Θεολογικές αδολεσχίες

του Ιωάννη Δήμου

από την ιστοσελίδα του: www.sostikalogia.com

***

Είναι θεολογικά ακριβές να λέγεται ότι ο Χριστός

είναι απολύτως αναμάρτητος;

Όποιος λέει αυτό, ασφαλώς το λέει από καλή πρόθεση για να απαντήσει σ’ αυτούς που λένε ότι και ο Χριστός είχε κάποιες ανθρώπινες αδυναμίες. Όμως δεν είναι αυτό θεολογικά ακριβές, γιατί κανένας άλλος δεν είναι αναμάρτητος ώστε ο Χριστός να είναι περισσότερο αναμάρτητος και κατ’ επέκταση απολύτως αναμάρτητος.

Είναι δυνατόν οι άνθρωποι να είναι λίγο ή πολύ αμαρτωλοί αλλά λίγο ή πολύ αναμάρτητοι δεν είναι δυνατόν να είναι, γιατί και ο λίγο αμαρτωλός δεν είναι αναμάρτητος. Ουδείς λοιπόν αναμάρτητος. Όταν είπε ο Κύριος στους Φαρισαίους « ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτήν.»(Ιω. η’, 7), κανένας δεν βρέθηκε αναμάρτητος τότε. Αλλά ούτε θα βρεθεί σε οποιαδήποτε άλλη εποχή άνθρωπος που θα τολμήσει να δηλώσει ενώπιον του Υιού του Θεού, του Κυρίου Ιησού Χριστού ότι είναι αναμάρτητος αυτός και ο Χριστός είναι απολύτως αναμάρτητος, συγκρίνοντας έτσι τα ασύγκριτα. Αφού λοιπόν ουδείς αναμάρτητος, οπότε δεν έχει νόημα το λίγο ή πολύ αναμάρτητος, περιττεύει για το Χριστό το απολύτως αναμάρτητος.

Έτσι θεολογικά ακριβές είναι το ότι ο Χριστός είναι αναμάρτητος ή ο μόνος αναμάρτητος. Ακριβολογούν λοιπόν οι πιστοί, όταν λένε «..…προσκυνήσωμεν Άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον ».

***

Είναι θεολογικά ακριβές να λέγεται ότι ο Χριστός

έχει παρρησία προς το Θεό, επειδή είναι αναμάρτητος;

Όχι, δεν είναι αυτό θεολογικά ακριβές, γιατί:

Πρώτον, η παρρησία προς το Θεό ταιριάζει στους αγίους οι οποίοι την απόκτησαν αφού έζησαν σύμφωνα με το θέλημά Του, και δεν την είχαν πριν ευαρεστήσουν στο Θεό. Ταιριάζει επίσης στους αγγέλους που ίστανται ενώπιον του Θεού. Ο Χριστός όμως είναι « ο μονογενής υιός ο ων εις τον κόλπον του πατρός, » ( Ιω. α’, 2 ) και δεν είναι ακριβές να γίνεται λόγος για παρρησία του Υιού προς τον Πατέρα, δηλαδή του Λόγου ο οποίος « ην εν αρχή προς τον Θεόν » ( Ιω.α’, 2 ) και « Θεός ην ο Λόγος.» ( Ιω. α’, 1). « ο πατήρ απέσταλκε τον υιόν σωτήρα του κόσμου » (Α’ Ιω. δ’, 14 ), και όχι για να αποκτήσει παρρησία απέναντί Του σαν αυτή να ήταν κάτι που του έλλειπε.

Δεύτερον, και αν ακόμη χρησιμοποιήσει κάποιος για το Χριστό τη λέξη παρρησία, δεν ταιριάζει ως αιτία της η φράση, ‘’ επειδή είναι αναμάρτητος ‘’, γιατί η αναμαρτησία είναι μόνιμο γνώρισμα του Χριστού και δεν υπάρχει περίπτωση να μη είναι ο Χριστός αναμάρτητος, γιατί « Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας.» ( Εβρ.ιγ’, 8 ).

Τρίτον, τα λόγια του Κυρίου «πάντα όσα έχει ο πατήρ εμά εστι»( Ιω. ιστ’, 15 ) και « εγώ και ο πατήρ εν εσμεν.»(Ιω.ι’,13) δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιες παρεξηγήσεις και ανακρίβειες.

