Άρθρο Ηλείας Γερμανού για Παπουλάκο - Eπιστολή Οικουμενικού Πατριάρχη

Συντάχθηκε απο τον/την Romfea.gr

Σήμερα λάβαμε ένα άρθρο του μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανού για τον «Χριστοφόρον Παπουλάκον», το οποίο και δημοσιεύουμε παρακάτω:

1. Ως γνωστόν ένα από τα 4 ιδιαίτερα γνωρίσματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας είναι το «ΑΓΙΑ», αφού κεφαλή αυτής είναι ο ΠΑΝΑΓΙΟΣ Θεάνθρωπος Κυριος Ιησούς Χριστός. Αλλά και ο γλυκύτερος καρπός της Εκκλησίας μας είναι ο αγιασμός των μελών της, αφού «τούτο γαρ εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών» (Α Θεσσαλ. Δ 3), ενώ ο Θεάνθρωπος εις την αρχιερατικήν του προσευχήν έλεγεν· «υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν, ίνα και αυτοί ώσιν ηγιασμένοι εν αληθεία» και παρεκάλει τον Ουράνιον Πατέρα του· « αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου» ( Ιωάννου ΙΖ 17-19 ). Δια τούτο και η θεϊκή παραγγελία· «άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί>> (Α Πετρου Α 16).

Επειτα βασική πίστις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας είναι, ότι πας άνθρωπος βαπτιζόμενος εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ενούται με το μυστικό Σώμα του Κυρίου και ως τοιούτος είναι άγιος. Διότι κατά τον Απ. Παύλον «ει η απαρχή αγία και το φύραμα· και ει η ρίζα αγία και οι κλάδοι» (Ρωμαίους ΙΑ 16 ). Εξ ου και ομιλούμεν περί << αγίων αδελφών», όταν απευθυνόμεθα σε χριστιανούς συνανθρώπους μας ( Ρωμαίους Α 7, ΙΕ 25-26, Β Κορινθίους Α 1, Εφεσίους Α 1, κ.λ.π. ).

2. Παρά ταύτα η Εκκλησία μας εκ πάντων των αγίων μελών της εξεχώρισε κάποια μέλη της, τα οποία εχαρακτήρισε με το ιδιαίτερο προσωνύμιο του «αγίου», δια την μεγίστην τους προσφορά στην Εκκλησίαν (ιεραποστολική, ομολογιακή, θυσιαστική, ασκητική, θεολογική, θαυματουργική κ.λ.π. ), αλλά και δια την ιδιαιτέραν χάριν και την τιμήν που έλαβαν από τον

Θεόν και την παρρησίαν που απέκτησαν παρά τω Θεώ ( Θεοτόκος, Πρόδρομος, Απόστολοι, Πρωτομάρτυς Στέφανος, Αποστολικοί Πατέρες, Μαρτυρες, Μεγάλοι ιεράρχες κ.λ.π. ). Τούτο αποτελούσε κοινή πεποίθησι, καθολική συνείδησι των πιστών της Εκκλησίας μας. Δηλαδή οι πιστοί απελάμβαναν και ζούσαν τα δια του αγίου προσώπου εκπεμπόμενα θεία χαρίσματα (εμφανίσεις του, θαύματα, θεραπείας, ευωδία λειψάνων, ικανοποίησι διαφόρων αιτημάτων κ.λ.π. ) στην καθημερινή τους ζωη. Ετσι, όταν η συνείδησις των πιστών μαρτυρούσε δια την αγιότητα ενός συγκεκριμένου προσώπου, τότε, χωρίς καμμίαν επίσημον πράξιν συνήρχοντο οι πιστοί δια την επέτειον της μνήμης του, ανεγείροντο Ναοί επ ονόματί του, εποιούντο τροπάρια, κ.λ.π. Τοτε και η Διοικούσα Εκκλησία ομολόγει επισήμως την αγιότητα των αγίων ανδρών (Συνοδικό Ζ' Οικουμενικής Συνόδου), απεδέχετο τις ιερές Ακολουθίες και τις ενσωμάτωνε στα εν χρήσει λειτουργικά της βιβλία. Πολύ αργότερα δε άρχισε να εκδίδη και επισήμους Πράξεις αναγνωρίσεως αγίων (Γρηγόριον Παλαμά, Αγιον Διονύσιον Ζακύνθου, όσιον Γεράσιμον κ.λ.π.).(1*)

Τελος θέλω να υπογραμμίσω και τούτο, ότι η τιμή των αγίων, γίνεται ΜΟΝΟΝ δια να δοξάζεται δι' αυτών ο Θεός και να ενισχύωνται στον πνευματικόν τους αγώνα οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί, επικαλούμενοι τις πρεσβείες των. Δια ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον λόγον.

3. Στις ημέρες μας όμως βλέπω μιαν άλλου είδους προσπάθεια τινών. Δηλαδή σήμερα επιδιώκεται από τινας όχι η αναγνώρισις επισήμως της ήδη υπαρχούσης εκκλησιαστικής πεποιθήσεως, η οποία αντικειμενικά και εκκλησιολογικά έχει σχηματισθή και βιώνεται επί μακρόν από τα μέλη της Εκκλησίας, αλλά πρώτα να γίνη η αναγνώρισις της αγιότητος κάποιων προσώπων από τα όργανα της Εκκλησίας και έπειτα η αποδοχή αυτών από τα μέλη της. Κατά ένα τρόπον δηλαδή γίνεται προσπάθεια επιβολής από την εκκλησιαστικήν Διοίκησιν των υπ’ αυτής θεωρουμένων αγίων προσώπων στο Πλήρωμα της Εκκλησίας, ώστε να μη ωφελήται το Πλήρωμα της Εκκλησίας εκ της αγιοποιήσεως τούτων και να αποβαίνη άσκοπος η επίσημος αναγνώρισίς των, κάποτε δε και επιζήμιος, αφού ακούονται και γράφονται δυσμενή σχόλια και δια τα αγιοποιημένα πρόσωπα ( Χρυσόστομος Σμύρνης ) και δια την σπουδήν της Διοικούσης Εκκλησίας μας, ως εις την περίπτωσιν του ιατρού Λεκκα, ώστε τινές να ομιλούν περί "βιομηχανίας αγίων". Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες !

4. Δια τούτο διερωτάται κανείς∙ Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε η εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μηπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Ελληνες των χρόνων του Ιησού ( Ιδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ΙΒ 38-45, ΙΣΤ 1-4, ΚΖ 42-44, Λουκά Δ 23-30, ΙΑ 29, Ιωάννου ΣΤ 30-41, Α Κορινθίους 22-26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ’ ο,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;

Μηπως η Εκκλησία μας, επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού η της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μηπως είναι τούτο κάτι "που πουλάει" κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του; Παντως ο,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

5. Ακόμη θέλω να υπογραμμίσω, ότι δεν επιτρέπεται να λαμβάνωνται από την Εκκλησίαν αποφάσεις αναγνωρίσεως αγίων, γιατί το θέλουν, το επιδιώκουν και πιέζουν προς τούτο κάποιοι συμπατριώτες τους (Σμυρνιοί, Χιώτες, Αγιορείτες, Αρμπουναίοι, κ.λ.π.).

Το γεγονός της υποβολής πολλών αιτήσεων διαφόρων μη εκκλησιαστικών φορέων, Συλλόγων, Σωματείων, ακόμη και ιδιωτών δια την αγιοποίησι προσώπων είναι κατά την άποψί μου ένα ακόμη σημείον κοσμικοποιήσεως του ζητήματος, φανερώνει το αντικανονικόν του πράγματος και το απαράδεκτον της εκκλησιαστικής τακτικής. Είναι όντως ανεπίτρεπτον να λαμβάνωνται από την Εκκλησίαν τοιαύται αποφάσεις με κοσμικά κριτήρια.

Το γεγονός τούτο, δηλαδή της εν τάχει και σωρηδόν αγιοποιήσεως εκκλησιαστικών ανδρών, θεωρώ ως «σημείον των καιρών» και με καταλαμβάνει φόβος και τρόμος, όταν βλέπω λαϊκούς και Κληρικούς, να επιδιώκουν την αγιοποίησι κάποιων μελών της Εκκλησίας μας.

Δια τούτο πιστεύω, ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, όταν πρόκειται να λαμβάνουν αποφάσεις δια το τόσον σοβαρόν τούτο εκκλησιαστικό ζήτημα.

(1*). Ιδε· Αμίλκα Αλιβιζάτου, η Ανακήρυξις των αγίων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, Αθήναι 1948, Ιερωνύμου Κοτσώνη, εν Θ.Η.Ε., Τομος Α , στήλη 272 κ. εξ., Στυλιανού Παπαδοπούλου, Διαπίστωση και διακήρυξη της αγιότητος των αγίων, Κατερίνη 1990, του αυτού· Υπόμνημα προς την ΔΙΣ περί της προτεινομένης αγιοποιήσεως του αοιδίμου Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου, εν ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 11-12- 1994, σελ. 1 και 4.

Ειδικώτερα και συγκεκριμένα δια τον Μοναχόν Χριστοφόρον Παναγιωτόπουλον η Παπουλάκον

1. Περί του βίου και της δράσεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου έχουν γραφή πολλά στα 160 χρόνια από του θάνατου του ( 19-1-1861 ). Κυρίως τότε στις ημέρες της δράσεώς του και τώρα τα τελευταία 10 χρόνια. Όμως εις μεν το Λαόν δεν έχει ακόμη ξεκαθαρισθή πότε πρόκειται δια τον Ευγένιον Παπουλάκον, που και αυτός έζησε στα Καλαβρυτοχώρια και πότε δια τον Χριστοφόρον Παπουλάκον, εις δε τους ιστορικούς θεωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο, όσον και αν το εξωράϊσε η μυθιστορηματική βιογραφία του Κωστή Μπαστιά (Ίδετε Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, Τόμος 15, σελ. 468 κ.εξ., λήμμα ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, και Θ.Η.Ε. Τόμος 10ος , στήλη 14 κ. εξ., λήμμα επίσης Παπουλάκος ).

Έπειτα υπάρχουν εις βάρος του τρεις Εγκύκλιοι της Ι.Συνόδου, της 15ης και 26ης Μαίου 1852 και της 9ης Ιουνίου 1852, δια των οποίων ούτος καταγγέλλεται εις το Ελληνικόν λαόν, ως «λήρους ασέμνους και σκανδαλώδεις εξερευγόμενος και ψευδοπροφητείας περί επικείμενον σεισμόν». Αι Εγκύκλοι αυταί της Ι.Συνόδου υφίστανται ακόμη και δεν έχουν ανακληθή. Επίσης παρά την ταραχώδη ζωή του, την εκ πολλών χιλιάδων οπαδών του, εξ ων πολλοί ένοπλοι, εκοιμήθη και παρέμεινε έκτοτε λησμονημένος στην Μονή Παναχράντου Άνδρου, εις την οποίαν είχεν υπό της Εκκλησίας εξορισθή.

Αλλ’ ούτε και κάποιο αποδεδειγμένως θαυμαστόν θεοσημείον έχομε η άλλα σημεία, τα οποία να φανερώνουν την αγιότητά του. Απεναντίας μάλιστα, μόλις έγινε γνωστή η υποβολή της αιτήσεως της Ενώσεως Αρμπουναίων δι’ αναγνώρισιν, δημοσιογραφικόν Φύλλον των Αθηνών, άρχισε να γράφη ειρωνικά περί της προσπαθείας ταύτης. Σε τίτλο με μεγάλα γράμματα γράφει:

« ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ - ΜΟΥΛΑΤΣΙΩΤΗΣ – ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ». Και υπότιτλος: « Η υποψηφιότητα ενός αγίου». Και με μαύρα ευδιάκριτα γράμματα: « Έχουμε προστάτες αγίους του Πεζικού, του Πυροβολικού της Αεροπορίας .... Ακόμη και άγιο του Έρωτα ανακαλύψαμε πρόσφατα για το καλό της Ορθοδοξίας και του γένους. Είμαστε πλέον έτοιμοι να υποδεχθούμε και έναν ακόμη, τον άγιο του αντιδυτικισμού» (Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 24-25 Μαρτίου 2001).

