Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Σταμάτησαν τη χρηματοδότηση της UNESCO


Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν σήμερα ότι σταμάτησαν τη χρηματοδότηση της UNESCO, του πολιτιστικού Οργανισμού του ΟΗΕ, μετά από την ένταξη της Παλαιστίνης στο διεθνή Οργανισμό ως ισότιμου μέλους του.

Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Βικτόρια Νάλαντ δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «οι ΗΠΑ δεν είχαν άλλη επιλογή από το να σταματήσουν τη χρηματοδότηση εξαιτίας δύο νόμων που είχαν θεσπιστεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και οι οποίοι απαγορεύουν τη χρηματοδότηση ενός Οργανισμού του ΟΗΕ, ο οποίος θα αποδεχόταν τους Παλαιστίνιους ως πλήρες κράτος μέλος, χωρίς να έχει προηγηθεί ειρηνευτική συμφωνία με το Ισραήλ».

Η Αμερικανίδα εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι «η Ουάσιγκτον δεν θα χρηματοδοτήσει την UNESCO με το ποσό των 60 εκατομμυρίων δολαρίων το οποίο αναμενόταν να καταβληθεί το Νοέμβριο».

Επιμέλεια:Χρήστος Μαζάνης



www.zougla.gr

Γενετικό πλεονέκτημα έχουν οι αιωνόβιοι



Ο Τζορτ Έμπερχαρντ, που γιόρτασε πρόσφατα τα 107 του χρόνια, έπαιζε και δίδασκε τένις μέχρι τα 92. Είναι ένας από τους 100 αιωνόβιους και υπεραιωνόβιους που θα μπορέσουν να διαβάσουν την πλήρη γενετική αλληλουχία τους, στο πλαίσιο ερευνητικού διαγωνισμού για το Βραβείο του Ιδρύματος X.

Ο διαγωνισμός είναι μάλιστα η τρίτη ερευνητική προσπάθεια αυτό το μήνα που εστιάζεται στο DNA των υπέργηρων.

Από τη στιγμή που θα φτάσει κανείς τα 105, «είναι απίθανο να έχει φτάσει εκεί χωρίς κάποιο γενετικό πλεονέκτημα» σχολίασε ο Τόμας Περλ, γηρίατρος του Πανεπιστημίου της Βοστόνης ο οποίος συμμετέχει στο διαγωνισμό.

O μη κερδοσκοπικός οργανισμός Χ Prize Foundation θα δώσει δέκα εκατομμύρια δολάρια στην πρώτη ερευνητική ομάδα που θα προσδιορίσει ολόκληρες τις γενετικές αλληλουχίες 100 ανθρώπων άνω των 100 ετών.

Θα είναι το πρώτο βήμα για την κατανόηση των γενετικών μυστικών της μακροζωίας, εκτίμησε ο διάσημος γενετιστής Κρεγκ Βέντερ, μέλος της κριτικής επιτροπής. «Χρειαζόμαστε 10.000 γονιδιώματα, και όχι 100, προκειμένου να κατανοήσουμε τη σχέση ανάμεσα στη γενετική, την ασθένεια και την υγεία» σχολίασε.

Η ανακοίνωση του διαγωνισμού έρχεται λίγες ημέρες μετά την παρουσίαση μιας ολλανδικής έρευνας στο γονιδίωμα μιας γυναίκας που ήταν η γηραιότερη του κόσμου όταν πέθανε σε ηλικία 115 ετών.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, επίσης, το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα Scripps Health του Σαν Ντιέγκο ανακοίνωσε ότι θα προσδιορίσει τα πλήρη γονιδιώματα 1.000 ατόμων 80 έως 108 ετών.

Το εντυπωσιακό με πολλούς μαθουσάλες είναι ότι δεν ακολουθούσαν έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Ο Νιλ Μπαρζιλάι, ερευνητής του Κολεγίου Ιατρικής «Άλμπερτ Άινσταϊν» της Νέας Υόρκης αναφέρει ότι πολλοί από τους υπεραιωνόβιους που εξέτασε ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, δεν ασκούνταν και δεν προτιμούσαν τα φρούτα και τα λαχανικά.

Ο πλέον ηλικιωμένος του ασθενής, μια γυναίκα που πέθανε αυτό το μήνα λίγο πριν από τα 110α γενέθλιά της, κάπνισε επί 95 χρόνια.

Η τυχερή γιαγιά φαίνεται ότι είχε γονίδια που αντισταθμίζουν τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής. Μία από τις αδελφές της έζησε μέχρι τα 102, ενώ ένας από τους αδελφούς της εργάζεται ακόμα στα 105.

Πηγή; in.gr

www.zougla.gr

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Επιβάτης σε αεροπλάνο που πέφτει!



Προσκυνήτρια, Α.Π.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΑΥΜΑ

Ένα πραγματικό γεγονός που το διηγείται επιβάτης σε αεροπλάνο που επέστρεφε από τους Αγίους Τόπους στις 29 Αυ­γούστου του 2003.

Ήταν χαράματα Παρασκευής, 29 Αυ­γούστου του 2003. Φεύγαμε με βαριά καρδιά από την Ιερουσαλήμ, με κατεύ­θυνση προς Τελ Αβίβ και από εκεί για Αθήνα.

Είχαμε περάσει υπέροχα. Την προηγούμενη, είχαμε γιορτάσει Πανηγυρικά την Κοίμηση της Παναγίας μας στον Τάφο Της, αφού στα Ιεροσόλυμα η Κοίμη­ση εορτάζεται 13 ημέρες μετά, στις 28 Αυγούστου.

Ζήσαμε μία πρωτόγνωρη, μοναδι­κή εμπειρία. Το πανηγύρι ήταν μεγα­λοπρεπές, πλούσιο, γενναιόδωρο προς πάντας. Αργά το απόγευμα ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας, το βράδυ λάβαμε μέ­ρος στην αγρυπνία στον Πανάγιο Τάφο και αμέσως μετά, γρήγορα στο πούλμαν που μας περίμενε ακριβώς έξω από την παλαιά Πόλη. O καιρός ήταν καλός. O ουρανός έναστρος και μέσα σε μία γλυ­κιά ησυχία απολαμβάναμε την Πόλη φωτισμένη. Είχαμε στυλώσει τα μάτια μας στα τείχη της, αγκαλιάζοντας νοερά όλα τα Πανάγια Προσκυνήματα, κλείνο­ντας τα ερμητικά μέσα στην καρδιά μας. Ένα σχεδόν αδιόρατο ελαφρύ χαμόγελο πρόδιδε την κούραση των ημερών, αλλά και την βαθιά ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεό για όσα ζήσαμε. Η ευχαρίστηση μας ήταν τόση, που δεν κλονίστηκε κα­θόλου από την παρατεταμένη αναμονή, ούτε από τον εξαντλητικό έλεγχο των Ισραηλινών στο αεροδρόμιο.

Όταν επιτέλους επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο - εάν θυμάμαι καλά ήταν ένα δικινητήριο Airbus - πρόσεξα ότι τα φώτα του τρεμόπαιζαν συνεχώς και δεν σταθεροποιούνταν σε μία συγκεκριμέ­νη φωτεινότητα. Σκέφθηκα ότι κάποιο καλώδιο δεν κάνει καλή επαφή και βυ­θίστηκα στο κάθισμα μου. Όταν ξεκί­νησε η τροχοδρόμηση, τα πρόβλημα στα ηλεκτρικά έγινε πιο έντονο, ενώ παράλ­ληλα ακούγονταν και ο χαρακτηριστι­κός ήχος μικρών, πολλαπλών βραχυκυ­κλωμάτων. Δεν έδωσα σημασία· τα φώτα έσβησαν, απογειωθήκαμε και, όταν ξανά­ναψαν το πρόβλημα υφίστατο σε μικρό­τερο βαθμό. Καθόμουν με τη μητέρα μου στην αριστερή πλευρά του αεροσκάφους, μπροστά από το φτερό, ενώ φίλοι και γνωστοί κάθονταν σε κοντινές θέσεις.

Μετά από περίπου 20 λεπτά ακούσαμε έναν δυνατό θόρυβο και το αεροπλάνο άρχιζε να τρέμει και να κινείται δεξιά και αριστερά, σαν να «κοσκινίζει», όπως εύστοχα παρατήρησε κάποιος φίλος. O πιλότος είπε πρώτα στα εβραϊκά και με­τά στα αγγλικά να παραμείνουμε με τις ζώνες μας δεμένες, το ίδιο έκαναν αμέσως και οι αεροσυνοδοί Αρχικά δεν δώσαμε σημασία, ώσπου κοίταξα το φτερό και είδα την τουρμπίνα να φλέγεται και να εκσφενδονίζει κομμάτια από πυρωμένο σίδερο! Μετά από ένα καθησυχαστικό πρόλογο, την έδειξα στη μητέρα μου και στους γύρω φίλους. Όλοι μας είχαμε ταξιδέψει πολλές φορές με αεροπλάνο, αλλά ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε φλεγόμενο κινητήρα. Σφιχθήκαμε κάπως αλλά κρύψαμε επιμελώς την ανησυχία μας, σιωπώντας. Κάποιοι από εμάς όπως έμαθα αργότερα, λέγαμε νοερά την Ευχή. Μετά από αρκετά λεπτά έγινε νέα ανακοίνωση που μας πληροφορούσε για την απώλεια του αριστερού κινητήρα και ότι θα προσπαθήσουμε να φθάσουμε στα Ελευθέριος Βενιζέλος με τον άλλον.

Δεν πέρασαν άλλα είκοσι λεπτά όταν ακούστηκε ένας λιγότερος δυνα­τός θόρυβος από τη δεξιά πλευρά και νοιώσαμε όλοι τις ίδιες έντονες δονήσεις του αεροσκάφους, αναμεμιγμένες με αναταράξεις. Κάποιοι που κάθονταν μπροστά από το δεξί φτερό φώναξαν «πήρε φωτιά η τουρμπίνα»! Το μέχρι τότε ήπιο και, μάλλον ευχάριστο κλίμα, του θαλάμου αντικαταστάθηκε σύντομα από πανικό. Το αεροσκάφος έχανε διαρκώς και απότομα ύψος και ακουγόταν ένας θόρυβος σαν σφύριγμα, που μετά θυμήθηκα ότι τον άκουγα στις ταινίες, όταν έπεφταν οι βόμβες των αεροπλάνων. Οι αεροσυνοδοί, που μόλις είχαν ξεκίνησε να προσφέρουν αναψυκτικά, ασφάλισαν τρέχοντας τα καροτσάκια τους στις κατάλληλες θέσεις· κάθισαν γρήγορα κα προσδέθηκαν κρατώντας το κεφάλι τους κοντά στα γόνατα. Αρκετοί καρδιοπαθείς και ηλικιωμένοι έπαιρναν τα χάπια τους δύο-δύο. Μεταξύ συζύγων, γίνονται δημόσιες εξομολογήσεις για το πότε απάτησε ο ένας τον άλλον και με ποιόν και ζητούσαν συγχώρεση. Γιαγιάδες και παπούδες απεκάλυπταν στα παιδιά τους ότι τους αδίκησαν στη διαθήκη τους και ζητούσαν συγχώρεση και εκείνα την έδιναν, αλλά και τη ζητούσαν με τη σειρά τους για παλιές άπρεπες συμπεριφορές. Φίλοι ομολογούσαν ότι με αφορμή το τάδε περιστατικό είχαν πει ψέματα και συκοφαντήσει αλλήλους....

Όλα τα παραπάνω μαζί με τη συνεχή και απότομη απώλεια ύψους, τις ασυ­νήθιστες αναταράξεις και τη σιγή του πιλότου έκαναν βαριά την ατμόσφαιρα. Σαν να μην έφθανε αυτό, κάποιος από τήν παρέα φώναξε «είχε δίκιο ο τάδε», ενθυμούμενος τα λόγια ενός μοναχού, που του είχε πει, παρουσία τρίτων, πριν από λίγες ήμερες ότι η Ελλάδα θα θρηνή­σει μεγαλύτερο αριθμό νεκρών από ό,τι το Πάσχα - αναφερόμενος στο δυστύχη­μα λίγο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα στα Τέμπη - μόνο που αυτή τη φορά θα είναι στη θάλασσα. Είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε σοβαρά...

Το αεροπλάνο άρχισε να παίρνει κλίση καταλάβαμε ότι προσπαθεί να στρίψει και σκέφθηκα ότι θα επιστρέφαμε στο Τελ Αβίβ η ότι θα πηγαίναμε στην Κύ­προ. Σε λίγο σηκώθηκε μία αεροσυνοδός και πήγε βιαστικά να ασφαλίσει κάποια αντικείμενα που έπεφταν. Τη σταμάτησα και τη ρώτησα τι ακριβώς συνέβαινε. Η πρώην χαμογελαστή και γλυκομίλητη κοπέλα είχε γίνει κατάχλωμη και είχε χά­σει τη φωνή της. Ο φόβος κυριαρχούσε στην έκφραση του προσώπου της, στα σφιγμένα δόντια και κορυφώνονχαν στα ματιά της.

Τη ρώτησα εάν είχαμε χάσει και τους δυο κινητήρες και απάντησε με νεύμα καταφατικά. «Και τώρα τι θα γίνει; Πώς θα το αντιμετωπίσουμε;», ξανα­ρώτησα. Έπαψε να με κοιτάζει στα μάτια, το βλέμμα της έγινε μακρινό, σαν να κοιτούσε το κενό, κινούσε το κεφάλι της δεξιά και αριστερά, ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα, σαν όλα να είχαν τελει­ώσει και έκανε να φύγει. Τη συγκράτη­σα έντονα από το χέρι φωνάζοντας «Πέφτουμε;» και εκείνη μου έγνεψε πολλές φορές καταφατικά, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη και έτρεξε να προσδεθεί πάλι στο κάθισμα της, κρατώντας σφιχτά το κεφάλι στα γόνατα. Πήραμε όλοι βα­θιά ανάσα και προσπαθούσαμε όσο το δυ­νατόν ψύχραιμα να συνειδητοποιήσουμε τα συμβαίνοντα.