***

Υπάρχει κίνδυνος, όταν ακούει κανείς ότι η Παναγία είναι Θεοτόκος,

να νομίζει ότι ο Χριστός είναι μόνο Θεός και όχι και άνθρωπος;

Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, γιατί το ότι η Παναγία γέννησε άνθρωπο δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, αφού πρόκειται για ιστορικό γεγονός, αυτονόητο, οφθαλμοφανές και χειροπιαστό. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε στους Ιουδαίους, « νυν δε ζητείτέ με αποκτείναι, άνθρωπον ος την αλήθειαν υμίν λελάληκα, ην ήκουσα παρά του Θεού∙ » ( Ιω. η’, 40 ). Επίσης ο Απόστολος Παύλος είπε, « εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς,» (Α’Τιμ.β’,5).

Δεν υπάρχει λοιπόν καμία ανάγκη και κανένας λόγος για να ονομάζεται η Παναγία ανθρωποτόκος. Θεοτόκος όμως είναι απαραίτητο να ονομάζεται, γιατί ο Χριστός δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά ο Θεός Λόγος που έγινε άνθρωπος. Αυτό όμως δεν είναι αυτονόητο και καταληπτό, αλλά μυστήριο ακατάληπτο και μάλιστα μεγάλο, όπως το χαρακτηρίζει ο Απόστολος Παύλος με τα εξής λόγια. « και ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον∙ Θεός εφανερώθη εν σαρκί,… » ( Α’ Τιμ.γ’, 16 ).

Αλλά περί αυτού δεν είναι της στιγμής να γραφούν περισσότερα παρά μόνο ότι η Παναγία είναι Θεοτόκος.

***

Τροφή

Ο λόγος του Θεού είναι αστείρευτη τροφή για τον άνθρωπο. Αν γνώριζαν από τι στερούν τον εαυτό τους όσοι τον περιφρονούν, θα τον επιζητούσαν επίμονα, όπως αναζητά ο πεινασμένος την τροφή του. Η έλλειψη τροφής, όπως είναι γνωστό, λέγεται λιμός. Η έλλειψη του λόγου του Θεού, όπως ίσως δεν είναι γνωστό, είναι και αυτή λιμός. Αλλά ας παραθέσουμε τα παρακάτω χωρία από την Αγία Γραφή στα οποία στηρίζονται τα παραπάνω λόγια:

α) Ο Ίδιος ο Κύριος χαρακτήρισε το λόγο Του αγαθή μερίδα, δηλαδή τροφή, όταν είπε στη Μάρθα για τη Μαρία που τον άκουγε, «Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής.» (Λουκ. ι’, 42).

β) Ο Ίδιος ο Κύριος χαρακτήρισε το λόγο του Θεού τροφή, όταν είπε ότι «γέγραπται, ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ' επί παντί ρήματι εκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεού.» (Ματ. δ’,4 ).

γ) Όσο για το ότι η έλλειψη του λόγου του Θεού είναι λιμός, το λέει ο Ίδιος ο Θεός με τα εξής λόγια, « ιδού ημέραι έρχονται, λέγει Κύριος, και εξαποστελώ λιμόν επί την γην, ου λιμόν άρτων ουδέ δίψαν ύδατος, αλλά λιμόν του ακούσαι τον λόγον Κυρίου» (Αμ. η’, 11).

Τώρα όμως που ο λόγος του Θεού προσφέρεται πλουσιοπάροχα ως τροφή, χρειάζεται προσοχή, γιατί υπάρχει κίνδυνος ανορεξίας και θεληματικής λιμοκτονίας.

***

Τι σημαίνει κατά λέξη βασιλεία του Θεού;

Σύμφωνα με το συντακτικό της ελληνικής γλώσσας η γενική πτώση, Θεού, είναι υποκειμενική, γιατί γίνεται υποκείμενο, δηλαδή ο Θεός, και η λέξη βασιλεία γίνεται ρήμα, δηλαδή βασιλεύει. Άρα βασιλεία του Θεού σημαίνει ο Θεός βασιλεύει.

Πού όμως βασιλεύει ο Θεός; Ασφαλώς στα δημιουργήματα Του, δηλαδή στο σύμπαν, υλικό και πνευματικό, καθόσον “η βασιλεία αυτού πάντων δεσπόζει”. (Ψ,ρβ΄, 19). Έτσι και ο άνθρωπος, ως δημιούργημα και αυτός του Θεού, βρίσκεται μέσα στη δικαιοδοσία Αυτού ως βασιλέα. Και αν ακόμη δεν τον δέχεται ή δεν τον γνωρίζει η δεν τον πιστεύει, ο Κύριος δεν παύει να είναι “ο βασιλεύς των βασιλευόντων και κύριος των κυριευόντων,” (Α΄ Τιμ. στ΄, 15).

