Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Η μακαριστή Γερόντισσα Βρυαίνη, Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Παναγίας Βοηθείας Χίου

Εγεννήθηκε στη Μ. Ασία (Καράβουρνα) στο τέλος της δεκαετίας, του 1910. Το όνομά της ήταν Νίκη. Ενωρίς έχασε τον πατέρα της, Μετά τους πρώτους διωγμούς ήλθε ορφανή πλέον περί το 1925 στη Χίο.
Εφοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο. Ήταν επιμελής και άριστη μαθήτρια, αλλά δεν το ετελείωσε˙ εφοίτησε μέχρι και την πέμπτη τάξι˙ αφωσιώθηκε στην Παναγία μας.
Εγνώρισε τον Γέροντα, ο οποίος επροστάτευσε την οικογένειά της, έγινε μοναχή κατά τη δεκαετία του 1930. Εξελέγη ηγουμένη τον Δεκέμβριο του 1986.
Εκοιμήθη τη 10η Φεβρουαρίου 2005.
Ήταν φύσις καλλιτεχνική˙ είχε το τάλαντο της ζωγραφικής και της καλλιγραφίας και ήταν διευθύντρια του «Πολυτεχνείου της Μονής».
Συνέγραψε:
1. Ο Γέροντας, Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κ. Βαγιάνος (1963/1970/19982).
2. Οι Λόγοι του Γέροντος.
3. Ακολουθία του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ανθίμου του Χίου (1993).
4. Κανών Παρακλητικός και Οίκοι του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ανθίμου της Χίου του θαυματουργού (2000).
5. Στοχασμοί – Ευχές – Προτροπές.
Στο διοικητικό της έργο εντάσσονται:
1. Η προσπάθεια αναγορεύσεως του Γέροντος ως Αγίου (1993)
2. Η ανέγερσις του ναου του Αγίου Ανθίμου στα πατρικά του κτήματα (1992)
Ήταν σκεύος εκλογής του Γέροντος
Ως ηγουμένη ήταν εντυπωσιακά προσιτή, φιλική, καταδεκτική, απλή. Η ταπεινοφροσύνη της αξιοθαύμαστη. Στις μοναχές στοργική και γλυκύτατη μητέρα, χαρούμενη, πρόθυμη πάντοτε να βοηθήση, να συμπαρασταθή, να ενισχύση, να συμμερισθή τον πόνο των μοναχών και των προσκυνητών.
Ήταν μία όασις μέσα στη Μονή.
Ο Θεός την έχει ήδη αναπαύσει εν σκηναίς των δικαίων του και εκεί δέεται υπέρ της σωτηρίας πάντων ημών.
Αντώνιος Ν. Χαροκόπος
Πηγή: Αγίου Ανθίμου της Χίου, Διδαχές Πνευματικές – Άρτος Ζωής, Επιμέλεια: Αντωνίου Ν. Χαροκόπου, τόμος Τρίτος, Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Χίου, Αθήναι 2007


www.pemptousia.gr

Τί να το κάνω το δεξί ή το αριστερό χέρι, αν δεν κάνει σταυρό

Γέροντας Παΐσιος

Στὰ θέματα τῆς Πατρίδος δὲν ἤθελε οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶναι ἀδιάφοροι. Πολὺ λυπόταν ποὺ ἔβλεπε πνευματικοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιζητοῦν νὰ βολευθοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρωνται γιὰ τὴν πατρίδα. Ὁ καημός του καὶ ἡ ἀπορία τοῦ ἦταν πὼς οἱ ὑπεύθυνοι δὲν ἀντιλαμβάνονται ποὺ ὁδηγούμαστε. Ὁ ἴδιος ἀπὸ παλαιὰ διέβλεπε τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ ἀνησυχοῦσε, ἀλλὰ δὲν διέσπειρε τὶς ἀνησυχίες του στὸν κόσμο. Ἔλεγε: «Ἀπό το κακὸ ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα θὰ βγεῖ μεγάλο καλό».


Λυπόταν γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάπτωση τῶν πολιτῶν. Μιλοῦσε αὐστηρὰ γιὰ αὐτοὺς ποὺ ψήφιζαν ἀντιχριστιανικοὺς νόμους. Λυπήθηκε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς γλώσσας καὶ εἶπε: «Ἡ ἑπόμενη γενεὰ θὰ φέρει Γερμανοὺς νὰ μᾶς μάθουν τὴν γλώσσα μας, καὶ τὰ παιδιά μας θὰ μᾶς φτύνουν». Ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του: «Αὐτοὶ ποὺ κατάργησαν τὰ Ἀρχαία πάλι θὰ τὰ ξαναφέρουν».
Πέρα ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας, ὑπῆρχε τότε ὅπως καὶ σήμερα, ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη προβολῆς ἑνὸς ἰδανικοῦ προτύπου πρὸς μίμηση γιὰ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὑποβοήθηση τοῦ λαοῦ νὰ ἀποκτήση ὀρθὰ πολιτικὰ κριτήρια στὴν ἐπιλογὴ τῶν κυβερνητῶν τοῦ Ἔθνους μας.
Κάποιος Πρωθυπουργός, τοῦ ὁποίου κατέκρινε δημοσίως ἐνέργειες ἐπιζήμιες γιὰ τὸ Ἔθνος καὶ τὴν Ἐκκλησία, ζήτησε νὰ τὸν συναντήση στὴν Σουρωτή. Ὁ Γέροντας.... ἀπάντησε: «Ἂς ἔρθη, θὰ τοῦ τὰ ψάλω καὶ μπροστά του». Εἶχε τὸ ψυχικὸ σθένος αὐτὸς ὁ πτωχὸς καλυβίτης νὰ ὑψώνη τὴν φωνὴ τοῦ ἄφοβα μπροστὰ στοὺς ἰσχυρούς της ἡμέρας.
Ὅταν κάποιος πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιον Ὅρος , ὁ Γέροντας συνέστησε στὰ μοναστήρια νὰ μὴν τὸν δεχθοῦν, γιατί εἶχε ὑπογράψει τὸν νόμο περὶ τῶν ἀμβλώσεων.
Ὁ Γέροντας ἦταν ἄνθρωπος τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἑνότητος. Δὲν ἀνῆκε σὲ κανένα κόμμα. Ἦταν ὑπεράνω κομμάτων. Ἀπέρριπτε ἄθεα πολιτικὰ κόμματα καὶ πολιτικοὺς ποὺ εἶχαν σχέση μὲ τὴν Μασωνία, γιὰ τὴν ἀθεΐα τους καὶ τὴν πολιτική τους πρὸς τὴν ἐκκλησία. Ἔλεγε: «Τί νὰ τὸ κάνω τὸ δεξὶ ἢ τὸ ἀριστερὸ χέρι, ἂν δὲν κάνη σταυρό;», ἀπορρίπτοντας ἔτσι τοὺς ἀθέους πολιτικοὺς ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοὺς τοποθέτηση. Κάποια κόμματα, γνωρίζοντας τὴν ἐπιρροή του στὸν λαό, ζήτησαν νὰ τὸν προσεταιρισθοῦν χάριν ψηφοθηρίας, ἀλλὰ ματαίως.
Τὸν ἐπισκέπτονταν πολιτικὰ πρόσωπα, βουλευτές, ὑπουργοί, γερουσιαστὲς ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. καὶ ὁ βασιλιὰς Κωνσταντῖνος τοῦ ἔστελνε κάρτες. Ἀπὸ κανέναν ὅμως δὲν ζήτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ γνωστά του μοναστήρια. Μόνο ζητοῦσε νὰ ἐνεργοῦν γιὰ τὸ καλό της Πατρίδος καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου)




















(Πηγή ηλ. κειμένου: orthodoxia-ellhnismos.gr)
 
www.alopsis.gr

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

"Λαικοί "Μαύροι" Ασκητές"



 ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ, ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ;
Απόσπασμα από το βιβλίο «ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ» του Αρχιμ. Χριστοδούλου, πραγματικά επίκαιρο, αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να υπηρετούν δυο Κυρίους…