Το πέπλο της μελαγχολίας έσκισε η δυνατή φωνή ενός ρασοφόρου: «Μην φοβάστε, αδελφοί μου, ας προσευχηθούμε, δεν θα αφήσει ο Θεός!». Οι ιερείς έβαλαν πετραχήλι και άρχισαν να διαβάζουν, κά­ποιοι λαϊκοί έλεγαν νοερά την Ευχή και οι υπόλοιποι χωρίστηκαν σε δυο ομάδες - τη δεξιά και την αριστερή πτέρυγα του θαλάμου των επιβατών - και άρχισαν δειλά να ψάλουν οι μεν την Παράκλη­ση της Παναγίας, οι δε τους Χαιρετι­σμούς. Αναθέσαμε την ελπίδα μας στον Θεό και αισθανθήκαμε πολύ καλύτερα ξελαφρώσαμε.

Οι αλλόθρησκοι επιβάτες, υπερβολικά φοβισμένοι σε σύγκριση μ' εμάς, νόμι­ζαν ότι τραγουδούσαμε και μας κοίταζαν σαν να ήμασταν τρελοί. Η παρήγορη όμως αυτή ψυχική ανάταση διεκόπη λί­γο αργότερα, όταν έκανε ανακοίνωση με τρεμάμενη φωνή ο πιλότος: «όπως ήδη καταλάβατε, πριν από λίγη ώρα χάσαμε και το δεύτερο κινητήρα ανεφλέγη. Ρί­ξαμε τα καύσιμα και θα προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στο Μπεν Κουριόν (το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ), αλλά...» του ήρθε ένας κόμπος στον λαιμό και στα­μάτησε απότομα. Προς στιγμήν πάγωσε το αίμα μας. Όπως και να το κάνουμε, αλλιώς είναι να υποθέτεις βάσιμα πώς οδεύεις σε κάτι δυσάρεστο και αλλιώς είναι να σου το επιβεβαιώνουν επισήμως! Μετά τις πρώτες αμήχανες στιγμές, συνε­χίσαμε όλοι μαζί να προσευχόμαστε από το σημείο που είχαμε σταματήσει, άλλοι την Ευχή, άλλοι την Παράκληση, άλλοι τους Χαιρετισμούς. Μού έκανε εντύπωση ότι προσεύχονταν θερμά και όσοι έδειχναν στο παρελθόν να μην πιστεύουν...

Προσπάθησα να φερθώ ψύχραιμα σε σημείο που κατηγορήθηκα για αναισθησία. Εξήγησα ήρεμα, με την ελπίδα να δώσω κουράγιο και σε κάποιους που έκλαιγαν: «Κάποτε όλοι θα πεθάνουμε αυτό δεν αλλάζει. Τι μας μένει τότε; Το πόσα χρό­νια θα ζήσουμε και το πώς θα τα ζήσου­με. Όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε πολλά χρόνια, εάν όμως ο Θεός αποφάσισε να πεθάνουμε σήμερα, ούτε αυτό αλλάζει· έξαλλου, δεν υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως για να σωθούμε και δεν το κάνουμε. Άρα, εάν πάρουμε ως δεδομένο ότι σήμερα θα κληθούμε σε απολογία, τι πρέπει να μας ενδιαφέρει; Το σε ποιά κατάσταση βρίσκε­ται η ψυχή μας. Τώρα θα μού πείτε: «είμαι σε άσχημη κατάσταση, αλλά, εάν είχα και άλλα χρόνια, θα μετανοούσα!» Αυτή όμως η φιλοσοφική σκέψη δεν είναι της παρούσης, είναι μάλλον ένας ευσεβής πό­θος, γιατί είπαμε ότι παίρνουμε ως δεδομένο ότι παραδίδουμε σήμερα. Άρα τι μάς μένει να κάνουμε; Να προσευχηθούμε ειλικρινά και να ζητήσουμε με θερμή συγχώρεση των αμαρτιών μας. Όμως πρέπει να έχουμε την ελπίδα μας στο έλεος του Θεού, γιατί:

ο Θεός από την άπειρη αγάπη Του για εμάς, δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει κάτι προς ζημία της ψυχής μας, δηλαδή, εάν μάς πάρει σήμερα, αυτό θα πει ότι θα μας πάρει στην καλύτερη στιγμή μας.

Οι περισσότεροι από εμάς εξομολογηθήκαμε και κοινωνήσαμε μόλις χθες στη εορτή της Παναγίας, άρα είμαστε κατά το δυνατόν έτοιμοι. σκεφθείτε να φεύγαμε εντελώς απροετοίμαστοι; Όσοι ήρθαμε εδώ, δεν ήρθαμε για τουρισμό αλλά για προσκύνημα· λέτε ο Κύριος και η Παναγία, που ήρθαμε στην εορτή Της, να μάς αφήσουν έτσι;

Οι αναταράξεις συνεχίζονταν πάλι έντονες. Ήμασταν χαμηλά, άρχισαν να διακρίνονται τα νησιά με τα χαρακτηριστικά τους και μακριά η στεριά. Ξαφνικά σηκώθηκε όρθιος ο ίδιος ρασοφόρος, που καθόταν μπροστά δεξιά και μάς είχε παροτρύνει να προσευχηθούμε - δεν γνωρίζω εάν ήταν μοναχός η Ιερομόναχος (θυμάμαι μόνο την ψηλόλιγνη μορφή του το ιλαρό του προσώπου και τη μακριά του γενειάδα) και είπε με δυνατή και γεμάτι σιγουριά φωνή και δακρυσμένα μάτια «Παιδιά μου, σάς παρακαλώ, πιστέψτε με βλέπω την Παναγία μας μπροστά μου θεόρατη και κρατάει το αεροπλάνο από την κοιλιά- θα σωθούμε, θα σωθούμε!» και ξεσπώντας σε δάκρυα: «ας προσευχηθούμε να την ευχαριστήσουμε».

Όλοι οι επιβάτες πήραμε κουράγιο και αρχίσαμε να ψέλνουμε, δυνατά αυτή τι φορά, χαρμόσυνα την Παράκληση. Μέχρι και οι αεροσυνοδοί κατάλαβαν από τι γλώσσα του σώματος ότι κάτι ευχάριστο συμβαίνει και αναθάρρεψαν κοιτώντας απορημένες.

Σε λίγη ώρα φάνηκαν καθαρά τα κτήρια του Τελ Αβίβ- ήμασταν ήδη πολύ χαμηλά. Έμεναν λίγες μόλις στιγμές... Άρχισαν να μπαίνουν λογισμοί αμφιβολίας στο μυ­αλό μου: «Άραγε η πρόσκρουση θα γίνει στη στεριά η θα πέσουμε στη θάλασσα;», μα προσπαθούσα να τους διώξω με την προσευχή: «Πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τη απιστία. Γεννηθήτω το θέλημα Σου. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ήμας.»

Σε λίγο φάνηκε το αεροδρόμιο. Ο διά­δρομος ήταν στρωμένος με αφρό και κα­τά μήκος του ήταν παρατεταγμένα πολλά νοσοκομειακά. Άλλο αεροπλάνο δεν φαι­νόταν, προφανώς μάς είχαν δώσει προ­τεραιότητα. Μας φάνηκε ότι κατεβαίνα­με με μεγάλη ταχύτητα σε σχέση με τις άλλες φορές, μάς χώριζαν λίγα μόλις μέ­τρα από το έδαφος. Όταν έγινε η επαφή, το αεροπλάνο σταμάτησε κατά θαυμαστό τρόπο σε μόλις 50 μέτρα, χωρίς κανένας μας να κινηθεί από τη θέση του, έστω και κατ' ελάχιστον. Τουρμπίνες δεν είχε, για να τις θέσει σε ανάστροφη λειτουρ­γία, ώστε να φρενάρει, και το φρένο στις ρόδες θα έπρεπε να είναι πολύ απότομο - πράγμα πολύ επικίνδυνο - για να στα­ματήσουμε μόλις σε 50 μέτρα, και ακόμα και τότε θα έπρεπε λόγω αδράνειας να πεταχτούμε όλοι προς τα μπροστά! (Εδώ φρενάρει κανείς λίγο με το αυτοκίνητο και με μικρές ταχύτητες και το σώμα του πηγαίνει μπροστά). Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν έγινε. Το αεροπλάνο δεν σταμάτησε σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, αλλά σαν να εναποτέθηκε μα­λακά στο έδαφος!

Όλοι αρχίσαμε, γεμάτοι ανακούφιση,τα ευχαριστήρια: «Δόξα Σοι Κύριε», «Σε ευχαριστώ Παναγία μου», «Ας είναι ευλογημένο το Όνομα Σου, Κύριε».

Μόνο τις αεροσυνοδούς είχε πιάσει νευ­ρική κρίση. Για τουλάχιστον πέντε λεπτά η μία άνοιγε ένα γιαούρτι, έτρωγε μία κουταλιά, το πέταγε και έπαιρνε άλλο, η άλλη ανοιγόκλεινε συνεχώς κάποια μεταλλικά συρτάρια, η άλλη έτρεμε και χτυπούσαν τα δόντια της.

Μετά από λίγο αποβιβαστήκαμε και συνοδεία αστυνομικών, ιατρών και νο­σοκόμων πήγαμε σε ένα σαλόνι, όπου κάποιους προσπαθούσαν να τους συνε­φέρουν και στους υπόλοιπους πρόσφε­ραν ένα αναψυκτικό. Από την ένταση είχε στεγνώσει το στόμα μας, αλλά ποιος νοιαζόταν;

Ήμασταν ζωντανοί μόνο αυτό μετρούσε! Σε λίγο ήρθε άλλο αεροσκάφος να μάς πάει στην Αθήνα, όπου και φθάσα­με ασφαλώς. Βέβαια μάς περίμεναν δημο­σιογράφοι και κάμερες. Ένας φίλος μου τηλεφώνησε με αγωνία να δει εάν είμαι καλά, γιατί είδε ένα trailer στις πρωινές ειδήσεις μεγάλου καναλιού για την πτή­ση μας, αλλά μετά το θέμα αποσιωπήθηκε επιμελώς.

Από εκείνη τη στιγμή, όλοι μας χάσαμε το ενδιαφέρον μας για τις λεπτομέρειες. Δεν φώναζε κανείς, δεν διαμαρτύρονταν για την καθυστέρηση, για τις βαλίτσες, για τις δημοσίως εξομολογηθείσες βα­ριές αμαρτίες, για τίποτα. Βαδίζαμε στη γη, αλλά το μυαλό και η καρδιά μας ήταν γεμάτα ευγνωμοσύνη, κατά τη δύναμη του καθενός προσκολλημένα σε Εκείνον που μάς επιβεβαίωσε τόσο περίτρανα και πάλι την αγάπη Του. Ξέραμε ότι ζούσαμε μέσα στην πρόνοια του Θεού και αισθανόμασταν απέραντη χαρά και ανεκλάλητη ευγνωμοσύνη γι αυτό.

Και οι επόμενες ήμερες πέρασαν έτσι. Έβλεπα καθετί ως δημιούργημα του Θεού, το αγαπούσα και το θαύμαζα. Είχα πάψει να θυμώνω και να αναλώνομαι σε δευτερεύοντα πράγματα. Προσπαθούσα να ανταποκριθώ στην Αγάπη του Θεού με επιεική συμπεριφορά, μην κρίνοντας και, οπού μπορούσα, βοηθώντας τους άλλους. Δυστυχώς, μετά από μία περί­που εβδομάδα, ξαναμπήκα στή ρουτίνα τής καθημερινότητας. Ντρέπομαι που το αναφέρω, αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω μέσα μου εκείνη την πρωτόγνωρη ειρήνη, την προσευχή, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη.

Αυτά το πέρα για πέρα πραγματικό γε­γονός, με έκανε να βλέπω τα πράγματα λίγο διαφορετικά, να προσπαθώ να βγω από το καβούκι του εγωκεντρισμού μου και της παράλογης λογικής μας, που τα βάζει όλα σε κουτάκια και θέλει να τα εξηγεί με νόμους και κανόνες. Ο φόβος του τέλους επιχαχύνει τη συνειδητοποίηση των λαθών, ωθεί σε συναίσθηση...

Η ευγνωμοσύνη που νοιώθει κανείς την άπειρη αγάπη Του Θεού μαλακώνει την καρδιά του, τόν λιώνει, τόν κάνει να αγαπάει διά του Θεού τους αδελφούς του και τηνν κτίση και παράλληλα φοβάται μήπως με κάποια πράξη του λυπήσει τον Θεό και χάσει αυτό που αρχίζει να γεύεται η καρδιά του και σκιρτά, αυτό που φτιάχτηκε να αναζητά η ψυχή του την διά της αγάπης δωρεάν παρεχόμενης ένωσης της με τόν Θεό.

(Αποφάσισα να γράψω αυτή τη μοναδική για μενα εμπειρία κατά παράκληση ενός αγαπητού αδελφού «προς δόξαν Θεού» και πνευματική τόνωση των αδελφών. Παρακαλώ, συγχωρέστε τον προσωπικό τόνο της διήγησης, αλλά ήθελα να αποδώσω τα γεγονότα και τα συναισθήματα ακριβώς, όπως τα ζήσαμε. Ευχαριστώ για την κατανόηση σας.)

Πηγή: ΕΡΩ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 1




www.impantokratoros.gr

Φωτιὰ στὴν ἄνομη φωτιά!»!!!



του Κώστα Ζουράρι


(Ὀδυσσέα Ἐλύτη: Ἆσμα ἡρωικὸ καὶ πένθιμο γιὰ τὸν χαμένο ἀνθυπολοχαγὸ τῆς Ἀλβανίας)

Σήμερα, ἱερομηνία γιὰ τὸ ἔπος τοῦ ’40, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ξανατίμησε τὴν Ἱερομνήμη του: «Μνήμη τοῦ Λαοῦ μου, σὲ λένε Πίνδο καὶ σὲ λένε Ἄθω», μᾶς παροτρύνει πάλι ὁ ἱεροπρόπος Ἐλύτης.

