Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Η θαυματουργός εικόνα "Παναγίας της Κεράς"απο το χωριό Μονή του Δημου Ανατολικού Σελίνου

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Η Μαγεία στο Κογκό


Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου

Η Μαγεία στο Κογκό

Μαρτυρίες από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Αφρική

Η Αφρική, ανθρωπίνως είναι η πλέον αδικημένη ήπειρος από πλευράς διαδόσεως του σωτηριώδους λόγου του Θεού. Λόγοι φυσικών εμποδίων ή άλλες αρνητικές παράμετροι δεν διευκόλυναν το θείο κήρυγμα στα ενδότερά της, παρά μόνο, ως γνωστόν, στις βόρειες και βορειο-ανατολικές περιοχές της. Ίσως ήτο και το σχέδιο της θείας Προνοίας να μεταλαμπαδευθή η αληθινή Πίστις μόλις τον εικοστό αιώνα.

Είναι γνωστόν ότι άλλες χριστιανικές «εκκλησίες» είχαν εγκατασταθή σ' όλη σχεδόν την Αφρική από τα μέσα του 18ου αιώνος με την αποίκισι ευρωπαϊκών λαών. Οι λαοί αυτοί, εκτός του σκοπού της εκμεταλλεύσεως των χρυσοφόρων εδαφών της, προέ­βησαν και στην διάδοσι της θρησκείας των. Έτσι υπάρχουν χριστιανοί παπικοί από τα μέσα του 18ου αιώνος, προτεστάντες από τις αρχές του 20ου αιώνος και ακολουθούν νεώτερες αιρετικές «εκκλησίες» που δημιουργήθηκαν από αφρικανούς πάστορες με χριστιανικό ή και δαιμονοκρατικό περιεχόμενο.

Οι «εκκλησίες» αυτές, αποκομμένες από το πλήρωμα της αληθείας και ζωής, δεν κατώρθωσαν ούτε στο παρελθόν, ούτε και τώρα, ούτε και στο μέλλον θα ημπορέσουν να λυτρώσουν τον μυστικοπαθή αφρικανό από τις διάφορες δαιμονικές του επήρειες και πεποιθήσεις. Και η απάντησις είναι απλή: Ο διάβολος φοβάται την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι μόνο ο Χριστός και η Ορθοδοξία και χάσμα μέγα υπάρχει μεταξύ Αυτού και του τάγματος των δαιμόνων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καθυστέρησε πολύ να μεταφέρει το χριστιανικό μήνυμα στην Αφρική. Μόνο φλογεροί Κληρικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με τις ευλογίες των κατά τόπους ορθοδόξων Επισκόπων, εγκατεστάθησαν σε διάφορα μέρη της Αφρικής και άναψαν μικρές εστίες πνευματικού φωτός. Μόνο, λοιπόν, αυτό το φως της Ορθοδόξου πίστεως και ζωής είναι δυνατόν να ζωογονήσει τον Αφρικανό και να τον απαλλάξει από τα βάσανά του, που σχετίζονται αποκλειστικά με την μαγεία και την ειδωλολατρεία.

Τα αλλεπάλληλα ταξίδια μου για ιεραποστολικούς σκοπούς στην Κεντρική Αφρική με βοήθησαν να αποκτήσω μια αυθεντική εικόνα του παγανιστικού στοιχείου και να βγάλω τα αντίστοιχα συμπεράσματά μου.

Στην Αφρική, τουλάχιστον στον χώρο, όπου συχνά εργάζομαι, δεν ακούγεται ότι υπάρχει άθεος Αφρικανός. Αυτό είναι ένα πολύ καλό στοιχείο για να τους καθοδηγήσουμε στον αληθινό μας Σωτήρα Χριστό και στην Εκκλησία Του.

Η μαγεία είναι η πίστις ότι μέσα στο φυτικό και στο ζωικό βασίλειο υπάρχουν αόρατες υπερφυσικές δυνάμεις, οι οποίες δρουν σαν πνεύματα με διάφορες ιδιότητες και επηρεάζουν την ζωή του ανθρώπου. Ένα από τα παλαιότερα είδη είναι η ομοιοπαθητική μαγεία. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε την επιθυμία του μάγου, ο οποίος για να βλάψη τον εχθρό του πελάτου του, κατασκευάζει ένα ομοίωμα από κερί ή από ξύλο ή από λάσπη. Το κατασκευάζει έτσι που να ομοιάζει, όσο είναι δυνατόν, προς τον εχθρό του. Αν δε του μοιάζει, το βαπτίζει με το όνομα του εχθρού του, και μετά αρχίζει να το βασανίζει, ανάλογα με το αποτέλεσμα που θέλει να επιτύχει. Για παράδειγμα, προκειμένου να προβή στην θανάτωσι ενός ζώου, δεν έχει παρά να αναπαραστήσει τον θάνατο του ζώου αυτού. Για να σκοτώσει τον εχθρό του πελάτου του, καρφώνει μία βελόνα στην καρδιά μιας κούκλας ή ενός ξύλινου ειδώλου, το οποίο υποτίθεται ότι του ομοιάζει.

Θεωρούν αδιανόητο να ζη κάποιος, χωρίς να εξαρτά την ζωή του από κάποια ανώτερη δύναμι. Αυτό φαίνεται στις διάφορες περιπέτειες της ζωής τους. Εάν, για παράδειγμα, αρρωστήσει ή πεθάνει κάποιος συγγενής τους, πιστεύουν ότι κάποιος τους μισεί και τώρα τους εκδικείται. Τρέχουν, λοιπόν, στον μάγο. Του αναφέρουν το πρόβλημα και ζητούν να μάθουν ποιος προκάλεσε το κακό αυτό στο σπίτι τους.

Βασική ειδωλολατρική θρησκεία των Αφρικανών της Κεντρικής Αφρικής είναι η προγονολατρεία. Το δαιμονικό αυτό φαινόμενο επικλήσεως αποθανόντων στην πατρίδα μας ονομάζεται Πνευματισμός. Πιστεύουν στα πνεύματα των προγόνων συγγενών τους, τα οποία και επικαλούνται. Έτσι, ο διάβολος παίρνει την φωνή κάποιου αποθανόντος συγγενούς τους, και την νύκτα απαντά στις επικλήσεις τους. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι συνομιλούν με τον αποθανόντα συγγενή τους, ενώ στ' αλήθεια, μεσολαβεί ο διάβολος και τους απαντά, ό,τι εκείνος θέλει.

Κάποια χρονιά ευρισκόμουν στο Κολουέζι του Κογκό. Μία φορά την εβδομάδα έκανα μαθήματα στον κύκλο των βαπτισμένων γυναικών. Μία ημέρα τους ωμιλούσα για την αγιότητα και την δόξα των αγίων μας στους ουρανούς. Όταν τους είπα ότι μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν αληθινοί άγιοι, πολλές από τις γυναίκες σηκώθηκαν όρθιες. Διαμαρτυρήθηκαν εντόνως λέγοντας ότι και στην δική τους την προηγούμενη θρησκεία, την Προγονολατρεία, υπάρχουν άγιοι. Παρά την προσπάθειά μου να τις πείσω περί του αντιθέτου της αντιλήψεώς τους, παρέμειναν αμετάπειστες. Έτσι, εκείνο το μάθημα τελείωσε, χωρίς μερικές απ' αυτές να αποδεχθούν την μοναδικότητα της διδασκαλίας μας περί Αγίων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αφρική για όσους δεν την γνωρίζουν εμπειρικά και δογματικά, θεωρείται σαν μια από τις πολυάριθμες θρησκευτικές προτεσταντικές Κοινότητες. Εκπλήττονται όμως από τα θαυμαστά έργα που επιτελούνται μέσα σ' Αυτήν με την Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Οπότε, βγάζουν πρόχειρα το συμπέρασμα, σύμφωνα με την σταθερή θρησκευτική νοοτροπία τους, ότι οι ορθόδοξοι παπάδες είναι φοβεροί μάγοι. Είναι ανώτεροι απ' όλους τους μάγους της Αφρικής!

Όταν τον Ιούλιο του 1999, επήγαμε με δύο ιθαγενείς ιερείς στο χωριό Λουανκόκο του Κλιμακίου Κο­λουέζι, προσκαλεσμένοι από τους ίδιους τους χωρικούς, για ένα φοβερό επεισόδιο μαγείας, διαπιστώσαμε τα εξής. Ο διάβολος είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο τους κατοίκους όλων των γειτονικών χωριών και επρόκειτο να συμπλακούν σε εμφύλιο σπαραγμό εξ αιτίας ενός νεκρού που τον εσκότωσαν με μαγικά τρεις μάγοι, βαπτισμένοι προ διετίας ορθόδοξοι χριστιανοί. Αυτοί υποκριτικά και συμφεροντολογικά βαπτί­σθηκαν, χωρίς όμως και να απαρνηθούν τα μαγικά τους αντικείμενα και τις δαιμονικές τους πράξεις.

Όταν επήγα στο χωριό τους, το φέρετρο, με τον νεκρό είχε «καρφωθή» στο έδαφος και ήταν αδύνατη η μεταφορά του στον τάφο. Οι τρεις μάγοι που τον σκότωσαν αποκαλύφθηκαν από τον διάβολο κατά τρόπο δαιμονικό και ήσαν κι αυτοί «καρφωμένοι» κάτω, χωρίς να ημπορούν να κινηθούν.



Φθάνοντας εμείς εκεί, ακούσαμε τα σχόλια πολλών παρευρισκομένων. «Τώρα θα ιδούμε τί θα κάνουν οι ορθόδοξοι...». Αφού διαβάσαμε εξορκισμούς, λύσαμε το λουρί-λάστιχο με το οποίο ήταν δεμένο με μαγικές δυνάμεις το φέρετρο του νεκρού, ερίξαμε αγιασμό μέσα στον νεκρό και κατόπιν εραντίσαμε τους κυκλικά στεκομένους ανθρώπους. Πολλοί απ' αυτούς «τόβαλαν στα πόδια», διότι επίστευαν ότι είμαστε μάγοι και τους ρίχνουμε μαγικό υγρό για να τους κάνουμε κακό.

Μετά απ' όλα αυτά δώσαμε εντολή να πάρουν το φέρετρο 3-4 άτομα και να μας ακολουθήσουν. Αλλά κανείς δεν τολμούσε. Εγνώριζαν ότι το φέρετρο ήτο καθηλωμένο στην θέσι του. Πώς τώρα θα δεχθή να σηκωθή; Σε αυστηρότερο τόνο της φωνής μας υπήκουσαν 4 Χριστιανοί μας και μεταβήκαμε, ώρα 10 την νύκτα, στο δάσος για την ταφή. Η αμφιβολία και περιέργεια πολλών δεν τους άφησε στο χωριό. Ήλθαν μαζί μας λέγοντας καθ' οδόν: «Τώρα θα ιδούμε, θα δεχθή το φέρετρο να μπει στον τάφο, ή θα επιστρέψει "καρφωμένο" στις πλάτες των μεταφορέων του πάλι στο χωριό, όπως έγινε χθες».
Είναι γεγονός ότι αυτό είχε συμβή την προηγούμενη ημέρα. Το φέρετρο δεν κατέβηκε από τις πλάτες, αλλά με δαιμονική δύναμι επέστρεψε με ταχύτητα στο χωριό, απ' όπου ξεκίνησαν και εκεί εγκρέμισε τα σπίτια των μάγων που είχαν σκοτώσει τον νεκρό.

Όχι μόνο ορθόδοξοι, αλλά και άνθρωποι άλλων θρησκειών και ειδωλολατρικών πεποιθήσεων προστρέχουν στους ορθοδόξους ιερείς μας για να λυτρωθούν από τα βάσανα της μαγείας. Ο ιθαγενής ιερέας μας π. Ιάκωβος Μπάνζα εργάζεται επί 20 χρόνια στο Κλιμάκιο του Κολουέζι. Έχει το θείο χάρισμα ν' ανοίγει τις καρδιές των ανθρώπων. Κατ' εντολήν του υπευθύνου του Κλιμακίου μεταβαίνει για να επιλύσει μπερδεμένες δαιμονοδουλειές. Κάποτε προσκλήθηκε από δύο ορθόδοξες οικογένειες μιας συνοικίας του Κολουέζι, διότι κάποιος νεαρός μάγος μόλις 12 ετών είχε μαγέψει δύο παιδιά τους. Συνωμίλησε με τον νεαρό μάγο. Τον ερώτησε:

-Πώς κάνεις τα μαγικά σου;

-Εγώ έχω τέτοια δύναμι που, αν ακουμπήσω το δάκτυλό μου επάνω στο ρούχο αυτού που θέλω να βλάψω, αμέσως γίνεται αυτό που επιθυμώ.

-Δηλαδή, αν ακουμπήσεις επάνω και στα δικά μου ράσα, θα ημπορέσεις να μου προκαλέσεις αυτό που θέλεις;

-Εσείς οι ορθόδοξοι ιερείς είσθε όλο φωτιά. Αν ακουμπήσω επάνω σου, θα καώ. Θα χάσω την δύναμί μου!!

Κάποια άλλη φορά ο π. Ιάκωβος, μου έλεγε, ότι έκανε παρέα με κάποιον συμπατριώτη του, μάγο. Μετά από πολλές συζητήσεις συνεφώνησαν, όταν ο μάγος κάνει τις τελετές του να είναι παρών και ο π. Ιάκωβος και όταν ο π. Ιάκωβος κάνει τις δικές του προσευχές να είναι παρών και ο μάγος. Το αποτέλεσμα ήτο ότι ο μάγος δεν ημπορούσε να σταθή την ώρα που ο π. Ιάκωβος έκαμε τις προσευχές του. Του έλεγε: «Δεν μπορώ να σταθώ. Κάτι με διώχνει...».

Εκεί στην Αφρική δεν ασχολούνται με τα μάγια μόνο οι μάγοι, αλλά πάρα πολλοί άνθρωποι. Ακόμη και μικρά παιδιά κάνουν σημεία και τέρατα με την δύναμι του σατανά.

Η μαγεία στην Αφρική έχει τρομακτική δύναμι και μεθόδους επιτελέσεως των σατανικών της σχεδίων. Σε περίπτωσι θανάτου κάποιου ανθρώπου, ψάχνουν επίμονα οι συγγενείς του νεκρού τον αίτιο του θανάτου του. Τότε εκτυλίσσεται ένα σκηνικό που μοιάζει με τραγωδία. Όταν κάποτε επήγα σ' ένα χωριό ν' αγοράσω χόρτα για τα παιδιά των οικοτροφείων μας, είδα το σπίτι απ' όπου αγόραζα τα χόρτα, να έχει στο ένα πλίνθινο ντουβάρι του μια μεγάλη τρύπα. Ρώτησα να μάθω πού είναι η γυναίκα και γιατί το σπίτι είναι γκρεμισμένο. Και μου είπαν ότι την έκλεισαν φυλακή, διότι αποκαλύφθηκε ότι συνήργησε στον θάνατο κάποιου ανθρώπου, που με το φέρετρό του ήλθε και της γκρέμισε το σπίτι. Άνθρωποι που είδαν το φέρετρο με τον νεκρό μέσα, να πετά και να τρέχει με ταχύτητα, το ακολούθησαν αλαφιασμένοι. Το είδαν να γκρεμίζει μάνδρες, σπίτια, να ξεριζώνει δένδρα, μέχρι να φθάσει στο σπίτι, όπου θα σταματήσει. Εκεί οι άνθρωποι θα συλλάβουν τους ανθρώπους του σπιτιού, διότι, αποδείχθηκε ότι αυτοί είναι οι δολοφόνοι του νεκρού. Μετά αρχίζουν τα βάσανα, οι συμπλοκές και οι αλληλοσκοτωμοί. Αρκεί να ειπώ ότι σ' ένα χωριό μέσα σ' ένα μήνα σκοτώθηκαν 62 άτομα. Ο διάβολος τους εχώρισε σε δύο παρατάξεις και τους έβαλε κατόπιν μεταξύ τους να κτυπηθούν μέχρι θανάτου.