   Κάποτε που ήμουνα μαζί με το Γέροντα στο κελλί του, βρήκα την ευκαιρία να λύσω μία απορία μου σχετικά με τη μαύρη φυλή. Με απασχολούσε, αν έχη κανένα κακό αντίκτυπο στην ψυχή τους το χρώμα του σώματος. Μήπως ο Θεός τους αποστρέφεται; Γιατί, καθώς πίστευα, δεν υπήρχαν από τη φυλή τους άνθρωποι που ν' αγωνίσθηκαν και να σώθηκαν. Δεν είχα ακούσει ποτέ για μαύρο που να ευαρέστησε στον Θεό.
Θα σου απαντήσω, μου είπε ο άγιος. Οι Αιθίοπες γενεαλογικώς κατάγονταν από τον Σημ. Και έχουμε πολλούς που κάλεσε ο Θεός στη Βασιλεία Του από τη φυλή τους. Έλαμψε μάλιστα η αρετή τους και με θαύματα. Θα σου διηγηθώ τρία παραδείγματα.
Σε παλαιότερα χρόνια ζούσε ένας τέτοιος μαύρος ληστής. Ήταν πανύψηλος άνδρας με φοβερό παρουσιαστικό. Λήστευε στα μέρη της Παννέφου κι ήταν τόσο τρομερός, ώστε όταν μούγγριζε πέθαινες από τον φόβο σου. Μια νύχτα όμως είδε ένα τρομακτικό όνειρο. Ήταν, λέει, μια απέραντη πεδιάδα κι αυτός στεκόταν στη μέση. Σε μια στιγμή στρέφει το βλέμμα του και βλέπει ένα πύρινο ποταμό, που κυλούσε με πολύ θόρυβο, κι έτρωγε στο διάβα του ακόμη και το χώμα και τις πέτρες. Έκανε λίγα βήματα πιο κοντά για να δη. Μόλις όμως πλησίασε, βγήκαν τέσσερις φλόγες, τον άρπαξαν από τα μαλλιά και τον τραβούσαν να τον ρίξουν μέσα στο φλεγόμενο ποτάμι, για να τον κατακάψουν. Του φάνηκε τότε ότι την ώρα που τον έσερναν, ένα πνεύμα τού είπε: «Άθλιε, αν μετανοούσες και γινόσουν μοναχός δεν θα μπορούσαμε να σε καταποντίσουμε εδώ μέσα».
Ξύπνησε κατατρομαγμένος. Τον είχε καταλάβει ίλιγγος και φρίκη απ’ το φοβερό θέαμα. Τι να σημαίνη; αναρωτιόταν. Και καθώς δεν μπορούσε να δώση εξήγηση  αποφάσισε να πάη σ' ένα αναχωρητή μοναχό και να τον ρωτήση τι είναι αυτός ο πύρινος ποταμός, που ονειρεύτηκε. 
Παρευθύς πέταξε τα ληστρικά του σύνεργα και πήρε το δρόμο που οδηγούσε στην Πάννεφο. Βάδισε κάμποσο και σε λίγο ρίχνοντας γύρω του μια ματιά βλέπει ένα αναχωρητικό κελλί. Πλησίασε και χτύπησε την πόρτα. Ένας γέροντας τού άνοιξε αμέσως. «Καλώς ήρθες, λεβέ­ντη! Πως και μπήκες σ' αυτό τον κόπο; Μήπως σε θορύβησε ο πύρινος ποταμός και οι τέσσερις φλόγες που σε άρπαξαν να σε ρίξουν μέσα; Τι φοβερή που είναι, παιδάκι μου, η απειλή εκείνου τού ποταμού! θέλεις να γλυτώσης από τη φρίκη του; Μετανόησε για τα ληστρικά σου κακουργήματα και γίνε μοναχός. Τότε θα σωθής».
Ο ληστής άκουσε εμβρόντητος τα λόγια τού ασκητή. Πέφτει αμέσως στα πόδια του: «Λυπήσου με, τίμιε πάτερ, τον μαύρο στο σώμα και στην ψυχή, παρακάλεσε. Ελέη­σέ με τον άθλιο και κάνε με ό,τι σε προστάξη ο Θεός». Με δάκρυα εξακολουθούσε να τον ικετεύη ώσπου ο άγιος εκείνος γέροντας τον έκειρε μοναχό. Και αφού τον δίδαξε όλα τα καθήκοντα της μοναχικής ζωής, του άφησε το κελλί του κι εκείνος αποσύρθηκε πιο βαθιά στην έρημο, για να ζήση ανάμεσα στα θηρία...
Εκείνος λοιπόν ο μαύρος με την πολλήν άσκησι έφτασε σε τέτοια μέτρα αρετής, ώστε την ώρα που προσευχόταν έμοιαζε ολόκληρος σαν πύρινος στύλος που λαμποκο­πούσε. Χιλιάδες, αμέτρητοι δαίμονες ρίχνονταν εναντίον του, αλλ' αυτός τους περιφρονούσε όλους. Η προσευχή του τους έκαιγε και τους αφάνιζε ολότελα. Η σοφία τού Θεού είχε καταυγάσει τον νου του. Έγραφε βιβλία κι έστελνε επιστολές στους πατέρες της σκήτης και σε πολ­λούς άλλους. Όλους τους ωφελούσε διδάσκοντάς τους ανόθευτη και ξάστερη την αλήθεια τού Χριστού. Και όταν ο μαύρος αυτός πέθανε, το άγιο λείψανό του ανά­βλυσε πολύ μύρο, που, καθώς βεβαιώνουν όλοι στα μέρη εκείνα, θεράπευε τους δαιμονισμένους και όλους τους αρρώστους. Άλλ' ας αρκεσθώ σ' αυτά γι’ αυτόν.
Ένας άλλος μαύρος — γέρος και φτωχός — ζούσε σε μια πόλη γυρίζοντας εδώ κι εκεί κι όλο κάτι μουρμουρίζο­ντας. Γι’ αυτό πολλοί έλεγαν ότι είναι τρελλός. Ήρθε κά­ποτε μεγάλη ανομβρία σ' εκείνη την πόλη. Η γη ήταν κατάξερη, τα ζώα ψοφούσαν, όλα τα φυτά κιτρίνισαν. Οι κά­τοικοι της πόλεως με τον επίσκοπό τους έκαναν συνεχώς λιτανείες και αγρυπνίες, αλλά τίποτε! Μια νύχτα, επί τέ­λους, βλέπει ο επίσκοπος στον ύπνο του έναν άγγελο να τού λέη: «Ο Θεός σε προστάζει να πάρης όλους τους κληρικούς σου και να πας στη νότια πύλη της πόλεως. Εκεί όποιον θα δης να έρχεται πρώτος απ' τους αγρούς προς τα μέσα, παρακάλεσέ τον πάρα πολύ, μέχρι να τον πείσης να προσευχηθή στον Θεό. για να σας στείλει βροχή».
Αυτά είπε ο άγγελος κι εξαφανίσθηκε. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί, μετά την ακολουθία τού όρθρου, ο επίσκοπος με το ιερατείο του ξεκίνησαν για την πύλη που υπέδειξε ο άγγελος. Δεν πέρασε πολλή ώρα και είδαν να έρχεται απ' έξω ένας πολύ γέρος μαύρος που κουβαλούσε στους ώμους του ξύλα. «Γέροντα», τον παρακάλεσε αμέσως ο επίσκοπος, «προσευχήσου στον ελεήμονα Θεό να μας σπλαγχνισθή και να στείλη λίγη βροχή σε τούτη την κατάξερη γη».
Χωρίς δεύτερη κουβέντα ο γερο-μαύρος ύψωσε τα με­λανά γερασμένα χέρια του και προσευχήθηκε. Ξαφνικά άρχισε να βροντά και ν' αστράφτη δυνατά. Σηκώθηκε άνεμος, μαζεύθηκαν σύννεφα στον ουρανό, κι άρχισε να βρέχη ραγδαία. Όλ’ αυτά έγιναν ώσπου ν' ανοιγοκλείσης τα μάτια σου με μόνη την προσευχή τού μαύρου. Τόσο πολύ έβρεξε, ώστε από το νερό κινδύνευαν να πλημμυρί­σουν τα σπίτια. Τότε ο επίσκοπος παρακάλεσε πάλι τον γέροντα να σταματήση την βροχή. Κι εκείνος ύψωσε για δεύτερη φορά τα χέρια του στον ουρανό. Αμέσως η νερο­ποντή σταμάτησε!...
Όταν όλα γαλήνεψαν, τον παρακάλεσε ο επίσκοπος να τού φανερώση ποιος ήταν και πως πολιτευόταν, ώστε να έχη τέτοια παρρησία στον Θεό. Και ο σεβάσμιος εκείνος γέροντας αποκρίθηκε ταπεινά: «Με βλέπεις πως είμαι ένας τιποτένιος μαύρος και ζητάς να βρης αρετή σε μένα;». «Για τ' όνομα τού Θεού», επέμεινε ο επίσκοπος, «φανέρωσέ μου όλη την αλήθεια προς δόξαν τού Κυρίου μας». «Δεν έχω κάνει τίποτε καλό, πάτερ. Να, μόνο από τότε που έγινα χριστιανός, δεν έφαγα δωρεάν ψωμί ανθρωπου. Κάθε μέρα πάω στο βουνό και μαζεύω ένα μικρό φόρτωμα ξύλα. Το βάζω στους ώμους μου και κατε­βαίνω στην πόλη να το πουλήσω. Από αυτά που κερδίζω κρατάω μόνο δυο οβολούς, ίσα για το φαγάκι της ημέρας. Τα υπόλοιπα τα δίνω στους ομοίους μου τους φτωχούς. Όταν χειμωνιάση και δεν μπορώ ν' ανέβω στο βουνό για ξύλα, νηστεύω μέχρι να βρω καμμιά καλή μέρα. Τότε ξανανεβαίνω στο βουνό κατά τη συνήθειά μου και κουβαλάω το μικρό μου φορτίο, για να το πουλήσω και να βολευθώ, όπως πάντα μαζί με τους φτωχούς μου».
Έβαλε πάλι το γεροντάκι τα ξύλα στους ώμους, χαιρέτισε τον επίσκοπο και τους ιερείς και μπήκε στην πόλη, για να τα πουλήση.
Αλλά ας σταματήσω και γι’ αυτόν. Θα σου διηγηθώ ενός ακόμη τη ζωή, παιδί μου, για να βεβαιωθής ότι και πλήθη μαύρων έχει καλέσει ο υπεράγαθος Θεός στη βα­σιλεία του.
Όταν ζούσε ακόμη ο φιλόχριστος βασιλεύς Κωνστα­ντίνος επισκέφθηκα το Βόιο, όπου υπήρχε ένα παραθαλάσσιο κοινόβιο. Καθώς συζητούσα με τους αδελφούς πνευματικά θέματα, ήρθε η κουβέντα και για τους μαύ­ρους, ότι πάρα πολλούς απ' αυτούς έχει τιμήσει ο Θεός. Τότε ένας αδελφός, ονόματι Χαρισήθης, είπε:
Εγώ γνώρισα μαύρο που αναδείχθηκε μεγάλος ασκητής.
Και επειδή όλοι ζητούσαν να μάθουν τις σκληραγωγίες του, άρχισε ο Χαρισήθης.
Ήμουνα σ' ένα κτήμα του κοινοβίου και δούλευα στο αμπέλι. Μια μέρα είδα να κάθεται κάτω από ένα κλήμα κάποιος μαύρος. Είχε μπροστά του ένα πλυμένο κολοκύθι γεμάτο νερό και μερικά αγριόχορτα που τα έτρωγε. Τον παρατηρούσα συνεχώς πολλές μέρες και θαύμασα τη σκληραγωγία του, γιατί επί ένα μήνα δεν άλλαξε το νερό απ’ το κολοκύθι. Τόσο που γλύτσιασε το νερό και βρω­μούσε αφόρητα. Πολλές φορές τον παρακάλεσα να μ' αφήση να του αλλάξω το νερό ή να του φέρω λίγο ψωμί, αλλά στάθηκε αδύνατο. Έμενε συνεχώς στο ίδιο μέρος τηρώντας σιωπή και όλη τη νύχτα έψαλλε και προσευχό­ταν.
Όταν τις μέρες του καλοκαιριού έπιανε πολλή ζέστη, πήγαινε στην παραλία, καθόταν πάνω σ' ένα βράχο, και ψηνόταν όλη την μέρα. Πολλές φορές, όταν πήγαινε κα­νένας να τον δη, έκανε τον τρελλό κι έλεγε: «Ναι! ναι! σε ξέρω που ήρθες να με σκοτώσης, αλλά ο Θεός από πάνω σε βλέπει!», κι έδειχνε με το δάχτυλό του τον ουρανό.
Αυτά είναι, παιδάκι μου, τα κατορθώματα των μαύ­ρων, είπε τελειώνοντας ο Νήφων. Γι’ αυτό μη νομίζης ότι είναι απόβλητοι από τον Θεό. Αλλά όπως το αμπέλι κάνει και μαύρα και άσπρα σταφύλια, κατά τον ίδιο τρόπο δημιούργησε και τους ανθρώπους ο Θεός. Άλλοι είναι μαύροι, άλλοι κίτρινοι, άλλοι λευκοί. Ανάλογα, ας πούμε, και με τη γη, γιατί κι αυτή είναι πολύμορφη.
Αυτά μου είπε ο δούλος τού Θεού και σηκώθηκε να προσευχηθή. Ύψωσε τα χέρια στον ουρανό και άρχισε να δέεται.

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Του έκοβαν το κεφάλι επί δύο λεπτά επειδή έγινε χριστιανός


Από μουσουλμάνος, χριστιανός και από ζωντανός …νεκρός. Αυτή ήταν η τιμωρία που του επεφύλαξαν φανατικοί μουσουλμάνοι στην Τυνησία, επειδή επέλεξε να αλλάξει θρησκεία.


