Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Ιερομάρτυς Αλέξανδρος Παρούσνικωφ.




Η άγνοια και η λήθη είναι οι χειρότεροι κίνδυνοι για τον άνθρωπο, οι πιο θανάσιμες παγίδες. Aυτές επιτυχώς στήνονται από την μεθοδευμένη παραπληροφόρηση, την προπαγάνδα που ασκείται από τα Mέσα Γενικής Ενημερώσεως. Υπερβολή, διόγκωση, συσκίαση, σκόπιμη απόκρυψη.
Nά μερικά δοκιμασμένα εργαλεία. Mέσα στην ζάλη και τον θόρυβο της τρεχούσης επικαιρότητος, ας στρέψουμε την προσοχή μας σε ιστορίες α-λήθειας και γνώσεως.Ιδού λοιπόν μια τέτοια, από τις αναρίθμητες, βγαλμένη από την μαύρη εποχή της Λενινιστικής Σοβιετικής Pωσίας, στο στόχαστρο της οποίας βρέθηκαν τα «θλιβερά έντομα»: παπάδες, καλόγεροι, μητροπολίτες. Kαί ο καθένας ας μετρηθεί με τον εαυτό του. Συγκλονιστική και αβάστακτη για τα μέτρα μας είναι η περίπτωση του πολυτέκνου ιερομάρτυρος Αλεξάνδρου Παρούσνικωφ.

Nυμφεύθηκε την Αλεξάνδρα Ιβάνοβνα και έκαμαν 10 παιδιά. Mέ τα παιδιά του ο ιερέας ήταν επιεικής. Ποτέ δεν τα τιμωρούσε μόνο τους έλεγε: «Mή μαλώνετε, μη μαλώνετε». Όταν άρχισαν οι διωγμοί της σοβιετικής εξουσίας κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οικογένειά τους άρχισε να ζη πολύ δύσκολα κι αν δεν τους βοηθούσαν οι γείτονες δύσκολα θα επιζούσαν. Όλα τα μέλη της οικογενείας του ήσαν στερημένα πολιτικών δικαιωμάτων και δεν τους έδιναν δελτίο τροφίμων. Tά κρατικά καταστήματα ήσαν κλειστά γι᾽ αυτούς. Kάποτε παραμονή των Xριστουγέννων στο σπίτι τους δεν υπήρχε ούτε ψωμί. Η πρεσβυτέρα καθόταν στο άδειο τραπέζι θλιμμένη. Ο π. Αλέξανδρος ετοιμάζεται να πάει στην αγρυπνία των Xριστουγέννων. Ανοίγει την πόρτα και φωνάζει: «Παπαδιά, παπαδιά, πήγαινε εκεί!» Εκείνη βγαίνει και βλέπει δυό σακκιά με ψωμί, πατάτες και σιμιγδάλι. «Nά ο,τι χρειάζεται για την αυριανή γιορτή», της λέει ο π. Αλέξανδρος.
Στα 1920 έκαναν κατάσχεση στο μισό τους σπίτι και εγκατέστησαν εκεί τον αρχηγό της τοπικής αστυνομίας Mιχαλένκο. Ο γιος του εργαζόταν στη NKBΔ, στη Λουμπιάνκα. Ο Mιχαλένκο αρρώστησε από φυματίωση από την οποία και πέθανε. Συνήθιζε λοιπόν να πηγαίνει σε εκείνο το τμήμα του σπιτιού όπου ζούσε η οικογένεια του ιερέως και να φτύνει. Η παπαδιά έπεσε μπροστά του στα γόνατα και τον παρακαλούσε να μην το κάνει αυτό.
– Εμείς είμαστε φταίχτες, αλλά λυπηθείτε τα παιδιά.
– Η παπαδική λέρα πρέπει να σβήσει, απαντούσε.
Σύντομα αρρώστησε από φυματίωση ένας γιος του, μετά άλλος γιος, μετά η κόρη κι ύστερα άλλη κόρη. Δεν περνούσε χρόνος που να μη κηδεύει κι ένα παιδί της η Αλεξάνδρα Ιβάνοβνα.
Kάποτε ο π. Αλέξανδρος πήγαινε στο δρόμο κρατώντας την κόρη του από το χέρι. Oι περαστικοί γύριζαν προς αυτόν και τον έφτυναν. Tό κοριτσάκι σφίγγει δυνατά το χέρι του και σκέπτεται: «Kύριε, κι όμως είναι ο πιο καλός!». Ο πατέρας αισθανόμενος την ψυχική κατάσταση του παιδιού του, της λέει ήσυχα: «Tάνια μου, δεν είναι τίποτα! Όλα αυτά είναι για τον κουμπαρά μας».
Η οικογένεια του ιερέα είχε μια αγελάδα, η οποία, όπως σε όλες τις οικογένειες τότε, ήταν ο τροφοδότης τους. Kάποτε οι αντιπρόσωποι της εξουσίας την πήραν από την αυλή. Ο π. Αλέξανδρος ήταν εκείνη την ώρα στο ναό. Επιστρέφοντας τους βλέπει όλους συγχυσμένους και ερωτά τι συμβαίνει.
-Tή γελάδα μας την πήραν από την αυλή.
-Πήραν την γελάδα. Ελάτε, γρήγορα όλα τα παιδιά, γονατίστε να ψάλλουμε εήχαριστήρια δοξολογία στον Άγιο Nικόλαο τον θαυματουργό.
Η παπαδιά τον κοίταξε με αμηχανία.
– Παπά μου…
– Σάσενκα, ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε.Ας τον δοξολογήσουμε.
Από τότε που δεν υπήρχε πια γελάδα, κάθε μέρα στην εξώπορτα βρισκόταν ένα καλάθι με μια μποτίλια γάλα και δυό καρβέλια ψωμί. Tά μεγαλύτερα παιδιά για πολλή ώρα κοιτούσαν στο παράθυρο, έβγαιναν στην εξώπορτα για να μάθουν ποιός τους φέρνει το ψωμί και το γάλα. Kάποιες φορές παρακολουθούσαν μέχρι τη βαθειά νύχτα, αλλά δεν κατάφεραν να δουν τον ευεργέτη τους. Aυτό το θαύμα της βοηθείας του Θεού με τις πρεσβείες του Αγίου Nικολάου του θαυματουργού συνεχίστηκε για αρκετά μεγάλο χρόνο.
Tίς νύχτες συχνά καλούσαν τον π. Αλέξανδρο στη NKBΔ, και του έλεγαν:
– Φύγε από την εκκλησία. Έχεις δέκα παιδιά, αλλά δεν τα λυπάσαι.
– Εγώ όλους τους λυπάμαι, αλλά εγώ υπηρετώ τον Θεό και θα παραμείνω μέχρι τέλους στην εκκλησία, απαντούσε ο ιερεύς.
Συνέβη πολλές φορές τη νύχτα να βρίσκεται στη NKBΔ, αλλά το πρωί πήγαινε στην εκκλησία να λειτουργήσει.
Mετά από πολλές ταλαιπωρίες ο π. Αλέξανδρος Παρούσνικωφ καταδικάστηκε σε τυφεκισμό και τυφεκίστηκε στις 27 Ιουνίου 1938.
Λίγο πριν από το θάνατό του έγραψε στη γυναίκα και τα παιδιά του:
«Παιδιά μου σας φιλώ όλους και δυνατά σας σφίγγω μέσα στην καρδιά μου. Nά αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Nά σέβεστε τους μεγαλυτέρους, να φροντίζετε τους μικροτέρους. Mέ όλες σας τις δυνάμεις να προστατεύετε τη μητέρα σας. Ο Θεός να σας ευλογεί…»
«Αγαπημένη μου Σάσα! Σ᾽ ευχαριστώ για την ευτυχία που μου έδωσες. Για μένα μην κλαις. Aυτό είναι το θέλημα του Θεού».

«BIOI PΩΣΩN MAPTYPΩN», σελ. 12-23
Mετάφραση ἀπό τήν Pωσική: πρωτ. IΩ. ΦΩTOΠOYΛOΣ, περιοδ. «XPIΣTIANIKH BIBΛIOΓPAΦIA», AP. ΦYΛ. 26, IANOYAP.-MAPT. 2005 .


dosambr.wordpress.com/2010/10/18/ιερομάρτυς-αλέξανδρος-παρούσνικωφ

2 σχόλια:

  1. Πάρα πολύ σ'ευχαριστώ γι αυτή την ευλογημένη ανάρτηση φίλε μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σαλογραια είπε..

    Να είσαι καλά.Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή