’ όσα της είπε η υπηρέτρια και άρχισε να την επιπλήττη. «Ντροπή σου!» είπε. «Λυπάσαι αυτόν τον βρυκόλακα. Αν τον αφήσουμε να ζήση, θα προξενήση μεγάλο κακό. Α όχι! Καλύτερα να τον πνίξω εγώ με τα ίδια μου τα χέρια, παρά να αντικρύζω αυτό το τέρας, που το μισώ και μόνο που το βλέπω».

Μ’ αυτά τα λόγια η Ευφροσύνη άρπαξε με κακία τον Θωμά από τα χέρια της φοβισμένης υπηρέτριας και ξεκίνησε για το ποτάμι. Όχι πολύ μακριά από το σπίτι τους υπήρχε ένας νερόμυλος. Καθώς ήταν νωρίς και κανένας δεν βρισκόταν εκεί γύρω, η Ευφροσύνη πλησίασε, βρήκε ένα κατάλληλο σημείο και παίρνοντας φόρα πέταξε τον Θωμά μπροστά στον ίδιο τον τροχό του μύλου. Κατόπιν με την σκέψι ότι το παιδί ήταν ήδη νεκρό έφυγε. Η συνείδησίς της φαινόταν ήσυχη. Τότε αίφνης έγινε άλλο θαύμα: Οι μυλόπετρες σταμάτησαν και το νερό απ’ την πίεσι άρχισε να κάνη τρομερό θόρυβο.

Ο μυλωνάς ξαφνιασμένος από το παράξενο φαινόμενο έτρεξε έξω να δη τι γίνεται. Οι τροχοί κρατημένοι από μια άγνωστη δύναμι έτρεμαν από την δυνατή πίεσι του νερού που τους έσπρωχνε. Το νερό προχωρούσε βίαια αφρίζοντας και παφλάζοντας. Κοιτώντας κάτω άκουσε κλάματα μωρού και είδε το παιδί να επιπλέη στο μέσο μιας δίνης. Πήδηξε κάτω με σβελτάδα και σκύβοντας προς το ρεύμα τράβηξε τον Θωμά έξω απ’ το νερό. Ακόμα δεν πρόλαβε να πάρη το παιδί, και oι τροχοί άρχισαν πάλι να γυρίζουν.

Η αναστατωμένη υπηρέτρια, που είχε ακολουθήσει την έξαλλη μητέρα, βλέποντας αυτό το νέο θαύμα άρχισε να κλαίη σπαρακτικά. Πλησίασε τον μυλωνά και του εξιστόρησε όλα όσα ήξερε για το παιδί και για τα θαυμαστά σημεία της δυνάμεως του Θεού που έσωσαν το παιδί τρεις φορές.
«Τι να κάνουμε τώρα;» αναρωτήθηκε ο μυλωνάς. «Αν παραδώσουμε το παιδί στη μητέρα του, δεν θα διστάση να το εξόντωση».

Φοβούμενοι τις ευθύνες για την τύχη του αθώου παιδιού, του κατατρεγμένου απ’ την ίδια του την μητέρα, αποφάσισαν να αναφέρουν τα γεγονότα αυτά στον ιερέα και πατέρα του.

Όμως ούτε οι ικεσίες ούτε οι προσευχές ούτε ακόμη οι απειλές και η βία έφεραν κάποιο αποτέλεσμα στην Ευφροσύνη. Στην συνεχή διάσωσι του παιδιού έβλεπε μονάχα δαιμονικές ενέργειες. Όσο περισσότερο προσπαθούσε ο σύζυγος της να την πείση, τόσο περισσότερο πείσμωνε αυτή.

«Δεν θα το αφήσω να ζήση. Αυτό δεν είναι παιδί. Αυτό είναι τέρας, γιος μάγισσας. Πρέπει οπωσδήποτε να το απαλλάξουμε από την ζωή», επανέλαβε η προληπτική Ευφροσύνη και προσπάθησε μία-δύο φορές ακόμη να εξοντώση τον Θωμά.

Χωρίς οικογένεια

Ο ιερεύς συντετριμμένος βλέποντας πόσο πολύ η σύζυγός του μισούσε το παιδί, αποφάσισε να απομακρύνη τον Θωμά από κοντά της για ένα μεγάλο διάστημα. Βρήκε κρυφά μια έμπειρη παραμάνα, της εκμυστηρεύτηκε το οικογενειακό του δράμα και της έδωσε το αθώο παιδί να το αναθρέψη. Η παραμάνα τάιζε τον Θωμά με μαλακό ψωμί βρεγμένο σε λίγο λίπος και έδινε καθημερινή αναφορά στον πατέρα για το έργο της.

Πέρασαν μερικοί μήνες και το παιδί αναπτυσσόταν φυσιολογικά και μάλιστα δυνάμωνε. Η παραμάνα αποδείχθηκε ευσυνείδητη γυναίκα. Μεγάλωνε και πρόσεχε τον Θωμά σαν να ήταν παιδί της. Πολύ σύντομα όμως ο Θεός αποφάσισε να καλέση τον πατέρα του Θωμά από την πρόσκαιρη τούτη ζωή στην αιώνια.

Αισθανόμενος ο ιερεύς τον θάνατό του να πλησιάζη, γεμάτος ενδιαφέρον για το μέλλον του γιου του, κάλεσε τον καλό μυλωνά κοντά του και του είπε:

«Είσαι μάρτυρας της θαυματουργικής σωτηρίας του παιδιού μου. Εις το όνομα του Θεού σού αναθέτω να πάρης τον Θωμά κοντά σου. Να τον αναθρέψης, να τον προστατέψης και να μην τον πληγώσης».
Ο μυλωνάς συμφώνησε με χαρά και δέχθηκε την εντολή σαν ευλογία από τον Θεό.

Εν τω μεταξύ όμως, όλη αυτή η ιστορία είχε διαδοθή μεταξύ των ανθρώπων της περιοχής. Ένας ηλικιωμένος και ευκατάστατος αγρότης από την ίδια πόλι Μάχνοβο ήλθε στον μυλωνά και τον παρακαλούσε να του δώση την κηδεμονία του παιδιού.

«Δεν έχω παιδιά», έλεγε, «και θέλω να υιοθετήσω αυτό το παιδί. Θα τον κάνω κληρονόμο σε όλη μου την περιουσία. Άφησέ με να πάρω τον Θωμά».

Ο μυλωνάς βλέποντας τις ειλικρινείς προθέσεις του γερο-αγρότη ενέδωσε στις επίμονες παρακλήσεις του και του παρέδωσε τον Θωμά χωρίς κανένα δισταγμό. Το παιδί πέρασε ευτυχισμένες μέρες ζώντας υπό την προστασία του πλούσιου χωρικού. Το περιέβαλλαν με τρυφερότητα και αγάπη. Κάποια μέρα ο Θωμάς θα γινόταν ο πλούσιος μοναχογιός της οικογενείας. Και αναμφίβολα έτσι θα εξελίσσονταν τα πράγματα, αν βεβαίως τα ανθρώπινα προγράμματα συμφωνούσαν πάντοτε με τα κρίματα της θείας Πρόνοιας. Ο Κύριος όμως αλλιώς αποφάσισε. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ο Θωμάς είχε γίνει δεκτός με τόση αγάπη στην οικογένεια του πλούσιου αγρότη, όταν ο ευεργέτης και δεύτερος πατέρας του πέθανε ξαφνικά, χωρίς κανείς να το περιμένη.

Στους πέντε δρόμους

Έτσι το κατατρεγμένο παιδί, ούτε τριών ετών ακόμη, έμεινε και πάλι ορφανό. Η χήρα του αγρότη μένοντας απόλυτη κληρονόμος της περιουσίας του αποφάσισε να ξαναπαντρευτή και άρχισε βιαστικά να ψάχνη άλλη στέγη για τον Θωμά. Ο ιερεύς του χωριού της δέχθηκε το παιδί με συμπόνια.

«Μου δένει τα χέρια», δικαιολογήθηκε η χήρα. «Και εκτός αυτού εσύ, πάτερ μου, μπορείς εύκολα να οδήγησης ένα γιο ιερέως στον δρόμο που του ταιριάζει».

Ο ιερεύς συμφώνησε και ο μικρός Θωμάς βρήκε καινούργιο καταφύγιο. Έτσι από τις πρώτες μέρες της ζωής του εξοικειώθηκε με το πνεύμα της ξενιτείας. Πριν ακόμα μπη καλά-καλά στην ζωή, ο Θωμάς είχε ήδη σηκώσει στους ώμους του τον σταυρό Εκείνου που κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής Του δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη».

Ο Θωμάς έμεινε κοντά στον κηδεμόνα του μέχρι τα επτά του χρόνια. Ο ιερεύς δεν του έδωσε κάποια ιδιαίτερη προσοχή η επιμελημένη διαπαιδαγώγησι. Ο Θωμάς αφημένος μόνος του συμμετείχε ανόρεχτα στα θορυβώδη παιχνίδια των συνομηλίκων του. Εντύπωσι προξενούσε σε όλους το γεγονός ότι δεν έδειχνε καμμιά ιδιαίτερη προτίμησι για τις συνήθεις διασκεδάσεις της ηλικίας του. Προτιμούσε να αποτραβιέται σε απομονωμένα μέρη και να παραδίνεται σε μελαγχολικούς στοχασμούς.

Προεικονίσματα και απαρχές

Ο μικρός Θωμάς εξοικειωνόταν με το πνεύμα της ξενιτείας. Αποκτούσε την εμπειρία της γλυκύτητος των πρώτων παιδικών προσευχών μέσα στα κατάβαθα της ψυχής του. Συνήθιζε από νωρίς στις παρατεταμένες νηστείες και την λιτότητα. Σιγά-σιγά αναπτύχθηκε και ωρίμασε πνευματικά. Ο ναός του Θεού έγινε γι' αυτό το παράξενο παιδί το προσφιλέστερο καταφύγιο. Δεν έχανε ούτε μια θεία Λειτουργία. Με το πρώτο κτύπημα της καμπάνας έτρεχε με πολλή χαρά στην εκκλησία, όπου η ψυχή του έβρισκε παρηγοριά και μια ανεξήγητη ανάπαυσι. Συχνά τον έβρισκε κανείς έξω από τις κλειστές πόρτες της χωριάτικης εκκλησίας βυθισμένο στην προσευχή, χωρίς να παίρνη είδησι του τι γινόταν γύρω του.

Τα άλλα παιδιά, παρατηρώντας τον κλειστό χαρακτήρα του Θωμά, τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν. Πολλές φορές του έστηναν παγίδες η και τον κτυπούσαν ακόμα. Τότε ο Θωμάς έφευγε κλαίγοντας μακριά μέσα στο δάσος και έμενε εκεί για ένα ολόκληρο ή ακόμη και δύο εικοσιτετράωρα. Πολλές φορές τον έβρισκαν οι τσομπάνηδες, οι οποίοι έλεγαν γι' αυτόν θαυμαστές ιστορίες. Ο πονεμένος μικρός καταλάβαινε ότι μοίρα του ανθρώπου δεν είναι η χαρά και η ευτυχία, αλλά ο πόνος. Έχοντας γευθή ο ίδιος τόση πίκρα στα παιδικά του χρόνια, μπορούσε αργότερα να διακρίνη πόσο συχνά ο κόσμος δεν καταλαβαίνει αυτούς που πονούν δεν βλέπει τα δάκρυα στα μάτια του άλλου.

Από πολύ νωρίς ο Θωμάς ανακάλυψε την χαρά του να βοηθά κανείς τους φτωχούς. Δεν του άρεσε να κρατάη πράγματα για τον εαυτό του και έδινε ό,τι μπορούσε στους φτωχούς. Κάποτε ο Θωμάς είδε στον δρόμο ένα άλλο αγόρι που αντί για πουκάμισο φορούσε κάτι σχισμένα κουρέλια. Χωρίς δεύτερη σκέψι έβγαλε το δικό του πουκάμισο, το έδωσε στο φτωχό αγόρι και γύρισε σπίτι μόνο με το πανωφόρι. Ο κηδεμόνας του όμως δεν το είδε αυτό με καλό μάτι κι έτσι ο Θωμάς απεκόμισε μόνο μια καλή τιμωρία για την αγαθοεργία του.

Όταν κόντευε επτά ετών, ο ιερεύς άρχισε να του μαθαίνη ανάγνωσι. Σύντομα όμως ο ιερεύς αυτός πέθανε κι έτσι με την τελευτή του καλού δασκάλου ο μικρός ξενιτευτής έμεινε και πάλι άστεγος. Ο Θωμάς έκλαψε πικρά και απαρηγόρητα για τον ευεργέτη του. Δεν έκλαιγε τόσο γιατί έχασε μια στέγη, όσο γιατί έχασε ένα σοφό δάσκαλο, που μόλις είχε αρχίσει να τον μπάζη στον κόσμο της παιδείας και της μαθήσεως.

Μια ακόμη δυσάρεστη συνάντησις

Με τον θάνατο του ιερέως έπρεπε να βρεθή καινούργιο καταφύγιο για τον Θωμά. Ο προεστός της ενορίας υπέθεσε ότι, αφού είχαν ήδη περάσει επτά χρόνια, το μίσος της Ευφροσύνης για τον γιο της θα είχε σβήσει και θα ένιωθε τώρα κάποια στοργή για το παιδί της. Έτσι αποφάσισε να πάη τον Θωμά πίσω στο σπίτι του. Όταν έφθασε εκεί, η Ευφροσύνη έκοβε ξύλα. Πόσο μεγάλη ήταν όμως η έκπληξις και η φρίκη του άνθρωπου, όταν εκείνη, αντί να δεχθή τον γιο της με αγάπη, πέταξε έξαλλη καταπάνω του το τσεκούρι που κρατούσε, ώστε η κόψις του να μπηχτή στον δεξιό ώμο του Θωμά!

Ο προεστός άρπαξε το αιμόφυρτο παιδί απ’ τα χέρια της μανιακής μητέρας του, έδεσε την πληγή του και πήρε πίσω τον Θωμά στο δικό του σπίτι. Στο διάστημα που χρειάσθηκε να κλείση το τραύμα, ο προεστός ανεκάλυψε κάποιον θείο του αγοριού, που ήταν ιερεύς εν χηρεία και ζούσε τώρα στη μονή Μπράτσκυ στο Κίεβο. Ο καλός άνθρωπος, πριν ακόμα το παιδί γίνει εντελώς καλά, το πήγε σ’ αυτόν τον μοναχό. Εκεί ανέφερε στον γέροντα όλα όσα γνώριζε για τον άτυχο ανηψιό του και του παρέδωσε το αγόρι να το αναθρέψη.

Επτάχρονος στο μοναστήρι

Στη μονή Μπράτσκυ υπήρχε μια εκκλησιαστική σχολή που τον καιρό εκείνο είχε και τάξεις αρχαρίων. Το πολυβασανισμένο ορφανό μπήκε σ' αυτή την σχολή και εκεί άρχισε να αποκτά την σοφία των βιβλίων.

Υπό την φιλόξενη προστασία του θείου του ο Θωμάς μεγάλωνε δείχνοντας υποδειγματική συμπεριφορά και μελετώντας σκληρά. Τις ελεύθερες ώρες του αφοσιωνόταν στην ανάγνωσι θεολογικών βιβλίων και την κατά μόνας προσευχή. Κατανοούσε καλά τους ψαλμούς και απεκόμιζε πολλή ανακούφισι και χαρά από την εκμάθησί τους.