Ο δήμιος, έκοβε επί δύο λεπτά το κεφάλι του νεοβαπτιζόμενου χριστιανού για να τον τιμωρήσει επειδή γύρισε την πλάτη στον Αλάχ. Σα να μην έφτανε αυτό, μόλις τελικά κατάφερε να κόψει το κεφάλι του, το πήρε σαν τρόπαιο στα χέρια του και πανηγύριζε.

Το φρικιαστικό βίντεο μεταδόθηκε από την αιγυπτιακή τηλεόραση και έκανε μέχρι και τον παρουσιαστή έξαλλο ο οποίος ούρλιαζε και αναρωτιόταν αν είναι δυνατόν να είναι αυτό το Ισλάμ. Δυστυχώς, είναι...


Το protothema.gr σας ενημερώνει ότι το βίντεο είναι φρικιαστικό και ακατάλληλο. 



πηγή: http://troi-kanoi.blogspot.gr/

Προσευχή, η αναγκαιότερη από όλες τις αρετές

Δεν υπάρχει άλλη αρετή υψηλότερη και αναγκαιότε­ρη από την ιερή Προσευχή. Και είναι υψηλότερη απ’ όλες τις αρετές, διότι ενώ εκείνες, π.χ. το να νηστεύουμε, ν’ αγρυπνούμε, να κοιμόμαστε χάμω, να δινόμαστε στην άσκητική ζωή, να παρθενεύουμε, να κάνουμε ελεημοσύ­νες, και όλα τ’ άλλα καλά έργα που αποτελούν τη χρυσή γενιά, τον έναρμόνιο χορό και την ούρανόπλεχτη σειρά των θεοειδών αρετών, παρόλον οτι είναι θεϊκά γνωρί­σματα, αναφαίρετο κτήμα και αθάνατο στόλισμα της κάθε ψυχής, ωστόσο δεν ενώνουν τον άνθρωπο με το Θεό. Όλ’ αυτά τον προετοιμάζουν και τον προωθούν γι’ αυτή την ένωση, μα δεν τον ενώνουν με το Θεό. Αυτό το κατορθώνει μονάχα η ιερή Προσευχή μόνο αυτή ενώνει τον άνθρωπο με το Θεό, και το Θεό με τον άνθρωπο, κά­νοντας τους δύο ένα πνεύμα· γιατί με την προσευχή γί­νεται μια ένωση άμεση κ’ ένα σφιχτό δέσιμο του Κτί­στου με τα λογικά κτίσματα. Αυτό βροντοφωνάζει και ο μέγας εκείνος διδάσκαλος και πολύπειρος εργάτης της ιεράς προσευχής, ο μεγάλος ποιμήν και ιεράρχης της Θεσσαλονίκης και όλης της Εκκλησίας του Χριστού, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Η επικοινωνία που αποκτούμε διά των αρετών, κάνει τους ενάρετους ικανούς, λόγω της ομοιότητος, και τους προετοιμάζει να υποδε­χτούν το Θεό, άλλα δεν τους ενώνει μαζί Του· η δύναμη της προσευχής όμως είν’ εκείνη που ίερουργεί και τελεσιουργεί την ανάταση του άνθρωπου προς τον Θεό και την ένωση μ’ Εκείνον, γιατί είναι ο σύνδεσμος των λο­γικών κτισμάτων με τον Κτίστη τους» (Λόγος περί Προσευχής, κεφ. α’).

Και από τούτη την ένωση του άνθρωπου με τον Θεό, την οποία κατορθώνει η ιερή Προσευχή, πόσα μεγάλα χαρίσματα, ή μάλλον πόσες πηγές χαρισμάτων δεν πλημμυρίζουν τον άνθρωπο που είναι ενωμένος με τον Θεό; Από αυτή την ένωση αποκτούμε τη δύναμη να διακρίνουμε την αλήθεια απ’ το ψέμα· να βλέπουμε στο βάθος τα κρυμμένα μυστήρια της φύσεως· να προβλέ­πουμε και να προγινώσκουμε τα οσα θα συμβούν στο μέλλον ν’ αποχτούμε τη θεία ελλαμψη, δηλαδή εκείνο που ονομάζουν ένυπόστατο φωτισμό στην καρδιά. Έρ­χεται ο εξαίσιος έρως προς τον Θεό, που οδηγεί σ’ έκ­σταση όλες τις δυνάμεις της ψυχής μας στην αρπαγή μας άνω, προς τον Κύριο· εκεί όπου υπάρχει η αποκάλυ­ψη των αλαλήτων μυστηρίων του Θεού. Μ’ ένα λόγο, «από την ένωση αυτή γεννιέται η πολυθρύλητη θέωση του ανθρώπου, που όλοι την ζητούν και την ποθούν, άλ­λα ελάχιστοι και πολύ σπάνια την απολαμβάνουν -«μό­λις ένας από κάθε γενιά», κατά τον άγιο Ισαάκ (Λόγ. λβ’)-γιατί «είναι πράγμα δυσεύρετο, δυσκολοπρόφερτο και δυσκολοαπόκτητο», κατά τον άγιο Γρηγόριο Θεσ­σαλονίκης (Λόγος εις τον άγιον Πέτρον τον Αθωνίτην). Αυτή η θέωση είναι το εσχατον τέλος και ο σκοπός για τον οποίο ζουμε, ο πρώτος και πιο υψηλός απ’ όλους τους σκοπούς που έβαλε ο Θεός, γιά τον όποιο υπάρχει από την αρχή των αιώνων έως τη συντέλεια, ο προαιώνιος Προορισμός και η Πρόγνωση, η έγχρονη δημιουργία της Κτίσεως, η δόσις του φυσικού και του γραπτού Νόμου, η χάρη της Προφητείας, η ένσαρκος οικονομία του Λόγου του Θεου, η έπιδημία του αγίου Πνεύματος.
* * *
Η θεία Προσευχή είναι αναγκαιότερη απ’ όλες τις άλλες αρετές, διότι:
1. Όσο αναγκαία και απαραίτητη είναι η βοήθεια του Θεου στον άνθρωπο, το ίδιο του είναι αναγκαία η προσευχή, η οποία μπορεί να φέρει τη βοήθεια του Θεου. Έτσι λοιπόν, αν χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάμει κανένα καλό εργο, κατά το λόγο του Κυρίου «χωρίς έμου ού δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε’ 5), άρα και χωρίς την Προσευχή, με την οποία έρχε­ται η βοήθεια του Θεού, δεν δύναται ο άνθρωπος να πράττει το αγαθό, Γι’ αυτό είναι ανάγκη να προσεύχεται κα­νείς, και να ζητάει πάντοτε τη θεια βοήθεια με την προσευχή: και όταν έχει να βάλει κάποια καλή και χρή­σιμη σκέψη στο νου του· κι όταν χρειάζεται να πει κά­ποιο λόγο ψυχωφελή· κι όταν έχει οπωσδήποτε να κάμει κάποιο θεάρεστο έργο. Μ’ ένα λόγο, ο άνθρωπος έχει α­νάγκη και πρέπει να κάνει την Προσευχή του, κι όταν αρχίζει, κι όταν φτάνει στη μέση, μα κι όταν τελειώνει την εργασία του όποιο έργο κ’ αν επιχειρήσει να κάνει, κατά τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Η καλύτερη τάξη και σειρά, για τον κάθε άνθρωπο που αρχίζει ένα λόγο ή ένα εργο, είναι ν’ αρχίζει με το Θεό και στο Θεό να τελειώνει» (Απολογ. Λόγος). Διότι, όταν πριν από κάθε έργο μας προηγείται η Προσευχή, τότε όλα τα πράγματα θα είναι: πιο εύκολα, θα μας έρθουν δεξιά, και θα ’ναι ωφέλιμα, όπως μας το βεβαιώνει και ο ιερός Χρυσόστομος; «Ο άνθρωπος, είτε είναι εραστής της παρθενικής ζωής, είτε είναι πρόθυμος και συνεπής εφαρμοστής της σωφροσύνης μέσα στο γάμο, είτε θέλει να συγκρατεί την οργή και να ζει με πραότητα, είτε να μένει καθαρός από φθόνο, είτε οποιοδήποτε άλλο ενάρε­το έργο που αρμόζει στον χριστιανό θέλει να πραγματο­ποιεί, όταν προηγείται η Προσευχή και προλειαίνει αυτόν τον δρόμο της ζωής, θα βρεί εύκολο και ίσιο το δρόμο της ευσέβειας.