Τον Ιούνιο του 2002 ελάβαμε τηλεφώνημα από ένα χριστιανό μας, Παντελεήμονα ονόματι, που ήταν βαρειά τραυματισμένος. Είχε εισαχθή στην εντατική του νοσοκομείου του Λικάσι. Μας είπε ότι έπεσε θύμα μαγείας και ότι το κεφάλι του είναι σπασμένο στα δύο. Εμείς εστείλαμε τον ιερέα π. Αυγουστίνο και τον διάκονο Φώτιο. Απ' αυτούς εμάθαμε κατόπιν όλο το δραματικό ιστορικό του. Εργάτες της ίδιας μονάδος τον εφθόνησαν για την ικανότητά του και την προαγωγή του. Εργαζόταν σαν οδηγός σε νταλίκα για την μεταφορά κοβαλτίου και χαλκού, που εξαγόταν από την εταιρεία Τσεκαμίν του Λικάσι. Οι φθονεροί συνεργάτες του επήγαν στον μάγο. Τον επλήρωσαν και εκείνος τους υποσχέθηκε ότι θα εξολοθρεύσει τον ανεπιθύμητο εργάτη. Ενώ, κάποια νύκτα ο Παντελεήμων μετέφερε χαλκό από το εργοστάσιο προς το Λικάσι, μπήκε μέσα από το παράθυρο της νταλίκας ένας μαύρος σκύλος. Άρχισε να τον δαγκώνει και μάλιστα στα απόκρυφά του μέλη. Ο οδηγός με το ένα χέρι προσπαθούσε να οδηγήσει την νταλίκα και με το δεξί έδιωχνε ανεπιτυχώς τον σκύλο. Δεν κατώρθωσε να διώξει τον σκύλο, που ήταν διάβολος σταλμένος από τον μάγο, με αποτέλεσμα να εκτραπεί η νταλίκα και να πέσει από δεξιά μέσα σ' ένα χαντάκι. Ο οδηγός έπεσε πλάγια και κτύπησε σχεδόν θανάσιμα στο κεφάλι. Τότε ο σκύλος, αφού επέτυχε τον σκοπό του, πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανί­σθηκε στο δάσος.

Το λάθος του χριστιανού μας είναι ότι δεν πήγε ο νους του ότι αυτός ο νυκτερινός επισκέπτης ήτο ο διάβολος με την μορφή σκύλου. Αν έκανε τον σταυρό του, θα εσώζετο. Οι προσπάθειές του να τον απομακρύνει με την δύναμί του απέτυχαν παταγωδώς και τον ωδήγησαν στο νοσοκομείο. Με την Χάρι του Θεού ξέφυγε τον θάνατο και επέστρεψε στην οικογέ­νειά του, όπου τον περίμεναν εναγωνίως η γυναίκα του με τα 4 παιδάκια του.

Οι μάγοι είναι τόσο καλά δασκαλεμένοι από τον αρχηγό τους διάβολο, ώστε ποτέ ή σπανίως θα ομολογήσουν τα μυστικά των σατανικών τους σχεδίων και τελετών. Αυτό παρατηρείται ιδιαίτερα στις μάγισσες γυναίκες. Προτιμούν να πεθάνουν παίρνοντας τα μυστικά τους μαζί τους στον τάφο, παρά να τα εξομολογηθούν ή να τα κοινοποιήσουν στους άλλους.

Όταν αποκαλύφθηκαν από τον διάβολο οι τρεις μάγοι, που είχαν σκοτώσει τον Κατόκα, φύλακα της φάρμας του Κλιμακίου Κολουέζι, τον Ιούλιο του 1999, μόνο ένας απ' αυτούς είπε τα εξής εξομολογητικά στον π. Μελέτιο: «Πριν, μας βαπτίσετε, πάτερ, ήλθαν τα πνεύματα και μας είπαν τα εξής: Δεν μας πειράζει, αν αποφασίσατε να βαπτισθήτε. Μόνο ένα ζητάμε από εσάς: Να μη μας μαρτυρήσετε στον ορθόδοξο παπά. Μέχρι τώρα είδατε πως σας βοηθούσαμε σε κάθε πρόβλημά σας. Μη προδώσετε την φιλία μας. Έχετε κανένα παράπονο από εμάς;».

Στο Μπραζαβίλ υπάρχουν αυτό τον καιρό τρεις ορθόδοξες ενορίες. Ο π. Ιάκωβος Μπάνζα από το πρωί μέχρι το βράδυ δέχεται δεκάδες ανθρώπους, που δεν έχουν καμμία σχέσι με την Εκκλησία μας. Δεν έρχονται να ζητήσουν υλική βοήθεια, όπως τούτο συμβαίνει στο Κολουέζι, αλλά πνευματική. Έρχονται να βρουν σανίδα σωτηρίας, διότι ο διάβολος, στα δίκτυα του οποίου είναι μπλεγμένοι, τους έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Πραγματικά υποφέρει να τους βοηθήσει να εξομολογηθούν τα αμαρτήματά τους και τα παθήματά τους που σχετίζονται με την μαγεία. Αναγκάζεται ο ίδιος να τους λέγει ότι δήθεν στο παρελθόν, πριν βαπτισθή, ήταν μεγάλος μάγος, ότι είχε σχέσεις όχι με μία αλλά με δύο και τρεις γυναίκες την ημέρα. Μ' αυτό τον τρόπο παίρνουν θάρρος και του εκμυστηρεύονται τα μυστικά τους. Αρχίζουν να διηγούνται τα δικά τους αμαρτήματα. Έτσι αρχίζει η θεραπεία τους, η κατήχησις και η μελλοντική τους είσοδος διά του αγίου Βαπτίσματος στο σώμα της Εκκλησίας μας.

Όταν πρόκειται να γίνουν βαπτίσεις, στους εξορκισμούς συμβαίνουν ενίοτε συνταρακτικά γεγονότα. Άνθρωποι που είχαν κάποια σχέσι με την μαγεία και δεν εξωμολογήθησαν καθαρά, πέφτουν κάτω. Φωνάζουν και τρέμουν στο άκουσμα των ευχών της Εκκλησίας μας. Ενώ, όταν προτίθεται ενώπιόν τους ο τίμιος Σταυρός, τρομάζουν, φοβούνται, θέλουν να γλυτώσουν διά της φυγής. Ομολογούν ότι αυτό το Σημείο τους καίει.

Κάποια χρονιά είχαμε στο Κολουέζι σεμινάριο για τους κατηχητές μας. Ένας απ' αυτούς, είχαμε ακούσει, ότι δεν είχε πλήρως απαρνηθή στην ζωή του την δύναμι της μαγείας. Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας μιας Κυριακής και ενώ γινόταν η Μεγάλη Είσοδος, ο κατηχητής Χ. έπεσε κάτω σαν νεκρός. Αφού εξωμολογήθηκε τον άφησε το ακάθαρτο πνεύμα και συνήλθε.

Ένας άλλος κατηχητής μας ενόμισε ότι μπορεί να το έχει «δίπορτο». Οσάκις υπάρχει ανάγκη να πηγαίνει και στον μάγο της περιοχής του. Το αποτέλεσμα ήταν να δαιμονισθή. Ταλαιπωρήθηκε αρκετά. Οι άνθρωποι του χωριού του τον απέφευγαν. Άνθρωποι δαιμονισμένοι δεν έχουν θέσι μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων. Γι' αυτό οι Αρχές του τόπου τους υποχρεώνουν να ζουν στα δάση, μακριά από άλλους ανθρώπους.

Με το θέλημα του Θεού θεραπεύθηκε ο κατηχητής. Στο χωριό του ήταν και πάλι ανεπιθύμητος, διότι έλεγαν οι άνθρωποι ότι αυτός δεν είναι ο Ν. αλλά ξένο πνεύμα με την μορφή του. Τον εφοβούντο λοιπόν και τον ανάγκαζαν να φύγη για το δάσος.

Στο Κολουέζι, είχε έλθει το 2001 ένας υπουργός. Τότε είχε εκραγεί ο πόλεμος στα σύνορα μεταξύ Κογκό και Ρουάντας. Ήρχοντο τραίνα να παραλάβουν στρατιώτες, τελείως απειροπόλεμους, για να τους μεταφέρουν στα πεδία των μαχών. Τότε έκανε την εμφάνισί του ο υπουργός για να ενισχύσει το ηθικό των κατοίκων για την αντιμετώπισι του εχθρού. Μας έκανε εντύπωσι ότι δημοσίως προέτρεπε όλους τους επιστρατευμένους να μεταβούν στους μάγους. Να α­λειφθούν με τα σιρόπια τα οποία εκείνοι θα τους δώσουν και έτσι δεν θα τους «πιάνει» το βόλι του εχθρού. Και εντόπιοι Χριστιανοί μας, με διαβεβαίωσαν ότι όσοι απ' αυτούς παίρνουν αυτές τις αλοιφές, ακολουθώντας τις συνταγές των μάγων, πάνε στον πόλεμο με το όπλο φορώντας κοντό παντελονάκι, χωρίς καμμία προφύλαξι, διότι δεν τους βρίσκουν οι σφαίρες των εχθρών!

Σε περίοδο πολιτικών αναμετρήσεων, ως συνήθως, γίνονται περιοδείες από εκπροσώπους υποψηφίων των κομμάτων. Μία ομάδα νέων, που υπεστήριζαν κάποιο κόμμα, έστησαν την χορτοκαλύβα τους, έξω από ένα γειτονικό χωριό, την Τσαμπούλα. Μάλιστα για να δημιουργήσουν μία τεχνητή φοβία στους διερχομένους, σχημάτισαν κι ένα εικονικό τάφο, βάζοντας στην κεφαλή του κι ένα χριστιανικό σταυρό.

Απέβησαν όμως τυραννικοί με την συμπεριφορά τους. Όχι μόνο προσπαθούσαν να πείσουν τους διερχομένους ανθρώπους για το κόμμα τους, αλλά τους ζητούσαν χρήματα και από όσα αγαθά μετέφεραν από την πόλι για τα χωριά τους, τους άρπαζαν εκβιαστικά και ένα μερίδιο για την επιβίωσί τους και των οικογενειών τους.

Κατήντησε λοιπόν, πληγή και για εμάς η παρουσία τους, διότι περνούσαμε καθημερινά από εκεί για να μεταβούμε στην κοντινή φάρμα για τα λαχανικά μας. Ένα απόγευμα, περνώντας από εκεί ένας κληρικός του Κλιμακίου μας, αφού διεπίστωσε ότι δεν υπήρχε κανείς, έβαλε φωτιά και έκαψε την καλύβα τους.

Την άλλη ημέρα ανεχώρησε για διακοπές στην Ελλάδα.

Μετά από 2-3 ημέρες πέρασα από εκεί με άλλον αδελφό, και τον οδηγό με το αυτοκίνητό μας με προορισμό την φάρμα μας.

Εξεπλάγην και ταράχθηκα, όταν πετάχθηκαν μέσα από τα χόρτα τρεις απ' αυτούς τους νέους. Φορούσαν μόνο κοντό παντελονάκι, είχαν βάλει φτερά στα κεφάλια τους, είχαν βάψει με διάφορες πολύχρωμες λωρίδες τα ημίγυμνα σώματά τους καθέτως και κρατούσαν ο καθένας τους από μία μακριά σπάθη.

Σήκωσαν τα χέρια τους και σταμάτησαν βιαίως το αυτοκίνητό μας. Μας είπαν:

-Έχομε μία υπόθεσι να τακτοποιήσουμε με εσάς τους Ορθοδόξους.
-Τί συμβαίνει, βρε παιδιά, γιατί μας σταματήσατε;
-Γιατί μας εκάψατε την καλύβα μας;
-Αποκλείεται εμείς να κάνουμε τέτοιο έργο. Μας γνωρίζετε τόσα χρόνια. Σας αγαπάμε και φροντίζουμε για το καλό σας και για την πατρίδα σας.
-Εμείς επήγαμε στον αρχηγό μας και μας είπε ότι ο τάδε ορθόδοξος παπάς σας, μας έκαψε την καλύβα μας. Λοιπόν, δεν θα περάσετε, αλλά θα 'ρθήτε να πάμε στο χωριό να σας δικάσει ο πρόεδρός μας.
-Ακούστε, παιδιά μου, ανεβήτε επάνω στο αυτοκίνητο. Πάμε μαζί μέχρι την φάρμα μας και εκεί με τρόπο ειρηνικό θα συζητήσουμε μαζί σας. Ό,τι θέλετε και μπορούμε, θα σας το κάνουμε.

Έτσι λοιπόν, δέχθηκαν και φθάσαμε μαζί στην φάρμα.

Είπα στον υπεύθυνο της φάρμας τον κ. Γεράσιμο, ορθόδοξο Χριστιανό μας, να συνομιλήσει μαζί τους και να μου ανακοινώσει τις απαιτήσεις τους. Εγώ απομακρύνθηκα από κοντά τους δήθεν για να ιδώ τα λαχανικά της φάρμας.
Πράγματι. Εζήτησαν εργάτες μας και τα υλικά δικά μας για την κατασκευή της καλύβας τους. Μετά για να ευχαριστήσουν τον μάγο που τους πληροφόρησε για το κάψιμο της καλύβας τους, ζήτησαν άσπρο ζωντανό κόκκορα, μισό σακκί καλαμποκάλευρο, ρύζι, πατάτες και φασόλια για να φάνε όλοι μαζί.
Τί να έκανα; Επήγα στην αγορά. Αγόρασα τον άσπρο κόκκορα, τους έδωσα και τα υπόλοιπα τρόφιμα. Έστειλα και τους εργάτες να ξαναφτιάξουν την καλύβα τους και έτσι τελείωσε αυτή η μικρή μου περιπέτεια.
Από τότε πλέον, ελάβαμε γνώσι ότι δεν χρειάζονται πολλές σχέσεις με τους μάγους, διότι δεν αστειεύονται...

Στο Χωριό Μαπέντο, 30 χιλιόμετρα έξω από το Κολουέζι, υπάρχει μεγάλη δαιμονική σφηκοφωλιά. Συχνά διερχόμεθα από εκεί για το επόμενο χωριό Λουανκόκο, όπου είναι το μεγάλο αγρόκτημα της ιεραποστολής μας.

Ένα απόγευμα επέστρεφε ο π. Μελέτιος (νυν Επίσκοπος) από την φάρμα και σταμάτησε στο ανωτέρω χωριό, διότι άκουσε φωνές και ταραχή. Ο πρόεδρος και μάγος του χωριού είχε καλέσει τους πάντες σε συνεδρίασι. Κατέβηκε ο π. Μελέτιος από το αυτοκίνητο κι άρχισε να πλησιάζει προς την δαιμονική αυτή σύναξι κρατώντας ένα Σταυρό στο χέρι του. Ο μάγος του έβαλε τις φωνές:

-Μη πλησιάζεις. Θα μου καταστρέψεις την δουλειά μου. Φύγε γρήγορα...
-Δεν θα σας ενοχλήσω. Απλά έρχομαι κοντά σας να σας χαιρετίσω.
-Όχι, όχι. Εσείς οι ορθόδοξοι παπάδες είσθε μεγάλοι μάγοι. Μας εμποδίζετε, ακόμη και με την παρουσία σας!

Οι άλλες «εκκλησίες», επειδή δεν έχουν το πλήρωμα της αληθείας, δεν έχουν και την αγιαστική Χάρι. Γι' αυτό πολλοί άνθρωποί τους, έρχονται με ελπίδα στους ορθοδόξους ιερείς μας. Όταν κάποιος παπικός ιερέας τόλμησε να διαβάσει εξορκισμούς σ' ένα δαιμονισμένο, το δαιμόνιο τον περιγέλασε ειρωνικά και φυσικά δεν βγήκε. Ένας άλλος παπικός ιερέας, μου έλεγε ο μακαριστός παπά Κοσμάς, τόλμησε να διαβάσει κάποιον δαιμονισμένο και το αποτέλεσμα ήτο φοβερό. Δαιμονίσθηκε ο ίδιος!

Μοναδική λοιπόν σωστική κιβωτός παντού και πάντοτε για κάθε άνθρωπο απανταχού της γης είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας με τους Επισκόπους και ιερείς μας που έχουν κανονική αποστολική διαδοχή και έγκυρη την χάρι της ιερωσύνης τους.
Οι ευχαριστίες των ορθοδόξων του Κογκό προς όλους αυτούς που συνεργούν στην διάδοσι της Ορθοδοξίας στην χώρα τους είναι άπειρες και διά βίου.