«Ὄχι στὸ 4ο Ράιχ», βροντοφώνησαν πλήθη λαοῦ, σήμερα, ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ».

Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔφτυσε σήμερα στὶς παρελάσεις του ὅλους αὐτοὺς τοὺς θεσμικοὺς Γερμανοτσολιάδες τῶν μνημονίων, τῆς ἐθελοδουλίας καὶ τῆς κλεπτοκομματοκρατίας.

Στὶς ἐξέδρες ἀνέβηκαν, σήμερα, οἱ πραγματικοὶ ἐπίσημοι: ὁ ἴδιος ὁ Λαός, ἀφοῦ προηγουμένως ἔδιωξε τοὺς «ἐπισήμους» ὀσφυοκάμπτες, κλεφταράδες καὶ παρακεντέδες τῆς Τρόικας.

Στὴν παρέλαση, παντοῦ ὁ ἀρχέγονος Ἕλλην Λαός, χειροκροτοῦσε τὰ παρελαύνοντα παιδιά του, ποὺ ἔστρεφαν ἀλλοῦ μὲ περιφρόνηση τὸ κεφάλι, ἀγνοώντας τὰ ἐπίσημα κομματοθεσμικὰ ρεμάλια.

Γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς πῆρε στὶς παρελάσεις τὴν θέση του: Αὐτὸς ἐπίσημος, στὶς ἐξέδρες τῶν ἐπισήμων, προγκάροντας τοὺς ξεφτίλες «ἐπισήμους».

«Ὄχι στὸ 4ο Ράιχ». ΟΧΙ στοὺς ξεπουλημένους Γερμανοτσολιάδες, Μπουραντάδες καὶ λοιποὺς νεοχίτες τοῦ Ναιναίκου δικομματισμοῦ ποὺ πρόδωσε τὴν Ἑλλάδα.

Ὄχι στὸν δωσιλογισμὸ τῆς δικομματοκρατίας καὶ τῶν μνημονιοπροσκηνημένων.

« Φωτιὰ στὴν ἄνομη φωτιά!»

Ναί, Ἐλύτη, ναί, Ρωμιοσύνη, Σύ, δοξαστική!

Ναὶ στὸ ΟΧΙ.

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3440

www.zoiforos.gr

Όταν ο άντρας εξαρτάται από μια γυναίκα




Της Μυρσίνης Κωστοπούλου

Είμαι άνδρας 41 ετών και δεν έχω κάνει ακόμη οικογένεια. Οι γυναίκες πάντα με χωρίζουν, γιατί λένε ότι δεν αντέχουν την συναισθηματική πίεση που τους ασκώ. Παρατηρώ ότι δεν είμαι αυτόνομος και ότι κάθε σχέση είναι για μένα υπόθεση ζωής. Αφήνομαι πλήρως, χάνω τον εαυτό μου, ενώ όταν χωρίζω πενθώ τόσο πολύ που πέφτω σε κατάθλιψη.

Ο φόβος αποχωρισμού και η υπερβολική ανάγκη για φροντίδα χαρακτηρίζουν τα άτομα με εξαρτητικές προσωπικότητες τα οποία συνήθως νιώθουν μια βαθύτερη ανεπάρκεια.

Φοβάστε να αυτονομηθείτε, να πάρετε αποφάσεις στην καθημερινότητά σας, να αναλάβετε ευθύνες, να μείνετε έστω και λίγο μόνος; αποφεύγετε αγωνιωδώς τους αποχωρισμούς; συμπεριφέρεστε υποτακτικά, άβουλα, δίχως να εκφράζετε τις αληθινές σας σκέψεις και επιθυμίες; αναζητάτε διαρκώς την διαβεβαίωση από τους άλλους; Συγχέετε μέσα σας το «είμαι» με το «τί νομίζω ότι θέλουν οι άλλοι να είμαι για να στηρίζομαι πάνω τους»;

Αν ναι, τότε η μελαγχολία που βιώνετε μετά από κάθε χωρισμό αντανακλά τη συμβολική απώλεια των βαθύτερων αναγκών σας για φροντίδα, για ασφάλεια και τον φόβο για τη ματαίωσή τους.

Συνήθως ένα υπερβολικά υπερπροστατευτικό οικογενειακό περιβάλλον στην παιδική ηλικία ενισχύει την προσκόλληση του παιδιού στους γονείς του και μειώνει το χτίσιμο της απαραίτητης αυτονομίας και της εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Δυστυχώς πολλοί γονείς είναι οι ίδιοι εξαρτητικοί ακόμη και με το ίδιο τους το παιδί.

Δοκιμάστε την ψυχοθεραπεία για να δουλέψετε μέσα σας τους φόβους αποχωρισμού και την απειλή που σας προκαλεί η έννοια της αυτονομίας. Η κάλυψη των αναγκών σας από εσωτερικές και όχι από εξωτερικές πηγές θα αποτελέσει σημαντικό θεραπευτικό στόχο και αυτό μπορεί να σας απελευθερώσει από τα δεσμά της εξάρτησης.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας-ψυχοθεραπεύτρια, email myrsi@hol.gr



Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Weekend

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Η οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των νέων


Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2005), 9,5-22% των παιδιών και των εφήβων παρουσιάζουν διαταραχές και προβλήματα συναισθήματος, συμπεριφοράς, ανάπτυξης, με σημαντικές βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. 50% των ψυχικών διαταραχών στους ανθρώπους ξεκινούν πριν από την ηλικία των 14 ετών και συχνά υποτροπιάζουν ή χρονίζουν. Η πλειονότητα των παιδιών και των εφήβων με σημαντικές ανάγκες ψυχικής υγείας δεν φτάνουν στις υπηρεσίες, ακόμα και σήμερα.

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων συχνά συνοδεύονται από ψυχικό, κοινωνικό και οικονομικό βάρος. Επίσης, συχνά συνοδεύονται από σημαντικές δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους, στις σχολικές επιδόσεις, καθώς και στην ενήλικη ζωή, με δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και αυξημένα ποσοστά εμπλοκής με το νόμο και τις υπηρεσίες ΨΥΠΕ και πρόνοιας. Η ανάγκη για δράση επιβάλλεται επιπλέον και από την εφαρμογή στην πράξη της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Παρά ταύτα, η επένδυση στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων είναι μικρότερη αυτής στην ψυχική υγεία ενηλίκων και αυτής στη γενική υγεία.

Διαταραχές διαγωγής

Είναι γνωστό το παράδειγμα των διαταραχών διαγωγής, των οποίων έχει μετρηθεί η οικονομική επιβάρυνση που προκαλούν. Η αγγλική αυτή μελέτη συνέκρινε παιδιά χωρίς προβλήματα, παιδιά με προβλήματα διαγωγής και παιδιά με διαταραχή διαγωγής (επιθετικότητα, κλοπές, ψέματα, σκασιαρχείο, φυγές, βανδαλισμοί, κ.λπ.). Γνωρίζουμε δε πως τουλάχιστον 30% των παιδιών της τελευταίας κατηγορίας εξελίσσονται σε ενήλικες με αντικοινωνικότητα (με ακραία εκδήλωση την εγκληματικότητα). Η μελέτη αξιολόγησε το κόστος από την ηλικία των 10 έως την ηλικία των 28 ετών σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας, εκπαίδευσης, πρόνοιας, δικαστικές, κ.λπ. Το αποτέλεσμα; Η 1η ομάδα παιδιών κόστισε στο κράτος περίπου 12.500 ―, η 2η σχεδόν 50.000 ― και η 3η 125.000 ― (τιμές 2002)...

Σύμφωνα με μελέτη, σε εξέλιξη της Πανεπιστημιακής Παιδοψυχιατρικής Κλινικής, σχεδόν 3 στις 4 οικογένειες παιδιών με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ξοδεύουν περισσότερα από 800 ― μηνιαίως για την αντιμετώπιση μόνο του προβλήματος του παιδιού τους, ενώ λιγότερο από τα μισά καλύπτονται από ασφαλιστικά ταμεία. Οι μισές μητέρες φαίνεται να έχουν σημαντικό σωματικό πρόβλημα ή πρόβλημα ψυχικής υγείας, κυρίως συμπτώματα κατάθλιψης. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πώς θα μπορέσουν οι συγκεκριμένες οικογένειες να ανταποκριθούν με επάρκεια στις ιδιαίτερα αυξημένες απαιτήσεις σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.

Οι επιπτώσεις ψυχοκοινωνικών αντιξοοτήτων, όπως π.χ. η φτώχεια στα παιδιά, μπορεί να είναι έμμεσες και άμεσες. Πιο συγκεκριμένα, η φτώχεια μπορεί να οδηγήσει σε σκληρή και τιμωρητική στάση των γονέων (άμεση επίδραση) και τελικά σε αντικοινωνική συμπεριφορά (έμμεση επίδραση). Διάφορες μελέτες δείχνουν τη συσχέτιση φτώχειας με προβλήματα ψυχικής υγείας στα παιδιά μέσω διάφορων μηχανισμών.

Πειραματικές μελέτες στη συμπεριφορά αναζήτησης τροφής σε σκιουροπιθήκους (squirrel monkeys) έχουν δείξει ότι όταν τα θηλυκά αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην ανεύρεση τροφής γίνονταν πιο αδρανή και είχαν ανεβασμένες τιμές κορτιζόλης για μεγάλα διαστήματα (απ' όταν η τροφή ήταν πιο εύκολα διαθέσιμη). Επιπλέον, η άσκηση του γονικού ρόλου γινόταν λιγότερη καλή (οι μητέρες είχαν μικρότερη επαφή με τα μικρά τους, ενώ εκείνα απαιτούσαν μεγαλύτερη). Αν και δεν εξομοιώνεται η έλλειψη τροφής στους πιθήκους με τη φτώχεια στους ανθρώπους, υπάρχουν κοινά στοιχεία στην εμπειρία μη πρόσβασης στα βασικά, που υποστηρίζουν την ύπαρξη της επίδρασης στα φυσιολογικά συστήματα σε ζώα και ανθρώπους. Η έκθεση, λοιπόν, μητέρων σε έλλειψη τροφής είχε αρνητική επίδραση στο δικό τους στρες, καθώς και στη γονική συμπεριφορά τους.

Το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερη ψυχική υγεία, ενώ η κακή ψυχική υγεία μειώνει την ικανότητα του ατόμου να βελτιώσει ή να αποκτήσει υψηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Σε πρόσφατη (2007) μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σε 7 ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, βρέθηκε ότι το υψηλότερο εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων και το υψηλότερο επίπεδο της οικογένειας σχετιζόταν με πιο θετικές αντιλήψεις και συναισθήματα στα παιδιά και καλύτερη ψυχική υγεία.

Νεότερες κυρίως απόψεις τονίζουν πως δεν είναι η απόλυτη έλλειψη, αλλά μάλλον οι ανισότητες, που αυξάνουν τα προβλήματα ψυχικής υγείας. Πιο συγκεκριμένα, παιδιά που μεγαλώνουν σε μακροχρόνια φτώχεια παρουσιάζουν συναισθηματικά προβλήματα (π.χ. άγχος, δυστυχία), ενώ εκείνα που ζουν για λίγο σε συνθήκες φτώχειας παρουσιάζουν προβλήματα, όπως υπερκινητικότητα και συγκρούσεις με συνομηλίκους.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε υπόψη πως οι ανισότητες και η κακή ψυχική υγεία σχετίζονται με χειρότερη έκβαση της κατάστασης των παιδιών στην ενήλικη ζωή. Μεταξύ άλλων, η κακή ψυχική υγεία στην παιδική ηλικία συνδέεται με άλλα προβλήματα υγείας στη νεαρή ενήλικη ζωή (π.χ. χρήση ουσιών, βία, μικρότερη εκπαιδευτική πρόοδος, κακή αναπαραγωγική και σεξουαλική ζωή), ενώ υψηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών στην ενήλικη ζωή συνδέονται με πολλαπλά μειονεκτήματα στην παιδική ηλικία (π.χ. διαζύγιο γονέων, οικονομική δυσπραγία, ψυχική νόσος γονέα).

Ελλειψη σε δομές

Δυστυχώς, και στη χώρα μας η επένδυση στην ψυχική υγεία των νέων είναι μικρότερη αυτής στην ψυχική υγεία ενηλίκων και αυτής στη γενική υγεία. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από την προ έτους αξιολόγηση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης «Ψυχαργώς» για την περίοδο 2000-2009.

Η ομάδα Ευρωπαίων αξιολογητών κατέληξε, μεταξύ άλλων, ότι τα ποσοστά επίτευξης είναι αρκετά μικρά για υπηρεσίες και δομές, όπως π.χ. ιατροπαιδαγωγικά κέντρα (30%), ολοκληρωμένα κέντρα για αυτισμό (5,5%), κέντρα ημέρας αυτισμού (48%), ξενώνες για άτομα με αυτισμό (6%), ξενώνες βραχείας παραμονής (14,5%), κ.λπ. Επίσης, ότι υπάρχει σημαντική έλλειψη σε δομές και υπηρεσίες που αφορούν ειδικές κατηγορίες ασθενών: άτομα στο ευρύτερο φάσμα του αυτισμού, άτομα με νοητική υστέρηση, διατροφικές διαταραχές, κ.λπ.

Η κατανομή των παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών χαρακτηρίζεται από μεγάλη ανισότητα, με τον νομό Αττικής να διαθέτει τις περισσότερες μονάδες και το μεγαλύτερο εύρος υπηρεσιών. Οι υπόλοιποι νομοί υστερούν σημαντικά τόσο σε αριθμό όσο και σε τύπο υπηρεσιών που παρέχουν. Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής: στην Αττική υπάρχουν 13 ιατροπαιδαγωγικά κέντρα, ενώ ο συνολικός αριθμός τους είναι 22.

