Είχαμε πάει το προηγούμενο καλοκαίρι στη Ματσβα. Σ’ ένα μικρό σταθμό περιμέναμε το τρένο. Παρατήρησα μια γριά χωριάτισσα δίπλα στις ράγες. Μαραμένο γέρικο πρόσωπο , όμως φωτισμένο μ’ εκείνο το παράξενο μυστηριώδες φως, που συχνά παρατηρείται στα πρόσωπα πνευματικών ανθρώπων. Τη ρώτησα:
- Ποιόν περιμένεις αδερφή;
-Εεε ! όποιον μου στείλει ο Κύριος είπε αυτή.
Από την συζήτηση που ακολούθησε μάθαμε ότι κάθε μέρα έρχονταν στον σταθμό για να δει, εάν θα υπάρξει κάποιος φτωχός ταξιδιώτης , που να χρειάζεται ψωμί και κλίνη. Και όταν τύχει κάποιος τέτοιος , τον δέχονταν με χαρά σαν από τον Κύριο σταλμένο. Και τον πήγαινε στο σπίτι της, που βρίσκονταν ένα χιλιόμετρο πιο μακριά.
Ακόμα μάθαμε από την συζήτηση ότι εκείνη διάβαζε την Αγία Γραφή , πήγαινε συχνά στις Λειτουργίες , νήστευε και κρατούσε όλο το νόμο του Θεού. Οι γείτονες της ‘ύστερα μας είπαν ότι αυτή η γυναίκα ήταν πραγματική Αγία. Στο τέλος εγώ προσπάθησα να παινέψω την ευαγγελική της φιλοξενία .Όμως πριν τελειώσω μου εκείνη αναστέναξε και είπε:
- Μα δεν είμαστε εμείς οι φιλοξενούμενοι Του κάθε μέρα , σ’ ολόκληρα την ζωή; Και δάκρυα έλαμψαν στα μάτια της.
Από το βιβλίο : Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται …Ιεραποστολικές Επιστολές τ.Ά Εκδ :εν πλώ σελ.39
Όμορφο και συγκινητικό αλλά συνάμα
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ διδακτικό