Γνωρίζουν πλέον εμπειρικά ότι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο κυματοθραύστης όλων των κακών ρευμάτων της μαγείας και της ειδωλολατρείας.
Μεγάλη θα είναι η ευθύνη όλων ημών, των νεοελλήνων, οι οποίοι όχι μόνο ελακτίσαμε εν πολλοίς την Πίστι των Αγίων μας από την ζωή μας, αλλά και με την φίλαυτη και απαράδεκτη στάσι μας εμποδίζουμε την εξάπλωσί της στους «εν χώρα και σκιά θανάτου καθημένους» ανθρώπους της Αφρικής και της Ασίας.
Είναι καιρός να ανανήψουμε. Είναι καιρός να στρέψουμε ευχαριστιακά τον νου και την καρδιά μας στον Ιησού Χριστό, διότι αξιωθήκαμε εκ προγόνων να είμεθα ορθόδοξοι και ελεύθεροι από τα δεσμά της μαγείας και του αιωνίου θανάτου.

Μας περιμένουν τα εκατομμύρια των Αφρικανών Αδελφών μας, να δώσουμε και εκεί το παρόν με την προσευχή, την ίδρυσι ευεργετικών προς αυτούς οικοδομημάτων, ιερών Θυσιαστηρίων και άλλων ιεραποστολικών κτισμάτων, όπου θα αγιάζωνται οι πιστοί και θα διώκονται μακριά οι δυνάμεις του σκότους.

«Η ΔΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ»
ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»





Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Ο άγιος Νείλος Αγκύρας και ο Μοναχισμός

Ιστορία του Μοναχισμού


του Γεωργίου Φλωρόφσκυ

Επίτιμου καθηγητού της Ιστορίας της Ανατολικής Εκκλησίας του Πανεπιστημίου του Harvard

Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο: "Οι Βυζαντινοί Ασκητικοί και Πνευματικοί Πατέρες". (Μετάφραση Παναγιώτη Κ. Πάλλη. Εκδόσεις Πουρναρά. Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 295-302).

(Τίτλος πρωτοτύπου: The Byzantine Ascetic and Spiritual Fathers. © BUCHERVERTRIEBSANSTALT. © 1992 Για την ελληνική γλώσσα Πουρναράς Παναγιώτης Καστριτσίου 12 Θεσσαλονίκη ISBN: 960-242-031-6).

πηγή:www.oodegr.com

Ο Αγ. Νείλος Αγκύρας ονομάζονταν, δυστυχώς, εσφαλμένα «Σιναΐτης». Η παρεξήγηση προήλθε από το έργο με τον τίτλο Narrationes de caede monachorum in monte Sinae -Διηγήσεις της σφαγής των μοναχών στο Όρος Σινά (Migne, Patrologia Graeca 79, 589-693). Αυτό το έργο ισχυρίζεται ότι είναι βιογραφία, αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια τυπική Βυζαντινή ρομαντική νουβέλλα. Σ' αυτό το «μυθιστόρημα» ο Νείλος παρουσιάζεται ως έπαρχος στην Κωνσταντινούπολη την εποχή τού Θεοδοσίου τού Μεγάλου (379-395). Ο Νείλος, σύμφωνα με αυτό το «μυθιστόρημα», παραιτήθηκε από τη θέση του και πήρε το γιο του, τον Θεόδουλο, μαζί του για να γίνει ερημίτης στο Όρος Σινά. Οι μοναχοί δέχτηκαν επίθεση βαρβάρων ληστών, και εσφάγησαν ή συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Ο γιος τού Νείλου συνελήφθη· ο Νείλος κατάφερε να διαφύγει. Αλλά ο Θεόδουλος τελικά κατάφερε να ξανασυναντηθεί με τον πατέρα του, και οι δυο, κατά το «μυθιστόρημα», χειροτονήθηκαν ιερείς από τον επίσκοπο της Eleusa στην Παλαιστίνη και εστάλησαν πίσω στο Όρος Σινά. Ήταν αυτή η μυθική διήγηση στο έργο «Narrationes … » που επέδρασε στα λειτουργικά βιβλία της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ιδιαίτερα το Βυζαντινό Συναξάριο τού δέκατου αιώνα, και, από εκεί, από αυτήν τη μυθική διήγηση, καθιερώθηκε το εσφαλμένο όνομα τού «Νείλου τού Σιναΐτη». Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τυπικό Ελληνιστικό μυθιστόρημα. Η πραγματική βιογραφία είναι εντελώς διαφορετική.

Ο Νείλος γεννήθηκε, φαίνεται, στην Άγκυρα και μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε μαθητής του Αγ. Ιωάννου τού Χρυσοστόμου, και υπερασπίστηκε γενναία τον Χρυσόστομο κατά των εχθρών του. Ο Νείλος έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και έγινε ηγούμενος σ' ένα μοναστήρι κοντά στην Άγκυρα. Διατηρούσε μια τεράστια αλληλογραφία και άσκησε ευρεία επίδραση πάνω στους συγχρόνους του. Έζησε στο μοναστήρι μέχρι του θανάτου του περί το 430.

Εκείνο που πρώτα απ' όλα προκαλεί κατάπληξη είναι η έκταση και η ποικιλία της αλληλογραφίας του —έγραψε 1.061 επιστολές. Η συλλογή των επιστολών του αναφέρεται τόσο νωρίς όσο είναι η εποχή της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου (787). Κάθε τι μέσα σ’ αυτήν δεν είναι μια επιστολή κατά κυριολεξία. Μερικά είναι πολύ σύντομα -αυτά είναι μάλλον αποσπάσματα, συχνά επί μέρους «ρητά». Στη συλλογή των επιστολών δεν τηρείται ούτε χρονολογική ούτε συστηματική τάξη (ανατυπώθηκε στο Migne, Patrologia Graeca 79, 81-582).

Οι επιστολές του Αγ. Νείλου μαρτυρούν την επίδραση και το κύρος του. Ήταν ένας «πνευματικός πατέρας», ένας οδηγός μοναχών και λαϊκών. Επίσκοποι, ακόμα και ο αυτοκράτορας, απευθύνονταν προς αυτόν και του ζητούσαν συμβουλές και κατευθύνσεις. Δύσκολα θα μπορούσε να ήταν ιερέας. Οπωσδήποτε, λέγει ρητά και ωμά ότι η Ιερωσύνη είναι επιζήμια για τους μοναχούς γιατί τους ξαναγυρίζει πάλι στον κόσμο και την ταραχή του.

Στις επιστολές του ο Αγ. Νείλος ασχολείται με τα πιο ποικίλα θέματα. Μερικές είναι δογματικές (κατά των Αρειανών, για την ανάσταση, κατά Απολλιναριστών»· συχνότερα είναι εξηγητικές (βλέπε τα αποσπάσματα από την εξήγησή του στο Άσμα Ασμάτων στον Προκόπιο Γάζης, ο οποίος παραθέτει από το έργο τού Νείλου 61 φορές). Ερμηνεύει τις Γραφές ηθικά και αλληγορικά: «στο αισθητό μελετούμε το πνευματικό». Πολλά μέσα στις Γραφές λέγονται κατά τέτοιο τρόπο «ώστε να προσπαθούμε να βρούμε τη σημασία όλων αυτών» και να ανακαλύπτουμε «την έννοια κρυμμένη μέσα στους χαρακτήρες». Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Παλιά Διαθήκη. «Οι Μωσαϊκοί χαρακτήρες απαιτούν πολλή σκέψη ή κατανόηση και πολλή μελέτη». Οπωσδήποτε αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κανείς να περιφρονεί τη γραμματική η «ιστορική» σημασία των ιστοριών της Βίβλου. Πρέπει απλώς να μην μένει κανείς σ’ αυτήν — πρέπει κανείς να προχωρήσει πιο πέρα — «στο βαθμό που είμαστε ένας μικρόκοσμος».

Είναι παράξενο που ο Αγ. Νείλος συμβούλευε τους μοναχούς να διαβάζουν την Καινή Διαθήκη, όχι την Παλιά Διαθήκη, αφού η Παλιά Διαθήκη δεν προκαλεί αρκετή θλίψη και τρυφερότητα στην καρδιά. Ο Αγ. Νείλος έχει μια αρνητική στάση έναντι της αναγνώσεως ξένων συγγραφέων: «τι χρειάζεται να μαζεύετε «αυτόν τον κυκεώνα, αυτή τη σκόνη, αυτόν τον βρώμικο σωρό των Ελληνικών βιβλίων» που είναι γεμάτα από «μάταιη σοφία και κακία».

Περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, ο Αγ. Νείλος μιλά για τις οδούς της πνευματικής ζωής στα γράμματά του. Διαπραγματεύεται αυτά τα ίδια θέματα στις εκτενείς επιστολές και «προσφωνήσεις» του. Η πιο σπουδαία είναι De Oratione (Περί Προσευχής) την οποία πολλοί ερευνητές αποδίδουν στον Ευάγριο τον Ποντικό η Συριακή μετάφραση την αποδίδει επίσης στον Ευάγριο. Πολλά από όσα λέγονται στο De Oratione είναι όμοια με ό,τι λέγεται στα έργα που γίνονται δεκτά ως έργα τού Αγ. Νείλου από τους περισσότερους ειδικούς. Η τελική κρίση για τον συγγραφέα του De Oratione αναμένεται ακόμα να γίνει στο μέλλον. Το έργο, αν και μικρό, περιέχει 153 «κεφάλαια», που είναι όλα αφορισμοί. Ο αριθμός 153 είναι παρμένος από τον αριθμό των ψαριών που πιάστηκαν, κατά το χωρίο Ιω. 21,11! Πρέπει επίσης να μνημονεύσουμε το De monastica exercitatione (Λόγος Ασκητικός) και το De voluntaria paupertate (Περί ακτημοσύνης). Είναι πολύ πιθανόν ότι το όνομα τού Αγ. Νείλου τέθηκε αργότερα σε μερικά κείμενα του Ευαγρίου.

Ο Αγ. Νείλος έγραψε σε μια εποχή μοναστικής παρακμής. Ένα καταγγελτικό μοτίβο ηχεί οξύτατα στα έργα του. «Η μοναστική ζωή, που κάποτε ήταν ποθητή και ένδοξη, τώρα εγείρει αντίθετα αισθήματα. Όλες οι πόλεις και τα χωριά είναι γεμάτα με ψευδομοναχούς οι οποίοι περιφέρονται χωρίς σκοπό και χωρίς νόημα. Και μπορεί τώρα να βρεθεί ένας νέος Ιερεμίας για να περιγράψει την κατάσταση μας πλήρως και όπως της αξίζει;»

Ο Αγ. Νείλος μας υπενθυμίζει πρώτ' απ' όλα τη σημασία και τη βεβαιότητα της μοναστικής απαρνήσεως. Αυτή είναι η οδός που οδηγεί έξω από την πόλη ή την «πολιτική» ζωή. Είναι ευαγγελική αδιαφορία με την ελπίδα της ευνοίας και της γενναιοδωρίας τού Θεού μια απάρνηση των καθημερινών φροντίδων και μια αναισθησία προς αυτές. Ο μοναχισμός είναι να αγαπάς τη σοφία, τη φιλοσοφία (βλέπε την Περί Ιερωσύνης Λόγους του Χρυσοστόμου) τη μόνη αληθινή και γνήσια φιλοσοφία. Και να αγαπάς τη σοφία όχι μόνο στη σκέψη αλλά και στη ζωή. Είναι ανάγκη να είμαστε όχι μόνο «μαθητές» αλλά και «μιμητές» τού Χριστού. «Γιατί αγάπη της σοφίας είναι διόρθωση των ηθών, με αληθινή γνώση τού τι υπάρχει».

Η ζωή αυτού τού κόσμου είναι όλη πάθος, ταλαιπωρία, και φροντίδα. Ο στόχος της δοκιμασίας είναι η απάθεια — με άλλα λόγια, η αμεταβλητότητα, η σταθερότητα. Σ' αυτά βρίσκεται η θέωση μια ομοιότητα με τη Θεϊκή αμεταβλητότητα και αιωνιότητα. Σ' αυτά βρίσκεται η πραγμάτωση της εικόνος τού Θεού, το «αποτύπωμα της αρχικής Εικόνος».

Η απάθεια είναι δυνατή μόνο διαμέσου της απαρνήσεως. Τίποτε στον κόσμο δεν πρέπει να παραμείνει ελκυστικό. «Ο Κύριος μας ελευθέρωσε από κάθε φροντίδα για τα γήινα, και μας έδωσε την εντολή να ζητούμε μόνο τη βασιλεία των ουρανών». Αυτό είναι μη φιλοκτημοσύνη -όχι απλώς πτώχεια αλλά ολική έλλειψη, και ακόμα έλλειψη κάθε επιθυμίας να κατέχεις ό,τιδήποτε. «Γιατί δεν είμαστε εμείς που εξασφαλίζουμε αυτό που είναι αναγκαίο για τη ζωή μας. Ο Θεός χορηγεί τα πάντα». Η απάρνηση της γήινης ζωής και των ενδιαφερόντων της δεν είναι απέχθεια τού σώματος. Η ποταπότητα τού σώματος οφείλεται στη θνητότητα του, όχι στην υλικότητά του, και η δίψα για την απαλλαγή από τα σαρκικά δεσμά σβήνει με την ελπίδα της αναστάσεως — μέσα στο ίδιο το σώμα το οποίο, εν τούτοις, είναι τώρα αθάνατο και άφθαρτο, έχοντας αναζωογονηθεί από το Άγιο Πνεύμα.

Οπωσδήποτε, η ρίζα και το κεντρί της αμαρτίας δεν είναι στο σώμα αλλά στη βούληση ή στην καρδιά «η αμαρτία αρχίζει και σταματά μέσα στην ανθρώπινη βούληση». Σ’ αυτό οφείλεται η θεραπευτική και καθαρτική δύναμη της μετανοίας. Ο Θεός δέχεται όχι μόνο την καθαρότητα, την αλήθεια, την ανδρεία, και την δοκιμασία, αλλά και τα δάκρυα μια «σπορά δακρύων», την ευωδία τού θρήνου, περίλυπες σκέψεις, το φίλημα της πόρνης, μια καρδιά θλιμμένη και ταπεινή με άλλα λόγια, τη θέληση ή την αγάπη για το καλό, όχι λιγότερο από τού να κάνεις καλά έργα ή την ίδια την αρετή.

Η μετάνοια είναι ένα «σημείον αναγεννήσεως και το έσχατο σημείον αναστάσεως, η οποία από μακριά γίνεται αντιληπτή από πνευματικούς οφθαλμούς». Και εκείνοι που πέθαναν πήγαν μαζί με τους δικαίους, γιατί το πιο σπουδαίο απ’ όλα είναι η εσωτερική βούληση και μια στροφή της θελήσεως. «Σηκώσατε το σταυρό σας, ακολουθώντας το Χριστό, έχοντας αφήσει τα πάντα — τον πατέρα σας, το πλοίο σας, τα δίχτυα σας, και τα σύνεργα κάθε τέχνης, και μαζί μ' αυτά κάθε δεσμό αίματος και κάθε ανάμνηση. Γιατί ο Χριστός, με τον οποίο ενωθήκατε, θέλει να αγαπηθεί περισσότερο από κάθε άλλον. Μαζί του πεθάνατε, και μαζί του μπήκατε μέσα στον ευλογημένο τάφο της απάθειας».

Αυτή είναι μια εντολή όχι μόνο για μοναχούς — είναι ο γενικός βαπτισματικός όρκος. Αλλά ακόμα πιο σπουδαία είναι «η ελευθερία της καρδιάς, η οποία ξεπερνά κάθε μέτρο εντολών και όρκων που υποδουλώνουν σε κάποιο καθήκον, η οποία υπερβαίνει την κατηγορία τού καθήκοντος με την ακόρεστη αγάπη, με μια λαχτάρα και ακόρεστη αγάπη για σοφία».

Η τελειότητα δεν είναι προσιτή στον καθένα, και δίνεται από τον Θεό, ως δώρο. Όμως, η αγάπη για τελειότητα είναι, όχι μόνο προσιτή, αλλά και υποχρεωτική. Η ολική ένδεια δεν είναι μέσα στη δυνατότητα τού καθενός. Αλλά η αποξένωση από τα κοσμικά πράγματα είναι ένας κοινός κανόνας. Οπωσδήποτε, δεν επιτρέπεται καμιά υπερβολή, και η ζωή πρέπει να περνά με εργασία.

Η σπουδαιότητα του μοναχισμού βρίσκεται όχι τόσο πολύ στη «δοκιμασία» και την αυτονέκρωση όσο στην προσευχή. Είναι για χάρη της προσευχής που πρέπει κανείς να απαρνηθεί. Υπάρχουν δυο τύποι προσευχής: η ενεργητική και η θεωρητική. Μια προσευχή λέξεων, όταν ο νους τις ακολουθεί με τρυφερότητα· και μια προσευχή μιας σιωπηλής, ανοιχτής καρδιάς. Όταν η καρδιά είναι σιωπηλά ανοιχτή, σαν βιβλίο γεμάτο με γράμματα, η προσευχή εκφράζει τη θέλησή της με σιωπηλές εικόνες, με σιωπηλούς τρόπους. Αυτοί είναι μια «ορισμένη έκσταση τού νου, η πλήρης απάρνηση των αισθητών, όταν από τους ανεκλάλητους στεναγμούς του Πνεύματος, αυτός προσεγγίζει τον Θεό». Αυτό είναι το τέρμα ή το όριο της προσευχής, το «όριο της απάθειας». Αυτό είναι ένα δώρο, όμως, και δεν πρέπει κανείς να το εκζητά με ισχυρογνωμοσύνη. «Αν δεν έχεις ακόμα λάβει το δώρο της προσευχής ή της ψαλμωδίας, τότε περίμενε ακούραστα και θα το λάβεις».

Η προσευχή πρέπει να αρχίζει με δάκρυα και θλίψη. Εν τούτοις, η υπερβολή δεν αρμόζει στην προσευχή· γιατί υπάρχει φόβος μήπως έτσι το μέσον αποφυγής των παθών μετατραπεί το ίδιο σε πάθος. Γιατί ο Θεός δεν είναι μόνο οργίλος ή αυστηρός, αλλά ο Θεός είναι πρώτ' απ’ όλα φιλεύσπλαχνος, και είναι αγάπη. «Αλλά πολλοί, όταν χύνουν δάκρυα για τις αμαρτίες τους, ξεχνούν το σκοπό των δακρύων, και χάνουν το νου τους και τη μετριοπάθειά τους». Αυτό είναι μια ψεύτικη και επικίνδυνη φρενίτιδα. Σιωπή και λήθη χρειάζονται στην προσευχή — ο νους πρέπει να γίνει κουφός και βουβός. Αυτό δεν είναι εύκολο: κατά την προσευχή οι δαίμονες προσπαθούν να εξάψουν τη μνήμη, ακόμα και για κάτι αναγκαίο, ώστε έτσι να αποσπάσουν την προσοχή. Η λύπη και οι μοχθηρές μνήμες εμποδίζουν πάρα πολύ τον άνθρωπο.

Δεν πρέπει να προσεύχεται κανείς για την εκπλήρωση των επιθυμιών του· αυτό θα σήμαινε ότι προσπαθεί παράλογα να εξαναγκάσει το θέλημα τού Θεού. Μια αληθινή προσευχή είναι πάντα το «Γενηθήτω το θέλημά σου», γιατί το θέλημα τού Θεού είναι η ίδια η αγαθότητα. Και όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για κάθε συνάνθρωπο, κατά μίμηση των γενικών αιτημάτων προς τους αγγέλους (βλέπε Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, όπου αυτή η ιδέα εκφράζεται με μεγαλύτερη ακόμα οξύτητα). Η προσευχή είναι συνομιλία με τον Θεό. Γι’ αυτό, για να προσευχηθεί κανείς χρειάζεται απάθεια, κουφότητα, και μια έλλειψη δεκτικότητας κοσμικών διεγέρσεων.

Αλλά μόνη της η απάθεια δεν αρκεί. Ο νους μπορεί να σταματά μόνο σε ιδέες, και να διαλογίζεται τους νόμους των πραγμάτων, έστω κι αν αυτοί οι νόμοι είναι διανοητικής φύσεως. Είναι κι αυτοί πολυπληθείς και γι' αυτό προκαλούν σύγχυση στη σκέψη. Τότε ο νους δεν βλέπει τον τέλειο τόπο όπου κατοικεί ο Θεός.

Στην καθαρή προσευχή δεν υπάρχει χώρος για τη φαντασία. «Στην προσευχή, μην σαβανώνεις τον Θεό σε καμιά εικόνα, και μην επιτρέπεις στο νου σου να υποθέσει καμιά όψη, αλλά προσέγγισε τον Άυλον αΰλως, και ενώσου μαζί του». Οι εικόνες είναι απατηλές, γιατί ο Θεός είναι πιο πάνω από την εικόνα που έχει όρια. Ο Θεός κατανοείται με ανεικονική γνώση. «Αν θέλεις να δεις το πρόσωπο του Ουράνιου Πατέρα, μη ζητάς με κανένα τρόπο στην προσευχή μια εικόνα. Μην επιθυμείς να δεις αισθητά τους Αγγέλους ή τις Κυριότητες ή το Χριστό, μήπως διασαλευθεί ο νους σου και νομίσει το λύκο ως ποιμένα και λατρεύσει εχθρικούς δαίμονες. Η αρχή της απάτης είναι η ματαιοφροσύνη τού νου. Ένας νους που κινείται από ματαιοφροσύνη προσπαθεί να περιγράψει ή να νοήσει τον Θεό μέσα από κάποια εικόνα ή σκιαγραφία».

Η προσευχή είναι πάντα μια «δοκιμασία». Η οδός προς τα ύψη της ανεικονικής θεωρίας περνά μέσα από αγώνα και λύπη. Αλλά η προσευχή στεφανώνεται με χαρά που είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη χαρά, και μόνο η άνωθεν χαρά είναι αξιόπιστο κριτήριο της αληθινής προσευχής. Μια «θαυμαστή αμοιβαιότητα» πραγματοποιείται στην προσευχή, και μια πραγματικότητα ελευθερίας, παροχής αναπτύξεως, αγάπης. Θα πρέπει να προστεθεί ότι η αληθινή προσευχή είναι δυνατή μόνο με ταπείνωση, με αγάπη για όλους και για όλα. Εδώ η απάρνηση φθάνει την πληρότητά της η επιτυχία κάποιου άλλου πρέπει να γίνει τόσο επιθυμητή και αιτία χαράς όσο η δική του επιτυχία, και στον καθένα πρέπει κανείς να βλέπει τον εαυτό του. «Εκείνος ο μοναχός είναι μακάριος που αναγνωρίζει κάθε άνθρωπο ως Θεό μετά τον Θεό», και θέτει τον εαυτό του τελευταίο απ’ όλους.

Η προσευχή είναι συνομιλία με τον Θεό. Η σπουδαιότητα της προσευχής έγκειται στο γεγονός ότι κατ’ αυτήν ο Θεός κατεβαίνει και αρχίζει να μιλά στις ψυχές. «Αγιασθήτω το όνομά σου! Ελθέτω η βασιλεία Σου!». Αυτό σημαίνει: ελθέ Άγιο Πνεύμα, ελθέ Υιέ Μονογενές! (βλέπε Αγ. Γρηγόριο Νύσσης).

Το κορύφωμα της προσευχής είναι θεοφάνεια, και μάλιστα τριαδική θεοφάνεια. «Αν είσαι θεολόγος, θα προσευχηθείς σωστά. Και αν προσευχηθείς σωστά, είσαι θεολόγος». Την εποχή τού σεβάσμιου Νείλου όπως και νωρίτερα το «θεολογείν» σήμαινε ακριβώς το να προσπαθεί κανείς να εννοήσει τον Θεό στην Τριαδικότητά του.

Ο χρόνος για τους Μετα-έλληνες

Χρόνος και αιώνες στη φιλοσοφία, και μέτρο σχέσης στη Θεολογία


Tού Χρήστου Γιανναρά

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή τής Κυριακής 3-1-2010.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_03/01/2010_385503

Τον εναργέστερο ορισμό του χρόνου τον έδωσε ο μύθος: Χρόνος είναι ο Κρόνος, ένας θεός που γεννάει παιδιά και τα τρώει. Η εικόνα αναπαράγει τη χρονική διαδοχή σαν πραγματικότητα προσωποποιημένη: Κάποιος «θεός» μεταβάλλει αδιάκοπα το παρόν σε παρελθόν, την ύπαρξη σε ανυπαρξία.

Η κριτική σκέψη, που πρωτογέννησαν στην ανθρώπινη Ιστορία οι κάποτε Ελληνες, απροσωποποίησε τον γεννήτορα: Τον χρόνο τον γεννάει η μεταβολή, δηλαδή η αέναη στο σύμπαν κίνηση. Ταυτίζεται ο χρόνος με την ουράνια σφαίρα στην κίνησή της, τα ουράνια σώματα είναι «όργανα χρόνου», μέτρα για να μετράμε τον χρόνο. Σε άμεση συνάρτηση με την ύλη, που είναι το δεδομένο και άναρχο υποκείμενο της κινητικής μεταβολής, είναι και ο χρόνος αγέννητος, άπειρος (δίχως πέρατα), στοιχείο αναπόσπαστο της κοσμικής ολότητας, ανερμήνευτα δεδομένο «γίγνεσθαι» συστατικό του υπάρχειν.

Σε αυτό το γίγνεσθαι της αδιάκοπης χρονικής «ροής» ο Ηράκλειτος θα διαβλέψει μια σύνθεση της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, που την πιστοποιούμε ως εμπειρία αδιάκοπα καινούργιων πραγματοποιήσεων: «στο ίδιο ποτάμι δεν γίνεται να μπούμε δυο φορές» – τα νερά που μας βρέχουν κάθε φορά είναι άλλα. Η «ροή» είναι κυκλική, όχι σταθερή περιοδική επανάληψη των ίδιων γεγονότων, αλλά μια αδιάκοπα επιστρεπτική ενοποίηση κάθε έκφανσης του υπάρχειν (ροή συναγωγής και διασκορπισμού, σύστασης και αφανισμού, παρουσίας και απουσίας).

Στον χρόνο ως ανακύκληση θα επιμείνει και ο Πλάτων, αλλά για να φωτίσει τη διαφορά των αισθητών από τις μήτρες καταγωγής τους: τις «ιδέες». Η πραγματικότητα των αισθητών είναι χρονική, των ιδεών αιώνια («αιών» ο «αιεί ών», αυτός που δεν έχει αρχή και τέλος, δεν γίνεται ούτε περατούται). Οπως κάθε αισθητό καθορίζεται στην ύπαρξή του από την «ιδέα» του, έτσι και ο χρόνος μπορεί να οριστεί ως προς τη σχέση του με τον αιώνα: Ο κύκλος είναι εικόνα της πληρωματικής ολότητας και ο κυκλικός χρόνος «κυκλούμενη» εικόνα του αιώνα.

Υφάδι της ύπαρξής μας ο χρόνος, αλλά και στημόνι της γνώσης μας, μαζί με τον χώρο. Χρόνος, χώρος, αιτία και σκοπός είναι οι συντεταγμένες που ορίζουν την ανθρώπινη εμπειρία, συνιστούν τα όριά της: Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε εμπειρικά το άχρονο και αδιάστατο, το αναίτιο και άσκοπο. Το συλλαμβάνουμε νοητικά «κατ’ αντιδιαστολήν», μπορεί και να το σημάνουμε με τη γλώσσα - λογική των μαθηματικών, δεν το πιστοποιεί όμως η εμπειρία.

Ο Αριστοτέλης, ο απροσμέτρητος, επιχείρησε να διευρύνει την εμπειρία μας αναλύοντας την αποκλειστικά ανθρώπινη ικανότητα του «χρονίζειν»: Ο χρόνος είναι αριθμούμενος. Οχι ως αντικείμενο μέγεθος που υπόκειται σε μέτρηση, αλλά ως αριθμός ακατάπαυστα συντελούμενος με την πρόοδο της διαδοχής προτέρου και υστέρου. Η διαδοχή γίνεται κατανοητή ως «φορά» (μεταφορά, μετατόπιση) μιας μονάδας, της οποίας το πέρασμα - μετάβαση από το πρότερο στο ύστερο μας επιτρέπει να αντιληφθούμε τη διαδοχή - ροή του χρόνου (το ότι ο χρόνος «περνάει»). Η νοητή αυτή μονάδα είναι το «νυν». Ο χρόνος επομένως είναι αριθμούμενη «φορά» χάρη στο νυν που αντιστοιχεί στη φερόμενη μονάδα ή στη μονάδα της προόδου του αριθμού. Αλλά αυτά όλα μόνο για την κατανόηση, όχι για την εμπειρία.

Η εμπειρική αντίληψη εκδέχεται τον χρόνο σαν διαδοχή ή ροή στιγμών (δηλαδή μονάδων χρόνου) που η καθεμιά τους για να είναι «μονάδα» είναι και αδιαίρετη – την ονομάζουμε «νυν»: άποσο χρόνο του τώρα. Αλλά αυτός ο άποσος χρόνος δεν μπορεί να αποτελεί μονάδα, μέρος και μέτρο του σύνολου χρόνου, γιατί οι μονάδες, που συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο, πληθύνονται ποσοτικά χωρίς να διαφοροποιούνται, ενώ τα «νυν» αποκλείεται να πληθυνθούν χωρίς να πάψουν να είναι «νυν»: μεταβάλλονται σε ανύπαρκτο παρελθόν ή σε ανύπαρκτο μέλλον. Επομένως το «νυν» είναι μόνο νοητό όριο, οριακή τομή ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον – ένα χρονικά αδιάστατο «τώρα» που παραμένει εμπειρικά απρόσιτο στον άνθρωπο.

Ο επόμενος γίγας, Μάξιμος ο Ομολογητής, κομίζει αντίρρηση: το χρονικά αδιάστατο παρόν, η ελευθερία από την αναγκαιότητα της διαδοχής προτέρου και υστέρου, είναι εφικτά στον άνθρωπο. Γιατί ο χρόνος δεν μετράει μιαν ανερμήνευτα δεδομένη (τυχαία ή νομοτελειακή) «ροή» (κίνηση - μεταβολή), μετράει μια «σχέση» που έχει «νόημα», δηλαδή αιτία και σκοπό. Ο κόσμος είναι το γίγνεσθαι μιας ελευθερίας, όχι η τυφλή διαδικασία μιας άλογης αναγκαιότητας ή τυχαιότητας. Ο Λόγος, ο Αίτιος του υπαρκτού καλεί τα όντα εκ του μη όντος (την άσχετη ύπαρξη) στο είναι: στην περιπέτεια της σχέσης, στην ελευθερία. Ο χρόνος μετράει τη δυναμική της ανταπόκρισης σε αυτή την κλήση ή την άρνησή της. Η άρνηση «χρονούται» ως αποτυχία σχέσης, δηλαδή ως υπαρκτική αυτονομία, ιδιοτέλεια του κτιστού, φθορά και θάνατος. Η κατάφαση ελευθερώνει τη σχέση από τη νομοτελειακή χρονικότητα, όπως κάθε αμοιβαίος έρωτας: καθιστά χρονικά αδιάστατο το παρόν της σχέσης, πληρότητα υπαρκτική.

Μόνο ο άνθρωπος έχει την ικανότητα του χρονίζειν, τη λογική ικανότητα: Να καθιστά τον υλικό κόσμο λόγο υπαρκτικά αυτόνομο, ενεργούμενη άρνηση της Αιτιώδους Αρχής του, χρονικότητα φθοράς και θανάτου. ΄Η να τον μεταβάλλει σε «λογικό τόπο» ερωτικού γεγονότος, ευχαριστιακής αναφοράς των αισθητών στο «νόημά» τους, οδηγώντας χρόνο και κίνηση σε πληρότητα γιγνόμενου παρόντος – σε «αεικίνητον στάσιν και στάσιμον ταυτοκινησίαν περί το ταυτόν και εν και μόνον».

Η κατάθεση προτάσεων νοηματοδότησης του χρόνου, και της ύπαρξης στον χρόνο, ήταν πάντοτε το υπούργημα ή η ειδοποιός διαφορά που έδινε ταυτότητα στους Ελληνες. Στα τετρακόσια χρόνια κάτω από τον τουρκικό ζυγό η συνείδηση του υπουργήματος διαφυλάχτηκε, αλλά η πανανθρώπινη δυναμική του «απέσβετο». Και στη συνέχεια, η κατάρα του εθνικισμού, εκατόν ογδόντα εννέα χρόνια τώρα, εξάλειψε τη συνείδηση του οικουμενικού υπουργήματος, μετάλλαξε τον Ελληνισμό σε βαλκανική επαρχία. Σήμερα η αναίδεια του πρωτογονισμού, η υστερία της ιδιοτέλειας, η καφρική αγραμματοσύνη δεν αφήνουν πια περιθώριο να διασωθεί «το άριστον εκείνο», η ελληνικότητα, που «ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν». Οι ταγοί της χώρας ανελλήνιστοι ως το μεδούλι, καταστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, την πολιτιστική ευαισθησία, τη γλώσσα, την αξιοπρέπεια των ακόμα Ελληνόφωνων.

Σε ποιους να κομίσει «νόημα» του χρόνου σήμερα η γλώσσα του Ηράκλειτου, του Αριστοτέλη, του Μαξίμου;

ΠΗΓΉ:WWW.OODEGR.COM

Προσφεύγουν στο Συνήγορο του Πολίτη για την απομάκρυνση των Θρησκευτικών Συμβόλων



του Αντώνη Τριανταφύλλου

Τη διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη για την απομάκρυνση των Θρησκευτικών Συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και την κατάργηση της πρωινής προσευχής και του εκκλησιασμού κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου ζητάει το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ). Η εν λόγω οργάνωση με ανακοίνωσή του γνωστοποιεί πως τέσσερις γονείς (τρεις Έλληνες πολίτες και ένας αλλοδαπός) έχουν υποβάλει μέσω του ΕΠΣΕ σχετικές αναφορές στο Συνήγορο του Πολίτη «για να διαμεσολαβήσει ώστε να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις τάξεις και να καταργηθεί η πρωινή προσευχή και ο εκκλησιασμός σε ώρες σχολείου από τα σχολεία όπου φοιτούν τα παιδιά τους στην Περιφέρεια της Πρωτεύουσας και στη Θεσσαλονίκη».

Το αίτημα υποβλήθηκε με βάση την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την αφαίρεση θρησκευτικών συμβόλων από σχολείο στην Ιταλία, στην υπόθεση Lautsi v. Italy (προσφυγή 30814/06 – απόφαση 3 Νοεμβρίου 2009), στην οποία το ΕΠΣΕ είχε κάνει παρέμβαση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) ως τρίτος. Παράλληλα, βασίστηκε και στην ερμηνεία του Συντάγματος που έχει κάνει ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Μιχάλης Σταθόπουλος.

Στο μεταξύ, το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) γνωστοποιεί πως δύο γονείς (Έλληνες πολίτες) έχουν υποβάλει μέσω του ΕΠΣΕ αναφορά στο Συνήγορο του Πολίτη για να διαμεσολαβήσει ώστε να ανατραπεί απόφαση διευθυντή σχολείου ο οποίος αποφάσισε αυθαίρετα το Νοέμβριο 2009 να υποχρεώσει μαθήτρια λυκείου της Πρωτεύουσας να παρακολουθήσει το μάθημα θρησκευτικών, απορρίπτοντας το αίτημα των γονέων της για την απαλλαγή της επισημαίνοντας πως η μαθήτρια κατά τα δύο προηγούμενα χρόνια είχε απαλλαγεί χωρίς κανένα πρόβλημα.

Με ανακοίνωσή του το ΕΠΣΕ απευθύνει δημόσια έκκληση και προς την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου «να εφαρμόσει όσα δηλώνει πως αποτελούν πολιτική της κυβέρνησης (και είναι συμβατά με το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) εκδίδοντας αμέσως σχετικές εγκυκλίους, ώστε να μη χρειαστεί να γίνουν προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Η είδηση για την προσφυγή πολιτών στο Συνήγορο του Πολίτη με αίτημα την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και την κατάργηση της πρωινής προσευχής και του εκκλησιασμού κατά τη διάρκεια του ωραρίου των σχολείων προκαλεί προβληματισμό στους κόλπους της Ιεραρχίας.

Αρκετοί μητροπολίτες σε ιδιωτικές τους συζητήσεις διατυπώνουν ανοιχτά τον προβληματισμό τους για το μέλλον του μαθήματος των θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις που επέφερε σε ευρωπαϊκό επίπεδο η υπόθεση του Εσταυρωμένου στην Ιταλία.

Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι ιεράρχες που σκέπτονται να ζητήσουν την άμεση παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου για αυτό το μείζον ζήτημα σημειώνοντας ότι «καλό θα ήταν ο Μακαριώτατος να θέσει στην υπηρεσία της Εκκλησίας και για την προάσπιση των δικαίων της τις καλές σχέσεις που έχει οικοδομήσει με την κυβέρνηση».

WWW.AMEN.GR

Αρνούνται να πάρουν δύο ορφανά στην Ακαδημία του Αγ. Βασιλείου


Δύο δεκάχρονα αδελφάκια, δίδυμα, με αίμα και όνομα ελληνικό, από το Κονγκό, βιώνουν το δράμα της ζωής τους, αφού πριν από επτάμισι χρόνια έχασαν τον Έλληνα πατέρα τους, τον αείμνηστο Στυλιανό Σπορίδη και τώρα είναι ζήτημα εβδομάδων να χάσουν και την Κονγκολέζα μητέρα τους, η οποία πάσχει από καρκίνο.

Η επιδείνωση της υγείας της έχει προχωρήσει πολύ και ήδη δεν μπορεί να φροντίσει τα δύο δεκάχρονα παιδάκια της, όπως μάλιστα βεβαιώνει με επιστολή του ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Ιγνάτιος, προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο, ζητώντας του να ανοίξει την καρδιά του και την Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου και να τους παράσχει αγάπη και προστασία.

Έγραψε ανάμεσα στα άλλα ο Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος πως, «ο πατέρας τους Στυλιανός Σπορίδης, ελληνικής υπηκοότητας, απεβίωσε την 23ην Ιουνίου 2002. Και η μητέρα τους Florence Nkay Moseka υποφέρει από ανίατη ασθένεια (καρκίνο) και δεν μπορεί πλέον να ασχολείται με τα παιδιά της».

Ο ομογενής θείος των δίδυμων και εμπερίστατων ορφανών παιδιών, ο κ. Ιωάννης Σπορίδης, αδελφός του πατέρα τους, είναι συνταξιούχος και ήδη προχωρημένης ηλικίας, με περιορισμένη όραση και ο οποίος μάλιστα σύμφωνα με τον νόμο θεωρείται «τυφλός», διαμένει στη Φιλαδέλφεια, χτύπησε την πόρτα της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου και της Αρχιεπισκοπής Αμερικής με την παράκληση να έλθουν στην Ακαδημία τα ορφανά παιδάκια

κι ο ίδιος θα συνέβαλλε όσο μπορούσε και όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του, πλην όμως έπειτα από παρέλευση μηνών, τις παραμονές των Χριστουγέννων και συγκεκριμένα στις 21 Δεκεμβρίου 2009, έλαβε την τελική αρνητική απάντηση από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο.

Ανάμεσα στα άλλα, ο Αρχιεπίσκοπος έγραψε, πως «με πολλή λύπη επληροφορήθηκα περί της δεινής θέσεως στην οποία έχουν περιέλθει τα δύο ανίψιά σας, Κωστάκης και Δημήτρης. Η περίπτωση των παιδιών είναι όντως δύσκολη και εύχομαι ολόθερμα να εξευρεθεί

λύση η οποία θα τους προσφέρει ένα ασφαλές μέλλον», ενώ τον πληροφορεί πως «το αίτημά σας αυτό προσκρούει εκτός άλλων και στο ότι τα παιδιά δεν έχουν την αμερικανική υπηκοότητα και επομένως δεν μπορούν να διαμείνουν μόνιμα στις ΗΠΑ».

Ο Αρχιεπίσκοπος κατακλείνει την επιστολή του γράφοντας «εύχομαι σε σας και την οικογένειά σας πάσαν παρά Θεού ευλογία και δύναμη. Είθε ο Κύριος, του Οποίου την Γέννηση θα εορτάσουμε σε λίγες ημέρες, να σταθεί αρωγός και συμπαραστάτης έτσι ώστε να βοηθηθούν αποτελεσματικώς τα δύο αυτά παιδιά».

Επισημαίνεται ότι τα δύο παιδιά είναι βαπτισμένα Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μάλιστα αντίγραφα των πιστοποιητικών βαπτίσεως έστειλε η Μητρόπολη Κεντρώας Αφρικής, η οποία ανήκει στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Η καταγωγή της οικογένειας Σπορίδη είναι από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Το 1922 με τη γενοκτονία του Ελληνισμού της Πόλης και της Μικράς Ασίας ο παππούς και η γιαγιά του κ. Σπορίδη μπήκαν σ’ ένα πλοίο με άγνωστο προορισμό που τους έβγαλε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα» ο θείος των παιδιών, ο κ. Ιωάννης Σπορίδης από τη Φιλαδέλφεια, είπε ότι «η γιαγιά μου με τα τέσσερα παιδιά έφτασαν στην Αλεξάνδρεια. Το ένα της παιδί, ο μεγάλος γιος της, χάθηκε στο δρόμο και βρέθηκε το 1947 στο Αμστερνταμ».

Συμπλήρωσε ότι «ο πατέρας μου ήταν ο μικρότερος. Εκεί στην Αλεξάνδρεια νυμφεύθηκε την μητέρα μου η οποία καταγόταν εκ Χίου και απόκτησαν τέσσερα αγόρια κι ένα κορίτσι, κι αυτά τα δύο ανίψια μου είναι του μικρότερου αδελφού μου του Στυλιανού που πέθανε σε ηλικία 58 ετών».

Το 1960 επί Νάσσερ αναγκάσθηκαν να ξεριζωθούν από την Αλεξάνδρεια και πήγαν στην Ροδεσία σημερινή Ζιμπάμπουε. Τόσο ο κ. Ιωάννης Σπορίδης, όσο και ο αποθανών αδελφός του, Στυλιανός, ήταν τεχνικοί κλωστοϋφαντουργίας. Ο αείμνηστος πήγε στο Κονγκό όπου παρέμεινε επί 42 χρόνια.

Όπως ανέφερε ο κ. Σπορίδης, «όταν απεβίωσε πήγα και του έκανα την κηδεία του και τότε γνώρισα τη γυναίκα του και τα δύο παιδάκια τους τα οποία ήταν τριών ετών».

Εκτοτε την οικονομική τους στήριξη και συντήρηση την ανέλαβαν ο κ. Ιωάννης Σπορίδης, ο γιος του Φίλιππος από την Ατλάντα και η αδελφή του κ. Σπορίδη από την Αθήνα, αλλά και η εκεί ελληνική κοινότητα της Κινσάσα του Κονγκό.

Τώρα με την ανίατη ασθένεια της μητέρας τους η οποία οδεύει προς το μοιραίο, ο κ. Σπορίδης δεν μπορεί να αφήσει αυτά τα δύο παιδάκια να χαθούν μέσα στο Κονγκό.

«Θέλω να βοηθήσω αυτά τα παιδάκια, κι επειδή λόγω της ηλικίας μας δεν μπορώ, πήγα στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου την Άνοιξη του 2009 δύο φορές και μάλιστα με μία κυρία η οποία έχει τρία ορφανά εκεί διότι δεν μπορώ να οδηγήσω επειδή θεωρούμαι νόμιμα τυφλός.

Ήταν Σάββατο απόγευμα και βρήκα κάποιον κ. Εύαν (βοηθός του π. Κωνσταντίνου Σιταρά διευθυντή της Ακαδημίας) του εξήγησα την περίπτωση των παιδιών και μου είπε ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορούμε να τα βγάλουμε φοιτητική βίζα και να τα φέρουμε».

Σύμφωνα πάντοτε με τον κ. Σπορίδη, ο βοηθός του π. Σιταρά είπε, ότι «μπορεί επίσης να τα υιοθετήσει ο π. Σιταράς διότι έχει υιοθετήσει κι άλλα και ρώτησε αν είναι Ορθόδοξα και πως πρέπει να τα δουν».

Και συμπλήρωσε: «Γι’ αυτό φέραμε τα πιστοποιητικά βαπτίσεως και τις φωτογραφίες των παιδιών. Έπειτα από μερικές μέρες μου τηλεφώνησε ο π. Σιταράς και μου είπε πως μου ανέφερε ο Εύαν την υπόθεση των παιδιών. Θα βάλουμε δικηγόρο να τους βγάλει φοιτητική βίζα».

Ο κ. Σπορίδης είπε, ότι «σας ομιλώ εντίμως πως από τη στιγμή που έλαβαν τη φωτογραφία (στην Ακαδημία) και είδαν τα παιδιά άρχισαν οι δυσκολίες. Μου έλεγαν φέρε εσύ τα παιδιά και θα τα πάρουμε, αλλά το γράμμα του Αρχιεπισκόπου λέγει ότι πρέπει να έχουν αμερικανική υπηκοότητα».

«Με μία επιστολή από την Ακαδημία ότι τα δέχονται λύνεται το θέμα της έλευσής τους εδώ», επεσήμανε, ενώ πιστεύει ότι «την αγγλική γλώσσα θα τη μάθουν πολύ γρήγορα» καθότι τα παιδιά μιλούν γαλλικά. Ο κ. Σπορίδης είναι διατεθειμένος να βοηθήσει και σ’ αυτό καθότι ο ίδιος γνωρίζει και γαλλικά, αλλά και ακόμα να πληρώσει κάποιον δάσκαλο να τα διδάξει.

Ο κ. Σπορίδης υποστηρίζει πως «αν ήθελε η Αρχιεπισκοπή μπορούσαμε άνετα να βρούμε τη λύση», ενώ κάνει έκκληση σε οιονδήποτε ομογενειακό οργανισμό, ΑΧΕΠΑ, ΣΑΕ, λόγου χάρη, να βοηθήσουν αν θέλουν αυτά τα δύο παιδάκια. «Εγώ θέλω να σώσω αυτά τα παιδάκια»,τόνισε.

Σε επικοινωνία του «Ε.Κ.» με την Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου μας, ελέχθη ότι ο π. Σιταράς δεν ήταν εκεί χτες, ούτε και ο βοηθός του ο κ. Εύαν. Αφήσαμε τον τηλεφωνικό μας αριθμό στη γραμματέα, πλην όμως δεν είχε επικοινωνήσει μαζί μας μέχρι την ώρα που ολοκληρώθηκε η παρούσα έκδοση.

Η επιστολή του Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής κ. Ιγνατίου έχει ως εξής: «Σεβασμιώτατε Αγιε αδελφέ, Αρχιεπίσκοπε Αμερικής κ.κ. Δημήτριε, Με ιδιαίτερα αισθήματα σας γράφω την παρούσα επιστολή μου. Με ζωηρό ενδιαφέρον παρακολουθώ τις δραστηριότητές σας και εύχομαι θερμώς για την επιτυχία της Διακονίας σας.

Η αφορμή αυτής της επιστολής μου είναι η εξής: Οι μικροί Δημήτριος Σπορίδης και Κωνσταντίνος Σπορίδης, που γεννήθηκαν στις 23 Ιουνίου 1999 και είναι αδέλφια, εβαπτίσθηκαν Ορθόδοξοι στον Ιερό Ναό του Αγίου Μάρκου Kinsasa του Congo στις 30 Απριλίου 2005.

Ο πατέρας τους Στυλιανός Σπορίδης, Ελληνικής υπηκοότητας απεβίωσε των 23ην Ιουνίου 2002. Και η μητέρα τους Florence Nkay Moseka υποφέρει από ανίατη ασθένεια (καρκίνο) και δεν μπορεί πλέον να ασχολείται με τα παιδιά της.

Μη έχοντα τα παιδιά συγγενείς στην Λαϊκή Δημοκρατία του Congo, όπου διαμένουν και μη υπάρχοντα ανάλογα Ιδρύματα να τα περιβάλλουν, προτείνουν ο αδελφός του πατρός των Ιωάννης Σπορίδης και ο υιός αυτού Φίλιππος Σπορίδης να φιλοξενηθούν οι μικροί στο ίδρυμα Saint Basil Academy της Ατλάντας των Η.Π.Α.

Προσωπικώς συνηγορώ και παρακαλώ να γίνει δεκτή η παράκλησίς μας. Ελπίζω δε η αγάπη σας να ανταποκριθεί θετικώς στην παράκλησή μας. Θερμώς σας ασπάζομαι αδελφικώς Ο Κεντρώας Αφρικής Ιγνάτιος».

Η απάντηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου προς τον κ. Ιωάννη Σπορίδη, θείο των παιδιών από τη Φιλαδέλφεια, έχει ως εξής:

«Αγαπητέ κ. Σπορίδη, Ελαβα την επιστολή σας δια της οποίας με ενημερώνετε περί του θέματος το οποίο σας απασχολεί και σας ευχαριστώ. Ελαβα συνημμένως και την σχετική επιστολή του Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής κ. Ιγνατίου.

Με πολλή λύπη επληροφορήθηκα περί της δεινής θέσεως στην οποία έχουν περιέλθει τα δύο ανίψια σας, Κωστάκης και Δημήτρης. Η περίπτωση των παιδιών αυτών είναι όντως δύσκολη και εύχομαι ολόθερμα να εξευρεθεί λύση η οποία θα τους προσφέρει ένα ασφαλές μέλλον.

Βεβαίως θα ηθέλαμε να ανταποκριθούμε στο αίτημά σας να έλθουν τα παιδιά στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου της καθ’ ημάς Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής όπως ήδη σας επληροφόρησεν ο Διευθυντής της Ακαδημίας π. Κωνσταντίνος Σιταράς.

Δυστυχώς, όμως, το αίτημά σας αυτό προσκρούει εκτός άλλων και στο ότι τα παιδιά δεν έχουν την αμερικανική υπηκοότητα και επομένως, δεν μπορούν να διαμείνουν μόνιμα στις ΗΠΑ.

Στην περίπτωσή τους, παρά τη θλίψη μας για την σκληρή δοκιμασία των και την διάθεσή μας να βοηθήσουμε, δεν είμεθα σε θέση να πραγματοποιήσουμε την προτεινόμενη λύση. Ελπίζουμε ότι με τις προσπάθειες που γίνονται από διάφορες πλευρές και με την βοήθεια.

ΠΗΓΉ:WWW.ROMFEA.GR

"Μη χάνουμε ποτέ την ελπίδα μας"

Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος

«Οι Σέρβοι, σαν ένας αρχαίος χριστιανικός λαός, άφησαν ανεξίτηλη σφραγίδα στην ιστορία και στον πολιτισμό της χριστιανικής Ευρώπης και του κόσμου, εντοιχίζοντας και τον ίδιο τον εαυτό τους, μια για πάντα, στο μέλλον και των δύο» - αναφέρει το μήνυμα των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη επιστολή τους.

Την ώρα που διάβαζε το περιεχόμενο της επιστολής στο Σερβικό Πατριαρχείο, ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης Μαυροβούνιου και Παραθαλασσίας, κ. Αμφιλόχιος Ράντοβιτς, φύλακας του πατριαρχικού θρόνου μέχρι την εκλογή του καινούριου Σέρβου Πατριάρχη, κάλεσε τους πολίτες από το Κοσσυφοπέδιο να επανέλθουν πίσω στις αιώνιες εστίες τους, να συνεχίσουν να ζουν μαζί με τους ιερούς ναούς και τους τόπους τους και να διαφυλάξουν το Κοσσυφοπέδιο, δηλαδή αυτό το «φοβερό δικαστήριο», χρησιμοποιώντας τα λόγια του μεγαλύτερου Σέρβου εθνικού ποιητή, Πέταρ Πέτροβιτς Νιέγκος, σαν έναν τόπο όπου κρίνεται, και μάλιστα με φοβερό τρόπο, ήδη επί μερικούς αιώνες, η δικαιοσύνη.

«Μη χάνουμε ποτέ την ελπίδα μας, ότι ο Θεός θα φωτίσει το νουν εκείνων στους οποίους ο Θεός έχει δώσει σήμερα τη δύναμη και την εξουσία επάνω στα κράτη και τους λαούς, να επανεξετάσουν, μέσα σε ένα πνεύμα της Δικαιοσύνης του Θεού, τις άδικες αποφάσεις τους σχετικά με αυτή την, από κάθε άποψη, τόσο πολύ σημαντική, σερβική επαρχία», τόνισε ο μητροπολίτης Αμφιλόχιος και Τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου.

Επίσης, ο κ. Αμφιλόχιος εκτίμησε ότι μόνο έτσι θα ανανεωθεί η ειρήνη και η συμβίωση στο χώρο των Βαλκανίων και της Ευρώπης, αλλά και θα επαναφερθεί, όπως είπε χαρακτηριστικά, «η αξιοπρέπεια του ορθόδοξου σερβικού λαού, που είχε να αντιμετωπίσει τόσα δεινά και τόση κακομεταχείριση».

Διαβάστηκε : 637 φορές

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010

ΑΓΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΕΒΟ-Η αγία με τα 13 παιδια και προστάτιδα της οικογένειας στη Ρωσία




Στις μέρες του Ιβαν του τρομερου(1553-1584),ζουσε σρην τσαρική αυλή ένας ευλαβης και εύσπλαγχνος άνθρωπος,ο Ιουστίνος Νεντιούρεβ,που είχε παντρευτεί τη Στεφανίδα από την πόλη ΜούρομΑυτοί απέκτησαν πολλά παιδιά,μεταξύ των οποίων και την μακάρια Ιουλιανή.Όταν ήταν έξι χρονών η μητέρα της πέθανε και την μεγάλωσε η γιαγιά της εν νουθεσιά Κυρίου.Όταν η Ιουλιανή ήταν δώδεκα χρονών πέθανε η γιαγιά της και το μεγάλωμά της το ανέλαβε η θεία της Ναταλία Αράποβα η οποία είχε οχτώ θυγατέρες και έναν γιό.Η Ιουλιανή ήταν υπάκουη στους θείους και τα ξαδέλφια της ,ήταν πολύ ταπεινή και αγαπούσε τη σιωπή.Νήστευε και προσευχόνταν και παρότι οι συγγενείς της την πίεζαν κάποιες φορές να φάει εκείνη δεν υποχωρούσε.Στα δεκαέξι της, την πάντρεψαν μ΄έναν ευγενή τον Γκεόρκι Οσόργκιν και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά,δέκα αγόρια και τρία κορίτσια.Απ’αυτά επέζησαν έξι αγόρια και ένα κορίτσι,επειδή η Αγία έζησε σε μία έποχη που χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη πείνα.
Μετά το γάμο της σκλύρηνε την άσκήση της και έτρωγε ελάχιστα μόνο το μεσημέρι.Εκανε πολλές ελεημοσύνες και βοηθούσε τους φτωχούς,τους ζητιάνους,τις χήρες και τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.Είχε όμως και δοκιμασίες.Έναν γιό της τον σκότωσε ένας από τους υπηρέτες ενώ ένας άλλος σκοτώθηκε σε μια μάχη.Ο άνδρας της ,της έδιωξε κάποιες σκέψεις που είχε για να πάει στο μοναστήρι.Τότε αυτή άρχισε να ασκητεύει με μεγαλύτερη ένταση και ο βίος της ήταν ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να ζείς στην καθημερινή ζωή τον αυθεντικό χριστιανισμό.Προσευχόνταν πολύ τη νύχτα,την Παρασκευή δεν έτρωγε τίποτα,τη Δευτέρα και την Τετάρτη έτρωγε αλάδωτο και κάθε Σαββατοκύριακο τάιζε τους φτωχούς.Μετά το θάνατο του συζύγου της,άρχισε να κοιμάται πάνω σε μία σόμπα,χωρίς σκεπάσματα, ενώ τοποθετούσε μυτερά ξύλα προς το σώμα της και σιδερένια κλειδιά προς τα πλευρά της,για να σκληραγωγεί το σώμα της.
Συμμετείχε στις ακολουθίες της εκκλησίας και στη Θεία Λειτουργία αλλά πιο πολύ ασκήτευε σπίτι..Μία επέμβαση της Παναγιας την έκανε να συμμετεχει καθημερινά σ΄’ολες τις ακολουθίες της εκκλησίας: Μία μέρα ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία,άκουσε από την εικόνα της Παναγίας μια φωνή που τον ρωτούσε που είναι η Ιουλιανή.Εκείνος πήγε και τη βρήκε και της το είπε και από τότε συμμετειχε ανελλιπώς στις ακολουθίες..
Υπέμεινε την πείνα δυο χρόνια δοξάζοντας το Θεό.Οι επιδρομές,οι επιδημίες,οι συμμορίτες,δεν την πτόησαν και έμεινε σταθερή στην πίστη της.
Εκοιμήθη στις 2 Ιανουαρίου του 1604.Μετα την κοίμησή της εμφανίστηκε σε μια υπηρέτρια και ζήτησε να τη μετακινήσουν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου,στο χωριό Λαζάρεβο.
Όταν πέθανε ο γιός της Γεώργιος,και έσκαψαν τον λάκκο,βρέθηκαν τα λείψανα της άφθαρτα να ευωδιάζουν μύρο
Το 2004 καθιερώθηκε στη Ρωσία η 21η Αυγούστου ως ‘’Εθνική Ημέρα ελέους’’και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ιουλιανή.

Επίσης θεωρείται στη Ρωσία προστάτιδα της οικογένειας.

Σήμερα τα λείψανα της βρίσκονται στην πόλη Μούρομ.

Πηγη- http://www.stjuliana.com/ η ιστοσελίδα του ναού που βρίσκεται στη Σάντα-Φε του Νέου Μεξικού-Η.Π.Α όπου βρισκεται ένα μικρό μέρος των λειψάνου της αγίας.Εκεί το μετέφερε ένας απογονος της αγίας μετά το 1917.

Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Θεμελιώθηκε ο πρώτος ναός προς τιμήν του Οσίου Σεραφείμ Σάρωφ στην Κύπρο

Με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου θα ανεγερθεί Εκκλησία για τον αγαπημένο Άγιο των Ρώσων

Λευκωσία, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Αριστείδη Βικέτου

Θεμελιώθηκε από τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο ο πρώτος στην Κύπρο ναός του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, του αγαπημένου Αγίου των Ρώσων και όχι μόνον. Πρόκειται για τον ναό του ομώνυμου Ιερού Ησυχαστηρίου, το οποίο βρίσκεται στο πευκοδάσος της περιοχής Σκουριώτισσας.

Στο Ησυχαστήριο εγκαταβιώνει από το 2002 ο Ρώσος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Γκορέλωβ, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους πιο διακεκριμένους σύγχρονους αγιογράφους της Ορθοδοξίας. Ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος είχε πει προ ετών στον Μητροπολίτη Μόρφου ότι τη λύπη του για τη μη επάνοδο από τη Γαλλία στη Ρωσία του π. Αμβροσίου τη μετριάζει το γεγονός ότι «τον κέρδισε η αγιότοκος Εκκλησία της Κύπρου».

Η θεμελίωση του ναού του Οσίου Σεραφείμ έγινε το Σάββατο, 2 Ιανουαρίου, ημέρα που η Εκκλησία τιμά την μνήμη του.
Προηγήθηκε αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο στο παρεκκλήσιο του Ησυχαστηρίου και ακολούθησε με όλη την εκκλησιαστική τάξη και με μεγάλη ευλάβεια η Ακολουθία κατάθεσης του θεμελίου λίθου.

Λίγο πριν από την απόλυση της Θείας Λειτουργίας σχηματίστηκε πομπή από το παρεκκλήσιο προς το χώρο, όπου θα ανεγερθεί ο νέος ναός. Προπορεύονταν τα εξαπτέρυγα, οι φανοί και οι λαμπάδες και ακολουθούσαν οι ιεροψάλτες, ο ιερός κλήρος, ο ποιμενάρχης της Μόρφου και οι πιστοί.

Με την άφιξη της πομπής στο χώρο της θεμελίωσης του ναού, όπου υπήρχε μεγάλος ξύλινος Σταυρός, τοποθετήθηκε πάνω σε προσκυνητάρι η εικόνα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ , φιλοτεχνημένη από τον αρχιμανδρίτη Αμβρόσιο, ο οποίος έφερε μικρό τεμάχιο λειψάνου του Αγίου, καθώς και του Κύπριου ιερομάρτυρα Φιλουμένου, ο οποίος μαρτύρησε στο Φρέαρ του Ιακώβ.

Ο Μητροπολίτης Μόρφου τέλεσε τον Μικρό Αγιασμό και ακολούθησε λιτανεία γύρω από το χώρο του υπό ανέγερση ναού , κατά την οποία ο Μητροπολίτης ράντιζε σταυρωειδώς τα θεμέλια και τα ορύγματα. Μετά την τρίτη λιτάνευση ιερείς και πιστοί γονάτισαν και ο Μόρφου Νεόφυτος διάβασε μεγαλοφώνως την Ευχή του Αγίου Αυξιβίου, πρώτου Επισκόπου Σόλων.

Στα ανατολικά θεμέλια , όπου θα βρίσκεται το ιερό θυσιαστήριο του ναού ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός διάβασε την Κτιτορική Πράξη.

Ακολούθως ο Μόρφου Νεόφυτος τοποθέτησε σε σχήμα σταυρού τέσσερις λίθους, λέγοντας « Επί την ασάλευτον , Χριστέ, πέτρα των εντολών Σου, την Εκκλησία Σου στερέωσον». Επίσης, τοποθέτησε στο μέσο των λίθων γιάλινη φιάλη με νομίσματα, εφημερίδες και την Κτιτορική Πράξη σε απόδειξη της εποχής θεμελίωσης του ναού, Τέλος, τοποθέτησε στα θεμέλια αναμμένο κανδήλι.


Σε ομιλία του ο Μόρφου Νεόφυτος ανέφερε ότι ο Όσιος Σεραφείμ εξέφραζε εν πλήρει χαρά το μυστήριο της Αναστάσεως του Χριστού σε κάθε επισκέπτη του , τον οποίο υποδεχόταν στο ταπεινό κελί του με την προσφώνηση «Χριστός Ανέστη, χαρά μου».

Μίλησε για τον πονεμένο λαό της Κύπρου, της Ρωσίας, της Γεωργίας και επεσήμανε ότι η παρουσία του ρώσου αρχιμανδρίτη και αγιογράφου Αμβροσίου στην Κύπρο τονίζει την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας .

«Όλοι εμείς, που κοινωνούμε τον αναστημένο Χριστό, είμεθα αδελφοί , ανεξάρτητα από την καταγωγή μας. Αρκετά ταλαιπώρησε ο εθνικισμός όλες τις ορθόδοξες πατρίδες. Είναι η ώρα να ενωθούμε γύρω από τους Αγίους και όταν ενωθούμε γύρω από τους Αγίους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, τότε βλέπει ο Θεός το ορθόδοξο μας φρόνημα και βοηθά τα έθνη και τις πατρίδες μας», τόνισε.

Με αυτό τον τρόπο εδώ γίνεται μια υπέρβαση των εθνικών Εκκλησιών και εισερχόμαστε δια πρεσβειών του Οσίου Σεραφείμ σε μια Εκκλησία όντως Οικουμενική, όντως Καθολική, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως μας, κατέληξε ο Μόρφου Νεόφυτος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ , κορυφαία μορφή της πνευματικότητας της Εκκλησίας της Ρωσίας, υπήρξε μεγάλος ασκητής και ερημίτης. Γεννήθηκε στην πόλη Κούρσκ της Ρωσίας από θεοσεβείς και εύπορους γονείς. Δέκα επτά ετών εγκατέλειψε τον κόσμο και κατέληξε σε μια Μονή στην έρημο του Σάρωφ. Στα 27 του 1786 έγινε μοναχός με το όνομα Σεραφείμ.