2. Ο άνθρωπος έχει τόσην ανάγκη από την Προσευ­χή, έστω και μονάχη της, όση ανάγκη έχει απ’ ολες τις άλλες τις αρετές μαζί. Διότι, πράγματι, είναι αδύνατο, όχι να κατορθώσει, μα ούτε καν ν’ αρχίσει την εργασία μιας αρετής, δίχως να προσπέσει πρώτα στο Θεό με την Προσευχή, κι’ έτσι να ζητάει βοήθεια από Εκείνον, που είναι ο δοτήρας και ο χορηγός όλων των αρετών. Και τούτο μας το βεβαιώνει πάλι η πέννα του ιερού Χρυσο­στόμου, όταν γράφει: «Το ότι είναι πέρα για πέρ’ αδύνατο να ζήσει κανείς ενάρετο βίο δίχως την Προσευχή και χωρίς τη συντροφιά της σ’ ολη του τη ζωή, νομίζω πως είναι σε όλους φανερός. Διότι, πώς θα μπορούσε κανείς να ζήσει και ν’ ασκήσει την αρετή, όταν δεν προστρέχει και δεν γονατίζει συνεχώς στον αιώνιο χορηγό και δοτήρα της;» Καί, για να το πούμε αυτό μ’ εναν απλό και σύν­τομο λόγο, όση ανάγκη έχουν από το νερό τα φυτά για να καρποφορήσουν, τόση ανάγκη έχει κι ο άνθρωπος από την Ιερή Προσευχή, για ν’ αποδώσει κάποιον καρπό στην αρετή και στην ευσέβεια, κατά τον λόγο του ίερού πάλι Χρυσοστόμου, που λέει: «Όλοι οι άνθρωποι δεν χρειαζόμαστε την προσευχή λιγώτερο απ’ ό,τι χρειάζον­ται το νερό τα δέντρα· διότι, όπως εκείνα δεν μπορούν να δώσουν καρπούς δίχως να παίρνουν νερό από τη γη με τις ρίζες τους, έτσι κ’ έμείς δεν μπορούμε να δώσουμε τους πολυτίμητους καρπούς της ευσέβειας, όταν δεν πο­τιζόμαστε με τις προσευχές». Καί,
3. Η ιερή Προσευχή είναι όντως αναγκαιότατη, σχε­δόν σε κάθε αναπνοή του άνθρωπου. Διότι, με το να εί­ναι, ως ασώματος, αεικίνητος ο νους του ανθρώπου, σε κάθε στιγμή και σε κάθε αναπνοή του, μπορούν να του έλθουν οι προσβολές των πονηρών λογισμών, και μ’ αυ­τές τις προσβολές να του κάνει πόλεμο και να τον πλη­γώνει ο παντοτεινός εχθρός του ανθρώπινου γένους, ο διάβολος, Γι’ αυτό, λοιπόν, εχει ανάγκη ο άνθρωπος, στην κάθε του αναπνοή σχεδόν, να βαστάει το όπλο της θείας Προσευχής, για να μπορεί μ’ αυτό να πολεμεί τον εχθρό και να εκμηδενίζει τις προσβολές και τις επιθέσεις του. Και να εχει ο άνθρωπος διαρκώς τον φόβο, μήπως τον εύρει άοπλον ο εχθρός και τον πληγώσει με τους δια­φόρους συνδυασμούς και τις συγκαταθέσεις των λογι­σμών, κ’ έτσι τον οδηγήσει στο θάνατο.
Αυτός είναι ο λόγος, για τον όποιο και ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει σε όλους γενικά τους χριστιανούς (κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς), να προσεύχονται παντοτεινά και αδιάκοπα: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. ιε’ 17). Ενώ ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέ­γει: «Καλύτερα να προσεύχεται ο άνθρωπος και να συν­ομιλεί με το Θεό, παρά ν’ αναπνέει· και αν μπορεί κα­νείς να πει και τούτο, πως πρέπει κανείς να μην κάνει τίποτε άλλο παρά τούτο μονάχα το έργο, δηλαδή να προσεύχεται. Είμαι κ’ εγώ από κείνους που επαινούν το θείο νόμο, που μας παραγγέλλει μέρα και νύχτα να με­λετούμε, και βράδυ, πρωί και μεσημέρι να ψάλλουμε και να ευλογούμε τον Κύριο, κάθε στιγμή και ώρα. Ακόμη, μπορούμε να πούμε το λόγο του Μωυσέως: κι όταν κοι­μόμαστε, κι όταν ξυπνούμε, κι όταν οδοιπορούμε ή κά­νουμε οποιοδήποτε άλλο έργο, η μνήμη μας να βρίσκεται στον Καθαρό, με την προσευχή» (Κατά Ευνομιανών). Και ο Μ. Βασίλειος γράφει: «Καλή προσευχή είν’ εκεί­νη, που τυπώνει μ’ ενάργεια την έννοια του Θεού στην ψυχή· κι αυτό σημαίνει την ένοίκηση του Θεού μέσα μας, δηλαδή με τη μνήμη να εχει κανείς εγκαταστημέ­νο μέσα του τον Θεό· και τότε γινόμαστε ναός του Θεού, όταν η συνέχεια της μνήμης μας δεν διακόπτεται από φροντίδες γήινες, και ούτε ταράζεται ο νους με τ’ απροσ­δόκητα πάθη, αλλά όταν ο φιλόθεος, αποφεύγοντας τα πάντα, αναχωρεί προς τον Θεό» (Επιστολή α’). Εξ άλ­λου, ο άγιος Ισαάκ γράφει: «χωρίς την αδιάλειπτη προσ­ευχή δεν μπορείς να προσεγγίσεις το Θεό».
Και ότι τούτο το χρέος, της παντοτεινής προσευχής, δεν είναι μόνο για τους Μοναχούς, αλλά και για όλους τους λαϊκούς που ζουν μέσα στον κόσμο, μας το βεβαίω­σε και ο Άγγελος Κυρίου, όταν κατέβηκε από τον ου­ρανό και φανέρωσε τούτο το πράγμα στον όσιο και δί­καιον εκείνον Ιώβ, που είχε αντιρρήσεις και αμφιβολίες γι’ αυτό, όπως μπορεί κανείς να το ιδεί στο βίο του αγί­ου Γρηγορίου Θεσσαλονίκης. Το βεβαιώνει, ακόμη, πιο περίτρανα και ο ιερός Χρυσόστομος, όταν παραγγείλει σε όλους τους κοσμικούς τεχνίτες, αντί να λένε τραγού­δια, άσκοπες κουβέντες και φλυαρίες που δεν ωφελούν, να προσεύχονται εκεί οπού εργάζονται, άλλοτε νοερά και σιωπηλά και άλλοτε ψάλλοντας με το στόμα θειες ωδές και πνευματικά τροπάρια. Τούτα τα λόγια λέγει και η χαριτωμένη και γλυκόλαλη εκείνη γλώσσα: «Εί­σαι τεχνίτης που δουλεύει με τα χέρια; ψάλλε την ώρα που κάθεσαι κ’ εργάζεσαι· δεν θέλεις ή δεν μπορείς να ψάλλεις με το στόμα; μπορείς να το κάνεις με το νου σου. Μεγάλος σύντροφος ο ψαλμός! Τίποτε το κακό δεν θα σου συμβεί από τούτο, διότι θα αισθάνεσαι σαν να μπορείς να ζης σε μοναστήρι. Διότι δεν είναι τόσο η καταλληλότης των τόπων που βρισκόμαστε, όσο η ακριβής τήρηση των τρόπων της ζωής μας που θα μας δώσει την ησυχία την οποία χρειαζόμαστε γι’ αυτό» (Περί Ανδριάντων, κα’). Και σ’ άλλο σημείο πάλι, μας λεει ο ίδιος: «Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει, και όταν σηκωνό­μαστε απ’ το κρεββάτι μας να υποδεχόμαστε τον ήλιο με προσευχή στο Θεό· κι όταν καθόμαστε στο τραπέζι ή ετοιμαζόμαστε να πλαγιάσουμε, και μάλλον την κάθε ώρα και στιγμή, να προσφέρουμε ικεσία και προσευχή στον Θεό, για να τρέχουμε το δρόμο της ημέρας μας δί­χως εμπόδια και δυσκολίες» (Λόγος περί Προσευχής).