Η συμφιλίωσις

Οι αγνές παιδικές προσευχές του Θωμά ευηρέστησαν τον Θεό και Αυτός μαλάκωσε την καρδιά της σκληρής μητέρας του και έφερε την ποθητή συμφιλίωσι μεταξύ της Ευφροσύνης και του καταδιωγμένου γιου της.
Αυτό το θαυμαστό γεγονός έλαβε χώρα ως εξής:
Η Ευφροσύνη χτυπήθηκε από μια ανίατη ασθένεια. Βλέποντας την τιμωρία του Κυρίου που ήλθε πάνω της, άρχισε με δάκρυα να μετανοή για τις απάνθρωπες πράξεις και τους κατατρεγμούς του αθώου παιδιού της.

Όσο κι αν προσπαθούσε, δεν έβρισκε ανάπαυσι μέσα της. Όλη μέρα βασανιζόταν από την αρρώστεια και την νύχτα την τυραννούσαν εφιάλτες. Σ' όλα αυτά έβλεπε την δικαιοσύνη του Θεού. Εν τω μεταξύ ο ανεξίκακος γιος της έκλαιγε και προσευχόταν γι' αυτήν. Τελικά η μάνα κατάλαβε το φοβερό της λάθος και άρχισε να παρακαλή τον Θεό να την συγχώρηση. Ο Κύριος την λυπήθηκε. Λίγο πριν από τον θάνατό της ο Θωμάς ήλθε στην μητέρα του κι έτσι γεύθηκαν και οι δύο την παρηγοριά της συμφιλιώσεως.

«Συγχώρεσε με, παιδί μου», φώναζε η μετανιωμένη μάνα στον Θωμά. «Συγχώρεσέ με την άσπλαχνη, την ανόητη και απαίσια. Το μυαλό μου ήταν βυθισμένο στο σκοτάδι και δεν έβλεπα το μεγάλο κακό που έκανα. Η ευλογία του Θεού ας είναι πάνω σου. Μη με καταρασθής την κακιά μάνα σου, αλλά να με θυμάσαι την αμαρτωλή στις συνεχείς προσευχές σου».

Με τα λόγια αυτά η Ευφροσύνη έσφιξε δυνατά τον γιο της μέσα στη μητρική αγκαλιά της και αφού έκανε το σημείο του σταυρού επάνω του, παρέδωσε ήσυχα την ψυχή της. Ο καλός Θωμάς έκλεισε με τα ίδια του τα χέρια τα άψυχα μάτια της μητέρας του και παρέδωσε το σώμα της για να ταφή.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 6
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1989 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1990

www.impantokratoros.gr

Μυστηριώδεις κατασκευές στην Κίνα προβληματίζουν τους αναλυτές

Μέχρι σημερα είχαμε τα Αμερικάνικα Ούφο, τώρα θα έχουμε και τα κινέζικα;Θα μας παλαβώσουν....

Μυστηριώδεις εγκαταστάσεις στην Κίνα μεγάλου εύρους ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στο πρόγραμμα Google Earth. Το διαδίκτυο έχει κατακλυσθεί με θεωρίες για το τι μπορεί να είναι αυτές οι κατασκευές από προσομοίωση στόχων για τους κινεζικούς δορυφόρους έως και εγγειοβελτιωτικά έργα στην περιοχή. Τα σχήματα αυτά όπως φαίνονται από τις δορυφορικές φωτογραφίες δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο κοινό προφίλ αντίθετα ποικίλουν μεταξύ τους.

Το μόνο κοινό που έχουν κάποια από αυτά είναι ότι μοιάζουν με πλέγματα που παραπέμπουν σε πόλεις που βρίσκονται υπό ανέγερση, χωρίς όμως κτίρια. Η περιοχή όμως που τα περισσότερα από αυτά έχουν εντοπιστεί είναι στις επαρχίες Gansu και Xinjiang στην βορειοδυτική Κίνα μια περιοχή που χρησιμοποιείται για την παραγωγή απόρρητων στρατιωτικών προγραμμάτων όπως πυρηνικά όπλα ή διαστημικές κατασκευές.

Στην πραγματικότητα μερικές από τις κατασκευές –όχι απαραίτητα με την πλήρη έννοια της κατασκευής ως υπέργειο έργο- είναι έως και 160 χλμ. από το διαστημικό κέντρο του Jiuquan.

Φυσικά οι κινεζικές αρχές δεν έχουν σχολιάσει τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου και έτσι το ερώτημα θα εξακολουθήσει να αιωρείται: Τι ακριβώς κατασκευάζει η Κίνα σε αυτές τις ερημικές εκτάσεις;

Όσοι χρησιμοποιείτε το πρόγραμμα του Google Earth μπορείτε να δείτε και οι ίδιοι τις περίεργες κατασκευές στις παρακάτω συντεταγμένες:

40.452107, 93.742118 περίεργα σχήματα

40.348229, 93.852403 κτίριο που πιθανώς σχετίζεται με το διαστημικό πρόγραμμα

40 27'27.32"N 93 23'38.67"E τα ίδια περίεργα σχήματα με τις πρώτες συντεταγμένες ενώ δεξιότερα μπορείτε να δείτε διαδρόμους που θυμίζουν αεροδρόμια ενώ ακόμη δεξιότερα υπάρχουν μπλε κτίρια άγνωστο πάλι γιατί

40 24'17.50"N 93 38'15.75"E πλέγματα

40 24'49.38"N 93 35'02.06"E αποτελέσματα βομβαρδισμού;

44 42'40.81"N 93 31'46.18"E πλέγματα

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Έχει εξωγήινο στο ψυγείο της

Μάλλον απο το Ελληνικό Κοινοβούλιο θα έφυγε!!!

Μια γυναίκα από την Ρωσία σε δηλώσεις της στην εφημερίδα «Sun» αποκάλυψε ότι πριν από δύο χρόνια βρήκε ένα παράξενο πλάσμα κοντά στο σπίτι της στο Petrozavodsk στη δυτική Ρωσία και μέχρι σήμερα το συντηρεί στο ψυγείο της.

Η Marta Yegorovnam ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε το παράξενο πλάσμα μετά από μία έκρηξη που σημειώθηκε. Η Marta ανέφερε ότι βρήκε ένα φλεγόμενο αντικείμενο και ένα τσαλακωμένο μέταλλο και ότι εκεί κοντά ήταν και ο «εξωγήινος».

Επίσης, ανέφερε ότι όταν είδε αυτό το περίεργο πλάσμα για πρώτη φορά, διαπίστωσε ότι ήταν ντυμένο με διαστημική στολή!!! Τελικά πήρε τον «εξωγήινο» σπίτι της, τον τύλιξε σε πλαστικές σακούλες και από τότε τον διατηρεί στον καταψύκτη της.

Όσοι έχουν δει από κοντά το εν λόγω πλάσμα, το έχουν παρομοιάσει με τον «Slimer» από τους Ghostbusters.

Υπάρχουν βεβαίως και εκείνοι που ισχυρίζονται, ότι το εύρημα της Yegorovnam δεν είναι τίποτα άλλο, παρά κάποιο λαχανικό σε προχωρημένη σήψη.

Επιμέλεια: Άννα Μορφούλη

www.zougla.gr

Στά ίχνη καί στό «πνεύμα» τού Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Έχω επισκεφθή τήν Ρουμανία στό παρελθόν, τήν πρώτη φορά συνοδεύοντας τόν μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο, κατά τήν ειρηνική του επίσκεψη στήν Ρουμανία (2003), καί στήν συνέχεια τρείς άλλες φορές προσκεκλημένος νά ομιλήσω σέ διάφορα Συνέδρια, πού διοργάνωσαν Εκκλησιαστικές Αρχές καί άλλοι οργανισμοί στό Βουκουρέστι, τήν Κραϊόβα καί τήν Άλμπα Ιουλία. Ήδη στήν Ρουμανία κυκλοφορούν δώδεκα βιβλία μου μεταφρασμένα στά ρουμανικά.

Αυτή τήν φορά όμως, η (πέμπτη) επίσκεψή μου στήν Ρουμανία μαζί μέ μιά ομάδα τού Ποιμνίου μου, αποτελουμένη από τριάντα άτομα, τό χρονικό διάστημα από 30 Αυγούστου έως 3 Σεπτεμβρίου, είχε τόν χαρακτήρα προσκυνηματικής περιηγήσεως. Η μελέτη τής βιογραφίας τού οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι, τήν οποία εξέδωσε ο καθηγητής Αντώνιος-Αιμίλιος Ταχιάος, άναψε τήν επιθυμία μας νά επισκεφθούμε τούς χώρους στούς οποίους έζησε ησυχαστικά καί δίδαξε ορθόδοξα ο μεγάλος αυτός Ουκρανός μοναχός, πού επηρέασε σέ μεγάλο βαθμό τήν πνευματική ζωή τής Ρουμανίας, τής Ρωσίας καί πολλών άλλων χωρών καί περιοχών.

Είναι γνωστόν ότι τόν 18ο αιώνα στόν χώρο τής Ευρώπης αναπτύχθηκε τό ρεύμα τού Διαφωτισμού, πού είχε κέντρο τήν λογική τού ανθρώπου καί σκοπό τήν δημοσίευση καί μετάφραση έργων αρχαίων φιλοσόφων. Τό ρεύμα αυτό επηρέασε καί τόν χώρο τής Ρωσίας, τών Βαλκανίων καί τής Ελλάδος. Παράλληλα, τήν ίδια εποχή αναπτύχθηκε καί τό ρεύμα πού θά μπορούσαμε νά ονομάσουμε «ορθόδοξο φωτισμό», μέ εκφραστές τόν άγιο Μακάριο Νοταρά Επίσκοπο πρ. Κορίνθου, τόν άγιο Νικόδημο τόν Αγιορείτη, τούς άλλους Φιλοκαλικούς Πατέρες καί τόν όσιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκι, οι οποίοι είχαν ως κέντρο τήν καρδιά καί μελετούσαν καί εξέδιδαν έργα τών νηπτικών Πατέρων τής Εκκλησίας. Τό φιλοκαλικό αυτό ρεύμα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στήν διατήρηση τής Ορθοδόξου Παραδόσεως καί συνετέλεσε στήν αναγέννηση τής εκκλησιαστικής καί μοναχικής ζωής.

Ειδικά ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι έζησε ένα διάστημα ως μοναχός στό Άγιον Όρος, έμαθε τήν ελληνική γλώσσα καί μετέφρασε νηπτικά κείμενα στήν σλαβονική γλώσσα, αλλά συγχρόνως δίδαξε τήν ησυχαστική παράδοση. Στήν συνέχεια μετέβη στήν Μολδαβία μέ τήν συνοδεία του. Πρός τό τέλος τής ζωής του καθοδηγούσε περίπου χίλιους μοναχούς, προερχομένους κατ' άλλους από δεκατρείς καί κατ' άλλους από εικοσιτρείς εθνότητες. Μετά δέ τήν κοίμησή του οι μαθητές του μετέδωσαν τήν παράδοση τήν οποία παρέλαβαν από τόν όσιο Παΐσιο σέ όλον τόν ορθόδοξο χώρο. Μάλιστα, υπήρξαν διακόσιοι δώδεκα μεγάλοι Πνευματικοί Πατέρες πού προήλθαν από τήν διδασκαλία τού μεγάλου αυτού Γέροντος καί καθοδήγησαν χιλιάδες Χριστιανούς καί μοναχούς στήν πνευματική ζωή. Επίσης, επηρεάσθηκαν εκατόν δεκαεπτά Ιερές Μονές, πού υπήρξαν κέντρα φιλοκαλικής παραδόσεως. Κυρίως πρέπει νά μνημονευ­θή η Ιερά Μονή τής Όπτινα, πού έγινε κέντρο μοναχικής παραδόσεως, στήν οποία σύχναζαν μεγάλοι Ρώσοι λογοτέχνες καί στοχαστές, όπως Ντοστογιέφσκι, Τολστόϊ κ.ά. Ο άγιος Σεραφείμ τού Σαρώφ ήταν καρπός αυτής τής εργασίας.

Αυτήν τήν μεγάλη καί σχετικά σύγχρονη πατερική φυσιογνωμία θελήσαμε νά γνωρίσουμε «επί τόπου», δηλαδή νά γνωρίσουμε τά Μοναστήρια στά οποία έζησε ο όσιος Παΐσιος καί νά μάθουμε γιά τήν ζωή του περισσότερα από όσα είχαμε διαβάσει. Στήν συνέχεια θά κατατεθούν μερικές εντυπώσεις μας από τήν προσκυνηματική μας περιήγηση στήν βορειοανατολική Ρουμανία.

1. Στό Ιάσιο

Πρώτος σταθμός τής προσκυνηματικής περιηγήσεώς μας ήταν τό Ιάσιο, πού είναι πρωτεύουσα τού τμήματος τής Μολδα­βίας πού ανήκει στήν Ρουμανία. Ήταν στό παρελθόν μιά άσημη πόλη καί γιά πρώτη φορά μνημονεύεται σέ γεωγραφικό έργο τού έτους 1387-1392. Τό Ιάσιο αναπτύχθηκε περισσότερο όταν ο Ηγεμόνας τής Μολδαβίας Αλέξανδρος Λαπουσνεάνου μετέφερε τήν έδρα του εκεί από τήν Σουτσεάβα. Η πόλη πέρασε πολλές καταστροφές από Τατάρους, Πολωνούς, Κοζάκους, Τούρκους κλπ. Στήν ανάπτυξή της συνετέλεσαν καί οι Έλληνες από τίς αρχές τού 17ου αιώνος, όταν ο Ηγεμόνας, πρώτα τής Βλαχίας καί έπειτα τής Μολδαβίας, Ράντου Μίχνεα προσέλαβε στήν αυλή του ως αξιωματούχους Έλληνες. Τότε αυξήθηκε ο αριθμός τών Ελλήνων, οι οποίοι συνετέλεσαν στήν διαμόρφωση τών θεσμών καί τήν ανάπτυξη τού πολιτιστικού βίου τής πόλεως.

Ο Ηγεμόνας τής Μολδαβίας Βασίλειος Λούπου (1634-1653) γνώριζε τήν ελληνική γλώσσα καί διέταξε τά Μοναστήρια νά προσλάβουν Έλληνες μοναχούς γιά νά διδάξουν ελληνικά στά παιδιά. Μέ τόν τρόπο αυτό ήθελε νά αναβιώση τήν Ρωμαϊκή-Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αυτός ενδιαφέρθηκε γιά τήν ανοικο­δόμηση τής Εκκλησίας τών Τριών Ιεραρχών καί τής Σχολής πού δημιουργήθηκε εκεί. Στό Ιάσιο ιδρύθηκε Ακαδημία πού δίδαξαν πολλοί Έλληνες λόγιοι, μεταξύ τών οποίων ο Νικηφόρος Θεοτόκης.

Από τό έτος 1709 μέχρι τό 1821 οι Ηγεμόνες τής περιοχής τής Μολδαβίας ήταν Φαναριώτες, γι' αυτό καί τό Ιάσιο ήταν ένα από τά σπουδαιότερα κέντρα στά οποία προετοιμάσθηκε η Ελληνική Επανάσταση τού 1821. Πολλοί Έλληνες μυήθηκαν στήν Φιλική Εταιρεία, μεταξύ τών οποίων καί ο Ηγεμόνας Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος, ο οποίος μέ τήν κήρυξη τής Επαναστάσεως εγκατέλειψε τόν θρόνο του καί έλαβε ενεργό μέρος στόν αγώνα. Στό τυπογραφείο τού Ιασίου τυπώθηκε η πρώτη επαναστατική προκήρυξη τού Δημητρίου Υψηλάντου «Μάχου υπέρ πίστεως καί πατρίδος», τήν 24η Φεβρουαρίου 1821.