Η πρόταση της ομάδας αξιολόγησης είναι ότι θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη σαν προτεραιότητα τα υπάρχοντα μεγάλα κενά στις υπηρεσίες. Επίσης, ότι χρειάζονται εξειδικευμένες υπηρεσίες για άτομα με αυτιστικές διαταραχές, νοητική υστέρηση, διατροφικές διαταραχές, κ.λπ.

Δράσεις που θα πρέπει να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα είναι οι ακόλουθες: Υποστήριξη γονέων (και κυρίως εκείνων με ψυχικά προβλήματα) στην άσκηση του γονικού ρόλου τους και στην πρόληψη της παραμέλησης και της κακοποίησης. Πρόληψη εκφοβισμού (bullying) και επιθετικότητας. Μείωση κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας. Αντιμετώπιση βίας, τραύματος και προστασία δικαιωμάτων παιδιών. Υποστήριξη παιδιών και εφήβων με ψυχικές διαταραχές. Καταπολέμηση στίγματος και διακρίσεων. Προαγωγή ΨΥΠΕ στο σχολείο και συνεργασία μεταξύ σχολείων, οικογενειών και υπηρεσιών για την κοινωνική συμμετοχή των νέων. Ενίσχυση ρόλου γειτονιάς και κοινότητας για συμμετοχή νέων και καλύτερη ψυχική υγεία.

Επιπλέον, θα πρέπει να φροντίσουμε για τη βελτίωση της υπάρχουσας επιστημονικής γνώσης, την έρευνα στην αξιολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών και σχέση κόστους/αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεων, τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση των ειδικών, κ.λπ.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ευρωπαϊκού κλάδου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2011), χρειάζεται να γίνει διατήρηση των συστημάτων ψυχικής υγείας στην οικονομική κρίση με αντιμετώπιση του στίγματος της ψυχικής νόσου, επένδυση στην ψυχική υγεία, συνέχιση των ψυχιατρικών μεταρρυθμίσεων, κ.λπ. Αντίθετα, στη χώρα μας σήμερα 210 δομές του προγράμματος «Ψυχαργώς» φαίνεται να οδηγούνται σε κλείσιμο.

Η ανάγκη για οικονομία σήμερα στη χώρα μας, εντός και εκτός του Εθνικού Συστήματος Υγείας, είναι προφανής. Δεν θα πρέπει, όμως, να αποτελέσει το πράσινο φως για περικοπές στον πολύ ευαίσθητο τομέα της ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, και μάλιστα σε περίοδο που οι απαιτήσεις για τέτοιου είδους υπηρεσίες αυξάνουν και οι υπάρχουσες υπηρεσίες είναι ήδη ανεπαρκείς σε αριθμό (ή και εξειδίκευση), υποστελεχωμένες ή/και με προσωπικό υπό αποχώρηση και συχνά με χαμηλό ηθικό.

Τα παιδιά που εγκαταλείπονται στα παιδιατρικά νοσοκομεία, επειδή οι γονείς τους δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν ολοένα και πληθαίνουν και ο κίνδυνος παλινδρόμησης στην Ελλάδα των ιδρυμάτων είναι πλέον ορατός. Ολοένα και συχνότερες είναι επίσης οι περιπτώσεις παιδιών που παραπέμπονται στην Πανεπιστημιακή Παιδοψυχιατρική Κλινική μετά από αυτοκτονία του γονέα τους, ως απόρροια της κρίσης.

Συνέπειες των περικοπών

Η περίοδος της λιτότητας που ζούμε είναι ακριβώς η πιο ακατάλληλη περίοδος για περικοπές στην ψυχική υγεία. Οι συνέπειες των περικοπών σήμερα είναι πολύ πιθανό ότι θα φέρουν πόνο στο μέλλον, αφού η μη θεραπεία των προβλημάτων ψυχικής υγείας των νέων κοστίζει σε πολλούς τομείς περισσότερο από τη θεραπεία τους.

Αντίθετα, αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος για επένδυση σε επιστημονικά τεκμηριωμένες παρεμβάσεις πρόληψης, έγκαιρης παρέμβασης και θεραπείας ψυχικών διαταραχών, που μπορεί να έχουν οικονομικό όφελος και σε τομείς εκτός της υγείας.



www.enet.gr

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

«Όχι» στο σεξ, «Ναι» στον Θεό!


legrottaglie1Από την άρνηση να πάει με την ίδια για δεύτερο βράδυ, στην σεξουαλική αποχή για δύο χρόνια! Ο Νίκολα Λεγκροτάλιε βρέθηκε δίπλα στον Θεό, κατηγόρησε τους gay μέχρι να βρει την Ερικα.

Καλοκαίρι 2003, η Γιουβέντους αποκτά ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του ιταλικού ποδοσφαίρου, τον κεντρικό αμυντικό της Κιέβο, Νίκολα Λεγκροτάλιε αντί 7,5 εκατ. ευρώ. Ο Ιταλός είναι αμέσως βασικός στους Μπιανκονέρι και κάνει 21 συμμετοχές, όμως η εξωγηπεδική ζωή είναι αυτή στην οποία «λάμπει» περισσότερο. Ο Νίκολα τα... δίνει όλα εκτός γραμμών με άπειρες γυναίκες να περνούν από το κρεβάτι του. «Είχα φτάσει σε σημείο, αν πήγαινα για δεύτερο σερί βράδυ με την ίδια να θεωρώ ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά».

Η επόμενη σεζόν τον βρίσκει χωρίς συμμετοχή στους Μπιανκονέρι και τον Ιανουάριο πάει δανεικός στην Μπολόνια. Το 2006 τον βρίσκει ξανά δανεικό στην Σιένα, στην οποία είναι αναντικατάστατος, όμως αυτό που «μετράει» περισσότερο είναι η γνωριμία με τον Τόμας Γκούζμαν, με τον οποίο συζήτησε την κατάσταση και την απογοήτευσή του μετά την αποχώρηση από την Γιούβε. «Το κεφάλι μου είναι διαφορετικό, είμαι πιο σοβαρός, ήρεμος και έχω υπευθυνότητα. Μου άνοιξε το κεφάλι, μιλήσαμε για τον Ιησού Χριστό και αυτό άλλαξε τη ζωή μου, σε προσωπικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο. Είμαι διαφορετικός άνθρωπος».

Οι εξελίξεις ήταν άμεσες για τον Λεγκροτάλιε, που παίρνει την απόφαση να κόψει το σεξ, και να το κάνει ξανά όταν παντρευτεί. «Έχουν περάσει δύο χρόνια και ειλικρινά δεν ήταν κάτι που μου ήταν δύσκολο να κάνω. Αυτός που είναι ανίκανος να ζήσει χωρίς σεξ, γίνεται σκλάβος. Θα περιμένω μέχρι τον γάμο, όχι επειδή δεν μου αρέσουν οι γυναίκες, αλλά επειδή πλέον περιμένω την κατάλληλη για να έχω μαζί της οικογένεια, κάποια που να μοιράζομαι μαζί της τις ίδες αξίες».

Το 2009, σε ηλικία 32 ετών, κάνει κάθε Δευτέρα στο Τορίνο συζητήσεις με απλούς ανθρώπους στην Ευαγγελική Εκκλησία, που είναι ανοιχτές σε όλους. Και στους gay. Σε αυτούς τίθεται κατηγορηματικά κατά και τους συμβουλεύει να διαβάσουν τη Βίβλο. «Πλέον αντιμετωπίζεται ως μόδα, ακόμα ένας τρόπος ζωής που συνιστά αντίσταση στο κατεστημένο. Στη Βίβλο, όμως, όλα γράφονται ξεκάθαρα. Ανεξάρτητα αν κάποιος είναι άνδρας ή γυναίκα, όσοι έχουν τέτοιες προτιμήσεις αμαρτάνουν. Η ομοφυλοφιλία είναι κάτι σαν μόδα στις μέρες μας. Για κάποιους είναι ένας τρόπος να πηγαίνεις κόντρα στα πράγματα. Όμως είναι γραμμένο στην Βίβλο πως η ομοφυλοφιλία είναι λάθος, και στους άνδρες και στις γυναίκες. Σαν Χριστιανός συμβουλεύω τους ομοφυλόφιλους να διαβάσουν την βίβλο, και όποιοι ενδιαφέρονται μπορούν να με συναντούν τις Δευτέρες. Οι ομοφυλόφιλοι που έχουν σύζυγο και παιδιά το έχουν παρατραβήξει».

legrottaglie2Στη συνέχεια παρουσιάζει την αυτοβιογραφία με τίτλο «Έδωσα μια υπόσχεση, γιατί η πίστη μού άλλαξε τη ζωή», στην οποία εξυμνεί ξανά την νηστεία από τη σεξουαλική ζωή, «μετά τον γάμο όλα είναι νόμιμα, τώρα αφιερώνομαι στον Θεό», ενώ επιμένει στην άποψή για τους gay, «ο Θεός αγαπά τον αμαρτωλό, αλλά όχι την αμαρτία». Ο Ιταλός χαρακτήρισε καθοριστική για την καριέρα του την είσοδο στο θρησκευτικό μονοπάτι, ενώ αργότερα έμπλεξε θρησκεία και FIFA. «Aν η προσευχή προς τον Θεό είναι κάτι κακό, θα ήθελα να μάθω τι είναι καλό; Η FIFA θα έπρεπε να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη βία στα γήπεδα. Νομίζω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να προσεύχεται στον Θεό. Δεν είδα να ενοχλείται κανένας όταν οι Αιγύπτιοι δόξαζαν τον Αλάχ».

Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, η σεξουαλική αποχή και το στόρι του Ιταλού λαμβάνουν τέλος. Όχι, δεν κύλησε στην αμαρτία, απλά βρήκε την Special One και αποφάσισε να παντρευτεί. Από τότε που η θρησκεία μπήκε στη ζωή του προτιμούσε να γνωρίζει την ψυχή μιας γυναίκας παρά το κορμί της, μέχρι που γνώρισε την Ερικα. Στη ζωή του σήμερα αμυντικού της Κατάνια, μπήκε μια κοπέλα θρησκόληπτη και ηθικών αρχών, η οποία κατάφερε να τον κάνει να αποφασίσει ότι αυτή είναι η γυναίκα της ζωής του.

Πηγή: http://www.gazzetta.gr/article/item/235132-ohi-sto-sex-nai-ston-theo

Και από: http://exagorefsis.blogspot.com/2011/10/blog-post_3294.html

www.zoiforos.gr

Ὁ Ἅγιος Διομήδης


Ἔχει ἡ γῆ τὸν οὐρανό της. Ἔχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τὸ νοητό της στερέωμα.

Μυριάδες ἄστρα λάμπουν στὸν οὐρανὸ καὶ διηγοῦνται τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.

Μυριάδες ἄστρα σελαγίζουν καὶ στῆς Ἐκκλησίας τὸ νοητὸ στερέωμα. Σελαγίζουν καὶ αὐτὰ καὶ προβάλλουν μαζὶ μὲ τὸ πνευματικό τους φῶς τὸν θρίαμβο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας.

Ἕνα τέτοιο λαμπρὸ ἀστέρι τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τοῦ νησιοῦ μας, ἀστέρι πρώτου μεγέθους, εἶναι καὶ ὁ Ἅγιος Διομήδης.

Ὁ πανδαμάτορας χρόνος φυσικὰ μαζὶ μὲ τὶς δραματικὲς περιπέτειες ποὺ πέρασε τὸ μαρτυρικὸ νησὶ ἔσβησε ἀπὸ τὴ μνήμη τῶν σημερινῶν κατοίκων τὸ ὄνομά του. Τὸ μεγαλεῖο του ὅμως δὲν ἔσβησε.

Ὁ Ἅγιος Νεόφυτος μὲ τὸν γλαφυρό του κάλαμο τὸν ψάλλει καὶ τὸν προβάλλει σὰν μία ἀπὸ τὶς πιὸ φωτεινὲς μορφὲς τῆς Νήσου τῶν Ἁγίων.

Μερικὰ ψήγματα ἀπὸ τὴ ζωή του, ὅπως τὴν περιγράφει ὁ μεγάλος Ἅγιός μας, θὰ σημειώσουμε στὶς παρακάτω γραμμὲς γιὰ πνευματικὴ ὠφέλεια ὅλων μας.

Ποῦ γεννήθηκε καὶ ποιοῖ ἤσαν οἱ γονεῖς του δὲν ξέρουμε. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς λέει ὁ Ἅγιος, ποὺ τὸν ἐγκωμιάζει, εἶναι πὼς ὁ θεσπέσιος ἀθλητὴς Διομήδης «ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων» δόθηκε στὸν Χριστό. Τοῦτο προϋποθέτει γονεῖς ὄχι μονάχα χριστιανοὺς ἄλλα καὶ βαθιὰ πιστούς. Αὐτοὶ φρόντισαν στὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ τους νὰ ἐνσταλάξουν ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἀκόμη ἡλικία τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ὅπως ἡ διψασμένη γῆ, σὰν πιεῖ νερὸ καὶ χορτάσει καὶ ὑστέρα δεχτεῖ τὸν σπόρο, μᾶς τὸν δίνει φυτὸ χαριτωμένο, πολύφυλλο καὶ πολύκαρπο, ἔτσι καὶ ἡ ἁγνὴ ψυχὴ τοῦ μικροῦ Διομήδη, ποτισμένη ἄφθονα ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ οἱ καλοὶ γονεῖς πρόσφεραν καθημερινὰ στὴν καρδιὰ τοῦ παιδιοῦ τους, προαγόταν μέρα μὲ τὴν ἡμέρα στὴν ζωὴ τῆς ἀρετῆς. Ὅλοι καμαρώνουν τὸ εὐγενικὸ κι ὑπάκουο παιδὶ καὶ μακαρίζουν τοὺς εὐτυχισμένους γονεῖς γιὰ τὸν θησαυρό τους.

Σὲ κάποια εὐκαιρία ἡ Θεία Πρόνοια, ποὺ ὅλα τὰ παρακολουθεῖ καὶ ὅλα τὰ φροντίζει, ἔφερε ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε ὁ μεγάλος τῆς Λευκουπόλεως (= Λευκωσίας) ἐπίσκοπος Τριφύλλιος, νὰ συναντήσει καὶ νὰ γνωρίσει τὸ παιδί.

Ἡ ἐκτίμηση τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ὑπῆρξε τόση, ὥστε χωρὶς κανένα ἐνδοιασμὸ τὸν κάλεσε κοντά του καὶ ἀνέλαβε αὐτὸς μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλό του, τὸν ἐπίσκοπο τῆς Τριμυθοῦντος, τὸν Ἅγιο καὶ Θαυματουργὸ Σπυρίδωνα, τὴν συνέχιση τοῦ ἔργου τῶν εὐσεβῶν γονιῶν. Κοντὰ στοὺς δύο αὐτοὺς κολοσσοὺς τῆς ἀρετῆς καὶ ξεχωριστοὺς τῆς Ἐκκλησίας ἐργάτες, ὁ φλογερὸς νέος μεγαλώνει καὶ συνεχίζει μὲ ἀδιάπτωτο ἐνδιαφέρον τὸν ἀγῶνα του καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ κατορθώνει νὰ γίνει πιστὸ ἀντίγραφό τους.

Ἀντίγραφο στὴν βαθιὰ πίστη καὶ ταπεινοφροσύνη, στὸν ζῆλο καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μαζὶ μὲ τοὺς σεβαστοὺς πατέρες καὶ καθοδηγητὲς τοῦ συχνά – πυκνὰ ἐπαναλαμβάνει καὶ αὐτὸς τοῦ θείου Παύλου τὰ λόγια: «Τὶς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχώρια ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» Καὶ μαζί τους προσθέτει καὶ τὴν ἀπάντηση: «Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαί, οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα, οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε τὶς κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. η’, 35 καὶ 38 – 39). Δηλαδὴ ποιὸς λοιπὸν μπορεῖ νὰ μᾶς χωρίσει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη, ποὺ μᾶς ἔχει ὁ Χριστός; Μήπως ἡ θλίψη ἀπὸ ἐξωτερικὲς περιστάσεις ἢ ἡ στενοχώρια καὶ ἐσωτερικὴ πίεση τῆς καρδίας μας ἢ διωγμὸς ἢ πεῖνα ἢ γύμνια καὶ ἔλλειψη φορεμάτων ἢ μαχαῖρι ποὺ νὰ μᾶς φοβερίζει μὲ σφαγή; Ὄχι! Τίποτα.

Εἶμαι βέβαιος, ἀπόλυτα βέβαιος, πὼς οὔτε ὁ θάνατος μὲ τὸν ὁποῖο εἶναι πιθανὸ νὰ μᾶς φοβερίσουν, οὔτε καὶ μία ζωὴ τρισευτυχισμένη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς ὑποσχεθοῦν, οὔτε τὰ τάγματα τῶν οὐρανίων πνευμάτων, οὔτε δηλαδὴ αὐτοὶ οἱ ἄγγελοι, οὔτε οἱ ἀρχές, οὔτε οἱ περιστάσεις καὶ τὰ γεγονότα τῆς κάθε ἡμέρας, οὔτε καὶ τὰ μέλλοντα γεγονότα, οὔτε οἱ δοξασμένες ἐπιτυχίες ποὺ ὑψώνουν τὸν ἄνθρωπο πολύ, οὔτε καὶ οἱ ταπεινώσεις ποὺ τὸν γκρεμίζουν σὲ μεγάλα βάθη, οὔτε ὁποιαδήποτε ἄλλη κτίση διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ βλέπουμε, θὰ μπορέσει νὰ μᾶς χωρίσει καὶ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἀγάπη, ποὺ μᾶς ἔδειξε ὁ Θεὸς διὰ μέσου τοῦ Κυρίου μας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ὁποία μας κρατᾷ δεμένους στενὰ μαζί του κι ἰδιαίτερα προστατευόμενούς του. Καμιὰ δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς χωρίσει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου δὲν τὰ μελετοῦν ἁπλῶς οἱ ἅγιοί μας, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐφαρμόζουν στὴν ζωή τους σὲ κάθε στιγμὴ καὶ ὤρα ποὺ τοὺς ζητοῦν οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως νὰ τὰ ὁμολογήσουν.

Χρόνια δύσκολα γιὰ τὸ μαρτυρικὸ νησί μας ἦσαν τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Χρόνια διωγμῶν τόσο ἀπὸ μέρους τῶν εἰδωλολατρῶν, ὅσο καὶ ἀπὸ μέρους τῶν αἱρετικῶν. Ἀλλὰ καὶ χρόνια τρομερῶν ἐπιδρομῶν. Σὲ μία τέτοια μάλιστα ἐπιδρομὴ τῶν ἀπογόνων τῆς Ἄγαρ, τὸ νησί μας δοκίμασε φοβερὲς καταστροφές. Ἄνθρωποι σφαγιάσθηκαν, παρθένες ἀτιμάσθηκαν, χωριὰ καὶ πόλεις πυρπολήθηκαν, ἱερὰ καὶ ὅσια συλήθηκαν. Ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους συνελήφθηκε καὶ ὁ ποιμένας Τριφύλλιος, τὸν ὁποῖο οἱ ἐπιδρομεῖς ἄρχισαν σκληρὰ νὰ βασανίζουν μὲ τὴν πρόθεση νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ ἀκόμη ἴσως καὶ μπορέσουν νὰ ἀποσπάσουν ἀπὸ αὐτὸν καὶ χρήματα. Μὲ θαυμαστὴ ὑπομονὴ ἀντιμετωπίζει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τὰ ἀλλεπάλληλα βασανιστήρια. Μὲ καρτερία ἀληθινὰ ἡρωικὴ δέχεται τὰ κτυπήματα, περιφρονεῖ τὶς ἀπειλὲς καὶ προσεύχεται γιὰ τοὺς βασανιστές του. Χαίρει καὶ αὐτὸς γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ τοῦ ἔλαχε ὄχι μόνο νὰ πιστεύει στὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ νὰ πάσχει γιὰ χάρη Του.

Κατὰ τὴν ὥρα τῆς σκληρῆς ἐκείνης δοκιμασίας τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα ὁ νεαρὸς Διομήδης τὰ ἔχασε. Τί μποροῦσε ἕνας ἀδύνατος νέος νὰ κάμει μὲ τόσους γεροδεμένους καὶ ἄγριους ἐχθρούς; Μὲ τὴν καρδιὰ σπαράσσουσα ἀπὸ πόνο ἔσπευσε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου καὶ νὰ τρέξει νὰ κρυφτεῖ στὴν ἀγαπημένη του σπηλιά, ποὺ βρισκόταν στὰ ἀνατολικὰ τῆς Λευκωσίας. Εἴπαμε ἀγαπημένη του σπηλιά, γιατί σ’ αὐτὴν πολὺ συχνὰ κατέφευγε γιὰ προσευχὴ καὶ περισυλλογή. Σ’ αὐτὴν τρέχει καὶ τώρα.

Τρέχει γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ κλάψει καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεος τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ γιὰ τὸν στοργικὸ πνευματικό του πατέρα. Τρέχει νὰ προσευχηθεῖ, γιατί πιστεύει ὁ στοργικὸς νέος, πὼς μὲ τὴν προσευχὴ καὶ αὐτὰ τὰ κάστρα μποροῦν νὰ γκρεμισθοῦν. Τὸ εἶπε Αὐτὸς ὁ Κύριος. «Ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὀρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμίν». (Ματθ. ιζ’ 20). Τίποτα δὲν εἶναι ἀδύνατο σ’ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει μὲ ὅλη του τὴν ψυχή. Καὶ ὁ νεαρὸς Διομήδης πιστεύει.

Πιστεύει στὴν παρέμβαση τοῦ θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τοῦ προστάτη του.

Γονατιστὸς μὲ δάκρυα περνάει τὴν ἡμέρα του προσευχόμενος. Ὅταν ἡ νύχτα σκέπασε μὲ τὸ σκοτεινό της πέπλο τὴν γύρω πλάση, σηκώθηκε καὶ ὁ πιστὸς Διομήδης καὶ μὲ προσοχὴ βγῆκε ἀπὸ τὴν σπηλιά. Περπατᾷ γρήγορα καὶ μὲ ἀρκετὴ προφύλαξη. Ποῦ πάει; Στὸ μέρος ὅπου τὸ πρωὶ εἶχε ἀφήσει τὸν ἐπίσκοπο στὰ χέρια τῶν Σαρακηνῶν καὶ εἶχε φύγει. Γνώριζε πολὺ καλά τους τόπους ἡ ἐπισκοπή. Ἦταν ἐκεῖ κοντὰ στὴ Μονὴ τῆς Ὁδηγήτριας ἢ Χρυσοδηγήτριας μὲ τὴ μεγάλη ἐκκλησία. Ἐκεῖ εἶχε συλληφθεῖ καὶ βασανιζόταν τὸ πρωὶ ὁ ἱερὸς Τριφύλλιος. Ἐκεῖ στὴ μονὴ κοντὰ, βρισκόταν καὶ τὸ εὐρὺ κοιμητήριο.

Γύρω στὰ μεσάνυκτα, πότε περπατώντας, πότε τρέχοντας καὶ πηδώντας, ὁ νέος ἔφτασε ἔξω ἀπὸ τὴ μονή. Μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ κινεῖται στὸ δρομάκι ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐπισκοπή. Ἀπὸ μία στενὴ πόρτα ποὺ βρισκόταν στὴν πίσω μεριὰ μπαίνει στὴν αὐλὴ καὶ προχωρεῖ στὸ κοντινὸ κελί. Ἐκεῖ σὲ μιὰ γωνιὰ ἀκούει βογγητά. Ἦταν ὁ ἐπίσκοπος. Πλησιάζει στὶς μύτες τῶν ποδιῶν καὶ γονατίζει μπροστά του. Μὲ βαθιὰ εὐλάβεια τοῦ ἀσπάζεται τὰ χέρια καὶ μὲ στοργὴ τοῦ προσφέρει κάθε δυνατὴ βοήθεια. Οἱ περιποιήσεις τοῦ νεαροῦ ἔκαμαν ὥστε νὰ μαλακώσουν οἱ δριμεῖς πόνοι καὶ ὁ μωλωπισμένος ἐπίσκοπος ἀρκετὰ νὰ συνέλθει ἀπὸ τὴ δοκιμασία του.

Θαῦμα α’. Κόντευε νὰ ξημερώσει. Ὁ νεαρὸς ἔπρεπε νὰ φύγει. Ἦταν μεγάλος ὁ κίνδυνος, ἂν οἱ Σαρακηνοὶ τὸν βρίσκανε ἐκεῖ. Ἀφοῦ ἔκαμαν μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο ἐπίσκοπο μία θερμὴ προσευχή, γονάτισε ὁ νέος, πῆρε τὴν εὐχή του καὶ μὲ τὴν ἴδια προσοχὴ κινήθηκε νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν πόλη. Σὲ κάποια ἀπόσταση ἄκουσε κουβέντες σὲ ξένη γλῶσσα.

Χωρὶς νὰ χάσει καιρὸ τὸ ἔβαλε στὰ πόδια. Τρέχει μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς νεανικῆς του ἡλικίας. Πίσω του ἀκούει βαριὰ καὶ πολλὰ βήματα ἀνθρώπων νὰ τὸν ἀκολουθοῦν. Ἐκεῖ ποὺ πηγαίνει ἀλαφιασμένος, προφέροντας συνέχεια τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἀκούει κάποιον νὰ τοῦ ψιθυρίζει στὸ αὐτί: «Διόμηδες, ἐπιστραφεῖς, χάραξον πρὸς τοὺς διώκτας τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον».

Χωρὶς νὰ χάσει καιρὸ ὁ ὑπάκουος νέος σταματᾷ. Στρέφεται πρὸς τὰ πίσω, φυσᾷ μὲ τὸ στόμα καὶ κάμνει ἀπέναντί τους τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ.

Τὴν ἴδια ὥρα θεόσταλτη πέφτει ἐπάνω στοὺς λῃστὲς ἡ τιμωρία. Φούσκωσε ἡ κοιλιά τους καὶ τρομεροὶ πόνοι ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω τοὺς ἀναγκάζουν νὰ πέσουν χαμαὶ καὶ νὰ σπαράζουν. Ὁ νέος προχωρεῖ καὶ μπαίνει στὴν σπηλιά του. Γονατίζει μπροστὰ σὲ μιὰ εἰκόνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ εἶχε ἐκεῖ καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του ἐκφράζει μὲ ὅλη τὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς του τὶς εὐχαριστίες καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη του στὸν Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή του. Γιὰ ὤρα πολλὴ προσεύχεται. Ἀπὸ τὴν στάση ἐκείνη τὸν συνεφέρνει κάποια στιγμὴ ἕνα συνεχὲς βογγητὸ ποὺ ἀκούει ἀπέξω ἀπὸ τὴν σπηλιά του. Τί νὰ εἶναι ἄραγε; Προχώρησε προσεκτικὰ πρὸς τὴν ἔξοδο καὶ κοιτάζει γύρω. Τί ἦταν;

Ἕνας ἄνθρωπος, ράκος ἀπὸ τὸν πόνο, ἀπευθύνεται πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ λέγει:

- Συγχώρησέ με, ἄνθρωπέ μου. Συγχώρησέ με καὶ σπλαγχνίσου με. Σεῖς οἱ χριστιανοί, γνωρίζουμε, πὼς ξέρετε πάντα νὰ συγχωρεῖτε.