Μετά ενάμιση χρόνο έγινε ιεροδιάκονος και το 1793, 35 χρονών, χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Λίγο αργότερα εγκατέλειψε το κοινόβιο και άρχισε αυστηρή πνευματική ασκητική ζωή, σε ασκητήριο βαθιά στην έρημο του Σάρωφ. Για τους υψηλούς του αγώνες και τη θεάρεστη ζωή του, αξιώθηκε από τον Θεό το χάρισμα της διορατικότητας και της θαυματουργίας. Δίδαξε και έφερε στο δρόμο της σωτηρίας πολλούς.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, η απέραντη αγάπη που έτρεφε στα πλάσματα του Θεού και ιδιαίτερα στον άνθρωπο, καθώς επίσης και η χωρίς όρια ταπεινοφροσύνη του.

Βρέθηκε νεκρός στο κελί, γονατισμένος με σταυρωμένα τα χέρια σε στάση προσευχής και με προσηλωμένα τα μάτια του στην εικόνα της Θεοτόκου την Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 74 ετών. Και μετά τη μακάρια κοίμησή του, ο όσιος Σεραφείμ επιτελούσε θαύματα και θεράπευε όλους, όσοι με πίστη απευθύνονταν σ' αυτόν.

Στις 19 Ιουλίου 1903, έγινε πανηγυρική ανακήρυξή του σε Άγιο. Συγκλονιστικό γεγονός για τη Ρωσία υπήρξε η εύρεση, μετά την εξαφάνιση της από το Κομμουνιστικό καθεστώς, της σορού του, το 1990, και η μεταφορά της στη γυναικεία Μονή του Ντιβέγιεβο, την οποία ο Όσιος είχε υπό την πνευματική του καθοδήγηση και προστασία. Τα λείψανα του αποτελούν το μεγαλύτερο κειμήλιο της Εκκλησιάς της Ρωσίας.


Αποκλειστικές φωτογραφίες του συνεργάτη μας, Αριστείδη Βικέτου:

1. Η πομπή προς το χώρο της θεμελίωσης του ναού
2. Η εικόνα του Αγίου Σεραφείμ Σάρωφ στον χώρο της θεμελίωσης του Ναού
3. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος
4. Ραντισμός με αγιασμό του χώρου, όπου θα ανεγερθεί ο ναός
5. Ο Μόρφου Νεόφυτος με τον γέροντα του αρχιμανδρίτη Συμεών, ηγούμενο της Μονής Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου
6. Ανάγνωση της Ευχής του Αγίου Αυξιβίου , πρώτου Επισκόπου Σόλων (Μόρφου)
7.Προετοιμασία για τη θεμελίωση του ναού
8.Ανάγνωση της Κτιτορικής Πράξης
9.Η απόλυσης της Ακολουθίας της κατάθεσης του θεμελίου λίθου





































































































































































































































πηγή:www.amen.gr

"Κρατήστε την Φιλοπατρία, την Φιλοορθοδοξία και τον Φιλελληνισμό"

Άνθιμος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης

Στο γράμμα του Μίκη Θεοδωράκη και στον αφανισμό της Ελληνικότητας, αναφέρθηκε σήμερα από τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος.

«Πάντα ήλπιζα στον σπινθήρα που είχε μέσα στην ψυχή του για την πίστη, πέρα από τις κομματικές του τοποθετήσεις και αναφέρομαι στον μεγάλο Έλληνα μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη. Ίσως πολλοί να απόρησαν για την τιμή που του έγινε προχθές από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης κ. Βενιζέλο, και από τον κ. Γιάγκο τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού», τόνισε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Άνθιμος.

Στη συνέχεια ο κ. Άνθιμος τόνισε: «Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει σε ένα του γράμμα: Σ΄ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφής στάση. Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν, το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα "Μακεδονία", και το τρίτο την υπεράσπιση της Ελληνικότητoς μπροστά στην επίθεση που δέχεται από Ελληνικές και Διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις, που δέχεται ο Ελληνισμός. Που προφανώς, ζει και υπάρχει μαζί με την Εκκλησία τόσους αιώνες».

Ο Μητροπολίτης Άνθιμος τόνισε χαρακτηριστικά ότι «Ελληνισμός χωρίς εκκλησία δεν μπορεί να σταθεί και η Εκκλησία θα αποδυναμωθεί χωρίς τον Ελληνισμό στο δικό μας γεωγραφικό χώρο, όμως δεν θα πάψει σε όλο τον κόσμο να υπάρχει η Ορθοδοξία».

Επίσης, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ανέγνωσε στους πιστούς σημαντικά κομμάτια από το γράμμα του Μίκη Θεοδωράκη, που αφορούν τον συστηματικό αφανισμό του Ελληνισμού.

Στη συνέχεια ο κ. Άνθιμος τόνισε: «Δεν είμαι λάθος σ΄ αυτό το θέμα, ξεκινώντας από το Ευαγγέλιο το οποίο είναι γραμμένο στην Ελληνική γλώσσα, αλλά ούτε την γλώσσα μας θέλουν αυτοί. Ξεκινώντας μέσα από τις προφητείες, που είναι της Παλαιάς Διαθήκης, μεταφρασμένες από τους εβδομήκοντα στην Αλεξάνδρεια όταν εκεί εβασίλευε ο Ελληνισμός. Και εμείς τώρα θέλουμε να την καταργήσουμε».

«Σας αναφέρω τρεις όρους και θέλω να τους κρατήσετε μέσα στην ψυχή σας, που πρέπει να τους καλλιεργήσουμε εμείς οι μεγάλοι για να τους διδάσκουμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας, στους φίλους μας και προπάντων όλων οι εκπαιδευτικοί που αν πιστεύουν και νομίζω πιστεύουν στον Χριστό. Τρείς ενότητες ι: Πρώτον Φιλοπατρία, Δεύτερον Φιλοορθοδοξία και Τρίτον Φιλελληνισμός, είναι τρεις ξεχωριστές έννοιες που καταλήγουν στις προϋποθέσεις που μπορούν να μας κρατήσουν για να μείνουμε κάτω από αυτήν την λαίλαπα της παγκοσμιοποιήσεως και άλλων πονηρών σκοπών», συνέχισε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος.

Τέλος, ο κ. Άνθιμος τόνισε: «Να κοιτάξουμε να κάνουμε ότι μπορούμε και το ξαναλέω, με την Φιλοπατρία, με την Φιλοορθοδοξία και με τον Φιλελληνισμό, όπου κάποτε τον είχαν και οι ξένοι για να μας βοηθήσουν».

πηγή:www.romfea.gr

Μέγας Αγιασμός


του Πρωτοπρ. π. Βασιλείου Βολουδάκη

Στίς 5 Ἰανουαρίου, τελεῖται στούς Ὀρθοδόξους Ἱερούς Ναούς ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ καί ἐν συνεχεία οἱ ἱερεῖς θά ἁγιάσουν τά σπίτια ὅσων χριστιανῶν τό ἐπιθυμοῦν καί τό ζητήσουν.

Ἡ ἴδια Ἀκολουθία θά τελεσθεῖ καί αὔριο, ἑορτή τῶν Θεοφανείων, κατά τήν ὁποία ἑορτή πανηγυρίζουμε μέ τό γεγονός τῆς Φανερώσεως ἐπί τῆς γῆς τοῦ Χριστοῦ ὡς Μονογενούς Υἱοῦ καί λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ταυτοχρόνως ἑορτάζουμε καί τή φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδας, καθ' ὅτι, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας «Τριάδος ἡ φανέρωσις ἐν Ἰορδάνη γέγονεν».

Ὁ ἁγιασμός καί τῶν δύο ἡμερῶν, 5ης καί 6ης Ἰανουαρίου, εἶναι ἵδιος. Δηλαδή ἔχει τήν ἵδια ἁγιαστική δύναμη.

Μερικοί, ὅμως, παρασυρόμενοι ἀπό τό γεγονός ὅτι τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων παραλείπεται ἡ ἀνάγνωση τῆς πρώτης μεγάλης Εὐχῆς ἰσχυρίζονται ὅτι, ἔνεκα αὐτῆς τῆς ἐλλείψεως, ὁ ἁγιασμός της 6ης Ἰανουαρίου εἶναι μεγαλυτέρας ἁγιαστικῆς χάριτος. Οἱ ὑποστηρικτές αὐτῆς τῆς ἀπόψεως δέν ἔχουν δίκιο, διότι ἡ παραλειπομένη εὐχή δέν εἶναι ἁγιαστική ἀλλά κηρυκτική. Ἀναλύει θεολογικά τό νόημα τῆς ἑορτῆς χωρίς, ὅμως, νά περιέχει ἐπίκληση τῆς ἁγιαστικής Θ. Χάριτος.

Ὁ Μέγας Αγιασμός εἶναι τό σπουδαιότερο φάρμακο τῆς Ἐκκλησίας μας μετά τή Θ. Κοινωνία καί γι' αὐτό μεταλαμβάνουμε τοῦ ἁγιασμοῦ πρίν νά λάβουμε τό ἀντίδωρο, ἐνῶ, ἀντιθέτως, ὁ μικρός Ἁγιασμός, ὡς τέταρτος κατά σειράν δυνάμεως, λαμβάνεται μετά τό ἀντίδωρο. Μέγα Ἁγιασμό λαμβάνουν καί ὅσοι δέν ἔχουν τίς προϋποθέσεις καί τήν ἀνάλογη προετοιμασία γιά τή Θ. Μετάληψη.

Ὁ Μέγας Αγιασμός συνδέεται ἄμεσα μέ τό μυστήριο της Μετανοίας καί τήν Ἐξομολόγηση, καθ' ὅτι ἡ ἀρχή του ἀνάγεται στό βάπτισμα μετανοίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τό ὁποῖο ἐνεργοποιήθηκε καί ὁλοκληρώθηκε μέ τήν Παρουσία καί τήν Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας στόν Ἰορδάνη ποταμό.

Ἡ σύνδεση τοῦ Μ. Ἀγιασμοῦ μέ τό μυστήριο τῆς Μετανοίας ἐπιτάσσει νά προηγείται τῆς μεταλήψεως τοῦ Μέγ. Ἁγιασμοῦ νηστεία ἄνευ ἐλαίου, δεδομένου ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τή μετάνοια... Ἐξαίρεση στήν ἀνέλαιο νηστεία γίνεται ἄν συμπέσει ἡ παραμονή τῶν Θεοφανείων, ἡμέρα Σάββατο ἤ Κυριακή, ὁπότε γίνεται κατάλυση ἐλαίου, διότι ποτέ δεν νηστεύουμε τό λάδι, τά Σάββατα καί τίς Κυριακές παρεκτός μόνο τό Μέγα Σάββατο.

Οἱ ἁγιαστικές Εὐχές καθιστοῦν τό νερό τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ ἰσοδύναμο μέ τό νερό τῆς βαπτίσεως καί γι' αὐτό ὁ Μ. Ἁγιασμός χρησιμοποιεῖται γιά τήν βάπτιση βρεφῶν, πού εἶναι ἐτοιμοθάνατα, ἤ βαρειά ἄρρωστα πρός συντόμευση τῆς Ἀκολουθίας τῆς Βαπτίσεως. Ἐπίσης, ἐάν τελεσθεῖ βάπτιση τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων χρησιμοποιεῖται στἠν κολυμβήθρα Μέγας Ἁγιασμός, χωρίς νά ἀναγνωσθεῖ ἡ Εὐχή τοῦ Ἁγιασμοῦ τοῦ ὕδατος ἀλλά μόνο τά λόγια, πού ἀφοροῦν στόν βαπτιζόμενο. Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ (πού τελεῖται κάθε μῆνα) δέν περιέχει ἁγιαστική Εὐχή, δηλαδή ἐπίκληση τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά ὁ ἁγιασμός τοῦ ὕδατος γίνεται μόνο μέ τήν κατάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἐπίσης, ὁ Μικρός Ἁγιασμός ρίπτεται καί ραντίζεται στό ἔδαφος καθ' ὅλο τό ἔτος ἐν ἀντιθέσει μέ τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, ὁ ὁποῖος, ὅπως μαρτυρεῖται στούς χειρογράφους κώδικες «οὐ ρίπτεται τό σύνολον» (κωδ. 979 τοῦ Σινᾶ) κατά τίς λοιπές ἡμέρες, πλήν τῶν ἡμερῶν τῆς παραμονῆς καί τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων.

Ὁ Μέγας Ἁγιασμός φυλάσσεται καθ' ὅλο τό ἔτος στό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ναοῦ καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς Ἱερεῖς στίς περιπτώσεις, πού προαναφέραμε ἀλλά καί σέ ἄλλες περιστάσεις. Συνεπῶς δέν συντρέχει λόγος νά φυλάσσεται καί στά σπίτια τῶν χριστιανῶν. Ἐξ ἄλλου ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τό «ταμεῖον τῆς Θ. Χάριτος» καί φυσικά δέν θά ἀρνηθεῖ ποτέ νά μᾶς χορηγήσει τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, ὅταν ἡ περίσταση τό καλέσει καί ὁ Πνευματικός κρίνει ὅτι θά ἀποβεῖ «πρός ὡφέλειαν ἐπιτήδειος».

πηγή:www.i-m-attikis.gr

Προτεσταντικές αντιφάσεις στο θέμα του νηπιοβαπτισμού


Προτεσταντικές αντιφάσεις στο θέμα του νηπιοβαπτισμού
Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (Μ.ΤΗ)

Πηγή: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον

Τον εικοστό αιώνα, ο νηπιοβαπτισμός τόσο ως προς τις θεολογικές του προϋποθέσεις όσο και ως εκκλησιαστική πράξη, απασχόλησε την προτεσταντική θεολογία κατά τρόπο έντονο. Στην εν λόγω συζήτηση, συμμετείχαν επιφανείς εκπρόσωποι της προτεσταντικής θεολογικής διανοήσεως, διαφόρων θεολογικών τάσεων και ειδικοτήτων, πως π.χ. οι K. Barth, O. Cullmann, J. Jeremias, K. Aland, E. Staufer, κ.ά.1

Σκοπός όμως τού παρόντος άρθρου δεν είναι να παρουσιάσει τις προτεσταντικές ακαδημαϊκές τοποθετήσεις και αντιθέσεις της ετερόδοξης θεολογίας, αλλά τις θέσεις των ελλήνων προτεσταντών σχετικά με το ζήτημα τού νηπιοβαπτισμού και να τις συγκρίνει με τις απόψεις των δημιουργών και ηγετών της μεταρρυθμίσεως, των Μ. Λούθηρου, Ι. Καλβίνου, Ου. Σβίγγλιου.
Η σύγκριση είναι επιβεβλημένη, αν σκεφθούμε ότι οι Έλληνες προτεστάντες σήμερα ανήκουν στους πνευματικούς επιγόνους των δημιουργών τού προτεσταντισμού, καθώς η απαρχή των πρώτων προτεσταντικών ελληνικών κοινοτήτων, ιστορικά σχετίζεται με την έντονη προσηλυτιστική δραστηριότητα των προτεσταντών μισσιοναρίων, θεωρώντας ταυτοχρόνως τους εαυτούς τους ως προς την πίστη τους εντεταγμένους στον ευρύτερο προτεσταντικό χώρο.

Η σύγκριση των αντιλήψεων των ελλήνων προτεσταντών με τις αντιλήψεις των δημιουργών της μεταρρυθμίσεως και η επισήμανση των αντιφάσεων μεταξύ τους, είναι επιπλέον επιβεβλημένη, καθώς σύμφωνα με τους ανεδαφικούς και ανιστόρητους ισχυρισμούς τους «είναι σε όλους πολύ γνωστό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ποικιλότροπα νοθεύσει και αλλοιώσει τη διδασκαλία της, γι' αυτό τον λόγο είναι πολλαπλώς ΑΙΡΕΤΙΚΗ. (...) «Αν υπάρχει μία Εκκλησία που βρίσκεται μέσα σε τρομερή αίρεση, αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία»2.

