Ο άγιος Αθανάσιος από τα πρώτα χρόνια που ανέβηκε στο θρόνο της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο είχε την έχθρα των αρχόντων εξαιτίας ότι ήταν σφοδρός πολέμιος του Αρείου. Έτσι το 340 ο Άγιος εξορίζεται για πρώτη φορά από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Και μεταβαίνει στη Ρώμη. Επίσκοπος εδώ ήταν τότε ο Ιούλιος. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τότε η Εκκλησία της Ρώμης ήταν ενωμένη με την όλη άλλη Εκκλησία. Δεν υπήρχε ακόμα το σχίσμα. Είχε τότε η Ρώμη τιμητικό προβάδισμα γιατί ήταν η πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους. Ύστερα, τότε δεν υπήρχε το πρωτείο, το αλάθητο, το Φιλιόκβε και οι άλλες αξιώσεις του πάπα. Οι πάπες ήταν όπως όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι ιεράρχες.
Δέχθηκαν λοιπόν τον Αθανάσιο μα φιλοφρονήσεις ουκ ολίγες Ο πάπας Ιούλιος συνεκάλεσε σύνοδο το 341 και ανεγνώρισε τον Αθανάσιο, ως τον κανονικό επίσκοπο της Αλεξανδρείας. Τον κήρυξε αθώο από όλες τις κατηγορίες. Ο εξόριστος Πατριάρχης έφερε στη Ρώμη τις ιδέες του μοναχισμού και ιδρύθηκαν τότε τα πρώτα μοναστήρια κατά το ανατολικό πρότυπο.
Το 334 πηγαίνει o Αθανάσιος στην Βουλγαρία να συγκαλέσει σύνοδο επισκόπων με σκοπό την αθώωση του ,είναι η Σύνοδος της Σαρδικής. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Βουλγαρία και έχοντας σφοδρό πόθο για την διάσωση του μοναχικού βίου κτίζει μοναστήρι στο χωριό Zlatna Livada. .Όμως εξαιτίας της ακόρεστης δίψας για νοερά προσευχή και ενασχόληση με τα Θεία εντρυφήματα βρίσκει μια ασκητική σπηλιά και εγκαθίστανται εντός της, ώστε και την τελειότερη ζωή να διδάξει προς τους ανθρώπους ,αλλά και ο ίδιος να μην βλαφτεί από την συναναστροφή με τους ανθρώπους. Παράλληλα μας διδάσκει ότι η ενατένηση προς τα Άνω και η ενασχόληση με τα θεία δόγματα απαιτεί άνθρωπο που έχει αποσπαστεί κυριολεκτικά από τα επίγεια και έχει αναλωθεί προς τα Ουράνια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου