| του Νίκου Παπαχρήστου Ήταν περίπου πριν ένα μήνα, ξημερώματα Παρασκευής 11ης Δεκεμβρίου 2009, όταν έγινε γνωστή η βεβήλωση του τάφου και η κλοπή της σορού του αειμνήστου τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου. Από τότε οι έρευνες συνεχίζονται χωρίς ωστόσο να υπάρξουν συγκεκριμένα αποτελέσματα ενώ οι Αρχές εκτιμούν ότι οι δράστες είχαν ειδικές ιατρικές γνώσεις. Παρά τις εκκλήσεις που απηύθυνε η οικογένεια του εκλιπόντος, ο πολιτικός κόσμος και η Εκκλησία της Κύπρου προς τους δράστες να επιστρέψουν την σορό του Τάσσου Παπαδόπουλου και να τον αφήσουν να αναπαυθεί επιτέλους εν ειρήνη, δεν φάνηκε μέχρι σήμερα να ευαισθητοποιούνται. Κάποιοι μάλιστα έκαναν ακόμα μια απρέπεια και αφαίρεσαν χθες βράδυ την ελληνική σημαία που κυμάτιζε πάνω από τον τάφο του. Ακολουθούν οι επιστολές του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου οι οποίες δόθηκαν στην δημοσιότητα από την Εκκλησία της Κύπρου: Μακαριώτατε Άγιε Αδελφέ, www.amen.gr |
Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010
και νεκρός ακόμη οχλεί τους αντιφρονούντας..."
Ο Ρωμηός δεν απολογείται για τίποτα!!
Τις τελευταίες εβδομάδες φαίνονται να αυξάνονται οι φωνές υπέρ της άποψης ότι η εξωτερική πολιτική του σημερινού ελληνικού κράτους πρέπει να απεγκλωβιστεί από την στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το επιχειρήμα βασίζεται στο γεγονός ότι τύποις το Πατριαρχείο δεν είναι ‘‘ελληνικό’’ ενώ την στιγμή που στηρίζονται τα αιτήματα και οι θέσεις του από ξένες μεγάλες διεθνείς δυνάμεις μπορεί πλέον η ελληνική εξωτερική πολιτική να ασχοληθεί με άλλα αγκάθια των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Να περιορίσει, δηλαδή, η Ελλάδα πρώτον την ατζέντα των προϋποθέσεων για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και δεύτερον να παραδώσει, να χαρίσει, αμαχητί, ένα από τα δυνατότερα χαρτιά στο σκληρό πόκερ που παίζει με την Τουρκία.
Σαν αντιστάθμισμα μια τέτοια υποχώρηση, υποθετικά, θα έχει τη δυνατότητα της ελληνικής διπλωματίας να επικεντρώσει τις προσπάθειές της στην αποτελεσματικότερη επίλυση περισσότερο φλεγόντων διμερών διαφορών όπως αυτές στο Ανατολικό Αιγαίο.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δηλαδή αρχίζει (από την νέα κυβέρνηση των τελευταίων μηνών ίσως;) να θεωρείται ως χαλκάς στο λαιμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Πιο δειλή, άνανδρη και προδοτική επιχειρηματολογία δεν έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια.
Όμως δεν πρόκειται απλά περί μιας πολιτικής αποψέως, μιας αφελούς ίσως προσπάθειας διπλωματικού ελιγμού. Είναι ριζομένη σε μια γενικότερη απαξιωτική αντίληψη για το ελληνικό Οικουμενικό Πατριαρχείο από μερίδα της ελληνικής πολιτικής κοινότητας και των διανοούμενων της χώρας μας.
Μια απαξίωση που στρέφεται εναντίον κάθε ιστορικό-εθνικής προσέγγισης των ελληνοτουρκικών διαφορών, αλλά τις αντιμετωπίζει αυτές σαν μεμονομένα πολιτικό-νομικά δεδομένα των τελευταίων αποκλειστικά δεκαετίων.
Η αντίληψη αυτή πέρα του ότι είναι κοντόφθαλμη ως προς την ανάλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, προσπαθεί απότομα και αυθαίρετα να καταργήσει την ιστορική μνήμη των Ελλήνων, την ρωμέικη παράδοση της Πόλης και της Μικράς Ασίας, προσπαθεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο των σημερινών Ελλήνων με την ρωμέικη ανατολίτικη ρίζα τους. Θα καταργήσουμε λοιπόν και θα ξεχάσουμε τους Ρωμηούς της Πόλης και της Ανατολής, θα τους καθιερώσουμε ως κάτι ξένο προς το σημερινό ελληνικό έθνος; Και έτσι ενώ υποκριτικά και συμφεροντολογικά η Αμερική και μερικοί δυτικοί Ευρωπαίοι θα τους στηρίζουν (άραγε μέχρι ποιο σημείο και για πόσο ακόμα;) εμείς επειδή θα έχουμε εφησυχάσει ότι άλλοι (πάλι) θα φέρουν την δύσκολη δουλειά εις πέρας αντί για εμάς, άλλοι δηλαδή θα λύσουν το δικό μας πρόβλημα, εντωμεταξύ θα διακυρήττουμε ότι δεν έχουμε καμμία σχέση με το ελληνικό Πατριαρχείο της Τουρκίας, ότι «ούκ οίδα τον άνθρωπο»;
Όσοι όμως κατηγορούν την ιστορική μας μνήμη και θέλουν να χλευάσουν και να υποβιβάσουν την περηφάνεια μας για την ρωμέικη καταγωγή μας σε εθνικισμό και πατριωτικό παροξυσμό οφείλουν να γνωρίζουν το εξής. Οι σημερινοί Ρωμηοί, εμείς δηλαδή, δεν είμαστε προκατειλημμένοι εναντίον των Τούρκων, δεν υπερπροβάλουμε μόνο την άσχημη πλευρά και τα αρνητικά επακόλουθα της Οθωμανικής σκλαβιάς παραγνωρίζοντας την καλή πλευρά και τα θετικά επακόλουθά της.
Δεν είμαστε οι γκρινιάρηδες που πονοκεφαλιάζουμε την ελληνική και ξένη διπλωματία επαναλαμβάνοντας μονότονα τις διεκδικήσεις μας για τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία. Το πρόβλημα αυτό δηλαδή υπάρχει ανεξάρτητα, δεν το δημιουγούν μερικοί αφελείς ιδεολόγοι, ούτε θα εκλείψει εάν τύχει και αυτοί πάψουν να μιλούν.
Τέλος δεν είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο το θέμα το οποίο κρατεί όμηρο την ελληνική εξωτερική πολιτική και εμποδίζει την αποτελεσματική επίλυση άλλων δήθεν σοβαρότερων θεμάτων.
Επειδή μας αρέσει να ακριβολογούμε, να σοβαρολογούμε και να κυριολεκτούμε χωρίς σαρκασμούς και ειρωνίες, υποστηρίζουμε ότι για όλα μα όλα τα προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής φταίει η ανικανότητα και ανευθυνότητα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και κανείς ούτε και τίποτα άλλο.
Κατηγορούνται όμως οι σημερινοί Ρωμηοί ότι βοηθούν στην ελληνοτουρκική προσέγγιση με την συνεχή καταδίκη και κατακραυγή εναντίον του τουρκικού βαθέος κράτους καθώς και με την συνεχή επαραπομπή στην ιστορική μνήμη των ελληνοτουρκικών διαφορών. Μια όμως ελληνοτουρκική προσέγγιση βασισμένη στον στρουθοκαμηλισμό απέναντι στην ιστορική μνήμη και σε μια ηλίθια διάθεση συγχωρητικότητας δεν την επιθυμούμε σε καμμία περίπτωση.
Οι Ρωμηοί δεν ξεχνούν ποτέ και με κανένα τρόπο την ιστορία. Άλλωστε αν ξεχάσουμε και διαγράψουμε σήμερα τα δεινά που έχει υποστεί η πατρίδα μας από τους Τουρκούς ανά τους αιώνες αυτό πώς διαγράφει και «συγχωρεί» την αδικία που σήμερα η Τουρκία πραγματοποιεί εναντίον του ελληνισμού; Πώς θα είχε κάτι τέτοιο θετικό αντίκτυπο στην επιλύση των σύγχρονων διαφορών μας στο Αιγαίο και την Κύπρο;
Όμως για την ελληνοτουρκική προσέγγιση σήμερα υπεύθυνη είναι η Τουρκία. Ο ισχυρισμός αυτός δεν φέρει ίχνος εμπάθειας ή υπερβολής και είναι πλήρως αντικειμενικός διότι μια προσέγγιση προϋποθέτει αμοιβαία θέληση και αυτήν την στιγμή η θέληση (πολιτικώς και πρακτικώς εξεφρασμένη) υπάρχη μόνο εκ μέρους της Ελλάδας. Η προσέγγιση λοιπόν θα πραγματοποιηθεί επιτυχώς μόνο όταν θα ξεκινήσει από την απέναντι, δηλαδή την τουρκική πλευρά.
Εκείνοι οφείλουν να μας προσεγγίσουν και εφόσον όντως υπάρχουν πολλά υγειή και θετικά στοιχεία εντός της Τουρκίας αυτήν την στιγμή τα οποία μπορούν να την οδηγήσουν προς αυτή την κατεύθυνση ας τους αφήσουμε να το κάνουν.
Εκείνοι πρέπει να γίνουν Ευρωπαίοι εάν το επιθυμούν, εμείς είμαστε ήδη εδώ και έξι χιλιάδες χρόνια. Εμείς εδώ είμαστε και περιμένουμε μέχρι να υπερισχύσουν στην Τουρκία τα θετικά αυτά στοιχεία και να γίνει αυτή η μεταστροφή. Αλλά είναι δική τους υποχρέωση, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω.
Σημείωση: Ο κ. Ιωάννης Δανδουλάκης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Διεθνολόγος
πηγή:www.romfea.gr
Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010
Καρκίνος του προστάτη: Η άσκηση προστατεύει από την ακράτεια
Το υγιές βάρος και η τακτική άσκηση μπορεί ενδεχομένως να προστατεύουν τους άντρες από την ακράτεια που εμφανίζεται μετά από ριζική προστατεκτομή, αναφέρει νέα έρευνα.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι μεταξύ 165 αντρών που υποβλήθηκαν σε αφαίρεση προστάτη λόγω καρκίνου, όσοι δεν ήταν παχύσαρκοι και ασκούνταν τακτικά πριν την εγχείρηση είχαν το χαμηλότερο ποσοστό μακροχρόνιας ακράτειας ούρων.
Επιπλέον, ακόμα και μεταξύ των παχύσαρκων, όσοι ασκούνταν πριν την επέμβαση είχαν λιγότερες πιθανότητες να εμφανίζουν ακράτεια ένα χρόνο μετά την εγχείρηση.
Όλοι οι άντρες που έλαβαν μέρος στην έρευνα είχαν υποβληθεί σε ριζική προστατεκτομή. Η ακράτεια και η σεξουαλική δυσλειτουργία είναι συνήθεις παρενέργειες, αν και οι δυο συχνά βελτιώνονται με τον καιρό.
Τα τελευταία ευρήματα υποδεικνύουν ότι υπάρχουν επίσης μέτρα όσον αφορά τον τρόπο ζωής για να μειωθεί ο κίνδυνος ακράτειας, δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, Dr. Kathleen Y. Wolin, του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σαιν Λούις.
Γενικά, άντρες με καρκίνο του προστάτη, όπως όλοι οι άλλοι άντρες πρέπει να ενθαρρυνθούν να ακολουθούν υγιεινό τρόπο ζωής, που περιλαμβάνει τακτική άσκηση. Έρευνα που δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο μήνα ανακάλυψε ότι μεταξύ των αντρών με καρκίνο του προστάτη όσοι ασκούνταν ακόμα και 15 λεπτά την ημέρα είχαν χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας σε σύγκριση με μη δραστήριους άντρες κατά τη διάρκεια των 20 ετών που διήρκεσε η έρευνα. Η Wolin, δήλωσε ότι συνιστά στους άντρες που πάσχουν από καρκίνο του προστάτη να μιλήσουν με τον γιατρό τους σχετικά με τον τρόπο που θα ενσωματώσουν την άσκηση στη ζωή τους αν ακολουθούν καθιστική ζωή.
Η Wolin και οι συνεργάτες της εξέτασαν τα ποσοστά ακράτειας σε 165 άντρες ένα χρόνο μετά τη ριζική προστατεκτομή. Πριν την εγχείρηση όλοι είχαν αναφέρει τις συνήθειες άσκησης. Όσοι δήλωσαν ότι ασκούνταν τουλάχιστον μια ώρα την εβδομάδα θεωρούνταν ενεργοί.
Γενικά, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι παχύσαρκοι άντρες που ακολουθούσαν καθιστική ζωή είχαν το υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνιας ακράτειας, που έφτανε στο 41%. Το χαμηλότερο ποσοστό, της τάξης του 16% είχαν οι δραστήριοι και μη παχύσαρκοι άντρες.
Μεταξύ των παχύσαρκων που ασκούνταν, το ένα τέταρτο εμφάνιζε ακράτεια, ποσοστό ίδιο με αυτό των μη παχύσαρκων, μη δραστήριων-που υποδεικνύει ότι η άσκηση μπορεί να εξουδετερώσει τις αρνητικές συνέπειες της παχυσαρκίας. Δεν είναι σαφής η αιτία που ενδεχομένως η άσκηση μπορεί να επηρεάσει την ακράτεια, Μια πιθανότητα, σύμφωνα με τη Wolin, είναι πως όσοι ασκούνται έχουν καλύτερο μυϊκό τόνο, που μπορεί ενδεχομένως να βοηθήσει στον έλεγχο της κύστης.
Άλλη πιθανή αιτία είναι ότι όσοι ασκούνται μακροχρόνια έχουν περισσότερες πιθανότητες να υιοθετήσουν τη συμβουλή του γιατρού τους σχετικά με την εκτέλεση ασκήσεων Κέγκελ μετά την επέμβαση, οι οποίες δυναμώνουν τους μυς του κοιλιακού τοιχώματος και μπορεί ενδεχομένως να βελτιώσουν την ακράτεια και τη σεξουαλική λειτουργία.
Σύμφωνα με τη Wolin, χρειάζονται περισσότερες έρευνες για να διαπιστωθεί αν ορισμένα είδη και εντάσεις άσκησης είναι περισσότερο αποτελεσματικά από άλλα-και πώς οι συνήθειες άσκησης μετά την εγχείρηση προστάτη μπορεί ενδεχομένως να επηρεάσουν το μακροχρόνιο κίνδυνο ακράτειας.
Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Journal of Urology.’
http://www.iatronet.gr/newsarticle.asp?art_id=10504Ιερομόναχος πιάστηκε τη στιγμή που αφαιρούσε χρήματα από παγκάρι
Παρασκευή, 08 Ιανουάριος 2010
Σύμφωνα με πληροφορίες, ιερομόναχος της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονα Πεντέλης στις 02:00 τα ξημερώματα της Πέμπτης, με μια ειδική αυτοσχέδια τσιμπίδα και φακό προσπαθούσε να αφαιρέσει λεφτά από το παγκάρι.
Οι πληροφορίες αναφέρουν, ότι ο ιερομόναχος έγινε αμέσως αντιληπτός από μοναχούς της μονής, οι οποίοι αμέσως κάλεσαν την αστυνομία και ο ιερομόναχος, πήρε την άγουσα για τον Εισαγγελέα με την κατηγορία της κλοπής.
πηγή:www.romfea.gr
Ανακαλύφθηκαν οι αρχαιότερες πατημασιές τετράποδων στη Γη και είναι πολύ παλαιότερες του αναμενομένου.
| | |||
| |||
| |||
Στη σφαίρα του μύθου περνάει το σημείο «G»
Τιμή στον ήρωα της ΕΟΚΑ Στρατηγό Γρίβα Διγενή!
Σε ερώτηση – γροθιά, προς το αριστερίστικο κατεστημένο προχώρησαν οι βουλευτές του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης και Κωστής Αιβαλιώτης. Με αφορμή την συμπλήρωση το 2010 των πενήντα ετών από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ζήτησαν από την κυβέρνηση να στηθεί στην Αθήνα άγαλμα του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα – Διγενή. Και όχι μόνο αυτού αλλά και των ηρώων του ενωτικού αγώνα, Αυξεντίου, Παλληκαρίδη, Δημητρίου, Μάτση και Καραολή.
Σήμερα, που στην μαρτυρική Μεγαλόνησο και ταυτόχρονα στην χώρα μας, γίνεται μια πολυσχιδής και καλά οργανωμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια «Κυπριακή Ταυτότητα» ως αντιπαραθέμενη στην ελληνική ταυτότητα των Κυπρίων, αυτή η κίνηση είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Σήμερα, που στην Κύπρο, κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν έτσι απλά να ξεπουλήσουν την ιστορία αλλά και το μέλλον της ελληνικής Κύπρου, αυτή η κίνηση αποκτά διπλή σημασία.
Αλλά ας δούμε τι ακριβώς ζήτησαν από τον υπουργό Εξωτερικών κύριο Ραγκούση, οι δύο βουλευτές του ΛΑΟΣ: «Το 2010 συμπληρώνονται 50 χρόνια από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου, μετά τον μεγαλειώδη αγώνα της ΕΟΚΑ. Ψυχή του αγώνα αυτού ήταν ο αείμνηστος Στρατηγός Γ. Γρίβας, τον οποίο η Βουλή των Ελλήνων έχει ανακηρύξει ως «Άξιο της Πατρίδος Τέκνο».
Η Αθήνα έχει τιμήσει, ως όφειλε, την άλλη μεγάλη μορφή του Αγώνα 1955-1959, τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, με ανδριάντα που έχει τοποθετηθεί στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Ο Στρατηγός Γρίβας δεν έχει τιμηθεί ανάλογα, ούτε και κορυφαίοι ήρωες του Αγώνα της ΕΟΚΑ για την Ένωση όπως ο Αυξεντίου, ο Παλληκαρίδης, ο Δημητρίου, ο Μάτσης και ο Καραολής.»
Και ρωτούν οι δύο βουλευτές τον αρμόδιο υπουργό: «Θα εξετάσει το Υπουργείο σας μαζί με τον Δήμο Αθηναίων τη δυνατότητα τοποθέτησης ανδριάντα του Στρατηγού Γ. Γρίβα σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας, πλαισιωμένου από ανδριάντες των προαναφερθέντων ηρώων της ΕΟΚΑ ώστε να εορτασθούν και στην Ελλάδα με τρόπο που αρμόζει στα 50 χρόνια ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας;».
Μάλλον άγαλμα… Ασιάτη θα κάνουν
Δεν ξέρουμε, αν το υπουργείο θα εισακούσει τις φωνές των βουλευτών του ΛΑΟΣ. Το βρίσκουμε ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς πιο πολλές πιθανότητες έχει το να αναγερθεί ένα άγαλμα κάποιου Ασιάτη μουσουλμάνου. Αυτό άλλωστε φαίνεται ότι είναι το νέο target group της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αφήστε που και μόνο το όνομα Γρίβας, προκαλεί αλλεργία στους περισσότερους αριστερούς.
Δεν είναι μόνο το ότι ο Γρίβας Διγενής ως επικεφαλής της οργάνωσης Χ συνεισέφερε τα μέγιστα, ώστε να αποκρουστεί η κομμουνιστική επίθεση. Δεν είναι μόνο το ότι ο Γρίβας Διγενής εξέθεσε το ΑΚΕΛ, το οποίο αποκάλυψε την ταυτότητά τους στους Άγγλους. Δεν είναι μόνο το ότι καλλιέργησε τους δεσμούς με τον αξεπέραστο αγώνα του IRA και της ΕΟΚΑ.
Είναι το ότι, ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επαναστατικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα. Και η επανάσταση είναι μια έννοια την οποία θέλουν να καπηλευτούν οι αριστεροί. Γι’ αυτό και θέλουν τον Γρίβα θαμμένο, μια ασήμαντη ιστορική λεπτομέρεια. Γιατί τους χαλάει το γλυκό!
Είναι χρέος όλων των Ελλήνων, να αντισταθούν σε αυτή την προσπάθεια και να σταθούν δίπλα στην προσπάθεια αυτή των βουλευτών του ΛΑΟΣ. Είναι χρέος όλων των Ελλήνων πατριωτών όχι απλά να κρατήσουν στην δική τους μνήμη τον Γρίβα Διγενή, αλλά και να την μεταφέρουν σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Γιατί στα χρόνια που έρχονται, σίγουρα θα χρειαστεί να τον θυμόμαστε, για να διδασκόμαστε.
πηγή:www.elora.gr
ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΣ (9 Ιανουαρίου)
Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
Ο άγιος Πολύευκτος καταγόταν από την Μελιτινή της Μεσοποταμίας και έζησε την εποχή των σκληρών διωγμών κατά της Εκκλησίας, τον 3ο μ. Χ. αιώνα, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Ουαλεριανός.
Ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, αλλά παράλληλα ήταν και γενναίος στρατιώτης του Χριστού. Ομολόγησε με θάρρος και παρρησία την πίστη του και αρνήθηκε να πειθαρχήση στο αυτοκρατορικό στράτευμα και να προσφέρη θυσία στα άψυχα είδωλα. Εφάρμοζε στην ζωή του την εντολή του Θεού «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσης και αυτώ μόνω λατρεύσης» και τον αποστολικό λόγο «πειθαρχείν δεί Θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Αυτό είχε σάν συνέπεια να συλληφθή και να βασανισθή σκληρά προκειμένου να αρνηθή την πίστη του και να θυσιάση στα είδωλα. Οι διώκτες της Εκκλησίας για να πετύχουν τον σκοπό τους, αλλά και γιατί δεν ήθελαν να θανατώσουν έναν τόσο γενναίο στρατιώτη, επιστράτευσαν όλα τα «μέσα» για να του αλλάξουν την γνώμη. Αφού προηγουμένως είχαν πέσει στο κενό οι συμβουλές του πενθερού του περί τυφλής υπακοής στο στράτευμα, ήλθε να τον μεταπείση η νεαρή σύζυγός του, η οποία έκλαιε απαρηγόρητα και τον ικέτευε να σώση με κάθε τρόπο την ζωή του και να μή την αφήση χήρα. Ο Πολύευκτος, που αγαπούσε αληθινά την σύζυγό του, της λέγει ότι δεν πρέπει να θελήση να έχη ως σύζυγο έναν εξωμότη και προδότη του Σωτήρα μας και Θεού μας.
Έδειξε θαυμαστή υπομονή σε όλους τούς πειρασμούς και στα φρικτά βασανιστήρια και παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του ζώντος Θεού μετά τον διά ξίφους αποκεφαλισμό του.
Σέ πολλά σημεία της θαυμαστής πολιτείας του αγίου Πολυεύκτου μπορεί να σταθή κανείς και να τα ερμηνεύση, εδώ όμως θα υπογραμμίσουμε δύο μόνον σημεία, τα οποία αξίζει να προσέξουμε ιδιαίτερα.
Πρώτον, το ότι έμεινε σταθερός στην ομολογία του και ακλόνητος μπροστά στο δίλημμα να πειθαρχήση στούς ανωτέρους του, και κυρίως το ότι δεν λύγισε μπροστά στον πόνο και τα δάκρυα της συζύγου του. Καί αυτό συνέβαινε, γιατί βίωνε την αληθινή αγάπη, η οποία δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά καρπός θεοκοινωνίας. Η αγάπη στην αυθεντική της έκφραση δεν στοχεύει στην ικανοποίηση αρρωστημένων συναισθηματικών καταστάσεων, αλλά είναι στενά συνδεδεμένη με τον σταυρό και την θυσία. Όποιος αγαπά αληθινά σταυρώνεται καθημερινά και είναι έτοιμος να υποστή κάθε είδους θυσία για το αγαπώμενο πρόσωπο. Δέν αγαπά αληθινά αυτός που σκέπτεται μόνο τον εαυτό του αδιαφορώντας για τον άλλο και το αιώνιο μέλλον του. Όταν η σύζυγος του μάρτυρος του προτείνη να αρνηθή τον Χριστό προκειμένου να κερδίση μερικά χρόνια ζωής και αυτή να μή γίνη χήρα, στην πραγματικότητα σκέφτεται μόνο τον εαυτό της και σε εκείνον προτείνει ουσιαστικά τον θάνατο, γιατί πραγματική ζωή δεν είναι η βιολογική ύπαρξη, αλλά η κοινωνία με τον Θεό, που είναι η πηγή της ζωής. Ο βιολογικός θάνατος για τούς ανθρώπους του Θεού είναι κέρδος, γιατί τούς φέρνει πιό κοντά στον Χριστό.
Η αληθινή αγάπη δεν ζητεί «τα εαυτής». Ο ιερός Χρυσόστομος σε μιά ομιλία του που απευθύνεται σε πενθούντες, λέγει χαρακτηριστικά: «Άν ακούσης προσεκτικά τα λόγια μιάς χήρας που κλαίει πάνω από τον τάφο την στιγμή που εντιαφιάζεται ο σύζυγός της, θα διαπιστώσης από τα λεγόμενά της ότι δεν απευθύνεται στον άνδρα της, αλλά κάνει έναν μονόλογο και στην πραγματικότητα σκέφεται μόνον τον εαυτό της. Διότι λέγει: "πού με αφήνεις, τί θα απογίνω η έρημη, τί θα κάνω τώρα μόνη". Δέν λέγει πού πηγαίνεις; θα σωθής; θα πάς στον Παράδεισο;». Αυτό δεν είναι αληθινή αγάπη διότι συνδέεται με την φιλαυτία. Η αληθινή αγάπη είναι απαλλαγμένη από τα πάθη, είναι, όπως λέγει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής «έκγονος απαθείας». Ο άγιος Πολύευκτος όταν απευθύνεται στην σύζυγό του και την παρακαλή να μή θέλη να έχη ως σύζυγο έναν εξωμότη και προδότη του Χριστού, εκείνη την ώρα αφήνει να φανή το μεγαλείο της αληθινής αγάπης, γιατί δεν σκέφτεται τον εαυτό του, αλλά εκείνη, για την οποία θα είναι μεγάλη τιμή και ευλογία το να είναι και να ονομάζεται σύζυγος μάρτυρος.
Δεύτερον, το ότι αντιμετώπιζε τις διάφορες δυσκολίες, τούς πειρασμούς, αλλά και τα φρικτά βασανιστήρια με αφάνταστη καρτερία και υπομονή. Αυτό βέβαια θεωρείται πολύ φυσικό για τον Πολύευκτο, όπως άλλωστε για όλους τούς Αγίους, αφού βίωνε την αληθινή αγάπη, η οποία «πάντα υπομένει» (Α' Κορ. ιγ', 8). Οι άγιοι ζούν την φυσική ζωή, η οποία δεν είναι η παραμονή έξω στο ύπαιθρο, αλλά η μεταμόρφωση των παθών που επιτυγχάνεται με την βίωση των εντολών του Χριστού. Βιώνουν την αυθεντική ζωή που έχει την δυνατότητα να υπερβαίνη τα κτιστά και αισθητά, και είναι πεπληρωμένοι από τον πλούτο των χαρισμάτων του Πνεύματος. Γι’ αυτό και δεν τούς στενοχωρεί η ακτημοσύνη και η φτώχεια, γιατί είναι ελεύθερη επιλογή τους και την θεωρούν ασφαλή περιουσία. Δέν δυσανασχετούν στον καύσωνα και δεν γκρινιάζουν στο ψύχος. Τά δέχονται όλα με αγαθό λογισμό δοξολογώντας τον Θεό και διατηρούν έτσι την ειρήνη της ψυχής τους, αλλά και χαίρονται πραγματικά την ζωή τους.
Σέ εμάς ίσως να φαίνονται παράξενα όλα αυτά, γιατί συνηθίσαμε να θεωρούμε ως φυσικό το παρά φύσιν. Μάθαμε να δουλεύουμε στα πάθη μας και δυστυχώς υφιστάμεθα την τυραννία των κτισμάτων. Από κύριοι της κτίσεως γίναμε δούλοι της και λατρεύουμε «την κτίσιν παρά το Κτίσαντα». Κάναμε την ζωή μας κόλαση. Όλα μάς φταίνε. Ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο σύζυγος ή η σύζυγος, τα παιδιά, το κρύο τον χειμώνα, η ζέστη το καλοκαίρι. Διαμαρτυρόμαστε και γκρινιάζουμε για τα πάντα. Γίναμε μίζεροι, κακομοίρηδες, γκρινιάρηδες και δεν μπορούμε να χαρούμε αληθινά την ζωή μας.
Η βίωση της αυθεντικής ζωής, της ορθόδοξης εκκλησιαστικής βιοτής θα μάς βοηθήση στο να επανεύρουμε τον εαυτό μας, την χαμένη μας πνευματική αρχοντιά και στο να χαιρόμαστε αληθινά την ζωή μας.
πηγή:www.parembasis.gr
Η Φιλοπτωχεία Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος
Ο Άγιος Γρηγόριος είναι όχι μόνο ένας μεγάλος πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας, αλλά και ο επιφανέστερος θεολόγος της μετά τον απόστολο και ευαγγελιστή Ιωάννη.
Γεννημένος μεταξύ 326 και 329 στην Αριανζό, κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, από εύπορους γονείς, απέκτησε μεγάλη κλασική και θεολογική μόρφωση. Μαζί με το συμφοιτητή και φίλο του άγιο Βασίλειο τον Μέγα, αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας, και τον άγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Νύσσης, ανήκει στους «μεγάλους Καππαδόκες». Από τον πατέρα του, Γρηγόριο επίσης, επίσκοπο Ναζιανζού, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και από τον άγιο Βασίλειο επίσκοπος Σασίμων. Πάντως, φύση μοναχική καθώς ήταν, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη μόνωση, την ησυχία και την άσκηση.
Το 379 κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, για ν’ αντιμετωπίσει την αίρεση του αρειανισμού. Με κέντρο τον μικρό ναό της Αναστάσεως, κατήχησε, δίδαξε, εκφώνησε τους περίφημους λόγους του για τη θεότητα του Υιού, που του εξασφάλισαν το χαρακτηρισμό του Θεολόγου, και αναζωπύρωσε την Ορθοδοξία, μολονότι αντιμετώπισε τη βίαιη αντίδραση των αρειανών. Αφού χρημάτισε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως για μικρό χρονικό διάστημα (Νοέμβριος 380 – Ιούνιος 381), παραιτήθηκε από το θρόνο και αποσύρθηκε στη γενέτειρά του, όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την καταπολέμηση των αιρετικών απολλιναριστών ως την κοίμησή του, το 390.
Ως συγγραφέας ο άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζεται από θεολογικό βάθος, έντονη ποιητικότητα, ρητορική δεινότητα και βαθειά γνώση του αττικού λόγου. Η παράδοση, στην οποία στηρίζεται, αποτελεί συνάρτηση της αλεξανδρινής σχολής και της θεολογίας των αγίων Ιγνατίου του Θεοφόρου, Ειρηναίου Λυώνος και Αθανασίου του Μεγάλου. Θεολόγησε κυρίως για τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, τη σχέση Τους και τον τρόπο υπάρξεώς Τους. Οι απαντήσεις του στα τριαδολογικά, πνευματολογικά και χριστολογικά προβλήματα διατύπωσαν κατά τον πιο έγκυρο τρόπο την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας.
Τα κείμενά του, όσα διασώθηκαν, διακρίνονται σε επιστολές (246), έπη θεολογικά και ιστορικά (τουλάχιστον 396) και λόγους (43). Οι λόγοι αποτελούν τα ύψιστα δημιουργήματά του, τόσο από θεολογική όσο και από λογοτεχνική άποψη, και διαιρούνται σε δογματικούς, απολογητικούς, εόρτιους, εγκωμιαστικούς-επιτάφιους και ηθικολογικούς-κοινωνικούς. Ένας από τους τελευταίους είναι και ο λόγος «Περί φιλοπτωχίας», ανθολόγηση του οποίου ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση.
Στο λόγο αυτό, που εκφωνήθηκε πιθανότατα στην Καισάρεια γύρω στο 370, ο ιερός συγγραφέας, με απαράμιλλη ρητορική δύναμη, ποικίλα εκφραστικά σχήματα, λεπτές γλωσσικές αποχρώσεις και ζωηρές εικόνες, κατορθώνει να συναρπάσει τον αναγνώστη, να του εμπνεύσει την ευσπλαχνία και τη φιλανθρωπία, να τον πείσει για την αναγκαιότητα της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Είναι δύσκολο, λέει, να διαλέξει κανείς την υψηλότερη αρετή, όπως είναι δύσκολο να διαλέξει και το ωραιότερο λουλούδι από ένα ολάνθιστο λιβάδι. Αν πάντως, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, η αγάπη είναι η κορωνίδα των αρετών, το καλύτερο μέρος της είναι η αγάπη στους φτωχούς. Οι πιστοί, ως διαχειριστές των αγαθών που τους παραχώρησε ο Θεός, οφείλουν να δείχνουν συμπάθεια σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη και να τους βοηθούν.
Το λόγο κλείνει με μιαν ανυπέρβλητη σε δύναμη και κάλλος, σχεδόν ποιητική, παράγραφο, που καμιά μετάφραση δεν μπορεί ν’ αποδώσει ικανοποιητικά: «Χριστόν επισκεψώμεθα, Χριστόν θεραπεύσωμεν, Χριστόν θρέψωμεν, Χριστόν ενδύσωμεν, Χριστόν συναγάγωμεν, Χριστόν τιμήσωμεν· μη τραπέζη μόνον, ως τινες· μήδε μύροις, ως η Μαρία· μηδέ τάφω μόνον, ως Ιωσήφ ο Αριμαθαίος· μηδέ τοις προς ταφήν, ως Νικόδημος ο εξ ημισείας φιλόχριστος μηδέ χρυσώ και λιβάνω και σμύρνη, ως οι μάγοι προ των ειρημένων· αλλ’ επειδή έλεον θέλει και ου θυσίαν ο πάντων Δεσπότης, και υπέρ μυριάδας αρνών πιόνων η ευσπλαγχνία, ταύτην εισφέρωμεν αυτώ δια των δεομένων και χαμαί σήμερον ερριμμένων, ίνα, όταν ενθένδε απαλλαγώμεν, δέξωνται ημάς εις τας αιωνίους σκηνάς....». - ΠΡΟΛΟΓΟΣ εκ της ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
Διδαχές Πατέρων
Παραινέσεις Αγίων Πατέρων
Παραινέσεις Αγίων Πατέρων
(Σταχυολογήματα)
(Από το Μεγάλο Γεροντικό και τον Μικρό Ευεργετινό)
Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζητάει αυτά τα τρία: Από την ψυχή ορθή πίστι, από την γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα την σωφροσύνη (Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος).
* Αδελφοί μου, ας έχουμε καθαρό νου, στραμμένο στον Θεό... Ας κάνουμε όσα αρέσουν στον Θεό. Όποιος ζει, όπως θέλει ο Θεός, ζει μαζί με τον Θεό.
* Το να αγνοούν οι άνθρωποι εντελώς τους θείους νόμους είναι μεγάλη προδοσία της σωτηρίας.
* Εάν δουλεύουμε αδιάκοπα (τις εντολές του Θεού, την αρετή) θα βρούμε τον δρόμο της ζωής.
* ...Δια να βρεις παρηγοριά από τον Θεό, πήγαινε προσκολλήσου σε άνθρωπο που έχει φόβο Θεού, ταπείνωσε τον εαυτό σου ενώπιόν του και παράδωσε το θέλημά σου.
* Όλα για μας τα υπέστη ο Χριστός, για να μας σώσει. Ας είμαστε νηφάλιοι, ας είμαστε άγρυπνοι, ας περνούμε τον καιρό μας προσευχόμενοι, ας κάνουμε όσα είναι ευάρεστα σ' Αυτόν.
* Εάν δεν μισήσεις πρώτα την αμαρτία, δεν μπορείς να κάνης το θέλημα του Θεού... Το μόνο που ζητάει ο Θεός απ' τον άνθρωπο είναι η καλή του διάθεση και να έχει πάντοτε τον φόβο του Θεού.
* Εκεί που υπάρχει σαρκική ανάπαυση, δεν μπορεί να κατοικήσει φόβος Θεού (Αβ. Ησαΐας).
* Εάν κανείς, δεν δουλέψει, δεν παίρνει μισθό από τον Θεό (Αβ. Ησαΐας).
* Η επαγρύπνηση και η προσοχή στον εαυτό μας και η διάκριση, αυτές οι τρεις αρετές είναι οδηγοί της ψυχής.
* Απόφευγε τις ανώφελες φιλίες του κόσμου αυτού, και από μόνες τους θα αποξενωθούν (Αβ. Ποιμήν).
* Να είσαι πρόθυμος πάντα να κάνης την πνευματική σου εργασία λίγο - λίγο και θα σωθής.
* Προϋπόθεση για να 'σαι Χριστιανός είναι να μιμείσαι τον Χριστό.
* Όπως δεν είναι δυνατόν να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι, έτσι είναι αδύνατον να βρει έλεος εκείνος που αντιμετωπίζει με δόλο τον πλησίον του.
* Για να είσαι αρεστός στον Θεό, κράτησε αυτές τις τρεις παραγγελίες και σώζεσαι: Όπου και αν πας, τον Θεό να έχης μπρος στα μάτια σου πάντοτε. Ό,τι και αν κάνης, να στηρίζεται στη μαρτυρία των θείων Γραφών. Και σ' όποιον τόπον και αν κατοικής, μη μετακινείσαι εύκολα από εκεί (Άγ. Αντώνιος).
* ...Αδελφέ, εσύ είπες. «ασθενώ στην ψυχή και στο σώμα». Αλλά γιατί δεν ομολογείς ότι υγιαίνεις στο θέλημά σου; (Άγ. Βαρσανούφιος).
* Το να βιάζουμε σε όλα τον εαυτό μας (για να κατορθώσουμε την αρετή), αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στο Θεό.
* Αυτός που βιάζει τον εαυτό του για το Θεό, είναι όμοιος με τον ομολογητή της πίστεως
.
* ...Εκείνος που θέλει να ξεριζώση τα πάθη του, έχει ανάγκη από ιδρώτες και κόπους.
* Όποιος δεν γεύθηκε ακόμα τα επουράνια, ποθεί τα ακάθαρτα.
* Εντολή του Χριστού που εκτελείται με επίγνωση, χαρίζει παρηγοριά ανάλογη με τις οδύνες της καρδιάς.
* Η χάρις του Θεού ακολουθεί πάντα την προαίρεσί μας. και με την χάρι κατορθώνουμε κάθε αγαθό...
* Προτιμότερος είναι ο θάνατος για χάρη του Θεού, παρά μια ζωή γεμάτη ντροπή και οκνηρία.
* Στήριξε το θάρρος σου στο Θεό..., και να μην αρχίσης την εργασία του καλού έργου με διψυχία, που οδηγεί στη χαυνότητα, για να μη φτάση να γίνη ανώφελος ο κόπος σου και αφόρητη η εργασία της (πνευματικής) καλλιεργείας σου. Άρχισε το αγαθό με ανδρεία και αδίστακτη πίστη στο Θεό... (Αβ. Ισαάκ).
* Πολύ λυπόμαστε όταν κάνουμε αμαρτίες. Τις αίτιες τους όμως με ευχαρίστησι τις δεχόμαστε.
* Θανάσιμη αμαρτία είναι εκείνη για την οποίαν ο άνθρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσον ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε ο Θεός τον συγχωρεί (του αββά Μάρκου).
* Αυτός που αποφεύγει τον ωφέλιμο πειρασμό, αποφεύγει την αιώνιο ζωή. Σήκωσε τους πειρασμούς από την μέση και κανείς δεν θα αγιάση (Γεροντικόν).
* Οι Πατέρες μας μέσα από πολλές καταφρόνιες μπήκαν χαρούμενοι στην επουράνια πόλη (Αββάς Ιωάννης).
* Οι άνθρωποι παρουσιάζουν με πληρότητα την διδασκαλία, αλλά ελάχιστα απ' αυτά εφαρμόζουν (Αββάς Ποιμήν).
* Μάθε στην καρδιά σου να εφαρμόζη αυτά που διδάσκει η γλώσσα σου (Αββάς Ποιμήν).
* Εκείνος που με κάθε τρόπο επιδιώκει την φιλία των ανθρώπων, απομακρύνεται εντελώς από την φιλία του Θεού, μας διδάσκει ο Αββάς Ποιμήν.
* Αν ο Θεός δεν δοξάση τον άνθρωπο, η δόξα των ανθρώπων είναι ένα τίποτε (Αββάς Σισόης).
* Εξουθένωσε τον εαυτό σου, παράτησε το θέλημά σου, απαλλάξου από τις μέριμνες και θα έχης ανάπαυσι, μας λέγει ο Αββάς Σισόης.
* Μη συγκατοικήσετε με αιρετικό, ούτε να έχετε γνωριμίες με άρχοντες. Τα χέρια σας ας μην είναι απλωμένα για να μαζεύουν, προτιμότερον να είναι απλωμένα για να δίνουν (Αββάς Χωμέ).
* Σε ερώτησι του Αγίου Παμβώ προς τον άγιο Αντώνιο. τί να κάνη (για την σωτηρία του) ο Άγιος απήντησε: Μην έχης πεποίθησι στην αρετή σου, μη σκαλώνη η σκέψι σου ανώφελα σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν, και έχε κυριαρχία στη γλώσσα σου και στην κοιλιά σου.
* Μας συμφέρει σαν ζητιάνοι να ζούμε, αρκεί μόνο να είμαστε μαζί με τον Ιησούν, διότι όποιος είναι με τον Ιησού, είναι πλούσιος και αν ακόμη υλικά είναι πτωχός. Αυτός που προτιμά τα γήινα από τα πνευματικά, θα χάση και τα δύο, ενώ εκείνος που επιθυμεί τα ουράνια, θα βρη οπωσδήποτε και επίγεια αγαθά (Οσία Ευγενία).
* Είναι αδύνατο να απόκτηση κανείς τον Ιησούν, παρά μόνο με κόπο, με ταπείνωσι και με προσευχή ακατάπαυστη, διαβάζομε στο Γεροντικό.
* Αγαπήστε την θλίψι περισσότερο από την ανάπαυσι, την περιφρόνησι περισσότερο από την δόξα, καθώς και το να δίνετε παρά να παίρνετε, και θα έχετε πνευματική ωφέλεια (Αββάς Ματώης).
* Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζητάει αυτά τα τρία: Από την ψυχή ορθή πίστι, από την γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα την σωφροσύνη (Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος).
* Όπως ακριβώς ένα ερειπωμένο σπίτι έξω από την πόλη γίνεται τόπος ακαθαρσιών, έτσι και η ψυχή του οκνηρού γίνεται κατοικητήριο κάθε ακαθάρτου πάθους (Αββά Ησαΐου).
* Ό,τι αποστρέφεσαι, μην το κάνεις στον άλλο... Όποιος μπορεί να κράτηση αυτόν τον λόγο, του αρκεί για να σωθή (Γεροντικόν).
* Είναι αδύνατον να απόκτηση σταθερά αγάπη στον Θεό, όποιος έχει κάποιαν εμπαθή κλίση σε οτιδήποτε γήινο (Αγ. Μάξιμος).
* Εκείνος που έχει το νου του προσηλωμένο στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, ακόμα και το σώμα του σαν ξένο (Αγ. Μάξιμος).
* Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του για οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε φταίξιμό του, αυτός έχει αποξενωθεί τελείως από την αγάπη στο Θεό. Γιατί η αγάπη στο Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος εναντίον του ανθρώπου (Αγ. Μάξιμος).
ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
Σπίτι από την εποχή του Ιησού ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στη Ναζαρέτ
Περισσότερα για τη Ναζαρέτ: http://www.apologitis.com/gr/ancient/nazaret.htm
Χριστουγεννιάτικη ανακάλυψη
Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press 22/12/09. Αναδημοσίευση από: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1088140&lngDtrID=252 |  Η σκαπάνη αποκάλυψε έναν τοίχο, μια κρυψώνα, μια αυλή και ένα σύστημα συλλογής νερού |
Η αλήθεια έρχεται πάντοτε κάποια στιγμή για να συντρίψει την απάτη και την απιστία, απτή, ξεκάθαρη, ψηλαφιστή! Και οι απατεώνες εκτίθενται αναπολόγητοι και ντροπιασμένοι, και το χειρότερο, χωρίς ούτε μία συγνώμη!
Είναι πασίγνωστο στους Χριστιανούς τής απολογητικής, το επιχείρημα τών εχθρών τής αληθινής πίστης, ότι δήθεν ο Χριστός δεν υπήρξε, και ότι αυτό φαίνεται από δήθεν την... ανυπαρξίας τής Ναζαρέτ! Σε αθεο-παγανο-περιοδικά και βιβλία, και πλήθος τηλεοπτικές εκπομπές, οι ίδιοι αυτοί τύποι, γνωστοί στο πανελλήνιο για τις αδιάλλακτες αντιχριστιανικές τους θέσεις, δηλώνουν με βεβαιότητα, (παρά τις αποδείξεις που τους προσκομίζονται), ότι δήθεν "Ναζαρέτ δεν υπήρξε, αλλά είναι εφεύρημα τών Χριστιανών, για να κάνουν αληθινό τον "μύθο" τής ύπαρξης τού Χριστού τού Ναζωραίου". Μέσα στην αγραμματοσύνη τους, μπερδεύουν το "Ναζωραίος" (από τη Ναζαρέτ) με το "Ναζηραίος" (όνομα αρχαίας Ιουδαϊκής ασκητικής τάξης), και ισχυρίζονται ότι οι αγράμματοι είναι οι Χριστιανοί, που δήθεν... μπέρδεψαν τις δύο λέξεις, και... δημιούργησαν τον προσδιορισμό "Ναζωραίος".
Όλες οι παραπάνω αστειότητες τών αθεο-παγανιστών, έχουν αναλυθεί και διαψευσθεί αρκούντως εδώ και χρόνια, στη σχετική ενότητα τής ιστοσελίδας τού Ανώνυμου Απολογητή, και εκεί οι αθεο-παγανιστές έχουν πάρει τα... βραβεία που τους αρμόζουν. Όμως η αρχαιολογική σκαπάνη, δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη! Και απ' ό,τι φαίνεται οι ανακαλύψεις δεν θα σταματήσουν ούτε εδώ!
Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα τού 2009 λοιπόν, στη διεθνή ενημέρωση, έγινε γνωστή μία ακόμα ανακάλυψη, πολύ πιο άμεση από όλες τις προηγούμενες, που σίγουρα θα κάνει όλους αυτούς τους "ξερόλες" τών τηλεοπτικών παραθύρων και τών παγανο-περιοδικών, να καταπιούν για μια φορά ακόμα τη λαλίστατη γλώσσα τους. Μια ανακάλυψη, που ΕΙΔΙΚΑ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥΣ, κάνει την Αγία Γραφή να φαντάζει ακόμα πιο αληθινή και ακόμα πιο αξιόπιστη. Γιατί όταν κατηγορούσαν τους Χριστιανούς ότι δήθεν "μόνο στην Αγία Γραφή βρίσκουμε για τη Ναζαρέτ εκείνης τής εποχής, άρα είναι αναξιόπιστη η ύπαρξη τής πόλης", η αρχαιολογική ανακάλυψή της, εξυψώνει την Αγία Γραφή ως ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ βιβλίο αξιοπιστίας, που περιέχει ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ πληροφορίες, τις οποίες δεν μπορούμε να βρούμε σε καμία άλλη πηγή!
Ακολουθεί λοιπόν η είδηση τής ανακάλυψης:
"ΑΠΕ
Λίγες μόνο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, αρχαιολόγοι στο Ισραήλ ανακάλυψαν για πρώτη φορά τα ερείπια ενός σπιτιού που πιθανότατα βρισκόταν στην ίδια γειτονιά όπου μεγάλωσε ο Ιησούς.
«Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα μέρος με το οποίο ήταν εξοικειωμένοι ο Ιησούς και οι σύγχρονοί του. Ο νεαρός Ιησούς ίσως έπαιζε γύρω από αυτό το σπίτι με τους ξαδέλφους και τους φίλους του. Είναι μια λογική υπόθεση» εκτιμά η Γιαρντένα Αλεξάντρ, διευθύντρια ανασκαφών στην Εφορεία Αρχαιοτήτων του Ισραήλ.
Η ομάδα της Αλεξάντρ έφερε στο φως τα ερείπια ενός τοίχου, μια κρυψώνας, μιας αυλής και ενός συστήματος υδροδότησης που συνέλεγε το βρόχινο νερό από τη στέγη. Μέχρι στιγμής έχουν αποκαλυφθεί 80 τετραγωνικά μέτρα του κτίσματος, η πραγματική του έκταση όμως ίσως ήταν πολύ μεγαλύτερη.
Οι αρχαιολόγοι βεβαιώθηκαν ότι πρόκειται για οικία εβραϊκής οικογένειας όταν ανακάλυψαν αγγεία κατασκευασμένα από πηλό και κιμωλία -οι εβραίοι της Γαλιλαίας είναι γνωστό ότι θεωρούσαν πως η κιμωλία εξάγνιζε το νερό και τα τρόφιμα που φυλάσσονταν σε αυτά τα σκεύη.
Επιπλέον, τα θραύσματα χρονολογούνται στην εποχή του Ιησού, από τον 1ο αιώνα π.Χ μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Η απουσία γυάλινων σκευών και εισαγόμενων προϊόντων υποδηλώνει ότι οι ιδιοκτήτες του σπιτιού ήταν μάλλον απλοί άνθρωποι. Πράγματι, η Ναζαρέτ εκείνης της εποχής ήταν ένα φτωχικό χωριουδάκι των 50 οικογενειών, το οποίο ήταν μάλλον αδιάφορο για τους Ρωμαίους και γλίτωσε έτσι τις επιθέσεις.
Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πάντως την καμουφλαρισμένη είσοδο μιας σπηλιάς που προοριζόταν πιθανώς για καταφύγιο, όπως συνέβαινε με αντίστοιχες κρυψώνες στο γειτονικό βιβλικό χωριό της Κανά, όπου οι εβραίοι συγκρούονταν με τους Ρωμαίους.
Την εποχή που χτίστηκε το σπίτι δεν υπήρχαν βέβαια ούτε χριστιανοί ούτε μουσουλμάνοι. Στη σημερινή Ναζαρέτ των 65.000 κατοίκων, τη μεγαλύτερη αραβική πόλη στο βόρειο Ισραήλ, οι μουσουλμάνοι είναι διπλάσιοι από τους χριστιανούς.
Μέχρι σήμερα, τα μόνα ευρήματα από την εποχή του Ιησού στην πόλη ήταν λίγες ταφικές σπηλιές που έδιναν μια εικόνα για τον πληθυσμό της αρχαίας κοινότητας, ανέφερε η Αλεξάντρ.
Τα νέα ευρήματα θα μείνουν ανοιχτά για το κοινό ως τμήμα ενός νέου χριστιανικού κέντρου της γαλλικής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το οποίο χτίζεται ίδιο σημείο -το αρχαίο σπίτι ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες θεμελίωσης".
Μήπως όλοι αυτοί οι αθεο-παγανιστές που παραπλανούσαν τον κόσμο τόσα χρόνια, οφείλουν μια συγνώμη στους ανθρώπους που εξαπάτησαν; Είναι αρκετά τίμιοι για να πουν μια δημόσια συγνώμη, ή θα κρυφθούν για μια φορά ακόμα σιωπηλά, πίσω από τη θρασυδειλία τους;
πηγή:www.oodegr.com
Κατάκρισις (Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ)
alopsis
Λύτρωσι από τις αμαρτίες σου ποτέ δεν θα βρης, όσο δεν εφαρμόζεις την εντολή και την προειδοποίηση του Κυρίου: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν» (Ματθ. 7. 1-2). Ποτέ να μην κρίνης, γιατί ένας είναι μόνο ο Κριτής, που θα κρίνη ζώντας και νεκρούς. Κοίτα μόνο τον εαυτό σου και τα έργα σου, για τα οποία θα κριθής. Δεν βλέπεις πόσες αμαρτίες έχεις; Πώς τολμάς λοιπόν να κατακρίνης τον άλλον;
Μην κρίνης αν δεν θέλης να κατακριθής. Μην κρίνης, γιατί είσαι κι εσύ ένοχος της ίδιας αμαρτίας. «Αναπολόγητος ει, ω άνθρωπε, πας ο κρίνων· εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων» (Ρωμ. 2. 1).
Ερεύνησε και καλλιέργησε τον εαυτό σου, και μην ασχολείσαι με τα ξένα αμαρτήματα. Δεν θα δώσης λόγο στον Θεό γι΄ αυτά, αλλά για τα δικά σου. Σου ζήτησε κανείς να παρατηρής και να καταγράφης τις αμαρτίες των ανθρώπων; Αντίθετα, έχεις υποχρέωσι να παρακολουθής τη δική σου πνευματική πορεία: Ευαρεστείς τον Κύριο; Εκτελείς τις εντολές Του; Ακολουθείς τα ίχνη Του; Μιμείσαι τη ζωή των αγίων; Είναι κάθε πράξις, κάθε λόγος, κάθε σκέψις σου αρεστά στον Θεό;
Ποιός, αλήθεια, είναι απαλλαγμένος από την αμαρτία; Ποιός θα βρεθή ανένοχος; Μήπως εσύ; Προφήτης του Θεού ήταν ο βασιλιάς Δαβίδ, κι όμως εβόησε: «Εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου» (Ψαλμ. 50. 7). Ο ένας είναι ένοχος σε τούτο, ο άλλος σ' εκείνο. Ο ένας στο μεγάλο, ο άλλος στο μικρότερο. Όλοι αμαρτωλοί, όλοι ένοχοι, όλοι άνομοι, όλοι αναπολόγητοι. Όλοι έχουμε ανάγκη από το έλεος του Θεού, όλοι ελπίζουμε στη φιλανθρωπία Του. Διότι «ου δικαιωθήσεται ενώπιον του Κυρίου πας ζων» (Ψαλμ. 142. 2).
Γι΄ αυτό μην κατακρίνης αυτούς που σφάλλουν. Μη σφετερίζεσαι το έργο του Θεού. Μη γίνεσαι αντίπαλος του Κυρίου, αρπάζοντας το αξίωμα που κράτησε για τον εαυτό Του. Και με τα ίδια σου τα μάπα αν δης κάποιον να αμαρτάνη, μην τον καταδικάσης, μην τον κακολογήσης, μην τον διασύρης, μην τον εξουθενώσης. Καταδίκασε τον διάβολο που τον εξαπάτησε και τον έριξε στην αμαρτία. Αν όμως καταδικάσης τον αδελφό σου, θα επιβεβαιώσης τον μεγάλο και άλογο εγωισμό σου. Και πρόσεξε, γιατί θα πέσης κι εσύ στο ίδιο αμάρτημα. Κατά κανόνα, όποιος κρίνει τον άλλον για κάτι, πέφτει κατόπιν στο ίδιο. Κάλυψε λοιπόν σπλαχνικά με τη σιωπή το σφάλμα του αδελφού σου. Κι αν μπορής διόρθωσέ τον με αγάπη και ταπείνωσι. Αν δεν μπορής, μείνε στη σιωπή σου και καταδίκασε τον εαυτό σου για τα δικά σου αμαρτήματα. Σου αρκούν αυτά.
«Τί βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς;» (Ματθ. 7. 3). Τα μάτια σου πέφτουν πάντα στα ξένα αμαρτήματα και όχι στα δικά σου. Είσαι τυφλός όπως ο Φαρισαίος, που έλεγε: «Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης» (Λουκ. 18. 11). Να όμως που δικαιώθηκε ο κατηγορούμενος και καταδικάσθηκε ο κατήγορος.
Σου θυμίζω ένα περιστατικό από το Γεροντικό, και κράτησέ το στη μνήμη σου:
Πήγε κάποτε ο αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος σε κάποιο μοναστήρι. Εκεί είδε έναν αδελφό να σφάλλη και τον κατέκρινε. Μόλις όμως έφυγε και βγήκε στην έρημο, παρουσιάσθηκε ένας άγγελος Κυρίου, στάθηκε μπροστά στην πόρτα του κελιού του και δεν τον άφηνε να μπη. Εκείνος τότε τον παρακαλούσε να του εξήγηση την αιτία. Και ο άγγελος του αποκρίθηκε: «Ο Θεός με έστειλε να σε ρωτήσω: Πού προστάζεις να βάλω τον αδελφό που έκρινες;». Αμέσως ο αββάς Ισαάκ κατάλαβε το νόημα των λόγων του αγγέλου και του έβαλε μετάνοια λέγοντας: «Αμάρτησα, συγχώρησέ με». Ο άγγελος τότε του είπε: «Σήκω, σε συγχώρησε ο Θεός. Και φυλάξου από δω και πέρα, να μην κρίνης κανένα πριν τον κρίνη ο Θεός».
(Από το βιβλίο "Πνευματικό Αλφάβητο" του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)
Η Εκκλησία «ζωτικό μέρος της κοινωνίας» (Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης)
alopsis
Γράφηκε στην εφημερίδα Καθημερινή (1-11-2009): «Ο κόσμος αλλάζει τόσο ριζικά, που οι αποφάσεις των Εκκλησιών θα κρίνουν αν θα επιζήσουν ως ζωτικά μέρη της κοινωνίας». Αυτή είναι η κατάληξη άρθρου του Ν. Κωνσταντάρα με τίτλο: «Το δίκοπο σπαθί του Βενεδίκτου».
Ο αρθρογράφος αναφέρεται στο κάλεσμα που απηύθυνε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' προς τους δυσαρεστημένους Αγγλικανούς, με το οποίο τους καλεί να ενταχθούν στον Καθολικισμό, δηλαδή να περάσουν κάτω από την δική του επιρροή. Αυτή η κίνηση του Πάπα έδωσε αφορμή για ποικίλα σχόλια, κυρίως στο εξωτερικό, ενώ δεν φαίνεται να έγινε ευρέως γνωστή παρ’ ημίν.
Στο παραπάνω δημοσίευμα της Καθημερινής ο αρθρογράφος σημειώνει: «η πρωτοβουλία του Βενεδίκτου ανατρέπει τη μακρόχρονη προσπάθεια συμφιλίωσης των δύο Εκκλησιών [Παπικής και Αγγλικανικής] –και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τους ορθοδόξους, οι οποίοι συμμετέχουν σε έναν δικό τους μακρύ διάλογο με τη Ρώμη».
Η εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος (20-11-2009) σχολίασε το παραπάνω δημοσίευμα της Καθημερινής ως εξής: «Όντως, ήτο έκπληξις και απροσδόκητος η κίνησις αυτή του Πάπα, να προσκαλέση τούς “δυσαρεστημένους” Αγγλικανούς, δια να ενταχθούν εις την Ρωμαιοκαθολικήν Εκκλησίαν. Και βεβαίως πολλοί διερωτώνται: που προσβλέπει ο Πάπας διά την κίνησίν του αυτήν; Ασφαλώς το «πρωτείον» δεν απουσιάζει των ενδοτέρων προθέσεων του Πάπα. Μήπως και οι Διάλογοι των Παπικών μετά των Ορθοδόξων, δεν έχουν ως κύριον θέμα των το «πρωτείον»; Μέχρις ότου υποχωρήσωμεν και τελικώς υποκύψωμεν δεχόμενοι το χάπι του παπικού “πρωτείου”. Αλλά έχουν γνώσιν οι φύλακες».
Είναι σαφές ότι ο Πάπας Βενέδικτος έδειξε το πως αντιλαμβάνεται την «ένωση των Εκκλησιών». Κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν μόνον κάποιοι «φανατικοί». Το καταλαβαίνουν και δημοσιογράφοι που δείχνουν φιλικά διακείμενοι σε οικουμενιστικές ενέργειες του παρελθόντος. Για παράδειγμα, ο Ν. Κωνσταντάρας στο δημοσίευμά του διαπιστώνει: Μετά την κίνηση του Πάπα Βενεδίκτου που «τάραξε τα νερά», «η συζήτηση θα φέρη τους Χριστιανούς προ του διλήμματος που γεννάει η εποχή: θα συνεχιστούν οι διαχωρισμοί, με όλο και μικρότερες αλλά “καθαρότερες” ομάδες να αναζητούν λύσεις στο παρελθόν; Ή θα αναβιώσει το πνεύμα της συμφιλίωσης ανάμεσα στις Εκκλησίες, που είδαμε στη βραχύβια άνοιξη της δεκαετίας του 60;». Και κλείνει το κείμενό του με αναφορά στο παρόν και το μέλλον των «Εκκλησιών» –σε αντίθεση με την στροφή των «καθαρών» ομάδων στο παρελθόν– γράφοντας: «Ο κόσμος αλλάζει τόσο ριζικά, που οι αποφάσεις των Εκκλησιών θα κρίνουν αν θα επιζήσουν ως ζωτικά μέρη της κοινωνίας». Πίσω από αυτήν την κατακλείδα μπορεί κάποιος να διαβάση ως άποψη του αρθρογράφου, το ότι στον κόσμο που αλλάζει ριζικά, αν θέλουν οι Εκκλησίες να επιζήσουν ως ζωτικά μέρη της κοινωνίας, θα πρέπη με τις αποφάσεις τους να φέρουν μια νέα άνοιξη, σαν την «άνοιξη» της δεκαετίας του 60.
Η εξάρτηση της «ζωτικότητας» των «Εκκλησιών» από τις αποφάσεις τους, δηλαδή, από τις αποφάσεις των Ποιμένων τους, θεωρούμε ότι χρειάζεται έναν σύντομο σχολιασμό. Στην συνέχεια λοιπόν θα διατυπώσουμε δύο παρατηρήσεις, που τις θεωρούμε σημαντικές.
Πρώτον, δεν μπορούμε να μιλάμε για Χριστιανικές «Εκκλησίες», αν θεωρούμε την Εκκλησία Σώμα Χριστού. Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική. Δεν είναι πολλές. Κι’ αυτή η Μία Εκκλησία είναι εκείνη που κρατά ανόθευτη την πίστη των Αποστόλων και των Προφητών, την πίστη που εκφράζουν οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων. Δηλαδή, είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, η οποία δεν δέχθηκε εξελίξεις και προσθήκες «τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει».
Τον πληθυντικό «Εκκλησίες» τον χρησιμοποιούμε πολλές φορές συμβατικά με την αρχαιοελληνική σημασία του, εννοώντας δηλαδή συναθροίσεις λαού, πιο ειδικά συναθροίσεις πιστών, όταν μιλάμε για κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες ή για ομάδες αποσχισμένες από την Μία Εκκλησία ή ακόμη για συσσωματώσεις αιρετικών ομολογιών.
Δεύτερον, η Εκκλησία δέν κατασκευάζεται από ανθρώπους. Είναι δώρο του Θεού στο ανθρώπινο γένος, όπως δώρο του Θεού είναι όλη η κτίση, καθώς και η ύπαρξη του καθενός μας. Άλλωστε, ο κόσμος δημιουργήθηκε για να γίνη Εκκλησία του Ζώντος Θεού. Την Εκκλησία, λοιπόν, δεν την «οικοδομούμε» εμείς. Σ’ αυτήν, σύμφωνα με την έκφραση του απ. Παύλου, συνοικοδομούμαστε «εις κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι» (Εφ. 2,22) ή, σύμφωνα με την διατύπωση του απ. Πέτρου, «ως λίθοι ζώντες» οικοδομούμαστε «οίκος πνευματικός» (Πέτρ. 2,5).
Στην Εκκλησία μετέχουμε. Μετέχουμε του δώρου της ζωής που μας παρέχει. Μέσα στην Εκκλησία η Ζωή του Χριστού μας δίνεται ως δώρο και γίνεται ζωή μας. Γι’ αυτό είναι αδικαιολόγητο το άγχος για το «αν θα επιζήσουν [οι Εκκλησίες στο μέλλον] ως ζωτικά μέρη της κοινωνίας». Άλλωστε, οποιαδήποτε θρησκευτική συσσωμάτωση που δεν γεννήθηκε από την «ευδοκία του Πατρός», έχει μέσα της τα σπέρματα της καταστροφής και ως εκ τούτου είναι ευλογία η διάλυσή της, όσο και αν ακούγεται «αντιδραστικός» αυτός ο λόγος. Ενώ η Μία Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, δεν έχει σπέρματα καταστροφής, αλλά ζωή που δεν εξαρτάται από εμάς.
Οπότε το θέμα για έναν ορθόδοξο πιστό δεν είναι το πως θα επιζήσουν οι «Εκκλησίες», αλλά το πως η Ζωή που μας δωρίζεται μέσω της Μίας Εκκλησίας του Χριστού θα γίνη ζωή μας.
Σ’ αυτό το σημείο ερχόμαστε αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα, η οποία μας αναγκάζει να δούμε όσα διατυπώσαμε προηγουμένως μέσα στην πνευματικά στεγνή καθημερινότητα. Να δούμε, δηλαδή, το πως φθάνει η αλήθεια και η ζωή της Εκκλησίας στον σύγχρονο «καθημερινό» άνθρωπο, κυρίως τον νέο και σκεπτόμενο, που θέλει πειστικές απαντήσεις και απτά παραδείγματα.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι σε πολλούς νέους ανθρώπους, αλλά και σε μεγαλύτερους σκεπτόμενους, παρεμβάλλονται πολλά εμπόδια στην σχέση τους με την Εκκλησία, τσ οποία ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπον και τα οποία είναι πολύ εύκολο και βολικό για εμάς να τα θεωρήσουμε προφάσεις.
Κατά την γνώμη μας, που διαμορφώθηκε από συζητήσεις με πονεμένους και προβληματιζόμενους ανθρώπους, βασικό εμπόδιο στην σχέση τους με την Εκκλησία είναι ο συσχηματισμός των Κληρικών με την νοοτροπία του κόσμου. Αυτό δέν λέγεται μόνο με αφορμή την ύπαρξη σκανδάλων, οικονομικών ή στενά ηθικών, σαν και αυτά που ταλάνισαν τελευταία την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα. Ως πιο σημαντικό εμπόδιο θεωρείται αυτό που μπορεί να ονομασθή «ιερατικός επαγγελματισμός». Δηλαδή, η μηχανική τελετουργία των μυστηρίων η τυποποιημένη, χωρίς πόνο, εκφορά του κηρύγματος. Γεγονότα που «κωλύουν» την αίσθηση της χάριτος των μυστηρίων από τον λαό που τα παρακολουθεί και αποδυναμώνει, επίσης, την δύναμη του εκκλησιαστικού κηρύγματος.
Πολλοί βλέπουν τον Κλήρο σαν μια επαγγελματική τάξη που υπερασπίζεται τα δικαιώματά της, οπότε θεωρούν ότι δεν μπορούν να αναπτύξουν μαζί του έναν ελεύθερο και ουσιαστικό διάλογο. Εκ των προτέρων θεωρούν ότι γνωρίζουν τις απαντήσεις που θα πάρουν.
Προφανώς μια τέτοια άποψη είναι αρκετά απλουστευτική και ίσως σε ένα βαθμό προϊόν προκαταλήψεων. Όμως δεν πρέπει να την παραθεωρήσουμε, αλλά να την δεχθούμε ως αίτημα για άνοιγμα ανιδιοτελούς διαλόγου, χωρίς προκαταλήψεις, με κάθε άνθρωπο που τον επιζητεί.
Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι ζητούν από τήν Εκκλησία ανθρώπους χωρίς ατομικά δικαιώματα και συμφέροντα. Ζητούν τους γυμνούς από κάθε κοσμική εξουσία. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από αποφάσεις και «πολιτικούς» σχεδιασμούς σχέσεων με ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, προκειμένου νά είναι «ζωτικό μέρος τής κοινωνίας». Έχει ανάγκη από μάρτυρες της Ζωής που δωρίζει. Από ανθρώπους που έχουν υπερβή το ατομικό τους θέλημα και ζουν την πραγματικότητα με τις απογοητεύσεις, τις δυσκολίες και τις χαρές της, έχοντας ανοιχτό τον πνευματικό τους ορίζοντα, χωρίς γραμμή που να τους περιορίζη στο ενθάδε.
Εν κατακλείδι, η Εκκλησία, για την σχέση της με τον κόσμο, έχει ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν και αγαπούν ανυπόκριτα, γιατί ζη μέσα τους δια της μνήμης και της κοινωνίας των μυστηρίων ο Χριστός, τον Οποίο έχουν αδιάλειπτο Διδάσκαλο σε κάθε πτυχή της ζωής τους.
DDT στην ατμόσφαιρα απελευθερώνουν οι ωκεανοί
| | |||
| | |||
| | | ||
| | |||
 Οι ωκεανοί της Γης απελευθερώνουν ακόμα στην ατμόσφαιρα επικίνδυνο εντομοκτόνο DDT που χρησιμοποιούνταν προ δεκαετιών. Μία νέα γερμανική επιστημονική έρευνα διαπίστωσε ότι σημαντικές ποσότητες του επικίνδυνου εντομοκτόνου DDT, στη χρήση του οποίου είχαν επιβληθεί εκτεταμένοι περιορισμοί ήδη από τη δεκαετία του ΄70, συνεχίζουν να απελευθερώνονται από τους ωκεανούς του πλανήτη μας. Οι υπολογισμοί, με τη βοήθεια προσομοιώσεων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δείχνουν ότι αν και το DDT ουσιαστικά σήμερα πια χρησιμοποιείται μόνο στο νότιο ημισφαίριο, οι συγκεντρώσεις του παραδόξως αυξάνουν διαρκώς στο βόρειο ημισφαίριο, όπου η χρήση του έχει απαγορευτεί, καθώς η ουσία μετακινείται μέσω των ωκεανών και της ατμόσφαιρας της Γης. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατ. τόνοι DDT χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ της δεκαετίας του ΄40 και του ΄70, τόσο ως εντομοκτόνο στη γεωργία όσο και για την καταπολέμηση εντόμων, κυρίως κουνουπιών-φορέων διαφόρων ασθενειών. Για παράδειγμα, το DDT υπήρξε το κύριο χημικό όπλο στον πόλεμο κατά της ελονοσίας. Όμως σταδιακά έγινε αντιληπτή η τοξικότητα της ουσίας και η ζημιά που κάνει σε διάφορους οργανισμούς της στεριάς και της θάλασσας. Έτσι, σιγά-σιγά, καθώς αυξανόταν η ευαισθησία των ανθρώπων για το περιβάλλον, πολλές χώρες απαγόρευσαν την χρήση του. Όμως, αν και η χρήση του έχει μειωθεί δραστικά σε παγκόσμιο επίπεδο (αλλά δεν έχει σταματήσει σε μερικές χώρες να χρησιμοποιείται κατά της ελονοσίας, ενώ μερικά σύγχρονα εντομοκτόνα περιλαμβάνουν το DDT ως συστατικό), η «κληρονομιά» του DDT συνεχίζει να βρίσκεται μαζί μας, σύμφωνα με τους ερευνητές Γκέρχαρντ Λάμελ και Ιρέν Στέμλερ του Ινστιτούτου Χημείας Μαξ Πλανκ στο Μάιντς. Όπως αναφέρουν σε έρευνά τους στο περιοδικό «Geophysical Research Letters» της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, το DDT συνεχώς επανατροφοδοτείται στην ατμόσφαιρα από τους ωκεανούς, ώσπου να διαλυθεί και να επανέλθει στις θάλασσες και, έτσι, ένας νέος κύκλος επαναφοράς του στην ατμόσφαιρα ξεκινά και πάλι. «Το DDT απλώς βρίσκεται εκεί, περιμένοντας για τον επόμενο κύκλο», δήλωσαν οι Γερμανοί επιστήμονες. Επειδή η τοξική χημική ουσία εξατμίζεται πιο γρήγορα από τα θερμότερα νερά του νότιου ημισφαιρίου, τείνει διαχρονικά να αυξάνεται περισσότερο πάνω από τα κρύα νερά του βορείου ημισφαιρίου, μολονότι εκεί είναι που έχει σταματήσει η χρήση του. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το γεγονός αυτό προκαλεί ανησυχία, επειδή το DDT μολύνει τους θαλάσσιους οργανισμούς και εισέρχεται στην τροφική αλυσίδα. Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι το φαινόμενο μέχρι τώρα δεν έχει επισύρει τη δέουσα προσοχή και δεν έχει παρακολουθηθεί. Ευτυχώς, σύμφωνα με τις επιστημονικές εκτιμήσεις, το DDT δεν θα μας «συντροφεύει» για πάντα. Σταδιακά, ένα μέρος του κατακάθεται στα βάθη των ωκεανών και θάβεται στα ιζήματα, ενώ ένα άλλο μέρος καταστρέφεται στην ατμόσφαιρα από την ηλιακή ακτινοβολία. Όμως και στις δύο περιπτώσεις, η διαδικασία είναι αργή. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ | |||
| |||
Ο Έρωτας....Παχαίνει
| | ||||||||
| | ||||||||
| Λόγω...συντρόφου παχαίνουν οι γυναίκες Οι δεσμευμένες γυναίκες που δεν έχουν παιδιά παχαίνουν περισσότερο από τις ελεύθερες.  Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες συνήθως βάζουν κιλά μετά τη γέννα του παιδιού τους, όμως μια νέα μεγάλη αυστραλιανή έρευνα δείχνει ότι όσες γυναίκες δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν με έναν σύντροφο, παχαίνουν περισσότερο σε σχέση με όσες δεν έχουν μόνιμη σχέση ή δεν είναι παντρεμένες. Μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών, μια γυναίκα βάρους 63 κιλών κατά μέσο όρο προσέθεσε 9 κιλά στο βάρος της αν ήταν παντρεμένη με παιδί, 6,7 κιλά αν είχε σύντροφο αλλά όχι παιδί και μόλις πέντε κιλά αν δεν είχε ούτε σύντροφο ούτε παιδί (οι περιπτώσεις γυναικών με μωρό αλλά χωρίς σύντροφο ήσαν πολύ λίγες για να προκύψουν στατιστικά αξιόπιστα συμπεράσματα). Επειδή δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς ότι η ύπαρξη συντρόφου προκαλεί αλλαγές στο μεταβολισμό μιας γυναίκας, οι ερευνητές συμπέραναν ότι το αυξημένο πάχος μιας γυναίκας με σύντροφο και χωρίς παιδί σχεδόν σίγουρα προέρχεται από μεταβολές στη συμπεριφορά της λόγω της σχέσης της ή του γάμου της. Η μελέτη, υπό την καθηγήτρια βιοστατιστικής Ανέτ Ντόμπσον του πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «American Journal of Preventive Medicine», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», κάλυψε ένα δείγμα πάνω από 6.000 γυναικών, ηλικίας 18 έως 23 ετών στην αρχή της δεκαετούς περιόδου μελέτης. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις γυναικών που γέννησαν, υπήρξε μονιμότερη αύξηση του βάρους τους στη συνέχεια. Η αύξηση του πάχους συνέβη κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, ενώ οι γεννήσεις των επόμενων παιδιών δεν είχαν παρά ελάχιστη πρόσθετη επίπτωση στο βάρος τους. Επίσης, μετά την παρέλευση της δεκαετίας, είχε αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών που δεν ασκούνταν σωματικά. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένας λόγος για την αύξηση του πάχους των γυναικών που έχουν σύντροφο, είναι ότι κάνουν πιο έντονη κοινωνική ζωή -π.χ. πηγαίνουν συχνότερα σε εστιατόρια και δη το βράδυ. Μια προηγούμενη μελέτη είχε διαπιστώσει ότι και οι άνδρες που έχουν παιδιά τείνουν να έχουν αυξημένο πάχος, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι για τα πρόσθετα κιλά παίζουν ρόλο πρωτίστως παράγοντες κοινωνικής συμπεριφοράς. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ | ||||||||
| ||||||||
| ||||||||
Ο χειμώνας «σηκώνει» τα εμφράγματα
ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΔΙΑΚΑ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Οι απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας αυξάνουν το ποσοστό των εμφραγμάτων τον χειμώνα, με αποτέλεσμα να σημειώνονται περισσότερα περιστατικά σε σχέση με το καλοκαίρι. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται και αύξηση του αριθμού των εμφραγμάτων σε γυναίκες και νέους ανθρώπους.