(Π.Β.Πάσχου, «Το πένθος και το φως της ημέρας» σ.15-22, εκδ. Αρμός)

www.pemptousia.gr

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Πώς μπορούμε ν’ αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα

(Αγ. Ιννοκεντίου Μόσχας)
Τα γνωστά και αποτελεσματικά μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με τη διδασκαλία των ιερών Γραφών και την πείρα των μεγάλων αγίων είναι τα εξής:
1. Η καθαρή καρδιά και το αγνό σώμα.
2. Η ταπεινοφροσύνη.
3. Η υπακοή στη φωνή του Θεού.
4. Η προσευχή.
5. Η καθημερινή αυταπάρνηση.
6. Η ανάγνωση και ακρόαση της Αγίας Γραφής.
7. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και κατεξοχήν η θεία Κοινωνία.
Κάθε πιστή ψυχή μπορεί να γεμίσει με Άγιο Πνεύμα, αν καθαριστεί από την αμαρτία, απαλλαγεί από τη φιλαυτία και ελευθερωθεί από την υπερηφάνεια. Το Άγιο Πνεύμα είναι πάντα ολόγυρά μας και επιθυμεί να μπει μέσα μας. Αλλά οι κακές μας πράξεις μάς περιβάλλουν σαν ισχυρό πέτρινο τείχος. Και τ’ αμαρτήματά μας, σαν άγριοι φρουροί, το διώχνουν μακριά μας και δεν το αφήνουν να μας πλησιάσει.
Κάθε αμαρτία διώχνει το Άγιο Πνεύμα. Πιό μισητές, όμως, είναι από τις σωματικές η πορνεία και από τις ψυχικές η υπερηφάνεια. Το Άγιο Πνεύμα, η τέλεια καθαρότητα, δεν μπορεί ποτέ να κατοικήσει σε άνθρωπο μολυσμένο με αμαρτίες. Πώς να μείνει στη καρδιά μας, όταν αυτή είναι γεμάτη μέριμνες, επιθυμίες και πάθη;
Ας δούμε λοιπόν πιό αναλυτικά τα μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
1.Αν θέλουμε να μη χάσουμε το Άγιο Πνεύμα, που πήραμε στο βάπτισμα, ή αν το χάσαμε, να Το αποκτήσουμε πάλι, οφείλουμε να έχουμε καρδιά καθαρή και σώμα αγνό, αμόλυντο δηλαδή από κάθε σαρκική αμαρτία.
Καρδιά και σώμα πρέπει να είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Και σ’ όποιον έχει καθαρή καρδιά και αμόλυντο σώμα, το Άγιο Πνεύμα θα μπει και θα κυριέψει τη ψυχή του. Φτάνει να μην έχει αποθέσει ο άνθρωπος αυτός την ελπίδα του στα καλά του έργα και να μην καυχιέται γι’ αυτά, να μη νομίζει δηλαδή ότι δικαιωματικά πρέπει να λάβει τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, σαν αμοιβή που του χρωστάει ο Θεός.
Αν εσύ είχες την ατυχία να κηλιδώσεις την καρδιά σου και να φθείρεις το σώμα σου με την αμαρτία, αγωνίσου να καθαριστείς με τη μετάνοια. Πά¬ψε ν’ αμαρτάνεις, μετανόησε με συντριβή και άρχισε να ζεις με περισσότερη προσοχή. Έτσι θ’ αξιωθείς ν’ απολαύσεις το Άγιο Πνεύμα.
2.Ένα από τα πιό σίγουρα μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος είναι η ταπεινοφροσύνη.
Έστω κι αν είσαι άνθρωπος τίμιος, καλός, δίκαιος και σπλαχνικός, έστω κι αν τηρείς όλες τις εντολές του Θεού, να θεωρείς πάντα τον εαυτό σου σαν έναν ανάξιο δούλο Του, σαν ένα εργαλείο στα χέρια Του, εργαλείο με το οποίο Εκείνος ενεργεί. Άλλωστε, φτάνει μια πιό προσεκτική ματιά στα καλά μας έργα, ακόμα και στις μεγαλύτερες αρετές μας, για να δούμε πόσο λίγο αξίζουν να λέγονται χριστιανικές αρετές. Πόσες φορές, λ.χ., δίνουμε ελεημοσύνη, αν όχι από ματαιοδοξία και φιλαυτία, οπωσδήποτε όμως από ιδιοτέλεια, σαν τοκογλύφοι, ελπίζοντας δηλαδή ότι για ένα νόμισμα που δώσαμε στο φτωχό, θα πάρουμε από το Θεό εκατό ή χίλια;
Ταπεινοφροσύνη είναι και το να υπομένεις καρτερικά και αγόγγυστα όλες τις θλίψεις, λύπες και δυστυχίες, θεωρώντας τες σαν τιμωρία για τις αμαρτίες σου. Να μη λες, «αλίμονο στη συμφορά μου!», αλλά «και λίγα είναι τούτα για τις αμαρτίες μου!». Και να ζητάς από το Θεό, όχι τόσο να σε απαλλάξει από τις δοκιμασίες, όσο να σου δώσει δύναμη για να τις υπομένεις.
3. Το Άγιο Πνεύμα μπορούμε να το αποκτήσουμε επίσης με την υπακοή στη φωνή του Θεού.
Ο Θεός μιλάει πολύ καθαρά, με τρόπο σαφή και κατανοητό. Έτσι μπορούμε ν’ ακούμε τη φωνή του σε κάθε τόπο και χρόνο και περίσταση. Φτάνει μόνο να έχουμε αυτιά για ν’ ακούμε. Είσαι λ.χ., δυστυχισμένος; Σε αδίκησε κάποιος; Πέθανε ένας συγγενής σου; Είσαι άρρωστος, λυπημένος ή μελαγχολικός χωρίς καμιά φανερή αιτία, όπως συμβαίνει συχνά σε όλους μας; Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορείς ν’ ακούσεις τη φωνή του Θεού, που σου λέει να συνέλθεις και, αντί να στηρίζεσαι στους ανθρώπους ή να ζητάς παρηγοριά στις διασκεδάσεις και τα ξεφαντώματα, να γυρίσεις μετανοημένος σ’ Αυτόν, να ζητήσεις παρηγοριά και βοήθεια μόνο απ’ Αυτόν.
Αν πάλι καλοπερνάς, αν έχεις άφθονα αγαθά και καμιά ανάγκη, αν οι υποθέσεις σου όλες εξελίσσονται θετικά, αν δεν γνωρίζεις πόνο και θλίψη, αλλά μόνο χαρά, και μάλιστα χαρά πνευματική, όλα τούτα είναι του Θεού φωνή, που σε παρακινεί ν’ αγαπάς μ’ όλη σου την καρδιά τον ευεργέτη σου, να τον ευχαριστείς μ’ όλη σου τη δύναμη και να μην ξεχνάς, όταν απολαμβάνεις τ’ αγαθά αυτού του κόσμου, να βοηθάς και τους δικούς Του άσημους αδελφούς, δηλαδή τους φτωχούς. Να μην ξεχνάς ακόμα, πως τα αληθινά αγαθά και η αιώνια χαρά βρίσκονται στον ουρανό και προέρχονται απ’ αυτόν που είναι η πηγή κάθε αγαθού και κάθε χαράς.
Αν είναι παρανομία ή περιφρόνηση ενός επίγειου άρχοντα, πόσο μεγαλύτερη αμαρτία είναι η περιφρόνηση του ουράνιου βασιλιά! Αν δεν προσέξουμε, μπορεί ο Θεός, μετά τις αναρίθμητες ενοχλήσεις και τις επανειλημμένες προσκλήσεις Του, να μας εγκαταλείψει σαν πεισματάρικα παιδιά, θα μας αφήσει τότε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Αλλά ύστερα απ’ αυτό ο νους μας λίγο-λίγο θα σκοτιστεί τόσο πολύ, ώστε και οι φοβερότερες ακόμη αμαρτίες δεν θα μας φαίνονται παρά αναπόφευκτες αδυναμίες της ανθρώπινης φύσεως μας. Όσο λοιπόν ωφέλιμο και σωτήριο είναι το ν’ ακούμε τη φωνή του Θεού, τόσο επικίνδυνο και καταστροφικό είναι το να μην της δίνουμε σημασία.
4. Το Άγιο Πνεύμα Το παίρνουμε ακόμα με την προσευχή. Είναι ο πιό απλός και αποτελεσματικός τρόπος, που μπορεί να τον χρησιμοποιεί ο καθένας μας οποιαδήποτε ώρα.
Όπως γνωρίζουμε, η προσευχή είναι εξωτερική και εσωτερική. Όποιος προσεύχεται κάνοντας γονυκλισίες, κάνει εξωτερική προσευχή. Και όποιος με το νου και την καρδιά του απευθύνεται στο Θεό πασχίζοντας να τον έχει ακατάπαυστα στο λογισμό του, κάνει εσωτερική προσευχή.
Όλοι ξέρετε ποιός από τους δύο αυτούς τρόπους προσευχής είναι ο πιό καλός, ο πιό καρποφόρος, ο πιό ευάρεστος στον Κύριο. Ξέρετε, επίσης, ότι μπορούμε να προσευχόμαστε παντού και πάντοτε, ακόμα και τότε που μας καταβάλλει η αμαρτία. Μπορούμε να προσευχόμαστε και όταν δουλεύουμε και όταν ξεκουραζόμαστε, τις γιορτές και τις καθημερινές, όρθιοι, καθιστοί ή ξαπλωμένοι.
Εδώ χρειάζεται να σας πω μόνο, ότι, μολονότι η εσωτερική προσευχή είναι το πιό ισχυρό μέσο για την απόκτηση της θείας χάριτος, δεν πρέπει ν’ αφήνουμε και την εξωτερική προσευχή, και μάλιστα την κοινή θεία λατρεία. Πολλοί λένε: «Γιατί να πάω στην εκκλησία; Μπορώ και στο σπίτι να προσευχηθώ. Εκεί περισσότερο αμαρτάνεις παρά προσεύχεσαι». Αλλά τί τους κάνει, νομίζετε, να μιλούν έτσι; Η καλή τους γνώση ή η ορθή τους κρίση; Καθόλου! Απεναντίας, η τεμπελιά και ο εγωισμός τους. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι μερικές φορές συμβαίνει, δυστυχώς, να είμαστε μέσα στην εκκλησία και ν’ αμαρτάνουμε. Αυτό όμως δεν γίνεται επειδή ήρθαμε στην εκκλησία, μα επειδή ήρθαμε με διάθεση ακατάλληλη, όχι για να προσευχηθούμε, μα για άλλα! Και για να πεισθείτε, κοιτάξτε εκείνους που, με τις παραπάνω προφάσεις, δεν έρχονται στην εκκλησία. Μήπως προσεύχονται στο σπίτι τους; Κάθε άλλο!