2.Η Ένωσις ΑΡΜΠΟΥΝΑΙΩΝ είχαν υποβάλλει αίτησιν αγιοκατατάξεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου, την οποίαν η Ιερά Σύνοδος απέρριψε.

Με ενδιαφέρει να μάθω και ερωτώ:

α) Πότε ιδρύθηκε η Ένωσις Αρμπουναίων ο ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ;

β) Γιατί την Ένωσι τους οι Αρμπουναίοι δεν την έχουν αφιερώσει στον Άγιον ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΝ η Παπουλάκον ;

γ) Μήπως τα ιδρυτικά Μέλη της Ενώσεως των Αρμπουναίων δεν είχαν τότε την συνείδησιν της αγιότητος του Παπουλάκου, γιατί αν την είχαν θα έδιναν το όνομά του στην Ένωσίν τους ;

δ) Δεν έχω υπ’όψι μου τους λόγους που οι συμπατριώτες του τότε προέβαλαν δια την αναγνώρισι της αγιότητός του. Πιθανολογώ όμως, ότι η ιδέα εκαλλιεργήθη σ’αυτούς εκ των υστέρων από κάποιους ένεκα της ευκολίας με την οποίαν η Εκκλησία μας άρχισε στις ημέρες μας να αναγνωρίζη την αγιότητα διαφόρων προσώπων, η δια να μεγαλυνθή το χωριό τους και δεν ξέρω και διατί άλλα. Δηλαδή από καθαρά κοσμικά κριτήρια. Γιαυτό ερωτώ : Γιατί δεν εζήτησαν τούτο προ 40 η 50 η 80 ετών; Τι το εξαιρετικό συνέβη τώρα;

3. Βεβαίως υπήρχαν εσχάτως δύο βιβλία α) Του κ. Ευθυμίου Ι. Αρμπουνιώτη με τον τίτλον Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος ο «Παπουλάκος» του Άρμπουνα. Και η ορθόδοξη Πίστη των Ελλήνων ( 1830-1860) και β) Του Αρχιμ. Νεκταρίου Πέττα με τίτλο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ο σύγχρονος απόστολος της Πίστεως και του Γένους.

Και τα δύο βιβλία κινούνται στην ίδια γραμμή. Καθαρά φαίνεται η προσπάθειά τους όχι να παρουσιάσουν ιστορικά ντουκουμέντα της ζωής και της δράσεως του Μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου του επωνομαζουμένου Παπουλάκου, για να ξεκαθαρισθή το πρόσωπό του και η ενθωφελής, αν υπήρξε, δράσις του, αλλά πως θα παρουσιασθή η αγιότης του. Όπερ λανθασμένον.

Γράφει στο βιβλίο του, για να δικαιολογήση την αγιότητά του, ο κ.Αρμπουνιώτης, ότι στην Μονή του Αγίου Αυγουστίνου στο Τρίκορφο (Μουλατσιώτη ) και αλλού έχουν αναγερθή Ναοί επ’ ονόματί του.

Ερωτώ:

Πότε ιδρύθησαν αυτοί οι Ναοί; Γιατί δεν ιδρύθησαν προ 50 η 60 η 80 χρόνια; Έχουν εγκαινιασθή οι Ναοί αυτοί ; Δύσκολο είναι να φτιάξη κανείς στο κτήμα του ένα Ναό;

Νομίζω ότι δεν πρέπει να εκβιάζωμε την ενέργεια της Χάριτος του Θεού. Μακάρι ο μοναχός και αδελφός μας Χριστοφόρος να έχη από τον Θεόν καταταγή μετά των αγίων Του και είναι τούτο σπουδαίο και αρκετόν για όλους μας. Όταν ο Θεός θελήση, θα αποκαλύψη την αγιότητά του για την ιδικήν μας σωτηρία και δια ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΛΟΓΟΝ ...

Ως προς το δεύτερον βιβλίον – Εισήγησι του Αρχιμ. Νεκταρίου Πέττα, σημειώνω τα εξής:

Η εισήγησί αυτή, πλην της αναφοράς του ιεροκήρυκος Ιωσήφ Κωσταντινίδη, η οποία απλώς αναφέρει κάποιες συγκεντρώσεις λαού δια να ακούσουν το κήρυγμα του Χριστοφόρου Παπουλάκου, ουδεμίαν άλλην συγκεκριμένην πηγήν μνημονεύει.

Συγκεκριμένα:

α. Στην σελίδα 11 υπό τον τίτλον Περιοδείες, γράφει: « Ένας πελοπονήσιος αρθρογράφος σημειώνει ...». Ούτε ποιός αρθρογράφος είναι, ούτε την Εφημερίδα που στην οποίαν γράφει αναφέρει.

Παρακάτω, στην σελίδα 17, γράφει: «Χαρακτηριστικά αναφέρει εφημερίδα της εποχής...». Ούτε ποιά Εφημερίδα είναι αναφέρει ούτε ποιάς χρονολογίας.

Ποιό κάτω, στην σελίδα 21, επίσης αναγράφει: «Ένας αρθρογράφος από τον Μοριά σημειώνει : ....».

Έτσι όμως, δεν μπορεί να γίνη λόγος δια επιστημονική εργασία και έτσι δεν μπορεί να γραφή ιστορία. Και ακόμη, μπορεί έτσι να πείση κανείς δια την αγιότητα του Μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου; Ασφαλώς ΟΧΙ.