Τό σύγχρονο Ιάσιο έχει τριακόσιες χιλιάδες κατοίκους, διαθέτει ένα από τά καλύτερα Πανεπιστήμια τής Ρουμανίας, υπάρχει δέ καί ελληνική παροικία.

Τό Ιάσιο είναι έδρα τού Μητροπολίτου Μολδαβίας. Συναντηθήκαμε μέ τόν Σεβ. Μητροπολίτη Θεοφάνη, έναν εξαιρετικό Κληρικό καί άνθρωπο, τόν οποίο εγνώριζα από τότε πού ήταν Μητροπολίτης Ολτενίας μέ έδρα τήν Κραϊόβα. Μέ πρόσκλησή του στό παρελθόν συμμετείχα σέ Συνέδριο γιά τόν ορθόδοξο μοναχισμό, μέ τήν ευκαιρία τού εορτασμού εξακοσίων χρόνων από τήν κοίμηση τού οσίου Νικοδήμου, πού ίδρυσε τήν ομώνυμη Ιερά Μονή Τισμάνα. Ο Μητροπολίτης Θεοφάνης ομίλησε στήν ομάδα τών προσκυνητών καί εντυπωσίασε μέ τήν απλότητα καί τήν ευαισθησία του.

Επισκεφθήκαμε τά βασικά αξιοθέατα τής πόλεως, όπως τόν καθεδρικό Ναό τής Αγίας Παρασκευής τής Επιβατηνής, όπου φυλάσσεται καί τό ιερό λείψανό της, τά κτήρια πού στεγάζεται τό Σεμινάριο καί η Θεολογική Σχολή, αλλά καί τό Πνευματικό Κέντρο. Πρόκειται γιά έναν μεγάλο χώρο πού είναι συγκεντρωμένη όλη η πνευματική δραστηριότητα τής Ιεράς Μητροπόλεως Μολδαβίας, στήν οποία κατά τό παρελθόν Μητροπολίτης ήταν ο νύν Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ. Σέ μιά παλαιότερη επίσκεψή μου στό Ιάσιο τόν είχα συναντήσει καί συζητήσαμε θεολογικά ζητήματα.

Επίσης, επισκεφθήκαμε τόν Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος πού δόθηκε από τήν Μητρόπολη στήν Ελληνική κοινότητα γιά νά είναι κέντρο τού εκκλησιαστικού βίου. Μεταξύ τών άλλων επισκεφθήκαμε τήν Ιερά Μονή τών Τριών Ιεραρχών, όπου κηρύχθηκε η Ελληνική Επανάσταση τό 1821.

Είναι γνωστόν ότι στό Ιάσιο άρχισε επίσημα η Ελληνική Επανάσταση μέ τήν είσοδο τού Υψηλάντου τήν 24η Φεβρουαρίου 1821. Εδώ συγκροτήθηκε ο πρώτος στρατός τού Υψηλάντου, πού αποτελείτο από δύο χιλιάδες αγωνιστές, στόν οποίο συγκαταλεγόταν καί η φρουρά τού Μιχαήλ Σούτσου. Τήν 26η Φεβρουαρίου στόν Ιερό Ναό τών Τριών Ιεραρχών έγινε δοξολογία καί ευλογήθηκαν τά όπλα. Όμως, τήν 14η Μαΐου τό Ιάσιο καταλήφθηκε από τoύς Τούρκους.

Είναι γνωστός ο Ιερός Λόχος, πού συγκροτήθηκε στήν Μολδαβία από τόν Αλέξανδρο Υψηλάντη καί αποτελείτο από εθελοντές σπουδαστές, οι οποίοι σπούδαζαν εκείνον τόν καιρό στήν Μολδαβία, τήν Βλαχία, τίς Ρωσικές πόλεις, ιδίως τήν Οδησσό. Οι νέοι αυτοί Ιερολοχίτες πήραν τό όνομά τους από τόν αρχαίο Ιερό Λόχο τού 4ου αιώνος π.Χ., πού συγκροτείτο από τετρακόσιους νέους επιλέκτους τών Θηβών καί αντιστάθηκαν ηρωϊκά στήν Μακεδονική φάλαγγα στήν μάχη τής Χερώνειας τό έτος 338 π.Χ.

Ο νέος Ιερός Λόχος διακρινόταν από τόν ίδιο ζήλο καί τήν αποφασιστικότητα νά αγωνισθούν μέχρι τέλους τής ζωής τους. Οι Ιερολοχίτες φορούσαν ομοιόμορφες μαύρες στολές, γι' αυτό καί ονομάσθηκαν μαυροφόροι. Στό κάλυμμα τής κεφαλής τους βρισκόταν νεκροκεφαλή καί η σημαία τους ήταν τρίχρωμη, όμοια μέ τήν σημαία τής γαλλικής Επανάστασης. Έψαλλαν τόν θούριο: «Φίλοι μου, συμπατριώτες, / δούλοι νάμαστε ως πότε / τών αχρείων Μουσουλμάνων / τής Ελλάδος τών τυράννων».

Οι Ιερολοχίτες συγκρούσθηκαν μέ τούς Τούρκους στό Δραγατσάνι, στίς 7 Ιουνίου 1821, καί διαλύθηκαν. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν, οι αιχμάλωτοι απεστάλησαν στήν Κωνσταντινούπολη καί αποκεφαλίσθηκαν, ενώ από όσους σώθηκαν οι περισσότεροι συνέχισαν τόν αγώνα στήν Ελλάδα.

Αισθανθήκαμε βαθυτάτη συγκίνηση, όταν εισήλθαμε στόν σημαντικό Ιερό Ναό τών Τριών Ιεραχών, όπου τελέσαμε επιμνημόσυνη δέηση γιά τίς ψυχές τών αγωνισθέντων καί θυσιασθέντων αγωνιστών καί Ιερολοχιτών, όπως καί γιά τά μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.

Όταν επισκέπτεται κανείς τούς Ιερούς Ναούς τού Ιασίου, αλλά καί όλης τής περιοχής, διαπιστώνει ότι είναι κτισμένοι σέ ρυθμό Βασιλικής καί ομοιάζουν εξωτερικά μέ τήν κιβωτό τού Νώε, δείγμα ότι η Εκκλησία είναι πράγματι η πνευματική Κιβωτός, η οποία διαφυλάσσει τόν άνθρωπο από ποικίλους κατακλυσμούς. Σέ μερικούς Ναούς είναι ευδιάκριτος ο επηρεασμός τού δυτικού μπαρόκ, καθώς επίσης παρατηρεί κανείς ελληνικές επιγραφές, γράμματα καί φράσεις σέ παλαιές τοιχογραφίες καί φορητές εικόνες.

2. Στά Μοναστικά Κέντρα

Ο σκοπός τής προσκυνηματικής περιηγήσεως, όπως αναφέρθηκε ήδη, ήταν νά βαδίσουμε στά ίχνη καί νά δούμε τούς χώρους πού έζησε ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι, αλλά καί νά γνωρίσουμε ακόμη περισσότερο τό «πνεύμα» του καί τόν τρόπο τής δράσεώς του. Τά Μοναστήρια τά οποία επισκεφθήκαμε βρίσκονται στούς πρόποδες τών ανατολικών Καρπαθίων.

Ο όσιος Παΐσιος από τό Άγιον Όρος, όπου έζησε στήν Σκήτη τού Προφήτου Ηλία, μέ τούς πρώτους μαθητές του πήγε κατ' αρχάς στήν Ιερά Μονή Ντραγκομίρνα, τήν οποία ανακαίνισε. Όταν η περιοχή καταλήφθηκε από τούς Πολωνούς καί δεχόταν πιέσεις από τούς Παπικούς, μετακινήθηκε στήν Ιερά Μονή Σέκου, τήν οποία καί πάλι ανακαίνισε. Στήν συνέχεια μέ προτροπή τού Ηγεμόνος Κωνσταντίνου Μουρούζη, χωρίς ο ίδιος νά τό επιθυμή, μετακινήθηκε στήν Ιερά Μονή Νεάμτς, όπου καί τελείωσε τήν ζωή του.

Τό σημαντικό τού έργου τού οσίου Παϊσίου είναι ότι μετέφραζε νηπτικά κείμενα τών Πατέρων τής Εκκλησίας στήν σλαβονική γλώσσα καί δημιούργησε μιά ολόκληρη μεταφραστική Σχολή μέ τούς μαθητές του, οι οποίοι τά μετέφραζαν καί στήν ρουμανική καί τήν ρωσική γλώσσα. Τό μεγαλύτερο διάστημα τής νύκτας τό περνούσε μεταφράζοντας νηπτικά-ησυχαστικά κείμενα. Επειδή δέν είχε συναντήσει μοναχούς πού νά ασκούνται στήν νοερά προσευχή γιά νά παραλάβη όλη αυτή τήν μέθοδο διδασκαλίας, προσπαθούσε νά μυηθή σέ αυτήν τήν παράδοση μέσα από τά νηπτικά κείμενα.

Δέν παρέμεινε όμως στήν μετάφραση, αλλά σχεδόν κάθε βράδυ διάβαζε καί ανέλυε στούς μοναχούς τήν ιερά νηπτική εργασία καί τούς κατηύθυνε στήν νοερά προσευχή. Τούς δίδασκε όχι μόνον νά επαναλαμβάνουν τήν ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ τού Θεού, ελέησόν με» στά κελλιά τους, καί κατά τήν διάρκεια τής διακονίας τους, αλλά νά τήν λένε καί στόν Ιερό Ναό μετά τίς ιερές Ακολουθίες. Η διδασκαλία του αναφερόταν στήν αντιμετώπιση τών λογισμών καί τών παθών, καθώς επίσης καί στήν βίωση τής ιεράς ησυχίας, όπως καί στήν απόκτηση τής ταπεινώσεως καί τής αγάπης. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης είχε ακούσει γιά τόν όσιο Παΐσιο καί είχε θελήσει νά τόν επισκεφθή, αλλά μιά θαλασσοταραχή δέν τού επέτρεψε νά φθάση κοντά του.

Άν καί η πορεία τού οσίου Παϊσίου ήταν από τήν Ντραγκομίρνα στήν Ιερά Μονή Σέκου καί στό Νεάμτς, εμείς γιά πρακτικούς λόγους ακολουθήσαμε τήν αντίστροφη πορεία από τό Νεάμτς στήν Ντραγκομίρνα. Στήν πορεία μας αυτή μέσα στό αυτοκίνητο διαβάζαμε αποσπάσματα από τήν αυτοβιογραφία του, αλλά καί από τήν βιογραφία πού συνέταξε ένας από τούς πλησιέστερους μαθητές του, ο Μητροφάνης. Καί τά δύο κείμενα εξέδωσε ο καθηγητής Αντώνιος-Αιμίλιος Ταχιάος μέ εισαγωγή, παρατηρήσεις καί σχόλια. Ήταν κάτι τό οποίο μάς προετοίμασε ψυχικά γιά νά εισέλθουμε στόν χώρο πού έζησε ο μέγας αυτός ησυχαστής Πατέρας.

Έτσι, η πρώτη επίσκεψή μας ήταν στήν Ιερά Μονή Νεάμτς. Μάς κατέλαβε ιερά συγκίνηση όταν εισήλθαμε στόν Ναό στόν οποίο προσευχόταν ο όσιος Παΐσιος, είδαμε τό στασίδι στό οποίο στεκόταν κατά τίς ιερές ακολουθίες, προσκυνήσαμε τόν τάφο του, πού είναι μέσα στόν Ναό.

Είναι σημαντικό ότι τό έτος 1984, κατά τήν διάρκεια τού κομμουνιστικού καθεστώτος, σέ ένα συγκεκριμένο σημείο τού προαυλίου χώρου από τήν πύλη τής Ιεράς Μονής πρός τόν Ναό, κατά ανεξήγητο τρόπο, ανυψώθηκαν οι πλάκες περίπου δεκαπέντε πόντους. Όταν έσκαψαν στό συγκεκριμένο σημείο βρήκαν λείψανα ενός αγνώστου Αγίου, τά οποία ευωδίαζαν. Οι μοναχοί υποθέτουν ότι είναι τά λείψανα τού οσίου Παϊσίου, διότι ο ίδιος ο Όσιος είχε δώσει εντολή νά ενταφιάσουν τό σώμα του σέ ένα άγνωστο μέρος, ώστε νά τό πατούν όλοι, μοναχοί καί προσκυνητές. Υποθέτουν, λοιπόν, ότι πρόκειται γιά τά λείψανα τού Αγίου.

Στό Μουσείο τής Ιεράς Μονής είδαμε σημαντικά παραδοσιακά κειμήλια, καθώς επίσης καί αντικείμενα τά οποία συνδέονται μέ τόν όσιο Παΐσιο, ήτοι τό μπαστούνι του, τήν καρεκλίτσα του, τό κρεββάτι του πάνω στό οποίο καθόταν τίς νυκτερινές ώρες γιά νά μεταφράζη βιβλία από τά ελληνικά στά σλαβονικά, έχοντας γύρω του διάφορα λεξικά καί ένα κερί γιά νά φωτίζη. Επίσης, υπάρχουν ενημερωτικοί χάρτες πού δείχνουν τήν επιρροή τήν οποία άσκησε η προσωπικότητα τού οσίου Παϊσίου σέ όλο τόν ορθόδοξο κόσμο μέχρι καί τήν Αμερική.

Στήν Βιβλιοθήκη τής Ιεράς Μονής διασώζονται χειρόγραφα καί παλαίτυπα κείμενα, καθώς επίσης δύο χειρόγραφα τετράδια τού οσίου Παϊσίου γραμμένα στήν σλαβονική γλώσσα. Διακρίνει κανείς τόν καλλιγραφικό γραφικό χαρακτήρα τού Οσίου, καθώς επίσης καί τίς διορθώσεις τίς οποίες έκανε στό περιθώριο τής σελίδας.

Στό Μουσείο καί τήν Βιβλιοθήκη είναι ανηρτημένες προσωπογραφίες τού οσίου Παϊσίου, μερικές από αυτές ζωγραφίσθηκαν ενώ ζούσε ο Όσιος. Όταν τίς παρατηρεί κανείς, βλέπει έντονα τήν προσωπικότητά του, τά μεγάλα καί καθαρά μάτια του καί τήν ιλαρότητα τού προσώπου του. Ο όσιος Παΐσιος είχε εκπληκτικά χαρίσματα καί εσωτερική ζωή, αλλά καί διοικητικές ικανότητες γιά νά μπορή νά καθοδηγή χίλιους μοναχούς στήν εσωτερική νηπτική ζωή.

Η θεία Λειτουργία στόν Ιερό Ναό στόν οποίο λειτουργούσε ο όσιος αυτός Πατέρας είχε μιά ιδιαίτερη χάρη καί ευλογία. Η φιλοξενία μας στά νέα κτήρια πού βρίσκονται έξω από τόν χώρο τής Μονής μάς ανέπαυσε. Η προσευχή τήν οποία κάναμε τό βράδυ όλοι οι προσκυνητές μέ τό κομποσχοίνι, κατά τόν τρόπο μέ τόν οποίο δίδασκε τούς μοναχούς ο όσιος Παΐσιος, ήταν μιά προσπάθεια νά μιμηθούμε τόν τρόπο τής ζωής του καί νά λάβουμε τήν ευλογία του.