Ὁ νέος τὸν κοίταξε μὲ συμπάθεια καὶ τοῦ εἶπε. Ἂν μετανιώνεις ἀληθινά, καὶ ἂν ἀποφασίζεις ν’ ἀπαρνηθεῖς τὴν προηγούμενή σου διαγωγὴ καὶ ζωή, θὰ σὲ ἐλεήσει ὁ Θεός.

- Μετανιώνω καὶ ζητῶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ σου. Λυπήσου με, νέε μου, καὶ βοήθησέ με. Οἱ πόνοι ποὺ δοκιμάζω εἶναι ἀβάσταχτοι. Σύρθηκα ὡς ἐδῶ, γιὰ νὰ ζητήσω ἀπὸ σένα ἔλεος καὶ βοήθεια.

Τὰ σπαρακτικὰ λόγια τοῦ λῃστοῦ — γιατί ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πεντακόσιους τόσους λῃστὲς ποὺ κυνήγησαν τὸν νέο — συγκίνησαν βαθιὰ τὴν εὐγενικὴ ψυχὴ τοῦ Διομήδη, ποὺ χωρὶς νὰ χάσει καιρὸ γονάτισε καὶ ὕψωσε τὰ χέρια σὲ προσευχή.

- Χριστέ μου, εἶπε, Σύ, ποὺ καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Σταυρό Σου ζήτησες ἀπὸ τὸν ἅγιο Πατέρα Σου τὴ συγχώρηση τῶν σταυρωτῶν Σου, δέξου καὶ ἀπὸ μένα τὴν παράκλησή μου καὶ κάνε καλὰ τοῦτο τὸ πλάσμα, ποὺ ἀπαρνεῖται τὸν κακὸ ἑαυτό του καὶ ζητάει τὸ ἔλεός Σου.

Ὕστερα ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ νέος σηκώθηκε, πλησίασε τὸν λῃστὴ κι ἔκαμε ἐπάνω του τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ.

Στὴ στιγμὴ τὸ θαῦμα ἔγινε. Ὁ λῃστὴς σηκώθηκε καὶ γεμάτος εὐγνωμοσύνη πῆρε τὰ χέρια τοῦ νέου νὰ τὰ ἀσπασθεῖ. Ὁ νέος τὰ ἀπέσυρε καὶ μὲ καλοσύνη τοῦ εἶπε: «Τὸν Κύριο Ἰησοῦ νὰ εὐχαριστήσουμε. Αὐτὸς σὲ ἔκαμε καλά».

- Πιστεύω, νέε μου. Πιστεύω στὸν Κύριο Ἰησοῦ. Μία χάρη ἀκόμη σοῦ ζητῶ. Νὰ λυπηθεῖς καὶ τοὺς συντρόφους μου. Εἶναι ὅλοι τους συντετριμμένοι καὶ ἕτοιμοι νὰ ἀπαρνηθοῦν τὰ πάντα καὶ νὰ πιστεύσουν στὸν Ἰησοῦ. Νὰ ἐκεῖ εἶναι ὅλοι πεσμένοι χαμαί. Δὲν ἀκοῦς τὰ βογγητά τους;

Ὁ σπλαγχνικὸς νέος, ἀφοῦ κοίταξε πρὸς τὰ ἀνθρώπινα ράκη ποὺ βογκοῦσαν πέρα στὴν πλαγιά, στράφηκε πρὸς τὸν μετανοημένο καὶ θεραπευμένο λῃστὴ καὶ τοῦ εἶπε:

- Πήγαινε καὶ ρώτησέ τους. Ἂν ἀπαρνοῦνται τὴν κακία καὶ ἂν ἀποδέχονται τὴν ἀληθινὴ θρησκεία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τότε θὰ γίνουν, ὁπωσδήποτε, ὅλοι τους καλά.

Χωρὶς νὰ προσθέσει τίποτε ἄλλο ὁ καινούργιος προσήλυτος ἔτρεξε πρὸς τοὺς συντρόφους του, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει σὲ λίγο καὶ μὲ παράκληση θερμὴ νὰ ζητᾷ ἀπὸ τὸν Ὅσιο νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Ὁ σπλαγχνικὸς Διομήδης χωρὶς ἄλλες διατυπώσεις προχώρησε πρὸς τοὺς λῃστές.

Πρὶν ἀκόμη πλησιάσει, αὐτοὶ μὲ δάκρυα ἄρχισαν νὰ τοῦ φωνάζουν καὶ νὰ τοῦ λένε:

- Συγχώρησέ μας, καλέ μας ἄνθρωπε. Πιστεύουμε στὸν Κύριο Ἰησοῦ. Πιστεύουμε μὲ ὅλη τὴν καρδιά.

Ὁ Ὅσιος, ἀφοῦ τοὺς μίλησε μὲ καλοσύνη, γονάτισε καὶ ἀνέπεμψε θερμὴ πρὸς τὸν Πανάγαθο Θεὸ προσευχή, σηκώθηκε κι ἔκαμε μπροστά τους τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Τὴν ἴδια ὥρα τὸ θαῦμα ἐπαναλήφθηκε. Ὅλοι οἱ λῃστὲς ἔγιναν καλὰ καὶ ἄρχισαν νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριο. Στὸ τέλος ζήτησαν ὅλοι τους νὰ γίνουν χριστιανοί. Κι ὁ Ὅσιος τοὺς βάπτισε στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στ’ ἀλήθεια. «Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ».

Τοῦτο τὸ θαῦμα καὶ μόνο εἶναι ἀρκετὸ νὰ πείσει κάθε ἕναν ἀπροκατάληπτο μελετητὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου, πόσο ὁ Θεὸς χαριτώνει ἐκείνους ποὺ ἐλεύθερα καὶ εἰλικρινὰ ἀκολουθοῦν τὸ θέλημά Του καὶ κάμνουν τὸν νόμο Του βίωμα καὶ ζωή τους.

Πόσα χρόνια ἔζησε ὁ Ὅσιος ποὺ μελετοῦμε δὲν γνωρίζουμε. Ὁ Ἅγιος Νεόφυτος μᾶς λέγει μονάχα πὼς ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ φλογεροῦ ἀσκητὴ ὑπῆρξε μία ζωὴ ἀρετῆς καὶ καλοσύνης καὶ προσφορᾶς γιὰ τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἀπέθανε, οἱ πιστοὶ ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές του – καὶ ἦσαν αὐτοὶ πολλοὶ – κήδεψαν μὲ δάκρυα τὸ σῶμα τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα ἐκεῖ στὴν σπηλιὰ καὶ ἀπάνω ἀπὸ αὐτὴν ἔκτισαν ἀργότερα μία ἐκκλησία καὶ γύρω πολλὰ δωμάτια. Σ’ αὐτὰ ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀπὸ ἐκλεκτὲς ψυχὲς εἶχε μαζευτεῖ καὶ ζοῦσε μ’ εὐλάβεια καὶ φόβο Θεοῦ τὴν ἀγγελικὴ ζωή. Ὁ πόθος τῶν ἀσκητῶν νὰ ἔχουν μία εἰκόνα, ποὺ νὰ τοὺς θυμίζει τὸν δάσκαλό τους, τοὺς ὁδήγησε ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια νὰ στείλουν στὴν Κωνσταντινούπολη ἕναν ἀδελφὸ τῆς Μονῆς, γιὰ νὰ βρεῖ κάποιο ζωγράφο, ποὺ νὰ τοὺς φτιάξει μία τέτοια εἰκόνα. Ὁ μοναχὸς πῆγε στὴν Πόλη. Βρῆκε πράγματι ἕναν ἐξαίρετο ζωγράφο καὶ τοῦ ἀνακοίνωσε τὸν σκοπὸ τῆς ἐπίσκεψεώς του. Ὁ ζωγράφος σὰν ἄκουσε τὸν μοναχὸ εἶπε μὲ ἀπορία:

- Μάρτυρα Διομήδη, ἐπίσταμαι. Ὅσιον Διομήδη ὅμως οὔτε γινώσκω, οὔτε ἰστορῆσαι ἰκανῷ. (Μάρτυρα Διομήδη γνωρίζω. Ὅσιο Διομήδη ὅμως οὔτε ξέρω οὔτε μπορῶ νὰ ζωγραφίσω).

Μὲ πόνο ὁ μοναχὸς ἄκουσε τὴν ἄρνηση τοῦ ζωγράφου σὲ ὅλα τὰ παρακάλια του. Λυπημένος ἔφυγε γιὰ τὸ δωμάτιό του. Στὴν προσευχὴ ἡ θεοφιλὴς ἐκείνη ψυχή, τὴν θερμὴ καὶ ἐπίμονη, ζητάει τὴν παρηγοριά της. Τὰ λόγια του Κυρίου «αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμίν, ζητεῖτε, καὶ εὐρήσετε, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται ὑμὶν πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται». (Ματθ. ζ’ 7 – 8) προβάλλουν συνέχεια στὴν σκέψη του. Μὲ ὅλην του τὴν καρδιὰ ποθεῖ νὰ μὴ γυρίσει στὴν Κύπρο μὲ ἀδειανὰ τὰ χέρια. Θέλει νὰ βρεῖ μία εἰκόνα τοῦ προστάτη τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου. Γι’ αὐτὸ προσεύχεται. Ὅλη νύχτα προσεύχεται καὶ ζητάει τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ βοήθεια προσφέρεται.

Θαῦμα β’. Τὴν ἴδια νύχτα στὸν ὕπνο τοῦ ζωγράφου παρουσιάζεται ὁ Ἅγιος Διομήδης καὶ τοῦ λέγει:

— Γιὰ ἰδές, ζωγράφε, αὐτόν, ποὺ λέγεις πὼς δὲν ξέρεις. Ἄκουσε τὸν μοναχὸ καὶ ζωγράφισέ του αὐτὸν ποὺ σοῦ ζητεῖ».

Μόλις τὰ εἶπε αὐτὰ χάθηκε ἀπὸ μπροστά του ἐκεῖνος ποὺ τοῦ μιλοῦσε. Ὁ ζωγράφος, μὲ τὸ ποὺ ξύπνησε, σηκώθηκε ἀμέσως ἀπὸ τὸ κρεβάτι, καὶ ἀφοῦ ἔκανε τὴν προσευχή του καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Διομήδη συγχώρηση γιὰ τὴν προηγούμενη ἄρνησή του, κάθισε καὶ ἄρχισε νὰ ζωγραφίζει. Σὰν τέλειωσε τὴν εἰκόνα, τὴν πῆρε καὶ τὴν τοποθέτησε στὸ δωμάτιο, ποὺ εἶχε καὶ τὶς ἄλλες τελειωμένες εἰκόνες.

Ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες ξαναῆρθε καὶ πάλι ὁ γνωστὸς μοναχὸς καὶ ἄρχισε νὰ τὸν παρακαλεῖ νὰ τοῦ κάμει τὴν χάρη νὰ τοῦ φτιάξει τὴν εἰκόνα ποὺ τοῦ ζητοῦσε. Στὴν παράκλησή του ὁ ζωγράφος τὸν ἔστειλε στὸ δωμάτιο καὶ τοῦ εἶπε νὰ μαζέψει τὶς εἰκόνες. Ἐκεῖνος μόλις μπῆκε καὶ εἶδε τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου, τὴν ἀναγνώρισε καὶ γεμάτος χαρὰ τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔφερε στὸν ζωγράφο, βεβαιώνοντάς τον πὼς ἡ εἰκόνα ποὺ ἔφτιαξε ἀπέδιδε θαυμάσια τὴν μορφὴ τοῦ Ὁσίου. Ὁ ζωγράφος τότε ἀπεκάλυψε στὸν μοναχὸ τὸ ὄνειρό του καὶ μὲ δάκρυα καὶ οἱ δυό τους δοξολόγησαν τὸν Θεὸ γιὰ τὴν χάρη ποὺ δίνει στοὺς ἐκλεκτούς του.

Πολλὰ θαύματα ἔκαμε ὁ Ἅγιος μας. Καὶ σὲ παλαιότερες ἐποχές, μὰ καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου ποὺ τὸν ἐγκωμιάζει. Αὐτῆς τῆς ἐποχῆς εἶναι καὶ τὰ παρακάτω δύο θαύματα, ποὺ τὰ δανειζόμεθα καὶ πάλι ἀπὸ τὸν ἐγκωμιάζοντα τὸν Ὅσιο Διομήδη, Ἅγιο Νεόφυτο.

1. Ἕνας ἄνθρωπος ὑπέφερε πολὺ ἀπὸ πόνους στὴν κοιλιά του. Παρόλο ποὺ ἔτρωγε μπόλικα καὶ ἡ κοιλιά του φούσκωνε κάθε μέρα, ἐν τούτοις τὸ δυστυχισμένο τὸ πλάσμα ἔνιωθε πάντα νηστικὸ καὶ διψασμένο καὶ βασανιζόταν ἀπὸ τρομεροὺς πόνους στὴν κοιλιακὴ χώρα. Κάποια μέρα, ἀπελπισμένος ἀπὸ τὰ βάσανά του, πῆγε στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου καὶ ἔπεσε πάνω σ’ αὐτὸν καὶ μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς παρακαλοῦσε τὸν Ὅσιο νὰ τὸν λυπηθεῖ καὶ νὰ τὸν κάμει καλά. Μερικοὶ διαβάτες, ποὺ περνοῦσαν ἀπ’ ἐκεῖ, σπλαχνίσθηκαν τὸν πάσχοντα καὶ ἀφοῦ πλησίασαν, τὸν πῆραν καὶ τὸν ξάπλωσαν πάνω στὸν τάφο καὶ ἄλειψαν καλὰ τὴν κοιλιά του μὲ τὸ λάδι τῆς κανδήλας τοῦ Ἁγίου. Ὁ ἄρρωστος ἡσύχασε λίγο καὶ ἀποκοιμήθηκε. Σὰν ξύπνησε, ἔνιωσε τὴν ἀνάγκη νὰ ἐνεργηθεῖ. Πῆγε στὸ μέρος καὶ ἀπὸ πίσω του ἀντὶ περιττώματα βγῆκαν δυὸ κομμάτια φιδιοῦ μιάμιση σπιθαμὴ τὸ καθένα. Ὁ ἄνθρωπος ἡσύχασε. Βρῆκε τὸ χρῶμα του καὶ γεμάτος κέφι ἄρχισε νὰ δοξάζει τὸν θεὸ καὶ τὸν Ἅγιο Διομήδη ποὺ τὸν ἔκαμαν καλά.