Αργούν να ειδοποιήσουν το ΕΚΑΒ οι ασθενείς που παθαίνουν έμφραγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Τζάνειου Την πρώτη αιτία θανάτου στις δυτικές χώρες αποτελεί σήμερα το έμφραγμα του μυοκαρδίου, που πλήττει άνδρες και γυναίκες. Το κάπνισμα, η αυξημένη χοληστερίνη, η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, το άγχος και η κληρονομικότητα είναι οι κύριοι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Τελευταία, σημαντικός παράγοντας κινδύνου είναι και η φλεγμονή.
Τα παραπάνω επισήμανε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο καθηγητής Καρδιολογίας Στέφανος Γρ. Φούσας, διευθυντής του Καρδιολογικού Τμήματος του Τζανείου Νοσοκομείου Πειραιά, με αφορμή το 22ο Συνέδριο της Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου, που πραγματοποιείται σήμερα και αύριο στο Ευγενίδειο Ιδρυμα.
«Η μείωση των παραγόντων κινδύνου μειώνει και το ποσοστό εμφραγμάτων. Το 25% των εμφραγμάτων πεθαίνει με την έναρξη του εμφράγματος. Το υπόλοιπο ποσοστό, ανάλογα με τη θεραπεία, θα έχει επιπλέον ένα ποσοστό θνητότητας.
»Μετά την αντιμετώπιση του εμφράγματος με αγγειοπλαστική, το ποσοστό θνητότητας είναι 5-6%. Με χορήγηση θρομβόλυσης το ποσοστό θνητότητας είναι 6-8%. Χωρίς θεραπεία το ποσοστό θνητότητας τον πρώτο μήνα σε γυναίκα διαβητική είναι 25-30%», επισήμανε μεταξύ άλλων.
Καθυστερήσεις
Από στοιχεία του Τζανείου Νοσοκομείου φαίνεται ότι οι ασθενείς που παθαίνουν έμφραγμα καθυστερούν να ενημερώσουν το ΕΚΑΒ και άρα φθάνουν αργά στο νοσοκομείο, πέραν των δύο ωρών, ενώ ο χρόνος από την ώρα που φθάνουν στο νοσοκομείο μέχρι να διενεργηθεί η αγγειοπλαστική είναι πολύ καλός και συγκρίσιμος με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς χρόνους.
Νεότερα δεδομένα στη σχέση διαβήτη και στεφανιαίας νόσου ήταν το θέμα για το οποίο μίλησε ο Ανδρέας Μελιδώνης, διευθυντής του Διαβητολογικού Τμήματος του Τζανείου. Ειδικότερα ανέφερε ότι:
«Η ινσουλινοαντίσταση είναι βιολογική διαδικασία, κατά την οποία παρατηρείται υπολειτουργία της δράσης της ινσουλίνης στους ιστούς, υπολειτουργία που αφορά κυρίως την ιστική πρόσληψη γλυκόζης. Η ινσουλινοαντίσταση σχετίζεται σημαντικά και ανεξάρτητα με τη στεφανιαία νόσο πρωτογενώς (λόγω της επίδρασης των περιβαλλοντικών παραγόντων που αναφέρθηκαν στην ενδοκυττάρια μετάδοση του ινσουλινικού σήματος), αλλά και δευτερογενώς (καθώς η ινσουλινοαντίσταση ευνοεί την ανάπτυξη παραγόντων κινδύνου, όπως δυσλιπιδαιμία και υπέρταση). Πρόσφατη μεγάλου μεγέθους επιδημιολογική μελέτη έδειξε ότι οι διαβητικοί παρουσιάζουν τον ίδιο κίνδυνο στεφανιαίας νόσου με αυτόν των μη διαβητικών που είναι μεγαλύτεροι κατά 15 χρόνια».*
πηγή:www.enet.gr
Κινδυνεύει σοβαρά η πατρίδα από την Εθνομηδενιστική «αγέλη»
Έλληνες ξεσηκωθείτε! Το ΠΑΣΟΚ κλέβει από τα παιδιά μας το μέλλον τους. Τους κλέβει τις υποδομές της χώρας, μετατρέποντάς τη σε μια δαντική πολυπολιτισμική κόλαση! Ξεσηκωθείτε! Μην πτοηθείτε από απειλές, από χαρακτηρισμούς. Ξέρετε πλέον πως θα σας αποκαλέσουν. Άρχισαν ήδη, με αφορμή την καθ’ όλα υποκριτική δημόσια διαβούλευση, την οποία ήδη χειραγωγούν. Παίζουν όπως πάντα με τις γνωστές λέξεις, δεν πρωτοτυπούν: «ρατσιστές», «ξενόφοβοι», «φασίστες» και «ακροδεξιοί». Δεν έχουν κάτι άλλο στη ρητορική φαρέτρα τους. Ξέμειναν από επιχειρήματα, ακόμα και από «ξύλινους όρους»…
Μην πτοείστε όμως: δεν έχουν το παραμικρό έρεισμα, παρά τη συνδρομή της ενδοτικής «αριστεράς του Κυρίου». Μια ολιγάριθμη μειοψηφία είναι, με υπερεκπροσώπηση στα αναξιόπιστα διαπλεκόμενα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Είδατε πως λούφαξαν οι «προοδευτικοί» την 29η Νοεμβρίου 2009, όταν μίλησε, ή για την ακρίβεια βροντοφώναξε ο λαός! Καιρός όμως να ξαναφωνάξει ο κόσμος! Και αυτή τη φορά, ακόμα πιο δυνατά. Γιατί φαίνεται ότι κάποιοι δεν θέλουν να ακούσουν.
Αντιληφθείτε ότι κινδυνεύουμε!
Κινδυνεύει Έλληνες η ελευθερία μας, μέσα στον ίδιο μας τον τόπο. Τον τόπο τον ιερό που για να λευτερωθεί, χύθηκε πάρα πολύ αίμα, άσχετα αν η Ρεπούση και η Δραγώνα δεν το εκτιμούν. Και τώρα ο τόπος πάλι θα καταληφθεί με ένα νομοσχέδιο και χωρίς να πέσει μια τουφεκιά, από ορδές υπανάπτυκτων, αλλογενών και αλλόδοξων, κυρίως Ασιατών και Αφρικανών! Που δεν έχουν με εμάς τίποτα κοινό. Που δεν απαρνούνται όμως τίποτα από όσα φέρουν και τα θέλουν όλα δικά τους (όταν στα μέρη τους οι Χριστιανοί σφαγιάζονται και οι ναοί τους πυρπολούνται): τη θρησκεία τους, την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών τους, τις κλειτερικτομές, το σκοταδισμό τους, τη ροπή τους προς το πλιάτσικο. Με αυτούς θα χτίσουμε τη νέα Ελλάδα; Με τη μαντίλα; Με την καφρίλα των Αφρικανών νταβατζήδων και εμπόρων ναρκωτικών της Ομόνοιας;
Κινδυνεύει η ίδια η υπόστασή σας, τα όσα ξέρετε, τα όσα αγαπάτε. Αν δειλιάσουμε τώρα, ο ήχος της καμπάνας θα αντικατασταθεί από τη φωνή του μουεζίνη, ο σταυρός από το μισοφέγγαρο, η μυρωδιά του γύρου από τη μυρωδιά του κάρυ και οι διαβάτες στο δρόμο θα είναι εν δυνάμει εχθροί και απατεώνες (όπως ο Σύρος διαρρήκτης που το «έπαιζε» Ιρακινός και προκάλεσε με ασύστολα ψεύδη ταραχές, ή ο Αφγανός πρεζάκιας και βιαστής που τον «υιοθέτησε» «μεγαλόψυχα» στη Βουλή και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, βάλλοντας κατά της ΕΛΑΣ). Ο Θεός να βάλει μάλιστα το χέρι του να μη ζήσουμε όσα έζησαν το Λονδίνο και η Μαδρίτη. Γιατί εμείς δεν υπήρξαμε αποικιοκράτες, δεν χρωστάμε σε κανένα λαό απολύτως τίποτα!
Λαϊκή εξέγερση ΤΩΡΑ!
Και εδώ προσέξτε τη σχιζοφρενική προσέγγιση της θλιβερής εθνομηδενιστικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που θα κατηγορηθεί οσονούπω από το λαό για εσχάτη προδοσία: τη μια μεριμνά για την πολιτογράφηση εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων, από την άλλη, δίνοντας ρεσιτάλ ανηθικότητας, πηγαίνει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και αρνείται να καταδικάσει τα εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, απέχοντας από την ψηφοφορία και εξοργίζοντας τους Άραβες! Δηλαδή, ελάτε να μας…
Σας το είπα και θα το ξαναπώ: η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι μια κυβέρνηση αρνηπάτριδων τυχοδιωκτών, με εθνομηδενιστικές αντιλήψεις. Αρνήθηκαν το δικαίωμα της ψήφου στους ομογενείς μας (τους φοβούνται, είναι πατριώτες), το έδωσαν σε τυχάρπαστους Ασιάτες και Αφρικανούς οικονομικούς μετανάστες. Όλα για την εξουσία, ακόμα και ο αφελληνισμός της Ελλάδας. Όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, εγκλημάτησαν κατά της χώρας, κατά των ίδιων των παιδιών τους. Φυσικά, εξαπατήθηκαν. Κατανοητή η οργή κατά των διαφόρων τύπων που μας μιλούσαν για «αμυνόμενη και προπηλακιζόμενη αστυνομία», αλλά στην πολιτική απαιτείται ενίοτε και ψυχραιμία. Ο συναισθηματισμός από μόνος του είναι κακή συνταγή.
Το απουσιολόγιο δεν πρέπει να γεμίσει
Έχουν όμως οι συμπολίτες μας που εξαπατήθηκαν πολιτικά, ακόμα μια ευκαιρία. Ας μην τη χάσουν. Το απουσιολόγιο πρέπει να μείνει κενό, όπως στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ας σηκωθούν λοιπόν όλοι από τον καναπέ, ας σπάσουν τα φράγματα του κονφορμισμού και ας παλέψουν για το μέλλον των παιδιών τους, που δεν συμπυκνώνεται σε ένα ευάερο και ευήλιο διαμέρισμα σε συνοικία της Αθήνας. Μια συνοικία που θα έχει, ούτως ή άλλως, καταληφθεί από τριτοκοσμικές ορδές, αν δε δράσουμε πολιτικά τώρα.
Νίκος Χιδίρογλουwww.elora.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