***

Το «γνώθι σαυτόν» είναι σοφόν;

Ασφαλώς είναι, αλλά υπάρχει και σοφότερο.

Ποιο είναι το σοφότερο;

Το σοφότερο είναι το απαρνησάσθω σαυτόν και γνώθι τον Θεόν και τον Χριστόν.

Γιατί είναι σοφότερο;

Γιατί δεν στηρίζεται στα λόγια ενός σοφού ανθρώπου έστω και αν αυτός είναι ο Σωκράτης, αλλά στα λόγια του Θεού και συγκεκριμένα, εκτός των άλλων, στα εξής:

α ) «ει τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν και ακολουθείτω μοι.»(Λουκ. θ’, 23).

β ) «αύτη δε εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκουσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν.»(Ιω. ιζ’, 3).

Τα λόγια λοιπόν που όχι μόνο δείχνουν το δρόμο και τον τρόπο για την κατάκτηση της αιώνιας ζωής, αλλά δίνουν ταυτόχρονα και τον ορισμό της, ποιος θα πει ότι δεν είναι σοφότερα από το « γνώθι σαυτόν» και όχι μόνο;

***

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από ανάγκη;

Όχι, αλλά αντίθετα τον δημιούργησε εντελώς ελεύθερα και αβίαστα, επειδή ήθελε να τον δημιουργήσει. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη αναφέρεται σχετικά. «Άξιος ει ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν» (Αποκ. 4, 11).

***

Τι σημαίνει η λέξη Χριστομονισμός και, είναι θεολογικά αποδεκτή;

Όπως είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς η ελληνική λέξη Χριστομονισμός είναι σύνθετη και σημαίνει και δηλώνει ότι ο Χριστός είναι μοναδικός. Το, αν είναι θεολογικά αποδεκτή εξαρτάται από το πού αναφέρεται. Έτσι μπορούμε να διακρίνουμε δύο περιπτώσεις και μία υποπερίπτωση στη δεύτερη περίπτωση:

α) Αν αναφέρεται στα Πρόσωπα της Θεότητας, δεν είναι αποδεκτή, αφού «τρεις εισιν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιον Πνεύμα, και ούτοι οι τρεις εν εισι» ( Α’ Ιω.ε’, 7 ). Δεν επιτρέπεται να μειώνει κανείς τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα και να λέει μόνο ο Λόγος, δηλαδή μόνο ο Χριστός. Δεν υπάρχει subordination, δηλαδή υποταγή μεταξύ των Προσώπων της Θεότητας, αφού η ύπαρξή Τους αποτελεί την τέλεια κοινωνία αγάπης.

β) Αν όμως αναφέρεται στους ανθρώπους, τότε η λέξη Χριστομονισμός είναι αποδεκτή, αφού ο Χριστός είναι όντως μοναδικός. Αυτός είναι «ο πρώτος και ο έσχατος,» ( Απ. β’, 8 ). Αν αμφιβάλλει κανείς, ας πει και για κάποιον άλλον ότι κάτι είναι και αυτός και δεν είναι μόνο ο Χριστός. Θα τον διαψεύσει ο Απόστολος Παύλος με τα λόγια, «Ει γαρ δοκεί τις είναι τι μηδέν ων, εαυτόν φρεναπατά » ( Γαλ. στ’,, 3 ). Θα τον διαψεύσουν επίσης και οι πιστοί με τα λόγια τους προς το Χριστό, «Ότι συ ει μόνος Άγιος, συ ει μόνος Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός . Αμήν».

Όσο για την υποπερίπτωση που αναφέρθηκε παραπάνω, ας σημειωθεί ότι λέγοντας κανείς μόνο ο Χριστός δεν παραβλέπει ούτε καταργεί τα μέλη της Εκκλησίας Του, και γενικότερα τους ανθρώπους των οποίων είναι ο Σωτήρας.

***

Αφού είχε προφητευθεί το κατάντημα του Ιούδα, μπορούσε να κάνει διαφορετικά;

Η προφητεία δεν καθόρισε ούτε δέσμευσε τη συμπεριφορά του Ιούδα. Μακάρι ο Ιούδας να μην ήταν αυτός που ήταν, και να μην έκανε αυτό που έκανε, και τότε αυτό θα το προγνώριζε ο Θεός, και δεν θα έγραφε η Γραφή αυτή την προφητεία για τον Ιούδα. Τώρα όμως που έκανε αυτό που έκανε, δεν το έκανε, επειδή γράφτηκε στη Γραφή και προφητεύτηκε, αλλά προφητεύτηκε επειδή θα το έκανε.

πηγή:www.zoiforos.gr