2. Μιὰ γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε καὶ αὐτὴ ἀπὸ τρομεροὺς πόνους στὴν κοιλιά, σὰν ἔμαθε τὴν θαυματουργικὴ θεραπεία τοῦ πιὸ πάνω ἀρρώστου, ἔτρεξε καὶ αὐτὴ μὲ βαθιὰ πίστη στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου καὶ μὲ δάκρυα ἄρχισε νὰ τὸν παρακαλεῖ νὰ τὴ σπλαχνιστεῖ καὶ νὰ τὴ γιατρέψει. Συγχρόνως πῆρε κι αὐτὴ λάδι ἀπὸ τὴν κανδήλα τοῦ Ὁσίου καὶ ἄλειψε καλὰ τὴν κοιλιά της. Ἐκεῖ ποὺ γονατιστὴ ἔκλαιε καὶ παρακαλοῦσε, ἔνιωσε τρομερὴ ἀναγοῦλα. Παραμέρισε γιὰ νὰ κάμει ἐμετὸ καὶ τότε ἀπὸ τὸ στόμα ἔβγαλε κάτι ποὺ ἔμοιαζε μὲ κάβουρα. Αὐτὸ ἦταν ὅλο. Ἡ γυναῖκα μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἔγινε τελείως καλὰ καὶ τὰ δάκρυα τοῦ πόνου της μεταβλήθηκαν στὴ στιγμὴ σὲ δάκρυα χαρᾶς καὶ βαθιᾶς εὐγνωμοσύνης καὶ δοξολογίας τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Του γιὰ τὴ θαυμαστὴ θεραπεία.

Στ’ ἀλήθεια, ἀδελφοί μου. «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοὶς ἁγίοις αὐτοῦ». Ναί! Θαυμαστὸς ὁ Θεός! Ἕνα μόνο χρειάζεται. Πίστη ζωντανὴ καὶ φλογερή. Καὶ τότε, ἂν αὐτὸ ποὺ ζητοῦμε εἶναι γιὰ τὸ καλό μας, θὰ μᾶς τὸ δώσει ἡ ἀγάπη Του. Μᾶς τὸ βεβαιώνει ὁ ἴδιος. «Ἐπικάλεσαι μὲ ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ ἐξελοῦμαι σε, καὶ δοξάσεις με» (Ψαλμ. μθ’ 15). Παιδί μου, φώναξέ με στὴν θλίψη σου καὶ θὰ σὲ ἀπαλλάξω ἀπὸ τὰ βάσανά σου καὶ θὰ μὲ δοξάσεις. Νὰ Τὸν φωνάξουμε στὴ θλίψη μας. Νὰ Τὸν φωνάξουμε μὲ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια Του. Νὰ Τὸν ἐπικαλεσθοῦμε χωρὶς κρατούμενα. Καὶ τότε τὸ θαῦμα θὰ γίνεται. Γιατί ὁ «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Ἡ περιγραφὴ αὐτὴ τῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Διομήδη, ὅπως μᾶς δίνεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεόφυτο τὸν Ἔγκλειστο, παρουσιάζει μερικὰ ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ πότε ἔζησε ὁ Ὅσιος. Σὰν λάβουμε ὑπόψη ὅτι οἱ ἀραβικὲς ἐπιδρομὲς στὸ νησί μας ἄρχισαν περὶ τὰ μέσα τοῦ ἑβδόμου αἰῶνα καὶ κράτησαν μέχρι τὰ μέσα τοῦ δεκάτου, τότε γίνεται φανερό, πὼς ὁ Ὅσιός μας δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Τριφυλλίου, ὁ ὁποῖος ἔζησε πολὺ ἐνωρίτερα, τὸν πέμπτο περίπου αἰῶνα. Ἐκεῖνο ποὺ συνδέει τοὺς δυὸ Ἁγίους, Τριφύλλιο καὶ Διομήδη, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει κάποιος ἄλλος χρονογράφος, ποὺ μᾶς λέγει πὼς σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἀραβικὲς ἐπιδρομές, οἱ Σαρακηνοὶ ἀνέσκαψαν καὶ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Τριφυλλίου, ποὺ βρισκόταν στὸ κοιμητήριο ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ ναὸ τῆς Ὁδηγήτριας μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ βροῦν κάποιο θησαυρὸ καὶ ἔβγαλαν ἀπὸ μέσα ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζον τὸ ἱερὸ λείψανο. Γεμάτοι ἀγριότητα ἀπέκοψαν τὸ κεφάλι καί, ὦ τοῦ θαύματος!

Ἀπὸ τὸν λαιμὸ ἔτρεξε ἄφθονο αἷμα, ποὺ κατατρόμαξε τὰ ἀνθρωπόμορφα ἐκεῖνα τέρατα.

Τὴν σκηνὴ αὐτὴ παρακολουθοῦσε κάποιος ἀσκητὴς ποὺ ἀσκήτευε σὲ μία σπηλιὰ κοντὰ στὸ προάστιο τῆς Λευκωσίας, τὸν Λευκομιάτη, ὁ Ἅγιος Διομήδης. Ἐκμεταλλευόμενος ὁ ἀσκητὴς τὴ σύγχυση τῶν τυμβωρύχων, ἅρπαξε τὴν ἱερὰ κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου Τριφυλλῖου καὶ ἔτρεξε νὰ τὴ μεταφέρει στὸ ἀσκητήριό του. Κάποιος ὅμως τὸν ἀντελήφθη καὶ τὸν πρόδωσε καὶ 500 Σαρακηνοὶ περίπου τὸν καταδίωξαν.

Αὐτὸ τὸ περιστατικὸ εἶναι ὅτι συνδέει τοὺς δυὸ Ἁγίους, Τριφύλλιο καὶ Διομήδη.


Ταῖς τῶν ἁγίων τῆς Κύπρου πρεσβείαις ὁ Θεὸς ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.




www.synaxarion.gr

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Σοκ: Το χωριό της παιδοφιλίας είναι στην Καμπότζη



Το χωριό Svay Pak, σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα της Καμπότζης, στη νοτιοανατολική Ασία, έχει μια φριχτή, παγκόσμια, φήμη. Είναι το χωριό στο οποίο μέχρι πρότινος, οι ίδιοι οι γονείς πουλούσουν τα ανήλικα -ακόμη και 5 χρονών- κορίτσια τους, σε διεστραμμένους δυτικούς, ως σεξουαλικά αντικείμενα.

Το ρεπορτάζ του CNN είναι αποκαλυπτικό. Ένα κορίτσι, 18 χρονών σήμερα, δηλώνει ότι δούλευε σε οίκο ανοχής πριν καν μάθει να διαβάζει. «Τότε, ένας άνδρας μου είπε ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου. Ούτε καν ήξερα τι μπορεί να εννοούσε». Δεκάδες άλλα κορίτσια έχουν παρόμοιες εμπειρίες, ή και χειρότερες. Κάποια κορίτσια πουλήθηκαν από τους γονείς τους ως σεξουαλικά αντικείμενα.

Μια άλλη κοπέλα θυμάται με κλάμματα στο φακό τι πέρασε. «Στην αρχή μου μιλούσαν ευγενικά. Μετά όμως, με βίαζαν και με χτυπούσαν». Η κοπέλα σώθηκε από τον Don Brewster και τη γυναίκα του, οι οποίοι μετακόμισαν στο χωριό και ίδρυσαν ένα κέντρο αποκατάστασης για τα παιδιά που έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης. «Πρόκειται για το απόλυτο κακό. Τα μικρά κορίτσια πονάνε και υποφέρουν τόσο πολύ κατά τη διάρκεια της πράξης κι αυτό είναι απόλυτα εμφανές στον άνδρα που τις βιάζει», σχολιάζει ο... τοπικός ήρωας, Don Brewster.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια στο μικρό χωριό. Δυστυχώς όμως όχι εντελώς -απλά δεν είναι το ίδιο έκδηλα. Οι επισκέπτες που αποζητούν την παιδική «συντροφιά» πλέον πρέπει να ψάξουν για αυτήν -δεν τους προσφέρεται με το που πατούν το πόδι τους στο χωριό. Το εμπόριο ανηλίκων υφίσταται, απλά έχει μεταφερθεί στο παρασκήνιο...










Πηγή: cnn

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης


www,zougla.gr

Έκαψαν 18χρονη σε τελετή σατανιστών



Τον απόλυτο εφιάλτη έζησε μια 18χρονη στα χέρια «φίλων» της που αποδείχθηκαν σατανιστές και διψούσαν για (το δικό της) αίμα. Το κορίτσι δίνει τώρα μάχη για να κρατηθεί στη ζωή στην εντατική μονάδα νοσοκομείου και οι γιατροί είναι συγκρατημένα αισιόδοξοι για την κατάσταση της υγείας της, ενώ οι συγγενείς της προσεύχονται για να δουν σύντομα την Κίρστι Θεολόγου να στέκεται ξανά στα πόδια της.

Το άτυχο κορίτσι ζει με την οικογένειά του στο Γιοχάνεσμπουργκ, όπου οι Έλληνες παππούδες της πήγαν για μια καλύτερη ζωή. Η μητέρα της, Σίλβια, με δάκρυα στα μάτια, βρίσκεται συνεχώς δίπλα της, αγωνιώντας για την κατάσταση της κόρης της και επηρεασμένη από τον εφιάλτη που έζησε το παιδί της.

Όλα ξεκίνησαν το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, όταν οι νεαροί γείτονες της 18χρονης κοπέλας πέρασαν από το σπίτι της και της πρότειναν να πάνε βόλτα στον λόφο κοντά στο κολυμβητήριο. Η Κίρστι αρχικά αρνήθηκε, σαν κάτι να διαισθανόταν. Ωστόσο, οι αντιρρήσεις της κάμφθηκαν από την επιμονή της παρέας των αγοριών.

Μαζί με μια άλλη κοπέλα της παρέας ακολούθησε τους -τουλάχιστον πέντε- φίλους της. Το σκοτάδι έπεσε και η Κίρστι δεν είχε επιστρέψει στο σπίτι. Η μητέρα της άρχισε να ανησυχεί, ωστόσο δεν πήγε το μυαλό της στο κακό. Ύστερα από λίγη ώρα, όμως, διαπίστωσε με φρίκη τι είχε συμβεί στο παιδί της. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρει όλη την αλήθεια, καθώς η 18χρονη δεν έχει καταφέρει να μιλήσει.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η αστυνομία, η παρέα ανέβηκε στον λόφο πίσω από το κολυμβητήριο. Τα αγόρια δεν άργησαν να δείξουν τις προθέσεις τους στα δύο κορίτσια.

Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ίσως να έδωσαν στα κορίτσια αλκοόλ ή κάποια άλλη ουσία, ώστε να μειώσουν τις αντιστάσεις τους. Το σατανιστικό σκηνικό στήθηκε με το κόψιμο στο χέρι της μίας κοπέλας, ώστε να τρέξει αίμα. Στη συνέχεια στράφηκαν στην Κίρστι Θεολόγου και την υποχρέωσαν να πιει από το αίμα της άλλης κοπέλας. Μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά, η 18χρονη υπάκουσε. Στη συνέχεια την περιέλουσαν με βενζίνη και απλώς την πυρπόλησαν.

Κανένας δεν γνωρίζει τι ακολούθησε και πώς η κοπέλα κατάφερε να σβήσει τις φλόγες. Στη συνέχεια, με όση δύναμη της είχε απομείνει, κατάφερε να φτάσει με τα πόδια στο σπίτι της.

Μόλις μπήκε μέσα και πήγε στην κουζίνα όπου βρισκόταν η μητέρα της, δεν άντεξε και κατέρρευσε. Η Σίλβια Θεολόγου σε κατάσταση σοκ ειδοποίησε τις πρώτες βοήθειες και το 18χρονο κορίτσι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Εκεί οι γιατροί εντυπωσιάστηκαν και μόνο από το γεγονός ότι ζούσε ακόμα. Τώρα δίνουν μεγάλη μάχη για να σταθεροποιήσουν την κατάστασή της, δεδομένου ότι η λέξη «θεραπεία» μοιάζει ακόμα όνειρο μακρινό, ευτυχώς όμως όχι άπιαστο, όπως λένε. Το νεαρό θύμα έχει καεί σε ποσοστό άνω του 50% στο σώμα από τη μέση και πάνω και στο πρόσωπο. Ενδεικτικό της δύσκολης κατάστασής της είναι ότι το πρόσωπό της δεν αναγνωρίζεται. Αυτό σημαίνει πως ο Γολγοθάς της θα είναι μεγάλος μέχρι να επανέλθει.

Μην μπορώντας να κάνουν διαφορετικά και αφού οι ταυτότητές τους ήταν γνωστές στην οικογένεια του θύματος, δύο από τους δράστες -ηλικίας 19 και 21 ετών- παραδόθηκαν στην αστυνομία. Άλλοι δύο, τα στοιχεία των οποίων δεν έχουν γίνει γνωστά, συνελήφθησαν το βράδυ της Δευτέρας και ομολόγησαν, στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, πως κι εκείνοι ήταν παρόντες στην σατανιστική τελετή. Τώρα αναζητείται ο πέμπτος της αδίστακτης παρέας των αγοριών.