β.Στην σελίδα 13 και με τον τίτλον Διδαχές, γράφει: «Μέσα από το Ιστορικό Αρχείο του Ινστιτούτου Χριστόφορος Παπουλάκος αναφέρονται ενδεικτικά αρχειακές πηγές της εποχής.....». Όμως ούτε τις πηγές μνημονεύειούτε πότε και από ποιούς ιδρύθηκε αυτό το «σπουδαίο» ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ .

γ. Στην σελίδα 18 γράφει: « Επίσης μία σημαντική μαρτυρία που καταγράφεται στο βιβλίο του Βασιλείου Χριστοπούλου, “Κάτοικος Πατρών”» δίνει σημαντικές πληροφορίες για τον λόγο του Παπουλάκου».

Αυτή όμως δεν είναι επιστημονική διάλεξη, με την οποίαν μπορεί να μας πείση. Αυτά μόνον στα παραμύθια γράφονται και λέγονται.

Η Επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για την έκδοση

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «Romfea.gr» έχει στη κατοχή του μια βαρυσήμαντη επιστολή του Προκαθημένου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, την οποία παρέλαβε από τον Πανοσιολ. Αρχιμ. Νεκτάριο Πέττα μαζί με τα νέα εκδοθέντα βιβλία τα οποία αναφέρονται στον βίο του Οσιότατου Μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου, καθώς και τις Ιερές Ακολουθίες αυτού, τις οποίες συνέγραψε ο Δρ. Μπούσιας Χαράλαμπος, Μέγας Υμνογράφος της Εκκλησίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Παρακάτω δημοσιεύουμε αυτούσια την επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και τα σχόλια δικά σας:

Τω Οσιολογιωτάτω Αρχιμανδρίτη κυρίω Νεκταρίω Ν. Πέττα,

τέκνω της ημών Μετριότητος εν Κυρίω αγαπητώ, χάριν, έλεος και ευλογίαν παρά του εν Τριάδι προσκυνουμένου Θεού ημών.

Μετά χαράς εδεξάμεθα την από ε’ Αυγούστου λήγοντος έτους επιστολήν της υμετέρας αγαπητής Οσιολογιότητος, υποβαλλούσης το υπό έκδοσιν πόνημα αυτής, τιτλοφορούμενον «Ο Οσιώτατος Μοναχός Χριστόφορος ο Παπουλάκος στη Θήρα (1854) και στην Άνδρο (1854-1861)», εν ω εμπεριέχονται τα αφορώντα εις τον βίον και την δράσιν του θερμουργού τούτου κήρυκος του ευαγγελικού λόγου, και δη τα περί του αναγκαστικού εγκλεισμού αυτού εις τας Ιεράς Μονάς Προφήτου Ηλιού Θήρας και Παναχράντου Άνδρου.

Ο Οσιώτατος Μοναχός Χριστόφορος, ο επικληθείς «Παπουλάκος», απεστάλη υπό του Θεού εν ζήλω Ηλιού δια να κηρύξη τα θεία δικαιώματα, να διδάξη την πατρώαν πίστιν και να ελέγξη οθνείας επιδράσεις εις την λειτουργίαν του εκκλησιαστικού και κοινωνικού σώματος.

Ηγαπήθη μεν σφόδρα υπό του ευσεβούς λαού του Θεού, όστις ανεγνώρισεν εν τω προσώπω αυτού τον εκφραστήν την γνησίας εκκλησιαστικής παραδόσεως και ευσεβείας, εδιώχθη δε υπό των κρατούντων, δι ους εγένετο κατά το ψαλμικόν «βαρύς και βλεπόμενος» ως δήθεν υποκινητής στάσεως κατά του πολιτεύματος, και εκοιμήθη οσιακώς εν τη Ιερά Μονή Παναχράντου της Άνδρου, διανύων εν αυτή την επιβληθείσαν αυτώ εκκλησιαστικήν ποινήν εγκλεισμού.

Η μνήμη του επεβίωσε μέχρι σήμερον αγαθή εν τω εκκλησιαστικώ πληρώματι, ην προβάλλει και η υμετέρα Οσιολογιότης δια του αξιολόγου αυτού πονήματος, το οποίον είμεθα βέβαιοι ότι θα ωφελήση ποικιλοτρόπως τους αναγνώστας και θα επιδράση εις τας καρδιάς αυτών προς πνευματικήν οικοδομήν, εμμονήν εις την πίστην και καλλιέργειαν υγιούς εκκλησιαστικής συνειδήσεως.

Επί δε τούτοις, συγχαίροντες πατρικώς τη υμετέρα Οσιολογιότητι δια τον κόπον αυτής, παρέχομεν εκθύμως την Πατριαρχικήν ημών ευλογίαν προς ευόδωσιν και καρποφορίαν της αξιολόγου ταύτης εκδόσεως, και επικαλούμεθα επ’ αυτήν την χάριν και το άπειρον έλεος του Θεού.

29 Δεκεμβρίου 2009

Διάπυρος προς Θεόν ευχέτης

Ο Κωνσταντινουπόλως Βαρθολομαίος

Άγιος Γεράσιμος ο Παλλαδάς Πατριάρχης Αλεξανδρείας

Ο Άγιος Γεράσιμος γεννήθηκε στο χωριό Σκιλλούς της Πεδιάδος Κρήτης το 1633 σε οικογένεια ιερωμένων. Ο πάππος του Στέφανος ήταν ιερέας, ο πατέρας του Θεόδωρος, πρωτοπαπάς και ιεροκήρυκας στο Χάνδακα, ο θείος του Γεώργιος διάκος και ζωγράφος, και ό έτερος θείος του Ιερεμίας σιναϊτης ιερομόναχος και αγιογράφος. Από τον πατέρα του Θεόδωρο, διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα. Έπειτα μετέβη για σπουδές στην Κέρκυρα και την Βενετία.

Ο Άγιος Γεράσιμος απεδείχθη άνδρας φιλόσοφος και Θεολόγος, δεήμων του Έλληνικού λόγου, της εβραϊκής και λατινικής γλώσσας. Διετέλεσε Μητροπολίτης Καστοριάς και εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας το έτος 1688, διαδεχθείς τον Αλεξανδρείας Παρθένιον, κατ'αλλους Πρόχορον, πατριαρχεύσαντα δέκα έτη και θανόντα στο σεισμό της Σμύρνης (1678-1688) τον από Βηθλεέμ. Είχε ήδη προηγηθεί η τριάδα των μεγάλων Κρητών Ιεραρχών, Συλβέστρος, Μελέτιος Πηγάς, Κυρίλλος Λούκαρις.

Διεκρίθη για το κηρυκτικό του έργο, και την σοφία του, συγγράψας μεγάλο αριθμό εγκωμιαστικών λόγων και ομιλιών. 27 επιστολές του βρίσκονται στο σημειωματάριο του Μοναστηρίου του Βησσαρίωνος αντιγεγραμένες.

Στον Πατριαρχικό θρόνο έμεινε μέχρι την 20^η Ιανουαρίου 1710. Λόγω γήρατος παραιτήθηκε υπέρ του Επισκόπου Χίου Σαμουήλ (1710-1712, 1714-1723). Ο πατριάρχης Γεράσιμος παρέμεινε στο Ταμιάθιο ως τον Μάϊο του 1712. Κατόπιν μετέβη για εφησυχασμό, μελέτη και προσευχή στην ιερά μονή Βατοπαιδίου, όπου και ανεπαύθη οσιακώς τον Ιανουάριο του 1714. Η κάρα του φυλάσεται σε ασημένια λειψανοθήκη στο άγιο βήμα του Καθολικού της μονής Βατοπεδίου.

ΠΗΓΉ:www.imka.gr

Η προσκύνησις της Τιμίας αλύσεως του Αγίου και ενδόξου Αποστόλου Πέτρου

Την ημέρα αυτή τελούμε την προσκύνηση της τιμίας αλυσίδας του Αγίου Αποστόλου Πέτρου, με την οποία τον έδεσε και τον έριξε στην φυλακή ο τετράρχης Ηρώδης, σύμφωνα με την εξιστόρηση του Ευαγγελιστή Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων.

Ο Ηρώδης έβαλε τους Ιουδαίους και συνέλαβαν τον Απόστολο Πέτρο κατά τις ημέρες της εορτής των αζύμων. Και όταν τον έπιασε, τον έβαλε στην φυλακή. Τη νύκτα, πριν την ημέρα κατά την οποία ο Ηρώδης έμελλε να τον παρουσιάσει στον λαό, ο Απόστολος Πέτρος κοιμόταν μεταξύ δύο στρατιωτών και φρουροί φύλαγαν μπροστά στο κελί του. Ξαφνικά ήλθε Άγγελος Κυρίου και έλαμψε φως στο κελί. Αφού κτύπησε την πλευρά του Πέτρου, τον ξύπνησε και του είπε: «Σήκω γρήγορα». Και έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του.

Κάποιοι Χριστιανοί ευσεβείς διαφύλαξαν αυτή την αλυσίδα διαδοχικά από γενεά σε γενεά, μέχρι που την μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και την εναπέθεσαν στο ναό του Αγίου Πέτρου, που βρίσκεται μέσα στη μεγάλη Εκκλησία, όπου ετελείτο και η Σύναξη του Αποστόλου.

Απολυτίκιον. Ηχος δ'.

Την Ρώμην μη λιπών, προς ημάς επεδήμησας, δι' ων εφόρεσας τιμίων αλύσεων, των Αποστόλων πρωτόθρονε ας εν πίστει προοκυνούντες δεόμεθα, ταις προς Θεόν πρεσβίαις σου, δώρησαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον Ήχος β’. Την εν πρεσβείαις

Τον Κορυφαίον και πρώτον των Αποστόλων, της αληθείας τον ένθεον υποφήτην, Πέτρον τον μέγιστον ευφημήσωμεν, και την αυτού εν πίστει, ασπασώμεθα, Άλυσιν, πταισμάτων την λύσιν κομιζόμενοι.

πηγή:www.synaxarion.gr

Ἕνα διαδεδομένο πάθος

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας κ. Ἰωὴλ

«Εἰσὶ δὲ τρεῖς διαφοραὶ ψεύδους’ ἔστιν ὁ ψευδόμενος κατὰ διάνοιαν καὶ ἔστιν ὁ ἐν λόγῳ ψευδόμενος καὶ ἔστιν ὁ εἰς αὐτὸν τὸν βίον αὐτοῦ ψευδόμενος» (ἀββᾶ Δωροθέου, Περὶ Ψεύδους, ΕΠΕ «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ», τ. 12, σ. 434).

Ὑπάρχουν τρεῖς γενικοὶ τρόποι γιὰ νὰ λέμε ψέματα καὶ νὰ εἴμαστε ψευδόμενοι, γράφει ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος.

α. Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι νὰ ψεύδεται κάποιος κατὰ διάνοια. Χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι ἡ ὑπόνοια καὶ ἡ καχυποψία. Αὐτὸς ποὺ ἔχει καχυποψίες, ἐὰν δεῖ κάποιον νὰ ὁμιλεῖ μὲ ἕναν ἄλλο, ὑποπτεύεται πὼς μιλοῦν γι’ αὐτόν. Ἐὰν διακόψουν τὴν ὁμιλία, ὑποψιάζεται πὼς διέκοψαν γι’ αὐτόν. Ἡ καχυποψία, ποὺ εἶναι μιὰ μορφὴ ψεύδους, τὸν κάνει νὰ μὴ λέγει τίποτε τὸ ἀληθινό, ἀλλὰ νὰ κατασκευάζει ὅλο ὑποθέσεις. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς περιπτώσεως αὐτῆς εἶναι περιέργειες, κρυφακούσματα, καταλαλιές, κατακρίσεις καὶ μαλώματα.

β. Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι νὰ ψευδόμαστε μὲ τὸν λόγο. Ἕνας ποὺ εἶναι ψεύτης στὰ λόγια προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὶς ἁμαρτίες του, τὰ πάθη του ἢ προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχει τοῦ σκοποῦ του μὲ ψέματα. Τροποποιεῖ τὶς κατηγορίες εἰς βάρος του μὲ ψέματα. Λέγει ψέματα γιὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ ἐπιθυμίες του. Ψεύδεται γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει, νὰ ἀποφύγει πολλὲς καταστάσεις ἢ γιὰ νὰ κερδίσει χρήματα καὶ ἀγαθά. Αὐτὸς ποὺ λέγει ψέματα στὰ λόγια του φτάνει στὸ σημεῖο νὰ μὴν τὸν πιστεύουν οἱ ἄλλοι, ἔστω καὶ ἂν λέγει ἀλήθεια.

γ. Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι ὅταν ψεύδεται κάποιος μὲ τὸν βίο του. Ἄλλη εἶναι ἡ πραγματικὴ ζωὴ ποὺ κάνει καὶ ἄλλη δείχνει νὰ κάνει. Εἶναι ἄσωτος, ἀλλὰ ἐμφανίζεται ἐγκρατής. Εἶναι πλεονέκτης καὶ ἐμφανίζεται ἐλεήμονας καὶ μιλᾶ μὲ θέρμη γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη. Εἶναι ὑπερήφανος καὶ θαυμάζει τὴν ταπεινοφροσύνη. Προβάλλει τὴν ἀρετὴ ἢ γιὰ νὰ σκεπάσει τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ νὰ τὸν θαυμάζουν οἱ ἄλλοι. «Οὗτος οὐκ ἔστιν ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἀλλὰ διπλοῦς». Εἶναι διπλοπρόσωπος. Ἡ κατάσταση τῆς ὑποκρισίας συνδέεται στενὰ μὲ τὸ ψεῦδος, καὶ μάλιστα μερικὲς φορὲς ἡ ὑποκρισία καὶ τὸ ψεῦδος ταυτίζονται.

Τὸ πάθος τοῦ ψεύδους ὅλους μᾶς ἔχει ἀκουμπήσει. Ἄλλος ψεύδεται ἐπειδὴ ἀποσκοπεῖ στὸ συμφέρον του, ἄλλος γιὰ τὴν καλοπέρασή του, ἄλλος γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς φιληδονίας του, ἄλλος γιὰ νὰ προξενήσει γέλιο καὶ εὐτραπελία, ἄλλος γιὰ νὰ ἐπιβουλευτεῖ τὸν ἀδελφό του καὶ νὰ τὸν κακοποιήσει· ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι γιὰ νὰ πεῖ κάποιος ψέματα.

Τὸ ψέμα ὅμως, ὅπως μὲ εὐκολία θριαμβεύει, ἔτσι καὶ μὲ εὐκολία καταρρέει. Μπορεῖ κάποιος νὰ λέγει ἕνα σωρὸ λόγια ποὺ μέσα σὲ αὐτὰ κρύβεται μὲ ἐπιμέλεια τὸ ψέμα, στὸ τέλος ὅμως δὲν ἐπιτυγχάνει τίποτε. Πολλὲς φορὲς λέμε ψέματα γιὰ νὰ ἐπικρατήσουμε, ἀλλὰ στὸ τέλος τὰ ἴδια μας τὰ ψέματα μᾶς ἐκθέτουν καὶ μᾶς ρεζιλεύουν.

Κατὰ κανόνα ὅσοι λέμε ψέματα ἀποδίδουμε στοὺς ἄλλους τὰ ἐλαττώματα τὰ δικά μας, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν καὶ οἱ ἀνήθικες γυναῖκες, ποὺ κατηγοροῦν τὶς τίμιες ἀπὸ φόβο μὴν τυχὸν μιλήσουν. Ἐπίσης, γινόμαστε ἰδιαίτερα φορτικοὶ στοὺς ἄλλους ἢ ἀκόμη καὶ βίαιοι. Αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ στὴν περίπτωση τῆς καχυποψίας. Ὅποιος ἔχει ὑπόνοιες καὶ καχυποψία βασανίζει τοὺς ἄλλους. Ἕνας σύζυγος ποὺ ὑποψιάζεται τὴν σύντροφό του, τὴν βασανίζει, τὴν βρίζει, τὴν ἐξουθενώνει καὶ τὴν κακοποιεῖ. Συμβαίνουν ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ στὸ μυαλό του ἔχει πλάσει ψευδεῖς εἰκόνες ἢ ἔχει καταλήξει σὲ ψευδῆ συμπεράσματα.

Ἀκόμη ὑπάρχει καὶ ὁ μυθομανής. Λέγει ψέματα χωρὶς νὰ ἐξυπηρετοῦν σὲ τίποτε. Νομίζει ὅτι τὸν καταδιώκουν, προφυλλάσσεται ἀπὸ ἄλλους χωρὶς λόγο κ.ἄ. Ὁ μυθομανὴς μπορεῖ νὰ προκαλέσει στοὺς ἄλλους ἄσχημες καταστάσεις καὶ ἐνδέχεται ἐξ αἰτίας του νὰ ἀποδίδονται σὲ ἀνθρώπους ἀθώους κατηγορίες ἐντελῶς ἀνυπόστατες καὶ μὴ πραγματικές. Ἡ μυθομανία εἶναι ἕνα εἶδος διαστροφῆς.

Αὐτὸ τὸ φοβερότατο πάθος, τὸ ὁποῖο δὲν θεωροῦμε σπουδαῖο, ἀφοῦ μάλιστα βρίσκουμε καὶ δικαιολογίες πὼς τάχα λέμε ψέματα γιὰ καλό, γιὰ νὰ προστατεύσουμε τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ σώσουμε μιὰ οἰκογένεια, γιὰ νὰ προλάβουμε τυχὸν μεγαλύτερες καταστροφές, ὀφείλουμε νὰ τὸ πολεμήσουμε. Ὅσοι συνηθίσαμε νὰ λέμε ψέματα δὲν σεβόμαστε οὔτε τὸν ἑαυτό μας οὔτε τοὺς ἄλλους καὶ πολλὲς φορὲς τὸ πάθος αὐτὸ μᾶς ἐκθέτει στὰ μάτια τῶν ἄλλων, ἀλλὰ προπαντὸς μᾶς στερεῖ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

(Πηγή: «ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2009)

www.alopsis.gr

Στατιστικές για τη θρησκευτικότητα στην Ελλάδα

Τα ακόλουθα στατιστικά στοιχεία, (απαλλαγμένα από αυθαίρετες ερμηνείες), δείχνουν πόσο εκτός πραγματικότητας είναι όσοι αναλαμβάνουν "εκ μέρους τού Ελληνικού λαού" να κατηγορήσουν την Εκκλησία και την πίστη στον Θεό, και δήθεν ως "εκπρόσωποι τής θρησκευτικής ελευθερίας" τού λαού, να ζητήσουν κατάργηση τών θρησκευτικών, και τών θρησκευτικών συμβόλων. Όμως με βάση τις ακόλουθες στατιστικές διαπιστώσεις, οι δήθεν "υπέρμαχοι" τού λαού, όχι μόνο εκτίθενται ως εκτός πραγματικότητας, αλλά και ως αντίπαλοι τού Ελληνικού λαού που αδιαφορεί για τις αθεϊστικές και αντιθρησκευτικές τους εμμονές.

Τα μεγαλύτερα ποσοστό θρησκευτικότητας στην Ευρώπη παρουσιάζει η Ελλάδα, καθώς οι μισοί σχεδόν από τους Έλληνες δηλώνουν πολύ θρήσκοι (42,1%) και προσεύχονται πολύ (46,2%). Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 19 ευρωπαϊκές χώρες, από το τμήμα της Πανευρωπαϊκής Κοινωνικής Έρευνας με τη συμμετοχή και του ΕΚΚΕ και η οποία δημοσιεύτηκε στον «Ελεύθερο Τύπο», ένας στους τέσσερις Έλληνες έχει συστηματική σχέση με την εκκλησία.

Σημαντικό παράγοντα αποτελεί το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική από της χώρες που έχει ορθόδοξο θρήσκευμα. Την ίδια ώρα, το ποσοστό όσων δηλώνουν πως προσεύχονται και εκκλησιάζονται καθημερινά στις καθολικές χώρες είναι σημαντικά μικρότερο. Συγκεκριμένα το ποσοστό του εβδομαδιαίου εκκλησιασμού στις καθολικές χώρες φτάνει το 25,6%, στις μικτές και προτεσταντικές χώρες το 7,7% και την ορθόδοξη Ελλάδα το 26%. Την ίδια ώρα το ποσοστό της καθημερινής προσευχής φτάνει το 46,2% στην Ελλάδα, το 25,4% στις καθολικές και το 17,9% στις μικτές προτεσταντικές χώρες.

Και στις 19 χώρες, πάντως παρατηρείται μία υψηλή «εξατομικευμένη θρησκευτικότητα» χωρίς ωστόσο να τοποθετείται σε συγκεκριμένο δόγμα ή να καταλήγει σε συχνό εκκλησιασμό και προσευχή. Το 83,8% στο σύνολο των χωρών δηλώνουν θρήσκοι, μόνο όμως το 62,8% δηλώνει πως εκκλησιάζεται και το 58,2% ότι προσεύχεται.

Στην Ελλάδα το 75% των πολιτών δηλώνουν θρήσκοι, παρά το γεγονός, ωστόσο ότι ο εκκλησιασμός αποτελεί το επίκεντρο της θρησκευτικής πρακτικής, το ποσοστό αυτό δεν αντικατοπτρίζει όσους εκκλησιάζονται. Το ποσοστό όσων εκκλησιάζονται συχνά είναι υψηλό στην Ελλάδα, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς πάνω από ένας στους τέσσερις πηγαίνουν στην Εκκλησία κάθε βδομάδα. Μεγαλύτερα ποσοστά εκκλησιασμού παρουσιάζουν η Πορτογαλία (30,1%), η Ιταλία (32,4%), η Ιρλανδία (53,8%) και η Πολωνία (56,7%). Εντυπωσιακό πάντως είναι το γεγονός ότι ο εκκλησιασμός παρουσιάζει μεγάλη άνοδο στην Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και κυρίως μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το 1996 από την εκκλησία απείχε το 8,8% ενώ το 2000 το ποσοστό αυτό μειώθηκε σε 3,9%.

...

Τέλος, η εκκοσμίκευση φαίνεται πως είναι σχεδόν ανύπαρκτη στην Ελλάδα, καθώς μόλις το 1,7% των πολιτών δηλώνουν «καθόλου θρήσκοι», ενώ αυτοί που παραδέχονται πως δεν εκκλησιάζονται και δεν προσεύχονται ανέρχονται μόλις στο 4,1%.