Στήν Ιερά Μονή Νεάμτς επισκεφθήκαμε τό τυπογραφείο τής Μονής, τό οποίο ιδρύθηκε μετά τόν θάνατο τού οσίου Παϊσίου καί λειτουργεί μέχρι σήμερα. Στό Μουσείο τής Μονής είδαμε τά παλαιά μηχανήματα καί στόν χώρο όπου στεγάζεται σήμερα τό τυπογραφείο είδαμε μηχανήματα στοιχειοθεσίας καί λινοτυπίας. Εξακολουθούν καί σήμερα νά τυπώνουν καί νά βιβλιοδετούν διάφορα βιβλία μέ τίς παλαιότερες μεθόδους.

Επίσης πρέπει νά σημειωθή ότι όταν εκδόθηκε η ελληνική Φιλοκαλία, τού απεστάλη από κάποιον μαθητή του, πού ήταν κοντά στόν άγιο Μακάριο Νοταρά, καί ο όσιος Παΐσιος χάρηκε υπερβολικά, διόρθωσε κείμενα τά οποία είχε μεταφράσει ο ίδιος στά σλαβονικά καί προχώρησε στήν έκδοσή της. Αλλά όσο ζούσε, ο όσιος Παΐσιος δέν ευτύχησε νά αποκτήση στήν Ιερά Μονή δικό του τυπογραφείο. Όμως λίγο πρό τής κοιμήσεώς του τυπώθηκε η πρώτη Φιλοκαλία στήν Ρωσία, η οποία είχε λιγότερα βιβλία από τήν Φιλοκαλία πού τύπωσε ο άγιος Μακάριος Νοταράς πρ. Κορίνθου.

Όσοι έχουν διαβάσει τό βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», θυμούνται ότι ο προσκυνητής, ο οποίος ήθελε νά μάθη πώς μπορεί νά ζήση τό «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» τού Αποστόλου Παύλου, κρατούσε στά χέρια του τήν ρωσική Φιλοκαλία καί μελετούσε συνεχώς κείμενα Πατέρων γιά τήν προσευχή καί τήν ιερά ησυχία. Πρόκειται γιά τήν Φιλοκαλία τήν οποία μετέφρασε ο όσιος Παΐσιος μέ όλη τήν Σχολή πού εκείνος δημιούργησε. Είναι δέ σημαντικό ότι καί ο ανώνυμος συγγραφέας τού βιβλίου «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», τό οποίο έχει εκδοθή σέ πολλές γλώσσες καί δημιούργησε μιά μεγάλη εντύπωση στούς αναγνώστες, έχει επηρεασθή βαθύτατα από τό έργο τού οσίου Παϊσίου.

Πέριξ τής Ιεράς Μονής υπάρχουν πολλές μικρές Σκήτες, στίς οποίες έμειναν μοναχοί πού εξασκούνταν στήν ησυχία καί τήν προσευχή. Φαίνεται ότι ο όσιος Παΐσιος συνεδύαζε τόν κοινο­βιακό τρόπο ζωής μέ τήν ησυχαστική παράδοση καί οικονομούσε κάθε μοναχό ανάλογα μέ τόν χαρακτήρα του, τήν πνευματική του κατάσταση καί τόν ζήλο του.

Από τήν Ιερά Μονή Νεάμτς επισκεφθήκαμε τήν Ιερά Μονή Σέκου, η οποία απέχει περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα. Ήταν τό δεύτερο Μοναστήρι στό οποίο μετακινήθηκε η αδελφότητα τού οσίου Παϊσίου. Αλλά, όταν στήν συνέχεια πήγε στήν Ιερά Μονή Νεάμτς, τά δύο αυτά Μοναστήρια θεωρούντο αδελφά καί ο όσιος Παΐσιος επισκεπτόταν κατά καιρούς τό Μοναστήρι καί παρακολουθούσε τούς Μοναχούς πού ζούσαν εκεί.

Η Βιβλιοθήκη τής Ιεράς Μονής είναι πλούσια καί η Αδελφότητα συγκροτημένη μέ νέους μοναχούς πού ενδιαφέρονται γιά πνευματικά θέματα. Έτσι, κατά τήν διάρκεια τής βραδινής τράπεζας έγινε ενδιαφέρουσα συζήτηση μέ τόν Ηγούμενο τής Ιεράς Μονής περί τής πνευματικής ζωής, τού ορισμού τής αγιότητος καί τού καθορισμού τών κριτηρίων τής αγιοκατάταξης μερικών οσίων Πατέρων.

Η Ιερά Μονή Σέκου σέ μάς τούς Έλληνες είναι γνωστή γιατί εκεί τελείωσε τήν ζωή του μέ μαρτυρικό θάνατο ο οπλαρχηγός Γεωργάκης Ολύμπιος μέ τά παλληκάρια του. Πρόκειται γιά έναν οπλαρχηγό μέ ανδρείο φρόνημα, πού καταγόταν από τήν Θεσσαλία καί είχε αρματολίκι στόν Όλυμπο. Μετά μετέβη στήν Σερβία καί τήν Ρουμανία γιά νά διοργανώση επανάσταση εναντίον τών Τούρκων. Πολέμησε καί στό πλευρό τών Ρώσων καί έλαβε παράσημο ανδρείας από τόν Τσάρο. Είχε μυηθή στήν Φιλική Εταιρία, ήταν από τά πρωτοπαλλήκαρα τού Αλεξάνδρου Υψηλάντη στήν κήρυξη τής Ελληνικής Επαναστάσεως, συμμετείχε στήν μάχη τού Δραγατσανίου καί ήταν από τούς λίγους διασωθένες. Τελικά, τόν περικύκλωσαν οι Τούρκοι στήν Μονή τού Σέκου. Εκείνος πολέμησε ηρωϊκά, αρνήθηκε νά παραδοθή καί τελικά κλείσθηκε μέ τά παλληκάρια του στό καμπαναριό καί ανατινάχθηκε ανάβοντας τήν πυριτιδαποθήκη. Έτσι τελείωσε αυτός, τά παλληκάρια του καί μοναχοί τής Ιεράς Μονής μέ μαρτυρικό θάνατο. Διασώζονται καμένες πέτρες τού καμπαναριού. Μέσα σέ συγκινητική ατμόσφαιρα καί ευλάβεια τελέσαμε επιμνημόσυνη δέηση γιά τήν ανάπαυση τών ψυχών όλων τών φονευθέντων στήν Ιερά Μονή κατά τήν μάχη.

Πλησίον τής Ιεράς Μονής Σέκου είναι η Σκήτη Συχαστρία. Η Σκήτη αυτή είναι γνωστή στούς Έλληνες από τήν εκπληκτική παρουσία τού αειμνήστου πατρός Κλεόπα Ιλίε, ενός συγχρόνου μεγάλου Ρουμάνου ασκητού, ο οποίος θύμιζε εν πολλοίς τόν π. Παΐσιο τού Αγίου Όρους. Ο ίδιος πέρασε ένα διάστημα στίς φυλακές καί κατόπιν μέσα στό δάσος, κρυμμένος από τά βλέμματα τών ανθρώπων καί πρσευχόμενος στόν Θεό. Η μελέτη τών πατερικών έργων καί η εσωτερική ησυχία πού ζούσε, μαζί μέ τήν προσευχή, τόν έκαναν πνευματικά σοφό. Χιλιάδες άνθρωποι διήνυαν πολλά χιλιόμετρα γιά νά συναντήσουν τόν ευλογημένο αυτόν Γέροντα καί νά λάβουν τήν ευχή του καί τίς συμβουλές του. Ένας από τούς μαθητές του ήταν ο ονομαστός μεγάλος Ρουμάνος θεολόγος π. Δημήτριος Στανιλοάε, ο οποίος μετέφερε μέ τόν λόγο του καί τά γραπτά του τήν ησυχαστική παράδοση. Η Σκήτη αυτή είναι πνιγμένη μέσα στό πράσινο καί τά λουλούδια. Καί εδώ οι Ναοί θυμίζουν τήν Κιβωτό τού Νώε.

Μετά τήν προσκύνηση στόν Ιερό Ναό, κατευθυνθήκαμε πρός τό κελλί πού ζούσε ο π. Κλεόπας. Μπήκαμε μέσα μέ ευλάβεια καί σεβασμό, είδαμε τό κρεββάτι του, τήν πολυθρόνα του, τά προσωπικά του αντικείμενα. Μάς μίλησαν γιά τό παλαιό ρολόγι πού είχε ο Γέροντας γιά νά μετράη όχι μόνον τίς ώρες τής ημέρας, αλλά τήν ζωή καί τόν θάνατο. Μάς είπαν ότι ταύτιζε τό τίκ-τάκ τού ωρολογιού μέ τίς φράσεις «σέ λίγο, σέ λίγο», δηλαδή σέ λίγο έρχεται ο θάνατος, ή άλλες φορές ταύτιζε τό κτύπημα μέ τήν φράση «θάνατος, θάνατος», δείγμα ότι είχε μνήμη θανάτου.

Στό κελλί του υπάρχει καί προσωπογραφία του καί στό πάνω μέρος είναι γραμμένη στά Ρουμανικά η γνωστή φράση πού έλεγε σέ όλους: «Νά σάς φάη ο Παράδεισος». Εξήγησα στούς προσκυνητές, ότι ο Παράδεισος τρώει εκείνους πού πρώτα αυτοί μέ τήν προσευχή καί τήν Χάρη τού Θεού έφαγαν τόν Παράδεισο, δηλαδή άγγιξαν τήν αιωνιότητα. Καί αυτήν τήν έννοια έδινε ο π. Κλεόπας.

Μέσα στόν χώρο τού κελλιού είδαμε προσωπικές φωτογραφίες τού Γέροντα από διάφορες φάσεις τής ζωής του καί κυρίως μιά εντυπωσιακή φωτογραφία από τήν συνάντησή του μέ τόν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο καί τόν μακαριστό Πατριάρχη Ρουμανίας Θεόκτιστο. Είναι πολύ συγκινητικό νά βλέπη κανείς κορυφαίους Ιεράρχες νά τιμούν έναν ερημίτη μοναχό.

Έξω από τό κελλί του υπάρχει τό υπαίθριο αρχονταρίκι, όπου σέ πάγκους κάθονταν οι προσκυνητές καί εκείνος τούς μιλούσε γιά θέματα πνευματικής ζωής. Καθίσαμε γιά λίγο στόν χώρο αυτόν καί συζητήσαμε γιά τό τί ρόλο παίζουν οι Άγιοι στήν ζωή μας, ποιά είναι η επιθυμία πού μάς κάνει νά συναντούμε τούς Αγίους καί πώς ο λόγος τους θά επηρεάση τήν ζωή μας.

Κατευθυνθήκαμε στό κοιμητήριο τής Σκήτης καί ψάλαμε τό «αιωνία η μνήμη» καί τό «Χριστός ανέστη» γιά τόν π. Κλεόπα, τόν Γέροντά του π. Παΐσιο, έναν σπουδαίο ασκητή, καί τούς άλλους κεκοιμημένους Πατέρες. Η τυχαία παρουσία ενός μοναχού καί η συζήτηση μαζί του γιά τήν προσωπικότητα τού οσίου Παϊσίου ήταν σημαντική.

Φεύγοντας από τό Μοναστήρι μιά απρόσμενη συνάντηση μέ έναν νέο μοναχό, συντονισμένο στήν ησυχαστική παράδοση, ήταν εντυπωσιακή. Η συζήτηση μαζί του γιά θέματα πνευματικής ζωής κέντρισε τό ενδιαφέρον τών προσκυνητών. Καταλάβαμε ότι τά Μοναστήρια καί οι Σκήτες δέν είναι απλώς μουσειακοί χώροι, αλλά τόποι πού ζούν «ζωντανοί οργανισμοί» πού προσεύχονται καί ενδεχομένως αργότερα θά αναδειχθούν μεγάλοι σύγχρονοι Πατέρες τής Εκκλησίας μας, όπως ο π. Κλεόπας καί πολλοί άλλοι.

Στήν συνέχεια πορευθήκαμε στήν Ιερά Μονή Ντραγκο­μίρνα, τό πρώτο Μοναστήρι πού ανακαίνισε ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι στήν Μολδαβία. Στήν βιογραφία του πού έγραψε ο μαθητής του Μητροφάνης περιγράφονται συγκινητικές σκηνές από τήν ζωή τών μοναχών μαζί μέ τόν Πνευματικό τους Πατέρα όσιο Παΐσιο. Γι' αυτό, όταν ο Μητροφάνης θυμάται τήν Ιερά Μονή, επανα­λαμβάνει: «Ώ Ντραγκομίρνα, Ντραγκομίρνα, γλυκύτητα καί παρηγοριά τών ψυχών μας, θυμάμαι τή ζωή μας σέ σένα. Καλύτερα όμως νά σιωπήσω γιά νά μήν γεμίσουν πίκρα οι καρδιές μας πού σέ έχασαν... Ώ Ντραγκομίρνα, Ντραγκομίρνα! Εμείς, γιά τή ζωή πού περάσαμε σέ εσένα, πρέπει νά σέ θυμόμαστε μόνο σέ γιορτές. Εσύ ήσουν γιά εμάς παράδεισος ηδύτητας, εσύ ήσουν γιά εμάς κήπος πού γρήγορα ριζώνει κοντά σέ νερά καί τά άνθη του αναδίδουν διάφορες ευωδίες καί καρπούς. Σέ εσένα ευωδίαζε μεταξύ αδελφών τό εύοσμο διαφόρων αρετών, σάν τριαντάφυλλο κατά Θεόν αγάπης πρός τόν πατέρα μας καί μεταξύ μας, σάν κρίνο καθαρότητας τής συνειδήσεως, σάν θυμίαμα αρωματικό ευωδίαζε η αεικίνητη προσευχή, η υπακοή ευδοκιμούσε μέ τήν αυτοκριτική, η ταπείνωση μέ τήν ακακία, καί βασίλευε η ροή τών δακρύων από τά μάτια τών αδελφών...».

Σήμερα η Ιερά Μονή είναι γυναικεία, ενώ τήν εποχή τού Οσίου ήταν ανδρώα, άβατη Μονή. Ο Ιερός Ναός είναι κόσμημα εσωτερικά καί εξωτερικά καί κατά τό πλείστον διατηρείται από τήν εποχή τού Οσίου Παϊσίου, γιατί αργότερα έγινε η προσθήκη τού δυτικού τμήματος. Παρατηρεί κανείς τό πώς «παντρεύθηκαν» αρχιτεκτονικά ο καστρότοιχος τής Ιεράς Μονής μέ τό νέο κτήριο, όπου βρίσκονται τά κελλιά τών Μοναχών.

Τό Μουσείο τής Ιεράς Μονής μέσα στό οποίο φυλάσσονται αντικείμενα πού συνέλεξε ο φιλόκαλος Μητροπολίτης Αναστάσιος Κρίμκα είναι σημαντικό καί αξιοπρόσεκτο. Βλέπει κανείς την εκκλησιαστική τέχνη, τήν ευαισθησία τών καλλιτεχνών καί τήν προσπάθεια νά αφιερώση κανείς ό,τι καλύτερο στόν Θεό καί τήν Εκκλησία.

3. Συνάντηση μέ τούς νέους τού Ιασίου

Η επίσκεψή μας στήν Μητρόπολη Μολδαβίας ήταν προσκυνηματική περιήγηση στά ίχνη τού οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι καί γνωριμία μέ τό «πνεύμα» καί τήν ζωή τήν οποία μετέδωσε ο μεγάλος αυτός φιλοκαλικός Πατέρας. Δέν προβλεπόταν ομιλία καί συναντήσεις μέ Ρουμάνους Χριστιανούς, όπως έγινε κατά τίς προηγούμενες επισκέψεις. Όμως, μιά ομάδα Ορθοδόξων φοιτητών τού Ιασίου, επειδή πληροφορήθηκε τήν παρουσία μου στήν περιοχή καί επειδή είχαν διαβάσει βιβλία μου, πού μεταφράσθηκαν στήν ρουμανική γλώσσα, επεδίωξαν μιά συνάντηση. Τό θέμα τό οποίο μού έδωσαν νά αναπτύξω ήταν «Η ιεραποστολή τών νέων στήν Εκκλησία».

Τό Πνευματικό Κέντρο τής Ιεράς Μητροπόλεως Μολδαβίας ήταν κατάμεστο κυρίως από νέους ανθρώπους. Τά κύρια σημεία τής ομιλίας ήταν η ιεραποστολή πού άσκησε ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι, αλλά καί ο π. Κλεόπας, οι προϋποθέσεις τής ιεραποστολής, πού είναι η πίστη καί η αγάπη, τό κήρυγμα τών αγίων Αποστόλων καί τών Ισαποστόλων, καθώς επίσης πώς μπορούν νά εργασθούν οι νέοι στήν σημερινή εποχή, δηλαδή πώς θά ζήσουν τήν Ορθόδοξη Παράδοση καί πώς θά τήν μεταδώσουν σέ αυτούς πού τήν αναζητούν.

Τά ερωτήματα πού ετέθησαν ήταν πολλά καί η συζήτηση, πού διήρκησε μαζί μέ τήν ομιλία περίπου τρείς ώρες, δέν μπόρεσε νά τά εξαντλήση καί νά απαντήση σέ όλα.

Η προσκυνηματική περιήγηση στά Μοναστικά Κέντρα τής Ιεράς Μητροπό­λεως Μολδαβίας όπου έζησε ο όσιος Παΐσιος καί μετέδωσε μιά δυνατή παράδοση, η οποία ακόμη καί σήμερα τρέφει τόν λαό, άφησε σέ όλη τήν ομάδα τών προσκυνητών μας μιά βαθύτατα εσωτερική συγκίνηση, ηρεμία καί γαλήνη καί θεωρήθηκε μιά από τίς καλύτερες προσκυνηματικές περιηγήσεις. Κατά τό ευλογημένο αυτό πενθήμερο δόθηκε η δυνατότητα νά μυηθούμε στήν ιστορία τού τόπου, στήν πνευματική ζωή τού οσίου Παϊσίου καί τών μαθητών του, αλλά καί στήν θεολογία τής Εκκλησίας γιά τήν αγιότητα καί τήν προσευχή. Όπως όλοι ομολόγησαν, τό προσκύνημα αυτό ήταν ένας συνδυασμός ιστορίας, θεολογίας καί πνευματικότητας.

Αισθανόμασταν ότι μάς παρακολουθούσε καί μάς ευλογούσε ο όσιος Παΐσιος, γιατί συνέχεια γι' αυτόν διαβάζαμε καί μιλούσαμε, αλλά καί ότι επικοινωνήσαμε πνευματικά μέ έναν από τούς διαδόχους του, δηλαδή τόν μακαριστό π. Κλεόπα καί ακούσαμε τόν λόγο του «νά σάς φάη ο Παράδεισος». Καί στό τέλος καταλάβαμε ότι πρέπει εμείς σιγά-σιγά νά αγγίζουμε τήν αιωνιότητα καί νά τρώμε ολίγον κατ' ολίγον «κομμάτια» τού Παραδείσου. Έτσι μπορούμε νά αισθανθούμε τήν παρουσία μας μέσα στήν Εκκλησία καί νά καταλάβουμε τούς μεγάλους θησαυρούς πού έχει καί νά ζήσουμε τήν μητρική της θαλπωρή.

www.parembasis.gr

Τὶ πρέπει νὰ ξέρουμε γιὰ τοὺς λογισμοὺς

Σωφρόνιος Σαχάρωφ (Ἀρχιμανδρίτης)

Ὅποιος θέλει νὰ προσεύχεται μὲ καθαρὸ νοῦ, πρέπει νὰ μὴ μαθαίνει τὰ νέα τῶν ἐφημερίδων, νὰ μὴ διαβάζει βιβλία ἄσχετα πρὸς τὴν πνευματική μας ζωή, καὶ κυρίως ὅσα διεγείρουν τὰ πάθη, καὶ νὰ μὴ μαθαίνει ἀπὸ περιέργεια ὅσα σχετίζονται μὲ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων. Ὅλα αὐτὰ φέρνουν στὸ νοῦ ἀλλότριες σκέψεις, καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ τὶς διευκρινίσει, αὐτὲς ἀκόμη περισσότερο συγχύζουν καὶ ἐπιβαρύνουν τὴν ψυχή.

Ὅταν ἡ ψυχὴ διδαχθεῖ τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὸν Κύριο, τότε θλίβεται γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη, γιὰ ὅλη τὴν κτίση τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται, ὥστε ὅλοι νὰ μετανοήσουν καὶ δεχθοῦν τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄν, ὅμως, ἡ ψυχὴ χάσει τὴ χάρη, φεύγει ἡ ἀγάπη ἀπὸ αὐτὴν, γιατί χωρὶς χάρη Θεοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγαπᾶ κάποιος τοὺς ἐχθρούς, καὶ τότε βγαίνουν ἀπὸ τὴν καρδιὰ διαλογισμοὶ πονηροί, ὅπως λέει ὁ Κύριος (Ματθ. ιε΄19, Μάρκ. ζ΄ 21-22).

Χωρὶς τὴν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ δὲν καθαρίζεται ὁ νοῦς καὶ δὲν ἀναπαύεται ποτὲ ἡ ψυχὴ ἐν τῷ Θεῶ, ἀλλὰ ταράζεται πάντοτε ἀπὸ διάφορους λογισμούς, ποὺ παρεμποδίζουν τὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ. Ὦ, ἡ κατὰ Χριστὸν ταπείνωση! Ὅποιος σὲ δοκίμασε, ὁρμᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ἀκόρεστα ἡμέρα καὶ νύχτα.



Ὦ, πόσο ἀσθενὴς εἶμαι! Ἔγραψα λίγο καὶ ἀμέσως κουράστηκα καὶ τὸ σῶμα θέλει ἀνάπαυση. Καὶ ὁ Κύριος ὅταν ἦταν στὴ γῆ, «ἐν τὴ σαρκὶ Αὐτοῦ», γνώρισε τὴν ἀνθρώπινη ἀσθένεια. Καὶ Αὐτός, ὁ Ἐλεήμων, κουραζόταν ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία καὶ κοιμόταν στὸ πλοῖο τὴν ὥρα τῆς τρικυμίας• καὶ ὅταν Τὸν ξύπνησαν οἱ μαθητές, τότε πρόσταξε τὴ θάλασσα καὶ τὸν ἄνεμο νὰ σιγήσουν καὶ ἔγινε μεγάλη γαλήνη. Ἔτσι καὶ στὴν ψυχή μας, ὅταν ἐπικαλούμαστε τὸ ἅγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου, γίνεται μεγάλη γαλήνη. Δῶσε μας, Κύριε, νὰ Σὲ δοξάζουμε ὡς τὴν τελευταία μας πνοή.



Στὴν πλάνη πέφτει κάποιος εἴτε ἀπὸ ἀπειρία εἴτε ἀπὸ ὑπερηφάνεια. Καὶ ἂν εἶναι ἀπὸ ἀπειρία, ὁ Κύριος θεραπεύει γρήγορα αὐτὸν ποὺ πλανήθηκε, ἂν ὅμως εἶναι ἀπὸ ὑπερηφάνεια, τότε θὰ πάσχει γιὰ πολὺν καιρὸ ἡ ψυχή, ὡσότου μάθει τὴν ταπείνωση, καὶ τότε θὰ θεραπευθεῖ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Πέφτουμε στὴν πλάνη, ὅταν νομίζουμε ὅτι εἴμαστε πιὸ φρόνιμοι καὶ ἔμπειροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν πνευματικό μας πατέρα. Ἔτσι σκέφθηκα κι ἐγὼ μὲ τὴν ἀπειρία μου καὶ γι’ αὐτὸ ὑπέφερα. Κι εὐχαριστῶ ἀπὸ τὴν καρδιά μου τὸν Θεό, γιατί μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μὲ ταπείνωσε καὶ μὲ νουθέτησε καὶ δὲν ἀπέσυρε τὸ ἔλεός Του ἀπὸ μένα. Καὶ τώρα σκέφτομαι ὅτι, χωρὶς ἐξομολόγηση στὸν πνευματικὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν πλάνη, γιατί στὸν πνευματικὸ ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ χάρη τοῦ «δεσμεῖν καὶ λύειν».



Ἂν δεῖς φῶς μέσα σου ἢ γύρω σου, μὴν πιστέψεις σ' αὐτὸ ἂν δὲν ἔχεις συγχρόνως κατάνυξη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον. Μὴ φοβηθεῖς ὅμως, ἀλλὰ ταπείνωσε τὸν ἑαυτό σου καὶ τὸ φῶς ἐκεῖνο θὰ ἐξαφανιστεῖ.

Ἂν δεῖς κάποιο ὅραμα ἢ εἰκόνα ἢ ὄνειρο, μὴν τὸ ἐμπιστεύεσαι, γιατί ἂν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ σὲ φωτίσει γι' αὐτὸ ὁ Κύριος. Ψυχή, ποὺ δὲν γεύθηκε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει ἀπὸ ποῦ ἔρχεται τὸ ὅραμα. Ὁ ἐχθρὸς δίνει στὴν ψυχὴ μιὰ «γλυκειὰ αἴσθηση» ἀνακατεμένη μὲ κενοδοξία, καὶ ἀπὸ αὐτὸ γίνεται φανερὴ ἡ πλάνη.

Οἱ Πατέρες λένε ὅτι, ὅταν ἡ ὅραση εἶναι ἐχθρική, ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται σύγχυση ἢ φόβο. Αὐτό, ὅμως, συμβαίνει μόνο στὴν ταπεινὴ ψυχὴ ποὺ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ της ἀνάξιο γιὰ ὅραση. Ὁ κενόδοξος, ὅμως, μπορεῖ νὰ μὴν αἰσθανθεῖ οὔτε φόβο οὔτε σύγχυση, γιατί ἐπιθυμεῖ τὶς ὁράσεις καὶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ του ἄξιο, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν ἐξαπατᾶ εὔκολα ὁ ἐχθρός.

Τὰ οὐράνια γνωρίζονται μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τὰ ἐπίγεια μὲ τὴ φυσικὴ κατάσταση. Πλανᾶται ὅποιος ἐπιχειρήσει νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ μὲ τὸν φυσικὸ νοῦ, μὲ τὴν ἐπιστήμη, γιατί ὁ Θεὸς γνωρίζεται μόνο μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἂν βλέπεις μὲ τὸ νοῦ σου δαιμόνια, ταπεινώσου καὶ προσπάθησε νὰ μὴ βλέπεις, καὶ τρέξε ὅσο πιὸ γρήγορα γίνεται στὸν πνευματικό σου γέροντα, στὸν ὁποῖο παραδόθηκες. Πὲς του τα ὅλα, καὶ τότε ὁ Κύριος θὰ σὲ ἐλεήσει καὶ θὰ σωθεῖς ἀπὸ τὴν πλάνη. Ἄν, ὅμως, νομίζεις ὅτι ἐσὺ γνωρίζεις περισσότερα γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ πάψεις νὰ τοῦ λὲς τί σοῦ συμβαίνει, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ὑπερηφάνειας θὰ παραχωρηθεῖ ἀναπόφευκτα κάποιος πειρασμός, γιὰ νὰ σὲ συνετίσει.



Νὰ πολεμᾶς τοὺς ἐχθροὺς μὲ τὴν ταπείνωση. Ὅταν δεῖς ὅτι κάποιος ἄλλος νοῦς παλεύει μὲ τὸ νοῦ σου, ταπείνωσε τὸν ἑαυτό σου καὶ θὰ παύσει ὁ πόλεμος.

Ἄν σοῦ συμβεῖ νὰ δεῖς δαιμόνια, μὴ φοβηθεῖς, ἀλλὰ ταπείνωσε τὸν ἑαυτό σου, καὶ τὰ δαιμόνια θὰ ἐξαφανιστοῦν. Ἂν ὅμως σὲ πιάσει ὁ φόβος, δὲν θὰ ἀποφύγεις κάποια βλάβη. Νὰ εἶσαι ἀνδρεῖος. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι ὁ Κύριος σὲ βλέπει, ἂν στηρίζεις τὴν ἐλπίδα σου σὲ Αὐτόν.

Γιὰ νὰ ἀποκτήσει, ὅμως, ἡ ψυχὴ ἀνάπαυση ἀπὸ τὰ δαιμόνια, πρέπει νὰ ταπεινώνεται καὶ νὰ λέει: «Εἶμαι χειρότερη ἀπ’ ὅλους, εἶμαι πιὸ ἄθλια ἀπὸ κάθε κτῆνος καὶ ἀπὸ κάθε θηρίο».

Ὅπως οἱ ἄνθρωποι μπαίνουν στὸ σπίτι καὶ βγαίνουν, ἔτσι καὶ οἱ λογισμοὶ ἔρχονται ἀπὸ τὰ δαιμόνια καὶ πάλι μπορεῖ νὰ φύγουν, ἂν δὲν τοὺς δεχόμαστε.

Ἂν ὁ λογισμός σου λέει «κλέψε», καὶ σὺ ὑπακούσεις, δίνεις μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο στὸ δαιμόνιο ἐξουσία ἐπάνω σου. Ἂν ὁ λογισμός σου λέει «φάει πολύ, ὥσπου νὰ χορτάσεις», καὶ σὺ φᾶς πολύ, τότε πάλι σὲ ἐξουσιάζει τὸ δαιμόνιο. Κι ἔτσι, ἂν ὁ λογισμὸς κάθε πάθους σὲ νικᾶ, θὰ καταντήσεις κατοικία δαιμόνων. Ἄν, ὅμως, ἀρχίσεις μὲ τὴν πρέπουσα μετάνοια, τότε θὰ ἀρχίσουν νὰ τρέμουν οἱ δαίμονες καὶ θ΄ ἀναγκαστοῦν νὰ φύγουν".


www.agiazoni.gr

Εγκαταλείπουν το σχολείο για να δουλέψουν

Παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών

«Είμαι έφηβος 15 ετών, σταμάτησα το σχολείο για να εργαστώ, ώστε να βοηθηθεί η μητέρα μου - η οποία φροντίζει ηλικιωμένους - στα έξοδα του σπιτιού. Θέλω να πάω σχολείο, όμως τώρα με την κρίση, πρέπει να τα βγάλουμε πέρα. Νιώθω άσχημα, δεν έχω φίλους. Αισθάνομαι άγχος και την πίεση, που δεν με αφήνει να κοιμηθώ το βράδυ».

Ποιός αμφισβητεί ότι η οικονομική κρίση -που χτυπά τους πάντες- δεν ωθεί παιδιά κυρίως των μονογονεϊκών οικογενειών να εγκαταλείψουν ή παραμερίσουν το σχολείο, ώστε να σταθούν ως ισότιμοι ενήλικες, στο πλευρό του γονέα, που βάλλεται;

Οι διαπιστώσεις της τηλεφωνικής συμβουλευτικής «Γραμμή-Σύνδεσμος» (801.801.1177) δίνουν μέσω της "Ε" τις απαντήσεις.

Τα στοιχεία, παραχώρησε στην "Ε" η κα Μαρία Ντούβου Ψυχολόγος-Σύμβουλος Τηλεφωνικής Υπηρεσίας της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ). Βάσει αυτών προκύπτει ότι:

Οι μονογονεϊκές οικογένειες, αγγίζουν το 13% του συνόλου των οικογενειών.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των οικογενειών αυτών, αφορά νέες γυναίκες (χήρες, διαζευγμένες, άγαμες), που μεγαλώνουν μόνες τους ένα ή περισσότερα παιδιά.

- Το 95% των μονογονεϊκών οικογενειών προέρχονται από διαζύγιο, ενώ οι υπόλοιπες προκύπτουν από χηρεία ή είναι ανύπαντροι γονείς.

- Το 46% των γονέων-αρχηγών τους απασχολούν θέματα, που σχετίζονται με τον ρόλο του γονέα(π.χ. οριοθέτηση συμπεριφορών, συγκρούσεις με τα παιδιά).

-Το 16% επικεντρώνεται στις σχέσεις με τα παιδιά τους καθώς και στις σχέσεις των παιδιών τους με άλλους(π.χ. συνομηλίκους, καθηγητές).

-Το 14% προβληματίζεται για θέματα ψυχικής υγείας των ίδιων των γονέων και των παιδιών τους.

-Το 9% των παιδιών των μονογονεϊκών οικογενειών προβληματίζονται για το διαζύγιο ή τον θάνατο γονέα και ζητούν ενημέρωση για το χωρισμό των γονιών, τη δυσκολία αποδοχής της καινούργιας κατάστασης είτε προέρχεται από χωρισμό είτε από θάνατο.

Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, τα αιτήματα στην τηλεφωνική γραμμή έχουν αυξηθεί. Στην γραμμή απευθύνονται αρχηγοί-γονείς που έχασαν την εργασία τους, είτε κινδυνεύουν να την χάσουν και δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις της καθημερινότητας.

Η απώλεια εργασίας, η οικονομική δυσπραγία, η ανέχεια και η ανασφάλεια, προκαλούν σε γονείς άγχος κατάθλιψη και εντάσεις στις σχέσεις των ενηλίκων και γονέα-παιδιού. Το ψυχολογικό στρες που συνδέεται με τη φτώχεια αυξάνει τις πιθανότητες ο γονέας να υιοθετήσει σκληρή στάση και να γίνει λιγότερο υποστηρικτικός και περισσότερο ασυνεπής προς τα παιδιά του γεγονός, που τελικά μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα προβλήματα ψυχικής υγείας.

Τα παιδιά, που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, παρουσιάζουν άγχος και δυστυχία, μειωμένη κοινωνικότητα, εγκαταλείπουν νωρίς το σχολείο για να εργαστούν. Λόγω των ψυχικών τους δυσκολιών, έχουν χαμηλή ποιότητα ζωής και περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Οι επιστήμονες της ΕΨΥΠΕ συστήνουν: οι γονείς-αρχηγοί των μονογονεϊκών να επιτρέψουν στο παιδί να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, όχι όμως, να αναλάβει καθήκοντα ενήλικα πχ να εργαστεί ως δεύτερος ενήλικας στην οικογένεια, ώστε να τα βγάλουν πέρα.

- Να αποφεύγουν να προκαλούν πίεση στο παιδί να κρύβουν τα δάκρυα ή τον θυμό τους, ωστόσο να επιτρέπουν στα παιδιά να μοιραστούν μαζί του τα επώδυνα συναισθήματά τους, να είναι ειλικρινείς με τα παιδιά τους και να τους μιλούν, για αυτά, που συμβαίνουν, κυρίως όταν έχει χαθεί ο ένας από τους δυο γονείς.

Τέλος προβλέπουν ότι τα προβλήματα, που ταλανίζουν τις μονογονεϊκές οικογένειες πιθανόν να γίνουν πιο έντονα, για αυτό, χρειάζεται ο κηδεμόνας να θωρακιστεί συναισθηματικά. Για το λόγο αυτό, είναι χρήσιμο να λαμβάνει βοήθεια από ειδικούς. Βοήθεια όμως πρέπει να παίρνουν και τα παιδιά.

ΜΑΙΡΗ ΠΙΝΗ


www.enet.gr

Η δύναμη της συνήθειας

Η δύναμη μιας ριζωμένης στη ψυχή συνήθειας είναι ίση με τη δύναμη μιας φυσικής ιδιότητας. Ο μαθητής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οφείλει να αποκτήσει καλές συνήθειες και να αποφεύγει τις άτοπες. Νέε μου! Να είσαι συνετός και προνοητικός. Στα χρόνια της νεότητάς σου φρόντισε με επιμέλεια να αποκτήσεις καλές συνήθειες. Έτσι, στην ώριμη και στη γεροντική σου ηλικία θα χαρείς τον πλούτο που σχεδόν άκοπα απέκτησες στη νεανική.

Μη θεωρήσεις ασήμαντη την εκπλήρωση μιας κακής επιθυμίας σου, όσο μικρή κι αν φαίνεται αυτή. Κάθε επιθυμία, όταν εκπληρώνεται, βάζει τη σφραγίδα της στη ψυχή. Και το σφράγισμα αυτό κάποτε είναι τόσο δυνατό, που γίνεται αρχή μιας καταστροφικής συνήθειας.

Μήπως γνώριζε ο χαρτοπαίκτης, όταν άγγιζε τα χαρτιά για πρώτη φορά, πως η χαρτοπαιξία θα του γινόταν πάθος; Μήπως γνώριζε ο μέθυσος, όταν έπινε το πρώτο του ποτήρι, πως έκανε την αρχή της αυτοκτονίας του; Ή μήπως δεν είναι αργή αυτοκτονία αυτή η θλιβερή συνήθεια, που καταστρέφει και την ψυχή και το σώμα;

Μια απρόσεκτη ματιά όχι σπάνια πληγώνει την καρδιά. Αλλεπάλληλες ματιές τόσο βαθαίνουν την πληγή, ώστε αυτή πολύ δύσκολα επουλώνεται με πολυχρόνιες προσευχές, ασκήσεις και δάκρυα.

Παιδαγωγοί και δάσκαλοι! Μεταδώστε στους νέους καλές συνήθειες και αποτρέψτε τους από κακές, που τους οδηγούν σε μεγάλες συμφορές.

Οι κακές συνήθειες αλυσοδένουν τον άνθρωπο, του στερούν την πνευματική ελευθερία, τον κρατούν βίαια στο δύσοσμο βάλτο των παθών.

Για την καταστροφή της ψυχής είναι αρκετή μία και μόνο κακή συνήθεια, γιατί αυτή ανοίγει συνεχώς την ¬πόρτα της καρδιάς σ’ όλα τα αμαρτήματα και σ’ όλα τα πάθη.

Μάθε να είσαι σεμνός. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να μιλάει ελεύθερα ή και ν’ αγγίζει ακόμα τον πλησίον χωρίς μεγάλη ανάγκη. Η καλή συνήθεια της σεμνής διαγωγής εξασφαλίζει εύκολα τη μεγάλη αρετή της αγνείας. Οι άλλοι, βλέποντας τη σεμνότητα σου, θα είναι μπροστά σου συνεσταλμένοι, ευλαβικοί, θα έλεγα όπως μπροστά στην ευωδία της αγιοσύνης.

Από τίποτ’ άλλο δεν κινδυνεύει τόσο η αγνεία όσο από τη συνήθεια της παρρησίας, της θρασύτητας, της ελεύθερης συμπεριφοράς, που αθετεί τους κανόνες της μετριοφροσύνης.

Μάθε να είσαι συγκρατημένος και στη λήψη τροφής. Έτσι, τόσο το σώμα σου όσο και ο νους σου θα έχουν υγεία δύναμη και ζωντάνια -εφόδια απαραίτητα και στον αγώνα για τη σωτηρία και στις διάφορες εγκόσμιες ασχολίες.

Η λαιμαργία δεν είναι παρά μια κακή συνήθεια. Είναι η άκριτη και άμετρη ικανοποίηση μιας διεστραμμένης από την αλόγιστη χρήση φυσικής επιθυμίας.

Μάθε να τρως απλά οι απλές τροφές γι’ αυτόν που τις συνήθισε είναι πιό γευστικές και οπωσδήποτε πιό υγιεινές από τις εξεζητημένες.

Πόση είναι η πνευματική ελευθερία και πόση η ψυχική δύναμη του ανθρώπου που συνήθισε στην απλή τροφή, όσο μηδαμινή κι αν φαίνεται αυτή η συνήθεια του! Αλλά και υλικά πόσο κερδίζει ο άνθρωπος που αρκείται στα λιτά γεύματα! Όχι μόνο πολύ λιγότερα χρήματα ξοδεύει για τη διατροφή του, αλλά και πολύ λιγότερο χρόνο χάνει και πολύ λιγότερες μέριμνες έχει. Αν, μάλιστα, είναι φτωχός, δεν πιέζεται από τη φτώχεια του.

Είναι δύσκολο το πέρασμα από τα πολυτελή γεύματα στα απλά Πολλοί αναγκάστηκαν από τις συνθήκες να το κάνουν απότομα και άκαιρα. Έτσι, όμως, κλονίστηκε η υγεία τόσο του σώματος όσο και της ψυχής τους. Αυτή τη συμφορά θα την είχαν αποφύγει, αν συνετά και έγκαιρα είχαν εθιστεί στη λιτή διατροφή.

Εκείνος ιδιαίτερα που ποθεί ν’ αφιερωθεί στη διακονία του Χριστού, με τη λιτή διατροφή ωφελείται πάρα πολύ. Γιατί μπορεί να κατοικήσει σε μια απόμακρη τοποθεσία, αποφεύγοντας τις συχνές επαφές με άλλους ανθρώπους και, γενικότερα, τα αίτια της νοητικής διασπάσεως, και να αφοσιωθεί στη μνήμη του Θεού και την προσευχή.

Όλοι οι άγιοι είχαν συνηθίσει να τρώνε και μετρημένα και απλά. Ο απόστολος Παύλος για την καθημερινή του τροφή δαπανούσε ελάχιστα χάλκινα νομίσματα.

Ας έρθω τώρα στο πάθος της μέθης. Τί φοβερό πάθος! Εισχωρεί βαθιά στο σώμα και την ψυχή, με τη συγκατάθεση της επιθυμίας, αποκτώντας από τη συνήθεια, όπως είπαμε, τη δύναμη φυσικής ιδιότητας.

Ο μαθητής του Χριστού πρέπει να φυλάγεται όχι μόνο από τη μέθη αλλά και από την υπέρμετρη χρήση του κρασιού, που φλογίζει τη σάρκα και ξεσηκώνει τις αισχρές επιθυμίες. «Να μη μεθάτε με κρασί, που οδηγεί στην ασωτία», γράφει ο απόστολος Παύλος. Επιτρέπεται η χρήση του κρασιού σε πολύ μικρή ποσότητα. «Να χρησιμοποιείς και λίγο κρασί», συμβουλεύει ο ίδιος απόστολος τον Τιμόθεο, «για το στομάχι σου και για τις συχνές σου ασθένειες». Όποιος, όμως, δεν μπορεί να επιβληθεί στον εαυτό του και να πίνει με μέτρο, καλά θα κάνει να αποφεύγει τελείως το κρασί.

Ο άββάς Ποιμήν ο Μέγας είπε: «Δεν χρειαζόμαστε τίποτ’ άλλο παρά νηφάλιο νου». Το κρασί, ωστόσο, όπως είναι γνωστό, αφαιρεί από τον νου τη νηφαλιότητά του, τον σκοτίζει και τον εξασθενίζει. Όταν, λοιπόν, ο αγωνιστής βρίσκεται υπό την επήρεια τού κρασιού, στον σκοτισμένο και εξασθενημένο νου του εισβάλλουν εύκολα οι νοητοί εχθροί. Και ο νους, μη έχοντας τη διαύγεια και τη δύναμη να παλέψει μαζί τους, παρασύρεται, δεμένος από το κρασί, στο βάραθρο της αμαρτίας! Έτσι, μέσα σε μια στιγμή, πάνε χαμένοι μακροχρόνιοι αγώνες, καθώς το Άγιο Πνεύμα φεύγει μακριά από τον αμαρτωλό. Να γιατί ο άββάς Ησαΐας ο αναχωρητής είπε ότι εκείνος που αγαπά το κρασί, ποτέ δεν θα αξιωθεί να λάβει και, αν λάβει, να διατηρήσει πνευματικά χαρίσματα. Αυτά τα χαρίσματα, για να παραμείνουν στον άνθρωπο, απαιτούν διαρκή καθαρότητα, που είναι δυνατή μόνο με τη διαρκή νηφαλιότητα.

Η φιλαργυρία, η οργή, η αλαζονεία, η αναισχυντία είναι πάθη της ψυχής, που σχηματίζονται από τη συγκατάβαση της φθαρμένης μας φύσεως προς τις κακές ροπές. Τα πάθη εδραιώνονται, αυξάνονται και υποδουλώνουν την ψυχή μέσω της συνήθειας.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη σαρκική επιθυμία, όσο κι αν αυτή θεωρείται φυσιολογική για τον μεταπτωτικό άνθρωπο. Μακάριος είναι ο νέος εκείνος που, μόλις η επιθυμία κάνει μέσα του την πρώτη της εμφάνιση, θα αντιληφθεί ότι δεν πρέπει να της παραδοθεί και θα τη χαλιναγωγήσει με τον νόμο του Θεού και τη φρόνηση. Η επιθυμία που χαλιναγωγείται στα αρχικά της στάδια προβάλλει απαιτήσεις όλο και πιό ασθενείς, ώσπου τελικά υποτάσσεται στο νου, αλυσοδένεται απ’ αυτόν και κατευθύνεται σαν σκλάβα του. Απεναντίας, η επιθυμία που ικανοποιείται έστω και μια φορά, εντείνει και αυξάνει τις απαιτήσεις της. Και όταν ο λογικός νους της παραχωρεί την εξουσία του πάνω στον όλο άνθρωπο και την αφήνει να ικανοποιείται συχνά και μακροχρόνια, αυτή τελικά καταντά τύραννος και αφανιστείς τόσο του σώματος όσο και της ψυχής.

Όλα γενικά τα πάθη αναπτύσσονται στην ψυχή μας, όταν τους δείχνουμε συγκατάβαση. Η συγκατάβαση, όταν επαναληφθεί πολλές φορές, δημιουργεί συνήθεια. Και η συνήθεια κάνει το πάθος ισχυρό κυρίαρχο μας. Γι’ αυτό ο άββάς Ισαάκ ο Σύρος είπε: «Να φοβάσαι τις κακές συνήθειες περισσότερο από τους εχθρούς», δηλαδή τους δαίμονες.

Αν, μόλις εμφανιστεί μέσα μας αμαρτωλή επιθυμία, την αρνηθούμε, στην επόμενη εμφάνισή της θα είναι πιό αδύναμη, ώσπου τελικά θα σβήσει. Αν, όμως, την ικανοποιήσουμε, θα επιστρέψει λίγο αργότερα με μεγαλύτερη δύναμη. Και όσο την ικανοποιούμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη εξουσία αποκτά πάνω στην προαίρεση μας, αιχμαλωτίζοντας την σιγά-σιγά, ώσπου τελικά γεννά τη συνήθεια

Τα αμαρτήματα που διαπράττουμε από συνήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, μας φαίνονται ελαφριά. Το καινούργιο αμάρτημα το φοβάται η ψυχή και δεν αποφασίζει σύντομα να το διαπράξει.