Η σύγκριση θα δείξει ποιος αλλοίωσε τι.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους έλληνες προτεστάντες ο νηπιοβαπτισμός απορρίπτεται ως αντιγραφική διδασκαλία, ως ανθρώπινη επινόηση.

Αναφέρουν χαρακτηριστικά «είναι ξεκάθαρο ότι το βάπτισμα των παιδιών είναι αντίθετο προς την διδασκαλία της Καινής Διαθήκης. Δεν υπάρχει καμία εντολή, ούτε παράδειγμα, ούτε και καμία απολύτως νύξη, ότι εβαπτίσθη νήπιο υπό τον Κυρίου ή των μαθητών του»3. Και αλλού, εκπρόσωπος άλλης ομολογίας αναφέρει «Το νηπιοβάπτισμα δεν είναι κάτι που το δίδαξε ο Χριστός. Το νηπιοβάπτισμα δεν περιλαμβάνεται στην αποστολική διδασκαλία Είναι ανθρώπινη διδασκαλία χωρίς κανένα βιβλικό διδασκαλικό υπόβαθρο»4.

Ταυτοχρόνως, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να παρουσιάσουν επιχειρήματα κατά τού νηπιοβαπτισμού, περιφρονώντας τις μαρτυρίες των αρχαίων εκκλησιαστικών συγγραφέων5, τις αρχαιολογικές μαρτυρίες των κατακομβών6, και σε προφανή αντίθεση με επιφανείς προτεστάντες καινοδιαθηκολόγους (π.χ. Cullmann, Jeremias, Delling, Schweitzer, Ferd)7 που δέχονται την ύπαρξη τού νηπιοβαπτισμού από τα τέλη τού πρώτου αιώνος, ισχυρίζονται ότι «η εφαρμογή του άρχισε δειλά-δειλά τον 3 μ.Χ. αιώνα και επεκράτησε σχετικά κατά τον 6 μ.Χ. αιώνα»8. Η απόρριψη τού νηπιοβαπτισμού από τους έλληνες προτεστάντες δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Μαρτυρείται ήδη από τον 19ο αι., από την πρώτη στιγμή δηλαδή της παρουσίας προτεσταντικών κοινοτήτων στον ελλαδικό χώρο9.

Με ποιο όμως κριτήριο οι έλληνες προτεστάντες απορρίπτουν τον νηπιοβαπτισμό; Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, μοναδικό κριτήριο είναι η Αγ. Γραφή.

Πιστεύουν ότι ο νηπιοβαπτισμός στερείται αγιογραφικής θεμελίωσης. Στο σημείο αυτό ακριβώς αντιφάσκουν με τους θεμελιωτές τού προτεσταντισμού. Ξεκινώντας ακριβώς οι ηγέτες της μεταρρυθμίσεως από το θεμελιώδες αξίωμα τους Sola Scriptura, όχι μόνο αποδέχονται τον νηπιοβαπτισμό, αλλά θα σταθούν και με ιδιαίτερη αυστηρότητα απέναντι στους αναβαπτιστές, όχι μόνο για τις κοινωνικές τους αντιλήψεις, αλλά και γιατί απέρριπταν τον νηπιοβαπτισμό10.
Μάλιστα, ο προτεστάντης ιστορικοδογματικός Κ. Hagenbach αναφέρει -ότι από τα τρία στοιχεία στα οποία συνέπιπτε η περί τού βαπτίσματος διδασκαλία των προτεσταντών μετά των ρωμαιοκαθολικών, το τρίτο ήταν η αναγκαιότητα τού νηπιοβαπτισμού11, αναγκαιότητα την οποία πρόβαλλαν από κοινού κατά των αναβαπτιστών.

Τι όμως φρονούσαν για τον νηπιοβαπτισμό οι θεμελιωτές τού προτεσταντισμού, και μάλιστα με μοναδικό κριτήριο την Αγ. Γραφή; Αρχίζοντας από τον Μ. Λούθηρο, θα αναφερθούμε ενδεικτικά σε δύο έργα του, τα οποία μάλιστα ανήκουν στα συμβολικά κείμενα τού Λουθηρανισμού, στα Σμαλκαδικά Άρθρα (RAPS III, 5)12, και στη Μεγάλη κατήχησή του (PARS IV)13. Η θέση του είναι σαφέστατη, ότι ο νηπιοβαπτισμός και αρεστός στο Θεό είναι, και αναγκαίος, και σύμφωνος με την Αγ. Γραφή14.

Ο Ι. Καλβίνος θα κινηθεί στα ίδια πλαίσια με τον Λούθηρο, και επιπλέον στο κλασικό δογματικό έργο του Institutio Christianae Religionis IV, 16, 1-3215, θα αναιρέσει ένα προς ένα τα λογικά και αγιογραφικά επιχειρήματα των αναβαπτιστών. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι μελετώντας κάποιος την αναιρετική επιχειρηματολογία τού Καλβίνου, θα διαπιστώσει, ότι στην επιχειρηματολογία των Ελλήνων προτεσταντών κατά τού νηπιοβαπτισμού, επαναλαμβάνονται ακριβώς τα ίδια ευλογοφανή επιχειρήματα των αναβαπτιστών. Ο Καλβίνος, μάλιστα, θεωρούσε την προάσπιση τού νηπιοβαπτισμού ως στοιχείο της καθαρότητας της χριστιανικής πίστεως16 από τις παραχαράξεις των αναβαπτιστών.

Στην ίδια γραμμή με τον Καλβίνο, στο θέμα τού νηπιοβαπτισμού, θα κινηθεί και ο Ούρλιχ Ζβίγγλιος, εκφράζοντας τις απόψεις του κατεξοχήν στο έργο του Vom Taufe, vom widertaufe und vom kindertaufe το έτος 152517. Ο ίδιος ο Ζβίγγλιος, είχε προσπαθήσει, σε τρεις δημόσιες συζητήσεις, μεταξύ τού Ιανουαρίου και Νοεμβρίου τού 1525, να μεταπείσει ηγετικά στελέχη των αναβαπτιστών, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Έχοντας λοιπόν υπ' όψιν τις θέσεις των θεμελιωτών τού προτεσταντισμού, και συγκρίνοντας τες με τις θέσεις των ελλήνων προτεσταντών, ευρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη αντίφαση, να επικαλούνται αμφότεροι μόνο την Αγ. Γραφή και να αντιφάσκουν μεταξύ τους στο τι λέει η Αγ. Γραφή για το ίδιο θέμα. Η αντίφαση αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αν σκεφθούμε ότι, με βάση τα κριτήρια των Ελλήνων προτεσταντών πού θεωρούν τον νηπιοβαπτισμό αντίθετο στο θέλημα τού Χριστού και ανθρώπινη επινόηση, τότε, οι δημιουργοί τού προτεσταντισμού και πνευματικοί τους προπάτορες, δίδασκαν και υπερασπίζονταν ως θείο θέλημα ανθρώπινες επινοήσεις και αντιγραφικές απόψεις.

Για τον ορθόδοξο χριστιανό οι προτεσταντικές αντιφάσεις και στο ζήτημα τού νηπιοβαπτισμού, είναι δηλωτικές της μόνιμης, δυσπερίγραπτης τραγωδίας τού προτεσταντισμού, που η αυθαιρεσία, ο υποκειμενισμός, μαζί με ψυχολογικές ψευδαισθήσεις ατομικής επάρκειας και φωτισμού, καθιστά τον κάθε προτεστάντη -υποτίθεται- δόκιμο και σωστό ερμηνευτή τού ιερού κειμένου.

Ολοκληρώνοντας, πρέπει να επισημάνουμε και το έλλειμμα αληθείας που έχει ο προτεσταντικός ισχυρισμός, ότι ο νηπιοβαπτισμός στερείται ερείσματος στην Αγ. Γραφή.

Παραγνωρίζουν ότι ο θεάνθρωπος δεν έθετε προϋποθέσεις ηλικίας λέγοντας «Εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν τον Θεού» (Ιωάν. 3, 5)18. Παραγνωρίζουν ότι το βάπτισμα αντικατέστησε την οκταήμερο περιτομή (Κολ. 2, 10) που γινόταν στα βρέφη, και ήταν τύπος τού βαπτίσματος. Υποτιμούν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τού θεανθρώπου για τα παιδιά (Ματθ. 19, 13-15) και επιπλέον με ερμηνευτικές αλχημείες αγωνίζονται να πείσουν ότι οι οικογένειες που βάπτιζαν οι απόστολοι (Πράξ. 16, 14-15, Α' Κορ. 1, 16) δεν είχαν παιδιά. Επιπλέον, δεν προσάγουν καμία απόδειξη, ότι οι τρεις χιλιάδες χριστιανοί που εβαπτίστηκαν μετά την ομιλία τού Πέτρου (Πράξ. 2, 41) άφησαν τα παιδιά τους αβάπτιστα19.

Επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Αγ. Νεκτάριος «ουδαμού της Ιεράς Γραφής φαίνεται ή ότι ο Χριστός διέταξε τον αποκλεισμόν των νηπίων από τού βαπτίσματος, ή ότι οι Απόστολοι κατά τας Αποστολικάς αυτών πορείας, βαπτίζοντες τους προσερχόμενους εις πίστιν εθνικούς, κατέλιπον αβάπτιστα τα εαυτών νήπια»20.


_____________Σημειώσεις
1. K. BARTH, Die kirchliche Lehre von der Taufe, Zürich 1947 . O. CULLMANN, Die Tauflehre des NT. Erwachsene und Kindertaufe, Zürich 1948. J. JEREMIAS, Die Kindertaufe in den ersten vier Jahrhunderten, Göttingen 19583. K. ALAND, Die Säuglingstaufe im NT und in der alten Kirche. Eine Antwort auf J. Jeremias, München 1961. E. STAUFFER, Zur Kindertaufe in der Urkirche, Deutsches Pfarrerblatt 49 (1949), 152-154.
2. ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΒΗΜΑ, Αρ. φ. 9, Αύγ.-Οκτ. 1996, σελ. 14. ΓΕΡΑΣ. ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΥ, Γραφές και Παραδόσεις, Ελεύθερες Εκδόσεις, Αθήνα χ.χ.2, σελ. 76, 78.
3. Γ. ΚΑΡΒΟΥΝΑΚΗΣ, Το Βάπτισμα κατά τον Λόγο τού Θεού, περ. ΣΑΛΠΙΣΜΑ (έκδ. Ελληνικού Ινστιτούτου της Βίβλου), Ιούλ.-Δεκ. 1992, τεύχος 3, σελ. 126.
4. ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Η μεγαλύτερη αίρεση στην Ελλάδα, Αθήνα 2001, σελ. 11.
5. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμ. 3, εκδ. ΣΩΤΗΡ, Αθήναι 1979, σελ. 111-114.
6. WOL. METZGER, Die Taufe im missionarischen Anfang und in der Gemeindesituation, Stuttgart 1961, σελ. 46.
7. CHRISTOPH HINZ, Taufeverantwortung in der DDR-Diasporagemeinde, CTTO Lutherische Monathefte, Heft 4, April 1969, σελ. 167-168.
8. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ, Βιβλική θεματολογία, Ρόδος 1976, σελ. 26.
9. ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΔΟΥΛΗΓΕΡΗ, Ο αιρετικός Καλαποθάκης ή έλεγχος των ψευδοευαγγελικών, Εν Αθήναις 1892, σελ. 192-195.
10. Βλ. R. STUPPERICH, Schriften von evangelischer Seite gegen die Täufer, Münster 1983. E. MÜHLENBERG, Epochen der Kirchengeschichte, Heidelberg- Wiesbaden 1991, σελ. 230-235.
11. K. HAGENBACH, Lehrbuch der Dogmengeschichte, Leipzig 1867, ΣΕΛ. 650.
12. Bekenntnisschriften der evangelisch-lutherischen Kirche, Güttersloh 1986, οελ. 486.
13. Bekenntnisschriften..., TT.TT., creX. 736-739. EIppX. E. HIRSCH, Hilfsbuch zum Studium der Dogmatik, Berlin 1964, σελ. 224.
14. Βλ. και Kal KLAUS SCHACHT, Die Taufe, CTTO Amt und Gemeinde, 38(1987), März/Apr 1987, σελ. 30.
15. J. CALVIN, Institutio Christianae Religionis, (übersetzt und bearbeiter von OTTO WEBER), Neukirchener 1997, σελ. 913-939.
16. Institutio IV, 16, 1, σελ. 913.
17. ZWINGLII, Opera, (hrsg v.M.Schuler-J.Schulthess), Band II, 230-300.
18. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ, Μελέται περί των θείων μυστηρίων, Αθήναι 1990, σελ. 27.
19. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ, π.π., σελ. 28.
20. Όπ.π., σελ. 29.
Πηγή: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον





Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Οἱ Ἅγιοι Θεόπεμπτος καὶ Θεωνᾶς


Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεόπεμπτος ἦταν Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας κίνησε διωγμὸ ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν, ὁ Θεόπεμπτος, ἀφοῦ ὁμολόγησε μὲ παρρησία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός, ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ Μαρτυρίου. Τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα. Ὁ Ἅγιος δεν δείλιασε καθόλου καὶ στηλίτευσε τὴν πλάνη τοῦ αὐτοκράτορα. Ἔτσι ἄρχισαν τὰ βασανιστήρια. Τὸν ἔριξαν σὲ πυρακτωμένο κλίβανο. Ὅμως βγῆκε ἀπὸ ἐκεῖ χωρὶς να πάθει τίποτε. Ἔπειτα τοῦ ἔδωσαν καὶ ἤπιε δηλητήριο. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ δηλητήριο δεν τοῦ προξένησε κανένα κακό, προσείλκυσε στην χριστιανικὴ πιστὴ τὸν μάγο που τοῦ ἔδωσε να πιεῖ τὸ δηλητήριο καὶ ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ὀνομάστηκε Θεωνᾶς. Στο τέλος, οἱ εἰδωλολάτρες ἀπέκοψαν τὴν τίμια κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου Θεοπέμπτου.

Τὸν Ἅγιο Θεωνᾶ τὸν ἔριξαν μέσα σὲ ἔνα λάκο καὶ τὸν σκέπασαν μὲ χῶμα μέχρι τὸ κεφάλι. Ἔτσι καὶ αὐτὸς παρέδωσε, ὕστερα ἀπὸ μαρτυρικὸ θάνατο, τὴν ψυχὴ του στον Κύριο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἱερωσύνης τῇ στολῇ διαπρέπων, ἀθλητικῶς τὸν δυσμενῆ ἐτροπώσω, ὡς Ἱεράρχης ἔνθεος Θεόπεμπτε· ὅθεν πρὸς ἐπίγνωσιν, ἀληθείας προσάγεις, Θεωνᾶν τὸν ἔνδοξον, προσελθόντα Κυρίῳ· μεθ’ οὗ δυσώπει πάντοτε σοφέ, ὑπὲρ τῶν πίστει, τιμώντων τοὺς ἄθλους σου.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.

Ὡς ἱερεὺς, τῶν ἀπορρήτων ὅσιος, καὶ λειτουργὸς, θεοειδὴς τῆς χάριτος, μαρτυρίου τοῖς παλαίσμασι, μυσταγωγεῖς πρὶς πίστιν ἔνθεον, Θεόπεμπτε τὸν Θεωνᾶν τὸν ἔνδοξον, μεθ’ οὗ ἐν τῷ σταδίῳ ἀνεκραύγαζες· Χριστὸς τῶν Μαρτύρων τὸ ἑδραίωμα.

Μεγαλυνάριον.

Αἴγλη διαλάμπων ἀθλητικῇ, Θεόπεμπτε μάκαρ, κατεφώτισας πρὸς ζωήν, Θεωνᾶν τὸν θεῖον, θαυμάτων ἐνεργείᾳ, μεθ’ οὗ καὶ συναθλήσας, ἡμῶν μνημόνευε.


πηγή:www.synaxarion.gr