Αν και η αστυνομία δεν έχει ακόμα επισήμως δώσει τέτοιο χαρακτηρισμό στο συμβάν -περιμένοντας την έκθεση των εμπειρογνωμόνων- ανεπίσημα δεν υπάρχουν αμφιβολίες. Μάλιστα, η μητέρα της Κίρστι είπε στην «Espresso» πως γνωρίζει τον εγκέφαλο των σατανιστών. «Είναι ένας άνδρας περίπου 22 ετών. Λέγεται Λίντον, αλλά δεν ξέρω το επώνυμό του» σημείωσε, καταλήγοντας πως αυτός ο άνθρωπος παρασύρει νέους στον σατανισμό.

«Προσευχηθείτε για το παιδί μου!»

«Προσευχηθείτε για το παιδί μου!» Είναι η κραυγή αγωνίας της Σίλβια Θεολόγου, της μάνας που βλέπει το παιδί της να δίνει μάχη στη μονάδα εντατικής θεραπείας, να νικήσει τον θάνατο στον οποίο θέλησαν να τη στείλουν «φίλοι» της.

Μιλώντας στην εφημερίδα «Espresso» η μητέρα της 18χρονης Κίρστι, εκφράζει την αγωνία της και βασίζει τις ελπίδες της να σωθεί το κορίτσι της σε δύο δυνάμεις. Η μία είναι ο Θεός, στον οποίο προσεύχεται συνεχώς, ζητώντας μάλιστα απ’ όλο τον κόσμο να βάλει στην προσευχή του μια έκκληση και για το άτυχο κορίτσι της. Η άλλη δύναμη είναι το πείσμα της Κίρστι. «Είναι δυνατή. Ξέρει να δίνει μάχες. Ελπίζω να τα καταφέρει και σε αυτή» λέει η Σίλβια Θεολόγου, ενώ η φωνή της σπάει. Είναι και η ίδια δυνατή, όπως φανερώνει στη συνομιλία μας, ωστόσο, όσο δυνατή κι αν είναι, τσακίζει όπως κάθε γονιός όταν κινδυνεύει το παιδί του.

Η φωνή της γίνεται πιο δυνατή όταν απαντά στο πώς έγιναν τα γεγονότα και ποιοι είναι οι δράστες. Εξοργίζεται, αφού οι πέντε νεαροί είχαν φροντίσει να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη τόσο της ίδιας όσο και της κόρης της.

«Τα αγόρια μένουν λίγα τετράγωνα παρακάτω. Γνωρίστηκαν με την Κίρστι πριν από μερικούς μήνες. Πήγαιναν παρέα στο κέντρο νεότητας της ενορίας» λέει, θέλοντας να δείξει πως πρόκειται για στημένη υπόθεση. Καταλήγοντας, επιβεβαιώνει αυτό που λένε όλοι, αλλά όχι επισήμως, ότι δηλαδή τα αγόρια ανήκουν σε οργάνωση που κάνει σατανιστικές τελετές. «Φυσικά η Κίρστι δεν το ήξερε. Ούτε βέβαια φανταζόταν ότι θα γινόταν ανθρωποθυσία».



www.zougla.gr

Από το Βυζάντιο στη Μεσογειακή Ένωση

ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟ "ΜΕΣΟΓΕΙΟΝ" - ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ
mesogeionΠρόσφατα γίναμε θεατές “επαναστάσεων” σε κάποιες χώρες της Β. Αφρικής όπου τα πλήθη αν και “ανοργάνωτα” μπόρεσαν και ξεσηκώθηκαν μυστηριωδώς. Τυνησία, Αίγυπτος με τελευταία την Λιβύη. Ποιά φωνή τους κάλεσε δεν έγινε γνωστό...

Γνωρίζουμε ότι οι επαναστάσεις ενίοτε εκδηλώνονται για να εξυπηρετήσουν μυστικότερα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα και αυτό το παρατηρούμε να γίνεται συχνά στην σύγχρονη παγκόσμια πολιτική ιστορία.

Ως εκ τούτου στο Αιγαίο παρατηρούμε τη μετατόπιση του διπλωματικού και άλλου ενδιαφέροντος μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας όλο και νοτιότερα, πέριξ του Καστελόριζου, πιο κοντά στις υπό ανακατάταξη βορειο-αφρικανικές περιοχές. Σε αυτή την εξέλιξη ο οιοσδήποτε εύκολα μπορεί να συμπεράνει πως μαζί με τις τοπικές διπλωματικές επιδιώξεις της Τουρκίας, υποκρύπτονται και επιδιώξεις πολύ μεγαλύτερων δυνάμεων. Μάλιστα φτάσαμε και στο σημείο η Μέρκελ, ως Καγκελάριος της Γερμανίας να επισκέπτεται για πρώτη φορά στην ιστορία Γερμανού καγκελάριου, την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αυτό έχει αρχίσει να γίνεται ένα βασικό ερώτημα. Ερώτημα απολύτως φυσιολογικό, εφόσον έχουμε συνηθίσει στη διεθνή πολιτική σκηνή, αυτό που φαίνεται να είναι η αφορμή και σχεδόν ποτέ η αιτία. Η συγκυριακή εκδήλωση των ταραχών και των όποιων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στα παράκτια κράτη της βόρειας Αφρικής αλλά και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις καθώς και οι έντονες μυστικές διπλωματικές επαφές μεταξύ Ελλάδος, Ισραήλ και Τουρκίας με ιδιαίτερη έμφαση στις δύο πρώτες υποδεικνύει κάτι πολύ πιο σχεδιασμένο.

Για πολλά χρόνια, είναι “γνωστό” ένα σχέδιο, που ως ιδέα είναι αποτέλεσμα των ισχυρών μοναδικών κέντρων αποφάσεων του πλανήτη. Το όνομα του σχεδίου, “Ηνωμένες Πολιτείες της Ανατολικής Μεσογείου” ή απλούστερα “μεσογειακή Ένωση” και εμπνευστές του οι κυριότεροι γεωπολιτικοί σχεδιαστές της νέας τάξης πραγμάτων.

Ας διαβάσουμε λοιπόν τα σχέδια των μεγαλύτερων εξ απορρήτων μυστικοσυμβούλων των σημερινών κέντρων αποφάσεων, ας μελετήσουμε τους χάρτες. Μη κάνουμε το λάθος να τους αγνοήσουμε λόγω της απλότητας τους. Ας αναλογιστούμε μόνο και μόνο, με ποιο τρόπο επανασχεδιάσθηκε ο κόσμος μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου, όταν κατά τη διάρκεια της Συμφωνίας στη Γιάλτα οι τρείς τότε σημαντικότεροι ηγέτες, οι Ρούζβελτ, Τσωρτσιλ και Στάλιν, σχεδιάζοντας σε πρόχειρα χαρτιά έφτασαν στο σημείο να μοιράζουν την ανθρωπότητα ακόμη και επάνω σε χαρτοπετσέτες. Ο τρόπος παραμένει ο ίδιος, μόνο τα ονόματα άλλαξαν. “Όμπαμα, Μέρκελ, Σαρκοζί”.

Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη και την άσχημη έως τραγική κατάσταση που περιήλθε η Ελληνική οικονομία που κάνει ένα κράτος σαν την Ελλάδα πολύ πιο επιρρεπές σε πιέσεις και επανασχεδιασμούς, τότε αρκεί να γράψουμε το γνωστό σλόγκαν: «Τυχαίο; …. », αφήνοντας την απάντηση στον αναγνώστη.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν απόσπασμα από ένα ενδιαφέρον άρθρο στο διαδίκτυο για τα αίτια και τους σκοπούς της γεωπολιτικής ανακατάταξης στην Μεσόγειο, γιατί τα καθεστώτα πέφτουν το ένα μετά το άλλο και μια οικονομική κρίση να χτυπά πρωτίστως χώρες της περιοχής.

Το Βυζάντιο επί εποχής Ιουστινιανού

Ας γυρίσουμε περίπου 14 αιώνες πίσω στην εποχή του Ιουστινιανού. Τις ημέρες του Ιουστινιανού η Αυτοκρατορία επεκτείνει τα σύνορά της από τους Άγιους τόπους και τα βάθη της Ανατολίας και της Αρμενίας, έως τις Ηράκλειες Στήλες (Γιβραλτάρ), και καθίσταται η κυρίαρχη δύναμη στον Μεσογειακό χώρο. Πέρα από το μεγαλόπνοο σχέδιο της (μερικής έστω) επανάκτησης της Δυτικής Αυτοκρατορίας, για το οποίο χρειάστηκαν περίπου 25 χρόνια, και τις συνεχείς εκστρατείες κατά των Περσών, η περίοδος βασιλείας του Ιουστινιανού περιλαμβάνει πλήθος σημαντικών εξελίξεων.

Η κωδικοποίηση των νόμων, η κατασκευή οχυρωματικών έργων σε όλη την επικράτεια (ορατών ακόμα και σήμερα σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου), η ανέγερση δημοσίων οικοδομημάτων με αποκορύφωμα το διαχρονικό μεγαλειώδες μνημείο της Αγίας Σοφίας και κυριότερα ο Ιουστινιανός θεωρούσε τον εαυτό του πρωτίστως ως ορθόδοξο Αυτοκράτορα και επί των ημερών του το βυζάντιο έφτασε στην ακμή του καταλαμβάνοντας γεωγραφικά όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Μια "Μεσογειακή ένωση" της εποχής δηλαδή βασισμένη σε τρία κύρια χαρακτηριστικά:
- Την Ορθοδοξία
- Τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό
- Την ελληνική γλώσσα και παιδεία

Τώρα αν γυρίσουμε στο σήμερα αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια παγκόσμια προσπάθεια επιβολής μιας νέου τύπου ενώσεως από τους σύγχρονους ηγέτες ( βλέπε Σαρκοζί και τον υπερβάλλοντα ζήλο να χτυπήσει πρώτος τη Λιβύη) στη Μεσόγειο. Ήδη κυκλοφορούν τα πρώτα σενάρια κατάργησης του νομίσματος του Ευρώ και αντικατάστασής του από το "Μεσόγειον".

Μια τέτοια ένωση όμως βασισμένη σε μυστικούς και σκοτεινούς σχεδιασμούς, με κύριο συμφέρον τον οικονομικό έλεγχο της περιοχής και χωρίς καμία αναφορά σε θρησκεία γλώσσα και πολιτισμό είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη να αποτύχει σαν το διαφαινόμενο τέλος της Ευρωπαϊκής ένωσης. Ποιους πραγματικούς σκοπούς εξυπηρετεί ένα κακέκτυπο του βυζαντίου; Ποια είναι η θέση των ανθρώπων σε μια ισοπεδωμένη οικονομική πάλι κοινότητα;

Γιατί η Ελλάδα γονατίζεται από ντόπια και ξένα συμφέροντα χάνοντας εθνική κυριαρχία;
Μήπως δεν θα πρέπει να έχει φωνή η χώρα μας στη διαφαινόμενη ένωση;

Εδώ ακριβώς έρχεται ο ρόλος της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Με επιβεβαιωμένους καθημερινά πλέον τους Αγίους Γέροντες της Ορθοδοξίας Παϊσιο, Πορφύριο και Ιωσήφ, μας έχει δοθεί η διαβεβαίωση ότι άλλα μπορεί να σχεδιάζουν οι άνθρωποι με τη δική τους λογική, άλλα όμως θα πραγματοποιήσει ο Θεός στο τέλος.

Μήπως το σχέδιο για τη Μεσογειακή Ένωση αποτύχει παταγωδώς και αντί αυτού προκύψει ένα νέο βυζάντιο, όπως προφητικά ανέφερε ο Γέρων Παϊσιος;

Μήπως το ότι όλοι κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος από την Αν. Μεσόγειο αναδεικνύει την αλαζονεία τους και την φυσική αυτοκαταστροφή τους;

Ερωτήματα που όπως φαίνονται θα απαντηθούν γρήγορα βάση των ραγδαίων ανακατατάξεων στην περιοχή. Το τότε βυζάντιο παρήκμασε και επήλθε η κατάρρευση σαν αποτέλεσμα της αποστασίας των κατοίκων του. Η σημερινή κοινωνία έχει παρακμάσει προ πολλού και πιθανών σε πολύ χειρότερο βαθμό.

Τα γεγονότα που αναμένουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που με τόση φώτιση μας προειδοποίησαν το σύνολο των Αγίων και Προφητών θα είναι η απαρχή για να ξεκινήσει το νέο βυζάντιο για την Ορθοδοξία και τη Ρωμιοσύνη. Θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με Θεϊκό τρόπο ώστε πλέον ουδείς να αμφιβάλλει ότι όλα προέρχονται ή επιτρέπονται από Εκείνον.

Ποιος θα δημιουργήσει το βυζάντιο; Το Άγιον Όρος πολλά μπορεί να προσφέρει, έλεγε ο Γ. Παϊσιος, μπορεί να δημιουργήσει πάλι το βυζάντιο από το οποίο προήλθε. Και πράγματι το Άγιο Όρος αποτελεί πλέον τη νέα κιβωτό, που διαφύλαξε πάνω από χίλια χρόνια Ορθοδοξία, αρχαιοελληνικό πολιτισμό και γλώσσα.

Όπως επί Νώε μετά τον κατακλυσμό η κιβωτός έδωσε όλα τα πλάσματα ξανά, έτσι και τώρα μετά τον επερχόμενο κατακλυσμό έχουμε τη νέα κιβωτό που θα δώσει το νέο βυζάντιο ως την τελευταία ευκαιρία της ανθρωπότητας για σωτηρία.

Έως τότε κρατηθείτε γερά στην πίστη. Το τράνταγμα θα είναι γερό.

Βασίλης Κωστούλας

Πηγές για το άρθρο:
hellasontheweb.org
noiazomai.net
Διδαχές Γ.ΠΑΙΣΊΟΥ



www.elora.gr