Τα πάθη είναι συνήθειες κακές, οι αρετές είναι συνήθειες καλές. Εδώ, βέβαια εννοούμε τα πάθη και τις αρετές που έγιναν συνήθειες στον άνθρωπο με τη διαγωγή του, με τον τρόπο της ζωής του. Γιατί υπάρχουν πάθη και αρετές που αποτελούν έμφυτες ιδιότητες του ανθρώπου, ιδιότητες με τις οποίες αυτός γεννιέται.

Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να είναι όσο το δυνατό περισσότερο ελεύθερος από κακές συνήθειες, οι οποίες τον εμποδίζουν να πλησιάσει το Χριστό. Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει όχι μόνο από τις αμαρτωλές συνήθειες να απομακρύνεται, αλλά και απ’ όλες όσες οδηγούν άμεσα ή έμμεσα στην αμαρτία, όπως είναι, για παράδειγμα, η τρυφή, η μαλθακότητα, ο περισπασμός.

Καμιά φορά μια ασήμαντη συνήθεια μας δένει τα πόδια και μας κρατά στη γη, ενώ θα μπορούσαμε να ήμασταν στον ουρανό!

Νέε μου! Σου επαναλαμβάνω τη σωτήρια συμβουλή: Όσο βρίσκεσαι ακόμα μέσα στην πνευματική ελευθερία, φεύγε μακριά από τις κακές συνήθειες σαν από δεσμά και φυλακή. Απόκτησε καλές συνήθειες, με τις οποίες διατηρείται, υποστηρίζεται και σφραγίζεται η πνευματική ελευθερία.

Εσύ, πάλι, που σε ώριμη ηλικία αποφάσισες να υπηρετήσεις τον Χριστό και, δυστυχώς, έχεις ήδη αποκτήσει πολλές αμαρτωλές συνήθειες ή έχεις, έστω, εθιστεί στη μαλθακή ζωή και γι’ αυτό η ψυχή σου είναι εξασθενημένη, εσύ, λοιπόν, πρέπει με ανδρεία να μπεις στον αγώνα εναντίον των συνηθειών σου. Με τη βοήθεια του Θεού θα τις αποβάλεις.

Η αποφασιστική προαίρεση, ενισχυμένη από τη χάρη του Χριστού, μπορεί να νικήσει και τις πιό ισχυρές συνήθειες.

Στην αρχή η συνήθεια αντιστέκεται σθεναρά σ’ εκείνον που θα θελήσει ν’ αποτινάξει τον ζυγό της, και φαίνεται ανίκητη. Με τον καιρό, όμως, όσο την πολεμάς, κι αν δεν υποτάσσεται, πάντως εξασθενίζει, ώσπου τελικά νικιέται,

Αν στη διάρκεια του πολέμου συμβεί καμιά φορά, για οποιονδήποτε λόγο, να νικηθείς, μην ταραχθείς και μην απελπιστείς. Ρίξου πάλι στη μάχη!

Ο σκληρός αγώνας του ανθρώπου εναντίον των κακών του συνηθειών λογαριάζεται για μαρτύριο. Και ο νικητής σ’ αυτόν τον αγώνα στεφανώνεται με το στεφάνι των ομολογητών του Χριστού και του νόμου Του.

Ο πολυέλεος και παντοδύναμος Κύριος μας δέχεται όλους, όταν τον πλησιάζουμε. Απλώνει το χέρι του για να μάς κρατήσει, όταν από αδυναμία κινδυνεύουμε να πέσουμε. Γι’ αυτό, κι αν ακόμα ήσουν ολόκληρος μέσα στις κακές συνήθειες, κι αν ακόμα ήσουν σφιχτά αλυσοδεμένος από τα πάθη, μην απελπίζεσαι! Μπορείς ν’ αποκτήσεις την ελευθερία σου! Ξεκίνησε τον αόρατο πόλεμο, αγωνίσου γενναία χωρίς διαλείμματα και υπόμεινε με ταπείνωση τις ήττες σου. Με τις ήττες διαπιστώνουμε εμπειρικά πόσο αδύναμοι είμαστε. Αυτή ή διαπίστωση μάς φέρνει πιό κοντά στο Θεό και μάς κρατά σταθερά κοντά σ’ εκείνον, τον μόνο που μπορεί να νικήσει την αμαρτία σ’ όσους ειλικρινά επιθυμούν να τη δουν νικημένη μέσα τους. Αμήν.

πηγή: Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, «Ασκητικές εμπειρίες», τ. Β΄. Ι.Μ.Παρακλήτου

www.pemptousia.com

Ἡ προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος


Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης:

* * *

Μή τό κάνεις καλέ μου ἄνθρωπε, τέτοιο λάθος! Γιατί, ἄν τό κάνεις, τόν ἑαυτό σου ζημιώνεις!

Κάθε ἄνθρωπος, τό ξέρουμε, ἔχει δικαίωμα, νά κάνει προσευχή καί στό σπίτι του. Ναί, ἔτσι εἶναι! Ὅμως ποτέ κανένας δέν κάνει στό σπίτι του προσευχή, σάν ἐκείνη πού κάνει στήν Ἐκκλησία!

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού κάνει τήν προσευχή στήν Ἐκκλησία, νά εἶναι ἡ πιό καλή;

Ἐκεῖ, στήν Ἐκκλησία, εἶναι καί οἱ πατέρες μας, οἱ ἱερεῖς! Καί πλῆθος κόσμου! Καί ὅλοι μαζί, μέ μιά καρδιά καί μιά φωνή, μιλᾶμε στόν ἐπουράνιο Πατέρα μας!

Μή σοῦ περνάει λοιπόν ἡ ἰδέα, ὅτι, ἄν κάθεσαι στό σπιτάκι σου καί κάνεις ἐκεῖ τήν προσευχή σου, μέ τό δικό σου τρόπο, θά σέ ἀκούσει ὁ Κύριος καλύτερα!

Λάθος κάνεις. Μεγάλο λάθος. Ὁ Θεός θέλει, ὅλοι ἐμεῖς σάν ἀδέλφια‐σάν παιδιά Του, νά κάνουμε τήν προσευχή μας ὅλοι μαζί!...

Μᾶς δίδαξε νά λέμε «Πάτερ ἡμῶν», «πατέρα ὅλων μας».

* * *

Καί, τελικά, τί κάνουμε στήν Ἐκκλησία; Νά. Ἁπλά παρακολουθοῦμε τά λόγια τῶν ἱερέων. Καί τά ἐπαναλαμβάνουμε σάν δικά μας.

Ψάχνεις νά βρεῖς, τί εἶναι ἐκεῖνο πού κάνει τήν προσευχή στήν ἐκκλησία, νά εἶναι καλύτερη;

Πολλά!...

Καί συγκεκριμένα: Στήν Ἐκκλησία εἴμαστε πολλοί. Καί ὅλοι μαζί ἔχουμε τά ἴδια στό νοῦ (στό μυαλό μας) καί τά ἴδια στό στόμα. Στήν Ἐκκλησία εἴμαστε ὅλοι δεμένοι μέ τήν ἀγάπη, ὅλοι ἕνα. Καί τό πιό μεγάλο καί πιό σημαντικό: Στήν Ἐκκλησία ἔχουμε μαζί μας τούς ἱερεῖς μας· πού προσεύχονται μαζί μας· καί μᾶς εὐλογοῦν.

Καί γιατί προεξάρχουν, στίς προσευχές μας, στήν Ἐκκλησία, οἱ ἱερεῖς;

Θέλεις νά τό ἀκούσεις; Ἄκουσέ το.

Οἱ προσευχές τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων εἶναι προσευχές ἀδύνατες καί ἰσχνές! Ὅταν ὅμως αὐτοί οἱ ἄνθρωποι οἱ ἁπλοῖ, παρακολουθοῦν τίς προσευχές τῶν ἱερέων, τότε οἱ προσευχές τους παίρνουν τέτοια δύναμη, πού ἀνεβαίνουν στόν οὐρανό!

Τί εἶπες; Πότε οἱ προσευχές μας ἀνεβαίνουν στόν οὐρανό;

Ὅταν προσευχή μας κάνουμε τά λόγια τῶν ἱερέων καί τῆς ἱερῆς ἀκολουθίας.

Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη προσευχή.

(Ἀπό τήν ὁμιλία του: Περί ἀκαταλήπτου Λόγος Γ’, P.G. 48, σ. 725)

* * *

Μέ λόγια πιό ἁπλά:

Ὁ μεγάλος ἅγιος διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς λέγει, ὅτι ἡ πιό καλή προσευχή, γίνεται στήν Ἐκκλησία· καί μάλιστα τότε πού ὁ κάθε πιστός ἑνώνει τήν προσευχή του μέ τήν προσευχή τῶν ἱερέων.




www.agiazoni.gr

Διαβήτης και διατροφή: η κατάρριψη των μύθων

Γράφει η ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗ, Msc στην κλινική διατροφή, διαιτολόγος - διατροφολόγος, επιστημονική συνεργάτρια στη Γαστρεντερολογική κλινική στο Νοσοκ. Νίκαιας και στο Ελληνικό Ινστιτούτο Διατροφής www.astamataki.gr

Οι μύθοι βρίσκονται παντού και μπορούν να δυσκολεύουν κατά κάποιο τρόπο τη ζωή μας. Ειδικά στο θέμα «διαβήτης και διατροφή», υπάρχουν πολλοί μύθοι που πρέπει να καταρριφθούν γιατί δημιουργούν στον ασθενή την αίσθηση της στέρησης και του περιορισμού επιλογής τροφών.

Μύθος: Η μεγάλη κατανάλωση ζάχαρης προκαλεί διαβήτη.

Αλήθεια: Η υψηλή κατανάλωση ζάχαρης δεν προκαλεί την εμφάνιση διαβήτη. Ο διαβήτης τύπου 1 οφείλεται κυρίως σε γενετικούς παράγοντες, ενώ ο διαβήτης τύπου 2 οφείλεται σε γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Ενας υπέρβαρος ή παχύσαρκος άνθρωπος έχει αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Η αύξηση του βάρους προέρχεται από αυξημένη πρόσληψη θερμίδων ανεξάρτητα όμως από το αν προέρχονται από τη ζάχαρη ή από λίπος.

Μύθος: Μπορώ να ρυθμίσω τη φαρμακευτική μου αγωγή, για να φάω ό,τι θέλω.

Αλήθεια: Αν λαμβάνετε ινσουλίνη, θα έχετε εκπαιδευτεί για το πόσες μονάδες θα πρέπει να πάρετε σύμφωνα με το είδος και την ποσότητα της τροφής που καταναλώνετε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορείτε να κάνετε καταχρήσεις στη διατροφή σας επειδή μπορείτε να το αντισταθμίσετε με την ινσουλίνη.

Αν λαμβάνετε άλλο είδος φαρμάκου, μην προσπαθήσετε να αλλάξετε τη δοσολογία του φαρμάκου για να καταναλώσετε αυτό που επιθυμείτε, εκτός κι αν έχετε συνεννοηθεί με το γιατρό σας.

Μύθος: Οσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καταναλώνουν αμυλούχες τροφές όπως ψωμί, πατάτες, ζυμαρικά.

Αλήθεια: Οι αμυλούχες τροφές αποτελούν μέρος μιας σωστής και ισορροπημένης διατροφής. Αυτό που είναι πιο σημαντικό από όλα είναι το μέγεθος της μερίδας. Το ψωμί ολικής άλεσης, τα δημητριακά ολικής άλεσης, τα ζυμαρικά, το ρύζι και τα αμυλούχα λαχανικά όπως οι πατάτες, τα μπιζέλια και το καλαμπόκι μπορούν να συμπεριλαμβάνονται στα κυρίως γεύματα ή στα ενδιάμεσα. Μάθετε πόσους υδατάνθρακες περιέχουν οι τροφές που σας ενδιαφέρουν και μετά κατανείμετέ τους μέσα στην ημέρα, έτσι ώστε να διατηρούνται τα επίπεδα της γλυκόζης σταθερά. Αυτό που πρέπει να προσέξετε είναι η ποσότητα, καθώς και το να επιλέγετε προϊόντα ολικής άλεσης.

Μύθος: Μια διατροφή πλούσια σε πρωτεΐνες είναι ό,τι καλύτερο για ανθρώπους με διαβήτη.

Αλήθεια: Οι άνθρωποι με διαβήτη τύπου 2 θα πρέπει να ακολουθούν μια διατροφή με την ίδια σύσταση σε θρεπτικά συστατικά όπως και οι υγιείς άνθρωποι, δηλαδή όσον αφορά τις πρωτεΐνες θα πρέπει η πρόσληψή τους να καλύπτει το 15-20% των ημερήσιων ενεργειακών αναγκών του ανθρώπου. Οι καλύτερες πηγές πρωτεΐνης είναι τα άπαχα κρέατα, τα πουλερικά, το ψάρι, τα άπαχα γαλακτοκομικά προϊόντα. Ειδικά οι ασθενείς με συνυπάρχουσα νεφρική νόσο θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί καθώς δίαιτες πλούσιες σε πρωτεΐνη μπορούν να επιβαρύνουν τη νεφρική λειτουργία.

Μύθος: Οι διαβητικοί δεν μπορούν να φάνε γλυκά φρούτα όπως οι μπανάνες ή τα σταφύλια.

Αλήθεια: Υπάρχει η άποψη ότι αν κάποιος έχει διαβήτη, δεν μπορεί να καταναλώσει γλυκά φρούτα, όπως για παράδειγμα μια μπανάνα. Αυτή η άποψη δεν ισχύει, ο ασθενής μπορεί να καταναλώσει όποιο φρούτο επιθυμεί αρκεί να είναι προσεκτικός με το μέγεθος της μερίδας. Αν για παράδειγμα καταναλώσει δύο φέτες καρπούζι, τότε σαφώς η αύξηση της γλυκόζης στο αίμα θα είναι μεγαλύτερη από το αν κατανάλωνε ένα μήλο. Γενικότερα, τα φρούτα είναι μια πολύ καλή επιλογή, καθώς αποδίδουν λίγες θερμίδες, δεν περιέχουν λίπος και είναι πλούσια σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.

Μύθος: Τα «διαβητικά» τρόφιμα απευθύνονται στους διαβητικούς, γι' αυτό μπορούμε να τα καταναλώνουμε άφοβα.

Αλήθεια: Τα τρόφιμα για διαβητικούς είναι τρόφιμα στα οποία έχει αντικατασταθεί η ζάχαρη από άλλα γλυκαντικά, όπως η φρουκτόζη ή προϊόντα όπως τα μακαρόνια που έχει μειωθεί η περιεκτικότητά τους σε υδατάνθρακες και έχει αυξηθεί σε πρωτεΐνες. Οι μελέτες δείχνουν ότι ο σημαντικός περιορισμός των υδατανθράκων σ' ένα πρόγραμμα διατροφής, καθώς και ο πλήρης αποκλεισμός της ζάχαρης δεν βοηθούν στην καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου. Ενα διαβητικό άτομο μπορεί να καταναλώνει οποιοδήποτε τρόφιμο, ακόμη και γλυκά, όταν οι θερμίδες και οι υδατάνθρακες που περιέχονται σ' αυτό έχουν υπολογιστεί από τον ειδικό που εκπονεί ένα διαιτολόγιο. Επίσης, κάποια προϊόντα για διαβητικούς είναι πλούσια σε θερμίδες και λίπος και αν αυτό συνδυαστεί με τη λαθεμένη εντύπωση που προκαλείται στους διαβητικούς ότι ένα τέτοιο προϊόν, αφού είναι ειδικό, μπορεί να καταναλωθεί σε μεγαλύτερες ποσότητες, τότε έχουμε προβλήματα απορρύθμισης του σακχάρου, καθώς και κινδύνους ανάπτυξης παχυσαρκίας.

www.enet.gr

ΕΝΤΟΝΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Αλλαγή των όρων του πολιτικού παιχνιδιού σηματοδοτεί η κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ και η επιλογή του Λ. Παπαδήμου στη θέση του πρωθυπουργού. Η αριστερά, που ήδη κατέγραφε ποσοστά τα οποία αθροιστικά φθάνουν το 30%, πλέον μένει μόνη στο χώρο της αντιπολίτευσης, ενώ στο εσωτερικό των δύο κομμάτων εξουσίας έχει ξεσπάσει πόλεμος που αποτελεί πρόσθετο εμπόδιο στην ανάκαμψή τους.