Είπαμε πριν, ότι ο άνθρωπος που δεν έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, δεν μπορεί να προσευχηθεί αληθινά. Πραγματικά, για να προσευχηθεί κανείς όπως πρέπει, χρειάζεται πολύς κόπος, μεγάλος αγώνας. Δεν είναι δυνατόν αμέσως ή έστω σε σύντομο χρονικό διάστημα να κατευθύνει το νου και την καρδιά του στο Θεό. Αλλά τί αποκτιέται στον κόσμο τούτο εύκολα, γρήγορα και άκοπα; Ποιά τέχνη, ποιά επιστήμη, ποιά πνευματική παρηγοριά; Γι’ αυτό να προσεύχεσαι. Ακόμα κι αν στη προσευχή σου βλέπεις πολύ κόπο και καμιά ευχαρίστηση, να προσεύχεσαι με επιμέλεια και ζήλο. Να συνηθίζεις τον εαυτό σου στη προσευχή και τη συνομιλία με το Θεό. Να προσπαθείς, όσο μπορείς, να συμμαζεύεις και να ελέγχεις τις σκορπισμένες σου σκέψεις. Έτσι, σιγά-σιγά, η προσευχή σου θα γίνεται όλο και πιό εύκολη, θ’ αρχίσεις κι εσύ να αισθάνεσαι μια γλυκεία παρηγοριά. Και αν κάνεις ειλικρινή προσπάθεια, το Άγιο Πνεύμα, βλέποντας την αγωνιστικότητά σου και τη γνησιότητα του πόθου σου, γρήγορα θα σε βοηθήσει. Και αφού μπει μέσα σου, θα σου διδάξει την αληθινή προσευχή.
Ο Θεός μάς ζητάει να προσευχόμαστε αδιάκοπα. Πολλοί λένε: «Πώς είναι δυνατό να προσευχόμαστε αδιάκοπα, αφού ζούμε στο κόσμο; Αν ασχοληθούμε μόνο με την προσευχή, πότε θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας και θ’ ασχοληθούμε με τις δουλειές μας;». Δεν μπορούμε, βέβαια, να κάνουμε αδιάλειπτη προσευχή εξωτερικά, να στεκόμαστε δηλαδή πάντοτε σε στάση προσευχής, γιατί πρέπει και να δουλέψουμε και πολλές άλλες ανάγκες μας να ικανοποιήσουμε. Όποιος, όμως, συναισθάνεται την εσωτερική του φτώχεια, δεν θα πάψει να προσεύχεται, ό,τι κι αν κάνει. Όποιος θερμά ποθεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών, θα βρει την ευκαιρία και το χρόνο να προσεύχεται, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Ακόμα κι όταν εργάζεται βαριά και ακατάπαυστα, θα βρει καιρό να μιλήσει στο Θεό. Δεν βρίσκει καιρό να προσευχηθεί μόνο εκείνος που δεν θέλει.
Μερικοί πιστεύουν ότι προσευχή μπορεί να γίνεται μόνο από βιβλία. Καλό είναι, βέβαια, αν μπορείς, να ικετεύεις και να δοξολογείς το Θεό με τα λόγια των ψαλμών και των εκκλησιαστικών ύμνων. Αν, όμως, είσαι αγράμματος, τότε φτάνει να μάθεις τις κυριότερες προσευχές, με πρώτη την Κυριακή Προσευχή, δηλαδή το «Πάτερ ημών». Σ’ αυτή την προσευχή, που μάς την παρέδωσε ο ίδιος ο Κύριος, αναφέρονται όλες οι ανάγκες μας. Αν, πάλι, οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν να προσευχηθείς για αρκετή ώρα, τότε λέγε μερικές άπλες και σύντομες προσευχές, όπως, «Κύριε, ελέησον», «Θεέ μου, βοήθησέ με», «Κύριε, συγχώρεσέ με», «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
5. Ένας από τους αγίους πατέρες είπε: «Αν θέλεις η προσευχή σου ν’ ανεβεί κατευθείαν στο Θεό, δώσε της δύο φτερά, τη νηστεία και την ελεημοσύνη». Κυρίως μ’ αυτές τις δύο πρακτικές αρετές πραγματοποιείται η καθημερινή αυταπάρνηση.
Νηστεία γενικά και για κάθε άνθρωπο είναι η εγκράτεια και ο αυστηρός μετριασμός στη χρήση της τροφής.
Σκοπός της νηστείας είναι να ταπεινώσει και να ελαφρύνει το σώμα, κάνοντάς το έτσι πιό υπάκουο στη ψυχή. Γιατί ένα χορτάτο και παχύσαρκο σώμα ζητάει ευκολίες και ανέσεις, μας κάνει ράθυμους και δεν μας αφήνει να συλλογιζόμαστε το Θεό. Δένει τη ψυχή, την πνίγει, την κάνει ό,τι θέλει.
Αλλά νηστεύοντας σωματικά, πρέπει συνάμα να νηστεύεις και ψυχικά. Να φυλάς τη γλώσσα σου από κάθε κακό ή ανώφελο λόγο. Να κυριαρχείς στις επιθυμίες σου. Να ξεριζώνεις τα πάθη σου.
Όσο για την ελεημοσύνη, εμείς συνήθως ονομάζουμε έτσι τη βοήθεια που δίνουμε στους φτωχούς. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτή. Ελεημοσύνη είναι κάθε πράξη αγάπης και ευσπλαχνίας. Να δώσει κανείς τροφή στον πεινασμένο, να δώσει νερό στον διψασμένο, να ντύσει τον γυμνό, να επισκεφθεί τον άρρωστο και τον φυλακισμένο, να φιλοξενήσει τον άστεγο, να περιθάλψει το ορφανό κ.λπ.
Αλλά για να είναι η ελεημοσύνη σου αληθινή, όλα αυτά πρέπει να τα κάνεις χωρίς να καυχιέσαι, χωρίς να ζητάς τον έπαινο των ανθρώπων και την ευγνωμοσύνη εκείνων που ευεργετείς.
6. Ένας άλλος τρόπος για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος είναι, όπως είπαμε, η ανάγνωση και ακρόαση της Αγίας Γραφής.
Η Αγία Γραφή είναι για τον άνθρωπο ένα θησαυροφυλάκιο, απ’ όπου μπορεί να αντλήσει φως και ζωή· φως, που φωτίζει και σοφίζει, και ζωή, που ζωογονεί και παρηγορεί και ευφραίνει. Η Αγία Γραφή είναι ένα από τα πολυτιμότερα δώρα του Θεού στον άνθρωπο, μια μεγάλη ευεργεσία, από την οποία ο καθένας μπορεί να ωφεληθεί, φτάνει μόνο να το θελήσει. Η Αγία Γραφή είναι η θεία σοφία, μια σοφία τόσο θαυμαστή, ώστε μπορεί να την κατανοήσει ακόμα και ο πιό απλός κι αγράμματος άνθρωπος. Γι’ αυτό ακριβώς πολλοί απλοί άνθρωποι, διαβάζοντας ή ακούγοντας την Αγία Γραφή, έγιναν ευσεβείς και έλαβαν το Άγιο Πνεύμα, ενώ απεναντίας άλλοι, και μάλιστα μορφωμένοι, μελετώντας την, πλανήθηκαν και χάθηκαν. Αυτό έγινε, γιατί οι πρώτοι τη διάβαζαν με απλότητα καρδιάς, χωρίς ορθολογιστικά ψιλολογήματα, επιδιώκοντας να πλουτίσουν όχι σε γνώση ανθρώπινη, αλλά σε χάρη και δύναμη και Πνεύμα Θεού, ενώ οι δεύτεροι, νομίζοντας πως είναι σοφοί και πως τα ξέρουν όλα, ζητούσαν στη Γραφή όχι τη δύναμη και το Πνεύμα του Θεού, αλλά τη σοφία του κόσμου.
7. Το Άγιο Πνεύμα το αποκτούμε, τέλος, με τη συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας και κατεξοχήν με τη θεία Κοινωνία.
Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, είναι ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του. Αυτός έχει ζωή παντοτινή. Και εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα». Όποιος, δηλαδή, άξια κοινωνεί τα άγια Μυστήρια, ενώνεται με τον Κύριο. Και όποιος με αληθινή μετάνοια, καθαρή καρδιά, θείο φόβο και ακράδαντη πίστη παίρνει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, παίρνει συνάμα και το Άγιο Πνεύμα. Κι εκείνο τον ετοιμάζει να δεχθεί και τον Ιησού Χριστό και το Θεό Πατέρα, να γίνει δηλαδή ναός και κατοικητήριο του αληθινού Τριαδικού Θεού. Απεναντίας, όποιος κοινωνεί το σώμα και το αίμα του Κυρίου ανάξια, με ψυχή ακάθαρτη, με καρδιά γεμάτη κακία, εκδικητικότητα και μίσος, όχι μόνο δεν παίρνει το Άγιο Πνεύμα, αλλά γίνεται προδότης, όπως ο Ιούδας, και σταυρώνει το Χριστό γι’ άλλη μια φορά.
Το σώμα και το αίμα του Χριστού, γι’ αυτούς πού άξια το μεταλαμβάνουν, είναι το φάρμακο που θεραπεύει κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία. Και ποιός από μας είναι σε κατάσταση τέλειας υγείας; Ποιός δεν χρειάζεται θεραπεία, ανακούφιση και παρηγοριά;
Το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι η τροφή μας στο δρόμο προς τη βασιλεία των ουρανών. Μπορεί ποτέ να ξεκινήσει κανείς για μεγάλη και κοπιαστική πορεία χωρίς τροφή;
Το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι ορατό αγιαστικό μέσο, που μας το κληροδότησε ο ίδιος ο Κύριος και μας το άφησε για τον αγιασμό μας. Ποιός δεν θα ήθελε να γίνει μέτοχος σε μια τέτοια κληρονομιά και ν’ αγιαστεί;
Μην αμελείτε λοιπόν να πλησιάζετε στο Ποτήριο της ζωής. Αλλά να πλησιάζετε με φόβο Θεού και πίστη. Όποιος αρνείται ή αμελεί να κοινωνήσει, δεν αγαπάει το Χριστό, γι’ αυτό ούτε το Άγιο Πνεύμα θα λάβει ούτε στην ουράνια βασιλεία θα μπει.
Αυτά λοιπόν είναι τα μέσα, με τα οποία μπορούμε ν’ αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα: καθαρή καρδιά και αγνή ζωή, ταπεινοφροσύνη, υπακοή στη φωνή του Θεού, προσευχή, αυταπάρνηση, μελέτη των ιερών βιβλίων, θεία Κοινωνία.
Το καθένα απ’ αυτά τα μέσα αρκεί, βέβαια, και μόνο του για να μας χαρίσει το Άγιο Πνεύμα. Μα είναι πιό καλό και πιό αποτελεσματικό να τα χρησιμοποιούμε όλα μαζί. Τότε, χωρίς καμιά αμφιβολία, θα λάβουμε το Άγιο Πνεύμα, και θα γίνουμε άγιοι!
Τελειώνοντας, πρέπει να πούμε, ότι, αν κάποιος αξιωθεί να λάβει το Άγιο Πνεύμα και στη συνέχεια πέσει σε αμαρτία, το διώχνει από μέσα του. Και τότε όμως ας μην απελπιστεί, ας μη νομίσει ότι χάθηκαν όλα. Όσο πιό γρήγορα μπορεί, ας προσπέσει στο Θεό με θέρμη, με μετάνοια, με προσευχή και το Άγιο Πνεύμα θα επιστρέψει μέσα του.
(Αγίου Ιννοκεντίου Μόσχας, «Η πνοή του Αγίου Πνεύματος». Η φωνή των Πατέρων, τ. Γ΄, σ.92-102 Εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου)