Πηγή:http://tvxs.gr/news
www.oodegr.com

Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ-Διδασκαλία

«Χριστὸς Ἀνέστη, χαρά μου!».
«Ὅτε ἐλάλουν ἐκ τοῦ νοός μου συνέβαινον σφάλματα».
«Νηστεία δὲν εἶναι μόνο νὰ τρώῃ κανεὶς ἀραιά, ἀλλὰ καὶ νὰ τρώῃ λίγο. Δὲν εἶναι φρόνιμο αὐτὸς ποὺ νηστεύει, νὰ περιμένῃ μὲ ἀνυπομονησία τὴν ὥρα τοῦ γεύματος καὶ νὰ ρίχνεται μὲ βουλημία – σωματικὴ καὶ πνευματικὴ στὸ φαγητό. Ἡ ἀληθινὴ νηστεία ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι μόνο στὸ νὰ δαμάζῃ κανεὶς τὸ σῶμα του, ἀλλὰ καὶ στὸ νὰ στερῆται, προκειμένου νὰ δώσῃ ψωμὶ σ’ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει.»
«Ἀπόκτησε τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ χιλιάδες θὰ βροῦν κοντά σου τὴ σωτηρία».
«Ἂν εἶσαι σωστὸς χριστιανός, χιλιάδες ἄνθρωποι γύρω σου – βλέποντάς σε θὰ σωθοῦν.»
«Ἂς μὴν ἀκολουθοῦμε τὸ δρόμο τῆς ἀπογοητεύσεως, διακήρυττε, κτυπώντας χαρούμενα τὸ πόδι του στὸ ἔδαφος. Ὁ Χριστὸς τὰ νίκησε ὅλα. Ἀνέστησε τὸν Ἀδάμ. Ἔδωσε πάλι στὴν Εὔα τὴν ἀξιοπρέπειά της. Ἐθανάτωσε τὸν θάνατο».
«Γιατί ζῇς χωρισμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκα σου; Πήγαινε γρήγορα νὰ τὴν ξαναβρῇς. Πήγαινε.» (Σὲ ἄνδρα ποὺ ζοῦσε χωρισμένος ἀπὸ τὴ γυναῖκα του).
«Ἐὰν πιστεύῃς, χαρά μου, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι...»
«Ἡ ζωή μας, μπορεῖ νὰ συγκριθῆ μὲ μία λαμπάδα καμωμένη ἀπὸ κερὶ καὶ φυτίλι, ποὺ καίει μὲ μία φλόγα ποὺ ἐμεῖς ἀνάψαμε. Τὸ κερὶ – εἶναι ἡ πίστη μας. Τὸ φυτίλι ἡ ἐλπίδα μας. Καὶ ἡ φλόγα – ἡ ἀγάπη ποὺ ἑνώνει τὴν πίστη μαζὶ μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅπως τὸ κερὶ καὶ τὸ φυτίλι καῖνε μαζὶ μὲ ἀποτέλεσμα τὴ φωτιά. Ἕνα κερὶ κακῆς ποιότητας βγάζει, ὅταν τὸ ἀνάβῃς καὶ ὅταν τὸ σβήνῃς, μία ἄσχημη μυρωδιά. Ὅμοια εἶναι καὶ ἡ ζωὴ ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ...».
«Τὸ πᾶν εἶναι ν’ ἀποφασίσεις κάτι. Ἡ ἀπόφαση εἶναι ἡ ἀρχή.»
^

Το μέγεθος μετρά στα αντιβιοτικά

Οι παχύσαρκοι πρέπει να παίρνουν μεγαλύτερη δόση, σύμφωνα με έρευνα Ελλήνων γιατρών. Δύο Έλληνες γιατροί παρουσίασαν έρευνα στο έγκυρο ιατρικό περιοδικό «The Lancet», σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταργηθεί η ενιαία για όλους δοσολογία των αντιβιοτικών και να αυξηθεί για όσους είναι παχύσαρκοι, αλλιώς το φάρμακο δεν θα είναι αποτελεσματικό κατά της ασθένειας και επιπλέον αυξάνεται ο κίνδυνος αντίστασης των μικροβίων. Σύμφωνα με κεντρικό σχόλιο του περιοδικού αναφορικά με την έρευνα, χρειάζονται και άλλες μελέτες για να αλλάξουν οι οδηγίες προς τους γιατρούς σχετικά με τη συνταγογραφούμενη δοσολογία, όπως αναφέρει το BBC. Η έρευνα έγινε από τον Ματθαίο Φαλάγγα (διευθυντή του Άλφα Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Επιστημών, διευθυντή κλινικής του Νοσοκομείου Ερρίκος Ντινάν και βοηθό καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Ταφτς των ΗΠΑ) και τον Δρόσο Καραγεωργόπουλο (ερευνητή του Άλφα Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Επιστημών και γιατρό στο Νοσοκομείο «Υγεία» ). Οι ερευνητές θεωρούν ότι έχει ξεπεραστεί πια εκ των πραγμάτων η λογική της ίδιας δοσολογίας για όλους ανεξαιρέτως, καθώς διαρκώς αυξάνεται ο αριθμός των παχύσαρκων ατόμων. Όπως αναφέρουν, το βάρος και η αναλογία του λίπους μπορούν να επηρεάσουν τη συγκέντρωση του αντιβιοτικού στο σώμα, πράγμα που μπορεί μειώσει την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στους ασθενείς με το μεγαλύτερο βάρος. Επίσης, η διαχρονική αποτυχία εξάλειψης της πηγής μόλυνσης, λόγω ανεπάρκειας της δόσης, αυξάνει τον κίνδυνο αντίστασης εκ μέρους των μικροβίων. Από την άλλη, όπως επισημαίνουν, οι πολύ λεπτοί ασθενείς ίσως παίρνουν δυσανάλογα μεγάλη δόση αντιβιοτικού, με συνέπεια να εμφανίζουν παρενέργειες. Σύμφωνα με το Lancet, θα μπορούσε να υπάρξει στο μέλλον προσαρμογή της δοσολογίας στο σωματικό βάρος κάθε επιμέρους ασθενούς, αν πρόσθετες έρευνες καταλήξουν σε συμπεράσματα που θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν ανάλογα τους γιατρούς. Από την άλλη, όπως δήλωσε ο καθηγητής Στηβ Φιλντ, πρόεδρος του Βασιλικού Κολεγίου Παθολόγων της Βρετανίας, μια εξατομικευμένη δοσολογία αντιβιοτικών θα αύξανε το κόστος παραγωγής αντιβιοτικών για τις φαρμακευτικές εταιρίες, πράγμα ανεπιθύμητο, όπως είπε, ενώ επεσήμανε ότι ήδη οι γιατροί, με την κρίση τους, σε διάφορες περιπτώσεις τροποποιούν τη δοσολογία που συστήνουν. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