Αν και είναι νωρίς να προδιαγράψει κάποιος την έκταση και το βάθος των μεταβολών, πολιτικοί και αναλυτές προβλέπουν αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στα επόμενα 1-2 χρόνια. Εκτιμούν δε ότι αυτή τη φορά είναι εντελώς διαφορετικό το πλαίσιο αναφοράς, αφού είναι έντονη η κοινωνική δυσαρέσκεια που αποτελεί την εύφλεκτη ύλη για την κατεδάφιση των σημερινών πολιτικών σταθερών.

Επίσης, η απαίτηση της Ε.Ε. για κυβερνητικές συνεργασίες, προκειμένου να έχουν ευρεία στήριξη τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί, με βάση δηλώσεις οι οποίες έχουν γίνει κατά καιρούς από κοινοτικούς αξιωματούχους, δεν εξαντλείται στη θητεία της κυβέρνησης συνεργασίας που ορκίστηκε την Παρασκευή, αλλά αποτελεί πρόβα για συμμαχικό σχήμα και μετά τις εκλογές. Συζητήσεις άρχισαν να γίνονται και για τον ρόλο του Λ. Παπαδήμου, όταν εκπνεύσει η πρωθυπουργική θητεία του. Θα επιστρέψει στον τραπεζικό χώρο ή θα διεκδικήσει ρόλο στο πολιτικό σκηνικό κι από ποια θέση; Και όλα αυτά, ενώ ήδη έχει αρχίσει το πριόνισμα της νέας κυβέρνησης, από τους ίδιους τους εταίρους, και ενώ και οι δύο πόλοι του δικομματισμού, όπως έδειξαν και με την επιλογή Πετσάλνικου, θα δώσουν σκληρή μάχη για τη συντήρησή τους.

«Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν το τέλος ενός κύκλου και κάνουν φανερή την εξάντληση κάθε πολιτικής δυνατότητας του φεουδαρχικού μορφώματος εξουσίας, που είναι στην ουσία το πολιτικό μας σύστημα. Αυτό που θα ακολουθήσει, και βρίσκεται νομίζω σε εξέλιξη ήδη, είναι η εσωτερική αμφισβήτηση στα μεγάλα κόμματα σε μια κατεύθυνση αναζήτησης νέων σχηματισμών πολιτικής έκφρασης. Αναπόφευκτα, μάλλον μετά τις εκλογές, θα προκύψουν νέα πολιτικά σχήματα. Στις εκλογές που έρχονται θα ενισχυθούν σημαντικά οι λεγόμενοι μικροί», εκτιμά ο πολιτικός επιστήμονας Λ. Κουσούλης. «Η αρχή των αλλαγών θα γίνει από το ΠΑΣΟΚ» επισημαίνει ο Δ. Μαύρος της MRB. Ηδη έχει ξεκινήσει η μάχη διαδοχής του Γ. Παπανδρέου και η κατάσταση θα ξεκαθαρίσει οριστικά μετά τις εκλογές. «Η κατάρρευση του ενός από τους δύο πόλους του δικομματικού συστήματος έχει ξεκινήσει και δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον άλλο πόλο. Με όλους τους τρόπους ο κόσμος ζητάει ανασύνθεση», συνεχίζει ο κ. Μαύρος. Ηδη στη Ν.Δ. βρίσκονται σε αναζήτηση νέας στρατηγικής μετά την εγκατάλειψη του αντιμνημονιακού μετώπου, με τον Α. Σαμαρά να κινδυνεύει ,με τις προσπάθειες ισορροπιών, να έχει ανοιχτό μέτωπο και με τη λαϊκή δεξιά και με τους κεντρώους.

«Σε 1-2 χρόνια πιθανόν να έχουμε μπει σε φάση διαρκών αλλαγών. Με τη λύση που δόθηκε μπορεί να ηρεμήσουν προσωρινά τα πράγματα, αλλά η πολιτική που θα ακολουθηθεί θα κινείται στο ίδιο πλαίσιο. Αυτό που έφερε την κατάσταση ώς εδώ είναι η απονομιμοποίηση της πολιτικής Παπανδρέου» τονίζει ο Χρ. Βερναρδάκης της VPRC. Ωστόσο, πολλοί είναι συγκρατημένοι για το πώς θα κινηθούν τα πράγματα. «Ο προβληματισμός και οι προβλέψεις για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού υπήρχε και το 1990 στη διάρκεια της οικουμενικής κυβέρνησης, όμως το δικομματικό σύστημα διατηρήθηκε», τονίζει το στέλεχος του ΣΥΝ Γ. Δραγασάκης, ο οποίος σημειώνει ωστόσο ότι αυτή τη φορά έχουν αλλάξει τα δεδομένα, με πιο έντονη δυσαρέσκεια και πιο σημαντική ενίσχυση της αριστεράς. Οτι βρισκόμαστε σε διαδικασία ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού πιστεύει και ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Γερ. Μοσχονάς. «Εχουμε μπει σε νέο πεδίο. Οι πιθανότητες νέων σχημάτων είναι πολύ μεγάλες, όχι αναγκαστικά αύριο το πρωί. Μπαίνουμε σε περίοδο κυβερνητικών συνεργασιών λόγω εξασθένισης βασικών συνιστωσών του πολιτικού συστήματος. Τα μεγάλα κόμματα θα δυσκολευτούν πολύ να προσεγγίσουν τα ποσοστά αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές» αναφέρει.

Μπορεί στην ανασύνθεση του σκηνικού να παίξει ρόλο ο ίδιος ο Λ. Παπαδήμος; Πρόσωπα που συνομιλούν με τον πρωθυπουργό τονίζουν με έμφαση ότι δεν έχει καμία πρόθεση να ηγηθεί κόμματος. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να κινηθεί πριν από τις εκλογές. Μετά; «Εχει να διαχειριστεί δύσκολα προβλήματα. Ακόμη και αν τα έχει χειριστεί καλά, είναι πολύ κρίσιμο ζήτημα το πώς θα το μετατρέψει σε πολιτικό κεφάλαιο, σε βάρος εκείνων οι οποίοι τον ανέδειξαν στην πρωθυπουργία», λέει ο Γερ. Μοσχονάς. Οι οποιες αλλαγές δεν θα είναι εύκολες. «Οι παραδοσιακές δομές θα αντιδράσουν», τονίζει ο Χρ. Βερναρδάκης. «Ο πολιτικός έλεγχος θα χαθεί πολλές φορές. Πολλοί ηγέτες θα καούν. Πολλά κόμματα θα ηττηθούν», επισημαίνει ο κ. Μοσχονάς.

«Η πολιτική που θα ακολουθήσει ο Λ. Παπαδήμος θα επιτείνει την κρίση του δικομματισμού. Ο Α. Σαμαράς εγκλωβίστηκε και δεν είναι εύκολο να απεγκλωβιστεί. Στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής ο Λ. Παπαδήμος είναι πιο επαρκής», επισημαίνει ο Χρ. Βερναρδάκης, προσθέτοντας όμως ότι θα κριθεί σε βάθος χρόνου αν θα δημιουργηθούν οι συνθήκες για τη σύσταση κόμματος από στελέχη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που συμφωνούν στη «γραμμή Παπαδήμου». Οι κινήσεις «πράσινων» και «γαλάζιων» βουλευτών για κυβέρνηση συνεργασίας και για την αποτροπή της επιλογής Πετσάλνικου δείχνει πρώτη φορά ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο πλευρές, ασχέτως αν καταλήξει κάπου ή όχι. Κάποιοι βλέπουν τον προάγγελο δημιουργίας ενός «ευρωπαϊκού, κεντρώου, εκσυγχρονιστικού σχήματος» που θα ενώσει δυνάμεις από όλους τους χώρους, αφήνοντας τη Ν.Δ. με τη λαϊκή δεξιά και το ΠΑΣΟΚ με τους «παραδοσιακούς».

Από όλες τις πλευρές σημειώνεται, με διαφορετικό τρόπο, ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα καθοριστούν από τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες θα χειροτερέψουν. «Πρόκειται για μαύρο μέτωπο. Ο πιο αδύναμος και ο πιο χρήσιμος κρίκος είναι η ελληνική κυβέρνηση και οι Ηρακλείς της (Σαμαράς, Καρατζαφέρης και Σία) για ξεπέρασμα της πρώτης γιγάντιας καπιταλιστικής κρίσης του 21ου αιώνα. Σ' αυτό το διάστημα βγήκαν πολλά λεφτά που δεν θα δει ποτέ ο λαός. Λυπάμαι που θα χρησιμοποιήσω μια ποδοσφαιρική ρήση, αλλά πλέον όχι μόνο οι έλληνες εργαζόμενοι αλλά και οι Ευρωπαίοι, είμαστε και οφείλουμε να είμαστε με τα μυαλά στα κάγκελα», δηλώνει η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, η οποία πιστεύει ότι πολύ σύντομα θα φανεί στον καθένα το αληθινό πρόσωπο της νέας κυβέρνησης. «Δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί και τότε θα δούμε πόσο "ήσυχος ακαδημαϊκός" θα αποδειχθεί ο κ. Παπαδήμος» τονίζει.

Ο Γ. Δραγασάκης επισημαίνει ότι «μπορεί να έχει επιτευχθεί πολιτική διεύρυνση του μπλοκ του μνημονίου, αλλά με μεγάλη συρρίκνωση της κοινωνικής βάσης» και προβλέπει αύξηση της δυσαρέσκειας και ενίσχυση της αριστεράς, αφού «η πολιτική που θα υλοποιηθεί θα έχει αυξημένο κόστος για τη χώρα».

«Η πολιτική συνθήκη (δηλαδή η πολιτική στήριξη ή τουλάχιστον μη απόρριψη) των πολιτικών των διάφορων μνημονίων δεν υπάρχει πια στην κοινωνία. Χωρίς την πολιτική συνθήκη, η οικονομική στρατηγική δεν λειτουργεί, κι αυτό θα οξύνει την πολιτική κρίση», σημειώνει ο Γερ. Μοσχονάς.

www.enet.gr

Οι εκκλησιαζόμενοι είναι πιο αισιόδοξοι και γενικά πιο υγιείς

Οι άνθρωποι που πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία και γενικά ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας, έχουν γενικά μεγαλύτερη αισιοδοξία και κινδυνεύουν λιγότερο από κατάθλιψη, σε σχέση με όσους δεν θρησκεύονται, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες έρευνες, οι οποίες επίσης έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η συμμετοχή στα εκκλησιαστικά και γενικότερα στα θρησκευτικά δρώμενα προάγει τόσο την ψυχολογική, όσο και τη σωματική υγεία, αυξάνοντας το προσδόκιμο ζωής.

Αυτό συμβαίνει, πιθανότατα, επειδή η θρησκεία έχει την ικανότητα να μειώνει το άγχος της καθημερινότητας, να δίνει νόημα στη ζωή και να καταστέλλει τις βλαβερές συνήθειες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή κλινικής ψυχολογίας Ελιέζερ Σναλ του πανεπιστημίου Γεσίβα της Νέας Υόρκης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό για θέματα θρησκείας και υγείας «Journal of Religion and Health», σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, διαπίστωσαν ότι όσοι πηγαίνουν στην εκκλησία ή σε άλλο λατρευτικό χώρο της δικής τους θρησκείας (τζαμί, συναγωγή κ.α.) πάνω από μία φορά την εβδομάδα, ήταν 56% πιθανότερο να βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο στην κλίμακα της αισιοδοξίας, σε σχέση με όσους αδιαφορούν για τις λατρευτικές και θρησκευτικές τελετουργίες.

Επίσης οι πιο τακτικά θρησκευόμενοι ήταν κατά 22% λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν κατάθλιψη. Πάντως οι ερευνητές διευκρίνισαν πως δεν συνεπάγεται ότι επειδή κάποιος θα αρχίσει να πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, κατ' ανάγκη η ζωή του θα γίνει «φωτεινή».

«Υπάρχει μεν συσχέτιση, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει και σχέση αιτιότητας», δήλωσε ο Σναλ. «Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι γενικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι είναι αυτοί που έλκονται από τη θρησκεία.

Δεν είναι ανάγκη ότι κάποιος που πηγαίνει στην λειτουργία της εκκλησίας, θα γίνει οπωσδήποτε πιο αισιόδοξος, υπάρχει μόνο η πιθανότητα να συμβεί αυτό».

Από την άλλη, οι ερευνητές διευκρίνισαν ότι η έρευνά τους εστιάστηκε σε ηλικιωμένες γυναίκες, οπότε μπορεί να μην ισχύει το ίδιο για τους άνδρες ή γενικά για τους νεότερους ανθρώπους. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι πιο προχωρημένης ηλικίας γυναίκες που εμπλέκονται στα εκκλησιαστικά πράγματα, έχουν να κερδίσουν τα περισσότερα οφέλη από αυτή τη δραστηριότητά τους.

Μία προηγούμενη μελέτη, επίσης του Σναλ και με την ίδια ομάδα γυναικών, το 2008, είχε βρει ότι όσες εκκλησιάζονταν τακτικά, είχαν μειωμένο κατά 20% κίνδυνο θανάτου μέσα στην επόμενη οκταετία.

Στις δύο μελέτες, την παλαιότερη και την πρόσφατη, συμμετείχαν σχεδόν 93.000 γυναίκες ηλικίας 50 - 79 ετών στις ΗΠΑ, εκ των οποίων το 14% πήγαιναν στην εκκλησία πάνω από μία φορά την εβδομάδα, το 30% μία φορά κατά μέσο όρο, το 21% λιγότερο από μία φορά εβδομαδιαίως και το 34% καθόλου ή σχεδόν καθόλου.

Οι ερευνητές δεν διαπίστωσαν να υπάρχει σχέση αναλογίας ανάμεσα στη συχνότητα επισκέψεων στην εκκλησία και στο βαθμό ψυχικής υγείας, δηλαδή δεν φαίνεται ότι, όσο αυξάνεται η «δοσολογία» της θρησκείας, τόσο αναλογικά βελτιώνεται και η ψυχική διάθεση του εκκλησιαζόμενου.

Το πιθανότερο είναι, κατά τον Σναλ, ότι η τακτική συμμετοχή στα δρώμενα της θρησκείας αρκεί να ενθαρρύνει μια θετική στάση ζωής και μία μεγαλύτερη ηρεμία, ενώ υπάρχουν θετικές επιπτώσεις και στη σωματική υγεία, καθώς όσοι θρησκεύονται τακτικά, τείνουν να καπνίζουν και να πίνουν λιγότερο, να πηγαίνουν πιο συχνά σε γιατρούς και γενικά να ακολουθούν ένα πιο υγιεινό στύλ ζωής.

www.romfea.gr