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ


Το ν γίοις Πατρός μν ωάννου το Χρυσοστόμου


1. Εναι μεγάλα, γαπητοί, καί ξεπερνον κάθε νθρώπινη λογική τά χαρίσματα πού μς δώρησε σήμερα φιλάνθρωπος Θεός. Γι᾿ ατό λοιπόν ς χαιρόμαστε λοι μαζί καί χορεύοντας πό χαρά ς μνήσομε τόν Κύριό μας. Γιατί σημερινή μέρα εναι γιά μς ορτή καί πανήγυρη. πως δηλαδή μία ποχή διαδέχεται τήν λλη καί τό να λιοστάσιο τό λλο, τσι κριβς καί στήν κκλησία μία ορτή διαδέχεται τήν λλη καί μς πηγαίνουν πό τή μία στήν λλη. Πρίν πό λίγες μέρες λοιπόν ορτάσαμε τό σταυρό, τό πάθος, τήν νάσταση, στερα πό ατά τήν νάληψη το Κυρίου μας ησο Χριστο στόν ορανό. Σήμερα μως συναντήσαμε τήν δια τήν κορυφή τν γαθν, φθάσαμε στή μητρόπολη τν ορτν, βρισκόμαστε στήν πραγματοποίηση τς πόσχεσης το Κυρίου. «Γιατί ν γώ φύγω», λέγει, «θά σς στείλω λλον Παράκλητο καί δέ θά σς φήσω ρφανούς» (ω. 16, 7).
Εδατε νδιαφέρον; εδατε πειρη φιλανθρωπία; Πρίν πό λίγες μέρες νέβηκε στόν ορανό, ξανακάθισε στό βασιλικό θρόνο, πρε τή θέση στά δεξιά το Πατέρα καί μς χαρίζει σήμερα τήν παρουσία το γίου Πνεύματος καί τσι μς δίνει τά πειρα οράνια γαθά. Γιατί, πές μου, ποιό πό ατά πού συντελον στή δική μας σωτηρία δέν τό χει δώσει τό γιο Πνεμα; Ατό μς παλλάσσει πό τήν πνευματική δουλεία, μς καλε στήν λευθερία, μς δηγε στήν υοθεσία καί, γενικά, μς ξαναγενν πό τήν ρχή, καί μς ξεφορτώνει τό βαρύ καί ποκρουστικό φορτίο τν μαρτιν. Μέ τή χάρη το γίου Πνεύματος βλέπουμε τούς πολλούς ερες καί χουμε τά τάγματα τν διδασκάλων. πό τήν πηγή ατή βγκε καί τό προφητικό χάρισμα καί δύναμη νά θεραπεύουν σθένειες. Καί λα τά πόλοιπα, τά ποα στολίζουν συνήθως τήν κκλησία το Θεο, πό κε χουν τήν προέλευση. Καί φωνάζει Παλος λέγοντας.«λα ατά τά χαρίσματα νεργε τό να καί μοναδικό γιο Πνεμα, τό ποο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα πως θέλει» (Α Κορ 12, 11). πως θέλει, λέγει, χι πως διατάχθηκε.μοιράζει, δέ μοιράζεται.χει ξουσία, δέ βρίσκεται κάτω πό ξουσία. Γιατί τήν δια κριβς ξουσία, πού βεβαίωσε στόν Πατέρα, ναθέτει Παλος καί στό γιο Πνεμα. Καί πως λέγει γιά τόν Πατέρα.« Θεός εναι ατός πού νεργε τά πάντα σ᾿ λους» (Α Κορ. 12, 6).τσι καί γιά τό γιο Πνεμα.«Καί λα ατά τά χαρίσματα», λέγει, «νεργε τό να καί μοναδικό γιο Πνεμα, τό ποο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα πως θέλει».
Εδες τέλεια ξουσία; Γιατί ατά πού χουν τήν δια οσία, εναι φανερό τι χουν καί τήν δια ξουσία.καί ατά πού χουν τήν δια ξία, χουν καί τήν δια δύναμη καί τήν δια ξουσία. Μέ τό γιο Πνεμα πιτύχαμε τήν παλλαγή πό τίς μαρτίες καί ξεπλύναμε κάθε καθαρσία. Μέ τή χάρη του πό νθρωποι γίναμε γγελοι, σοι πλησιάσαμε τή χάρη του, χωρίς ν᾿ λλάξουμε τή φύση μας, λλά, πράγμα πού εναι πολύ πιό ξιοθαύμαστο, παραμένοντας στήν νθρώπινη φύση δείχνουμε γγελική συμπεριφορά. Γιατί τέτοια εναι δύναμη το γίου Πνεύματος. Καί πως φωτιά ατή πού βλέπουμε, ταν παραλάβει τόν μαλακό πηλό, τόν κάνει σκληρό κεραμίδι, τσι κριβς καί φωτιά το γίου Πνεύματος, ταν παραλάβει μία συνετή ψυχή, καί ν κόμα τή βρε πιό μαλακή πό τόν πηλό, τήν κάνει πιό σκληρή πό τό σίδερο. πίσης ατόν πού πρίν πό λίγο ταν μολυσμένος πό τήν καθαρσία τν μαρτιν, τόν κάνει μέσως πιό λαμπρό πό τόν λιο.
Ατά κριβς θέλοντας νά μς διδάξει μακάριος Παλος φώναζε δυνατά λέγοντας.«Μήν πλανστε.οτε ο πόρνοι, οτε ο εδωλολάτρες, οτε ο μοιχοί, οτε ο θηλυπρεπες, οτε ο παιδεραστές, οτε ο πλεονέκτες, οτε ο κλέφτες, οτε ο μέθυσοι, οτε κενοι πού περιπαίζουν καί βρίζουν, οτε ο ρπαγες θά κληρονομήσουν τή Βασιλεία το Θεο» (Α Κορ. 6, 9-10). Καί φο ρίθμησε λα, κατά κάποιο τρόπο, τά εδη τς κακίας, καί φο μς δίδαξε τι ο πεύθυνοι τέτοιων μαρτημάτων ποξενώνονται πό τή Βασιλεία το Θεο, μέσως πρόσθεσε·«Καί τέτοιοι σαστε μερικοί πό σς, λλά λουσθήκατε πό τά μαρτήματα ατά, γιασθήκατε καί γίνατε δίκαιοι» (Α Κορ. 6, 11). Πές μου, πς καί μέ ποιόν τρόπο; γιατί ατό εναι πού θέλουμε νά μάθουμε. «Γιατί βαπτισθήκατε στό νομα το Κυρίου ησο Χριστο», λέγει, «καί στή χάρη το Πνεύματος το Θεο μας». Εδες, γαπητέ, τή δύναμη το γίου Πνεύματος; εδες τι τό γιο Πνεμα ξαφάνισε λη κείνη τήν κακία, καί τι κείνους πού ταν προηγουμένως ποδουλωμένοι στίς δικές τους μαρτίες, τούς νέβασε μέσως στήν ψηλότερη τιμή;
2. Ποιός λοιπόν θά μποροσε νά κλάψει καί νά θρηνήσει, πως ξίζει, κείνους πού πιχειρον νά μιλον περιφρονητικά γιά τήν ξία το γίου Πνεύματος, κείνους πού, σάν νά ταν τρελλοί, δέν κατόρθωσαν οτε ο πολλές εεργεσίες νά τούς πομακρύνουν πό τήν χαριστία τους, λλά τολμον νά κάνουν τά πάντα ναντίον τς σωτηρίας τους, ποστερώντας τό γιο Πνεμα, σο τούς εναι δυνατό, πό τή θεϊκή του ξία, καί προσπαθον νά τό κατεβάσουν στήν κατηγορία τν κτισμάτων; κείνους θά θελα νά ρωτήσω.γιά ποιό λόγο σες πολεμτε τόσο πολύ τήν ξία το γίου Πνεύματος; καλύτερα, γιατί πολεμτε τή σωτηρία σας, καί δέ θέλετε νά καταλάβετε τά λόγια πού επε Σωτήρας στούς μαθητές του; «Πηγαίνετε νά διδάξετε λους τούς λαούς, βαπτίζοντας ατούς στό νομα το Πατέρα καί το Υο καί το γίου Πνεύματος» (Ματθ. 28, 19). Εδες τι χουν σότιμη ξία; Εδες τι χουν τέλεια συμφωνία; Εδες τι γία Τριάδα εναι διαίρετη; Μήπως πάρχει κάποια διαφορά λλαγή λλειψη; Γιατί τολμτε νά παραποιετε τά λόγια το Κυρίου;
δέ γνωρίζετε τι καί στά νθρώπινα πράγματα, ν κάποιος πιχειρήσει ποτέ τολμήσει, νά προσθέσει νά φαιρέσει κάτι στίς διαταγές το βασιλι, πού εναι μοιός μας καί χει τήν δια φύση μέ μς, τόν τιμωρον μέ τή χειρότερη τιμωρία καί τίποτε δέν μπορε νά τόν παλλάξει πό τήν τιμωρία ατήν; άν στήν περίπτωση το νθρώπου πάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος, πς θά μποροσαν νά συγχωρηθον κενοι πού εναι τόσο περίσκεπτοι καί πού προσπαθον νά παραποιήσουν τά λόγια το Σωτήρα λων μας καί πού δέ θέλουν ν᾿ κούσουν οτε τόν Παλο, ποος ταν μιλε χει μέσα του τό Χριστό καί φωνάζει μέ καθαρή φωνή καί λέγει.«Δέν εδε μάτι καί ατί δέν κουσε καί νθρώπινος νος δέ φαντάστηκε κενα πού τοίμασε Θεός γι᾿ ατούς πού τόν γαπον» (Α Κορ. 2, 9); άν λοιπόν δέν εδε μάτι, οτε ατί κουσε, οτε νθρώπινος νος μπόρεσε νά κατανοήσει κενα πού Θεός τοίμασε γι᾿ ατούς πού τόν γαπον, πς θά μπορέσουμε μες, μακάριε Παλε, νά τά γνωρίσουμε; Περίμενε λίγο καί θ᾿ κούσεις τόν Παλο νά φανερώνει καί ατό. Πρόσθεσε λοιπόν λέγοντας.«Σ᾿ μς μως Θεός τά φανέρωσε μέ τό γιο Πνεμά του» (Α Κορ. 2, 10). Καί οτε δ σταμάτησε, λλά γιά νά δείξει καί τή μεγάλη δύναμή του, καθώς καί τό τι χει τήν δια οσία μέ τόν Πατέρα καί τόν Υό, λέγει.«Γιατί τό γιο Πνεμα ξετάζει τά πάντα, κόμη καί τά κρυφά σχέδια το Θεο» (Α Κορ. 2, 10).
πειτα θέλοντας νά μς κάμει κριβέστερη τή διδασκαλία του μέ παραδείγματα πό τήν νθρώπινη ζωή, πρόσθεσε.«Γιατί, ποιός λλος πό τούς νθρώπους γνωρίζει τά διαίτερα το νθρώπου, παρά μόνο τό πνεμα το νθρώπου, πού εναι μέσα του; τσι καί τά διαίτερα το Θεο κανένας λλος δέ γνωρίζει, παρά μόνο τό Πνεμα το Θεο» (Α Κορ. 2, 11). Εδες τέλεια διδασκαλία; πως, λέγει, δέν εναι δυνατό νά γνωρίζει κανένας λλος ατά πού εναι μέσα στή σκέψη νός νθρώπου, λλά μόνος του καθένας γνωρίζει τά δικά του, τσι καί τά διαίτερα το Θεο κανένας δέ γνωρίζει, παρά μόνο τό Πνεμα το Θεο. Ατό εναι πολύ μεγάλο καί μέ τό παραπάνω ρκετό γιά νά ποδείξει τήν ξία το γίου Πνεύματος. Γιατί μς φερε να παράδειγμα καί μς λέγει καθαρά τι δέν εναι δυνατό νά μή γνωρίζει ποτέ κάποιος πό τούς νθρώπους ατά πού εναι μέσα στή σκέψη του. πως λοιπόν ατό δέν εναι δυνατό νά γίνει, τσι μέ τόση κρίβεια, λέγει, τό γιο Πνεμα γνωρίζει καί τά διαίτερα το Θεο. λλά δέν ξέρω πς οτε μέ τά λόγια του ατά μακάριος Παλος δέν πείθει κείνους πού στρέφονται μόνοι τους ναντίον τς σωτηρίας τους καί κάνουν τόσο μεγάλο πόλεμο ναντίον τς ξίας το γίου Πνεύματος, καί σο μπορον τό ποξενώνουν ατό πό τή θεϊκή του ξία καί τό κατεβάζουν στήν σήμαντη θέση τν δημιουργημάτων. λλ᾿ ν καί ατοί συμπεριφέρονται χθρικά καί εναι ντίθετοι στά λεγόμενα πό τήν γία Γραφή, μες, φο δεχόμαστε τά θεα δόγματα σάν ποκάλυψη πού κατέβηκε πό τόν ορανό, ς προσφέρουμε στόν Κύριο τή δοξολογία πού ρμόζει, δείχνοντας μαζί μέ τή σωστή πίστη καί τό τι τηρομε κριβς τήν λήθεια.
Πρός ατούς λοιπόν πού πιχειρον νά διδάσκουν τά ντίθετα πό κενα πού επε τό γιο Πνεμα, εναι ρκετά σα επαμε, εναι νάγκη μως νά πομε στή δική σας γάπη, γιά ποιό λόγο δέ μς χάρισε Κύριος μέσως μετά τήν νοδό του στόν ορανό τήν ατία τν τόσων γαθν, λλ᾿ φησε πρτα νά περάσουν λίγες μέρες καί νά μείνουν μόνοι τους ο μαθητές, καί στερα στειλε κάτω στή γ τή χάρη το γίου Πνεύματος. Ατό δέν γινε σκοπα, οτε τυχαα. πειδή δηλαδή γνώριζε τι ο νθρωποι δέ θαυμάζουν μ᾿ μοιο τρόπο τά γαθά πού χουν στά χέρια τους, οτε κτιμον τήν ξία πού πραγματικά χουν κενα, πού εναι εχάριστα καί σημαντικά, ν δέν πάρχουν καί τά ντίθετα. ννο περίπου τό ξς.γιατί πρέπει νά τό π σαφέστερα. κενος πού εναι γιής καί δυνατός στό σμα δέν ασθάνεται, οτε μπορε νά ξέρει καλά, πόσα γαθά το χάριζε γεία, ν δέν ποκτήσει ρρωσταίνοντας πείρα καί τς ρρώστιας. Καί κενος πού βλέπει πάλι τήν μέρα δέ θαυμάζει πως πρέπει τό φς, άν δέν τό διαδεχθε τό σκοτάδι τς νύχτας. Γιατί, πραγματικά, πείρα πού χουμε γιά τά ντίθετα γίνεται πάντοτε σαφής διδάσκαλος γιά κενα, πού τυχε νά πολαύσουμε προηγουμένως.
Γι᾿ ατό κριβς καί τότε, πειδή ο μαθητές εχαν πολαύσει παρά πολλά γαθά, ταν ταν μαζί τους Κύριος, καί ταν πολύ ετυχισμένοι πειδή τόν συναναστρέφονταν (γιατί λοι ο κάτοικοι τς Παλαιστίνης βλεπαν στά πρόσωπά τους σάν νά βλεπαν σέ κάποια στέρια, φο καί νεκρούς νάσταιναν, καί λεπρούς καθάριζαν, καί δαιμόνια διωχναν, καί ρρώστιες θεράπευαν καί καναν καί πολλά λλα θαύματα), πειδή λοιπόν ταν τόσο σπουδαοι καί πασίγνωστοι, γι᾿ ατό τούς φησε νά ποχωρισθον γιά λίγο πό τή δύναμη πού τούς βοηθοσε, στε, ταν βρεθον μόνοι τους, νά μάθουν τί τούς χάριζε παρουσία τς γαθότητας το Κυρίου, καί, φο ντιληφθον τά γαθά το παρελθόντος, νά ποδεχθον μέ μεγαλύτερη προθυμία τή δωρεά το γίου Πνεύματος. Πραγματικά, ν ταν στενοχωρημένοι, τούς παρηγόρησε, καί, ν ταν σκυθρωποί καί θλιμμένοι γιά τό χωρισμό τους πό τό Διδάσκαλο, τούς φώτισε μέ τό δικό του φς, καί, ν ταν σχεδόν νεκροί, τούς νέστησε καί σκόρπισε τό σύννεφο τς λύπης καί τούς βγαλε πό τή δύσκολη θέση.
πειδή δηλαδή εχαν κούσει τά λόγια το Κυρίου, «Πηγαίνετε νά διδάξετε λα τά θνη», καί βρίσκονταν στή συνέχεια σέ δύσκολη θέση καί δέν ξεραν πο πρέπει νά κατευθυνθε καθένας καί σέ ποιό μέρος τς γς νά κηρύξει τό λόγο το Θεο, ρχεται τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν καί μοιράζει στόν καθένα τά μέρη τς γς πού πρεπε νά κηρύξει καί μέ τή γλώσσα πού δωσε, σάν μέ κάποιο σημείωμα, γνωρίζει στόν καθένα τά ρια τς ξουσίας καί τς διδασκαλίας πού πρεπε ν᾿ ναλάβει. Γι᾿ ατό μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν. Καί χι μόνο γι᾿ ατό, λλά γιά νά μς θυμίσει καί κάποια παλιά στορία. πειδή δηλαδή στά παλιά χρόνια παραλογίσθηκαν ο νθρωποι καί θέλησαν νά κτίσουν να πύργο πού νά φθάνει ς τόν ορανό, καί μέ τή σύγχυση τν γλωσσν τους διέλυσε Θεός τήν κακή πόφασή τους (ναφέρεται στόν πύργο τς Βαβέλ. Βλ. Γεν. 11, 1-9), γι᾿ ατό καί τώρα μέ μορφή πύρινων γλωσσν πετ σ᾿ ατούς τό γιο Πνεμα, γιά νά νώσει μ᾿ ατό τήν οκουμένη πού ταν χωρισμένη.
Καί γινε κάτι συνήθιστο καί παράξενο. Γιατί πως τότε στά παλιά χρόνια γλσσες χώρισαν τήν οκουμένη καί διέλυσαν τήν κακή συμφωνία, τσι καί τώρα γλσσες νωσαν τήν οκουμένη καί δήγησαν σέ μόνοια ατά πού ταν χωρισμένα. Γι᾿ ατό λοιπόν μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή γλωσσν καί σάν πύρινες γλσσες γιά τό γκάθι τς μαρτίας πού μεγάλωσε πολύ μέσα μας. Γιατί πως γ, ταν δέν καλλιεργεται, ν εναι γόνιμη καί πλούσια, βγάζει πολλά γκάθια, τσι κριβς καί νθρώπινη φύση, ν εναι καλή πό τό δημιουργό της καί κατάλληλη γιά τά ργα τς ρετς, πειδή δέ δέχθηκε τό ροτρο τς εσέβειας, οτε τό σπόρο τς θεογνωσίας, βλάστησε μέσα μας τήν σέβεια σάν γκάθια καί λλα χρηστα φυτά. Καί πως πιφάνεια τς γς πολλές φορές δέ φαίνεται πό τά πολλά γκάθια καί τά γρια χόρτα, τσι καί εγένεια καί γνότητα τς ψυχς μας δέ φαινόταν, μέχρις του λθε γεωργός τς νθρώπινης φύσης, βαλε τή φωτιά το γίου Πνεύματος, τήν καθάρισε καί τήν προετοίμασε νά δεχθε τόν οράνιο σπόρο.
3. Τόσα πολλά καί κόμη περισσότερα πρξαν γιά μς τά γαθά πό τή σημερινή μέρα. Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς ορτάσουμε καί μες νάλογα μέ τήν ξία τν γαθν πού μς χάρισε Θεός, χι στεφανώνοντας τήν πόλη, λλά καλλωπίζοντας τίς ψυχές μας, χι στολίζοντας τήν γορά μέ παραπετάσματα, λλά κάνοντας χαρούμενη τήν ψυχή μας μέ τά νδύματα τς ρετς γιά νά μπορέσουμε τσι καί τή χάρη το γίου Πνεύματος νά ποδεχθομε καί τούς καρπούς πού μς προσφέρει ν᾿ ποκτήσουμε. Καί ποιός εναι καρπός το γίου Πνεύματος; ς κούσουμε τόν Παλο πού λέγει.« καρπός το γίου Πνεύματος», λέγει, «εναι γάπη, χαρά, ερήνη» (Γαλ. 5, 22). Πρόσεχε τήν κρίβεια τν λέξεων καί τή σειρά τς διδασκαλίας. βαλε πρώτη τήν γάπη καί στερα νάφερε τά λλα. Φύτεψε τό δένδρο καί στερα τόν καρπό. βαλε τά θεμέλια καί στερα πρόσθεσε τήν οκοδομή. ρχισε πό τήν πηγή καί στερα φθασε στούς ποταμούς.
Πράγματι δέν μπορομε νά ασθανθομε πρτα τή χαρά, ν δέ θεωρήσουμε πρτα τι εναι δική μας χαρά τν λλων καί ν δέ λογαριάσουμε τι εναι δικά μας τά γαθά τν συνανθρώπων μας. Καί ατά δέν εναι δυνατό ποτέ νά φανον πό τίποτε λλο, ν δέ μς κυριέψει δύναμη τς γάπης. γάπη εναι ρίζα, πηγή καί μητέρα λων τν γαθν. Γιατί πράγματι σάν ρίζα κάνει νά βλαστήσουν πειρα κλαδιά ρετς, σάν πηγή βγάζει πολλά νερά καί σάν μητέρα σφίγγει μέσα στήν γκαλιά της κείνους πού καταφεύγουν σ᾿ ατήν. Ατό κριβς γνωρίζοντας καί μακάριος Παλος νόμασε τήν γάπη καρπό το γίου Πνεύματος. Καί λλο τς χάρισε τόσο μεγάλο προτέρημα, στε νά πε τι γάπη εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου.«Γιατί γάπη», λέγει, «εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου» (Ρωμ. 13, 10). Κύριος τν πάντων δέ θεώρησε καμιά λλη προϋπόθεση ρκετή καί πόδειξη ξιόπιστη γιά νά φαίνονται ο μαθητές του, παρά μόνο τήν γάπη, λέγοντας.«Μ᾿ ατό θά μάθουν λοι τι εστε μαθητές μου, άν χετε μεταξύ σας γάπη» (ω. 13, 35).
Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς καταφύγουμε λοι σ᾿ ατήν, ς τήν γκαλιάσουμε καί μ᾿ ατήν ς ποδεχθομε τή σημερινή ορτή. Γιατί, που πάρχει γάπη, δρανον τά πάθη τς ψυχς. που πάρχει γάπη, σταματον ο παράλογες σαρκικές πιθυμίες τς ψυχς. « γάπη», λέγει Παλος, «δέν περηφανεύεται, δέ φουσκώνει πό γωισμό, δέ φέρεται σεμνα» (Α Κορ. 13, 4-5). γάπη δέν κάνει κακό στό συνάνθρωπο. που κυβερν γάπη, πουθενά δέν πάρχει Κάιν νά σκοτώσει τόν δελφό του. Βγάλε πό τήν καρδιά σου τήν πηγή το φθόνου, καί βγαλες τόν ποταμό λων τν κακν. Κόψε τή ρίζα, καί κατέστρεψες ταυτόχρονα καί τόν καρπό. Καί τά λέγω ατά, γιατί λυπμαι περισσότερο κείνους πού φθονον, παρά κείνους πού φθονονται, γιατί κενοι εναι κυρίως πού ζημιώνονται πάρα πολύ καί πού προξενον μεγάλη καταστροφή στόν αυτό τους. πειδή γι᾿ ατούς πού φθονονται φθόνος εναι, άν τό θελήσουν, φορμή γιά βράβευση.
Καί πρόσεχε, σέ παρακαλ, πς δίκαιος βελ παινεται καί ναφέρεται καθημερινά, καί σφαγή του γινε γι᾿ ατόν φορμή καλς φήμης. Καί ατός μετά τό θάνατό του μιλε λεύθερα καί κατηγορε μέ δυνατή φωνή τό δολοφόνο του. Κάιν μως, πού δθεν μεινε στή ζωή, πρε τήν μοιβή του νάλογα μέ τά ργα του, καί ζησε πάνω στή γ ναστενάζοντας καί τρέμοντας. βελ μως πού σκοτώθηκε καί ξαπλώθηκε νεκρός δειξε μετά τό θάνατό του μεγαλύτερη παρρησία (Γεν. 9, 10). Καί πως καμε κενον μαρτία του νά ζε πιό θλια καί πό τούς νεκρούς, τσι καμε ατόν ρετή του νά λάμπει περισσότερο καί μετά τό θάνατό του. Γι᾿ ατό λοιπόν καί μες, γιά ν᾿ ποκτήσουμε μεγαλύτερη παρρησία καί σ᾿ ατή τή ζωή καί στήν λλη, γιά νά πολαύσουμε περισσότερη χαρά πού πηγάζει πό τήν ορτή, ς καταστρέψουμε λα τά κάθαρτα νδύματα τς ψυχς, ς γυμνωθομε διαίτερα πό τό νδυμα το φθόνου. Γιατί καί ν κόμη φανομε τι πετύχαμε πάρα πολλά, λα θά τά χάσουμε, ταν μς νοχλε τό πικρό καί γριο ατό λάττωμα, πού μακάρι νά τό ποφύγουμε λοι μας, καί διαίτερα ατοί πού σήμερα μέ τή χάρη το βαπτίσματος βγαλαν τό παλιό νδυμα τν μαρτημάτων τους καί πού μπορον νά λάμπουν σάν τίς κτίνες το λιου.
σες λοιπόν, παρακαλ, ο ποοι υοθετηθήκατε σήμερα πό τό Θεό, ο ποοι ντυθήκατε τό λαμπρό ατό φόρεμα, διατηρστε μέ κάθε τρόπο τή χαρά, στήν ποία εστε τώρα, φο φράξετε πό παντο τήν εσοδο στό διάβολο, στε νά πολαύσετε φθονότερη τή χάρη το γίου Πνεύματος, καί νά μπορέσετε ν᾿ ποδώσετε καλά ργα νας τριάντα, λλος ξήντα, λλος κατό, καί νά ξιωθετε νά συναντήσετε μέ παρρησία τό βασιλιά τν ορανν, ταν πρόκειται νά λθει καί νά μοιράσει τά περίγραπτα γαθά σ᾿ κείνους πού ζησαν νάρετα τήν παρούσα ζωή, μέ τή βοήθεια το Κυρίου μας ησο Χριστο, στόν ποο νήκει δόξα καί δύναμη τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τν αώνων. μήν.













(Πηγή: Ι. Μ. Καισαριανής, Βύρωνα και Υμηττού)


www.alopsis.gr