Εμείς (και) οι Ξένοι

The Economist Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, είναι απολύτως φυσιολογικό να είναι κάποιος ξένος στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη σημασία αν είσαι Γάλλος στο Βερολίνο, Κογκολέζος στο Λονδίνο, Ρώσος στο Παρίσι, ή Κινέζος στη Νέα Υόρκη. Για τους περισσότερους φιλοσόφους, η επιθυμία τόσο πολλών ανθρώπων να ζήσουν μακριά από την πατρίδα τους είναι ακατάληπτη. Πιστεύουν ότι ο άνθρωπος, ως κοινωνικό ζώο, πρέπει να ανήκει κάπου. Ο Πρώσος φιλόσοφος Χέρντερ έθεσε τα θεμέλια του εθνικισμού βασισμένος στην παραπάνω αρχή. «Κάθε έθνος εμπεριέχει τη βάση της ευδαιμονίας του στον ίδιο του τον εαυτό», είχε γράψει. Ακόμη και ο εμβληματικός φιλελεύθερος φιλόσοφος Ιζάια Μπερλίν είχε ενστερνιστεί την ελκυστική αυτή θέση: «Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να ζει σε μια κοινωνία όπου δεν χρειάζεται να ανησυχεί για την εμφάνισή του στους άλλους, ούτε να υπόκειται στην κακοπιστία τους», έγραψε προς το τέλος της ζωής του, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να δικαιολογήσει την υποστήριξή του στον Σιωνισμό. Πάντως, αν και οι φιλόσοφοι αναφέρονται συχνά στο αγαθό της κοινότητας, αυτό δεν τους εμποδίζει να ταξιδεύουν και να μεταναστεύουν μακριά από τις πατρίδες τους. Ο Καντ έζησε όλη του τη ζωή στο εξωτερικό, ενώ ο Καρτέσιος μετοίκησε στη Σουηδία, όπου και πέθανε από το κρύο. Πράγματι όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πιο άνετα στην πατρίδα τους. Τι γίνεται όμως με εκείνους που θεωρούν την πατρίδα τους καταπιεστική και την ξενιτιά απελευθερωτική; Η επιλογή της μετανάστευσης για αυτούς είναι από μια άποψη πιο εύκολη στην εποχή μας και ταυτόχρονα πιο δύσκολη. Πιο εύκολη γιατί η παγκοσμιοποίηση της εκπαίδευσης και των αγορών διαλύει σιγά σιγά τα σύνορα των κρατών. Πιο δύσκολη γιατί στο παγκόσμιο χωριό του 21ου αιώνα έχουν μείνει ελάχιστα μέρη, όπου μπορεί να καταφύγει κανείς και να νιώθει πραγματικά ξένος. Λέγεται εδώ και πολλά χρόνια ότι στην Αμερική κανείς δεν είναι ξένος, αφού υπό μία έννοια όλοι είναι ξένοι. Η ίδια παράδοξη κατάσταση επικρατεί και στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ιδιαίτερα στις Βρυξέλλες, όπου έχει συγκεντρωθεί όλη η γραφειοκρατία της Ε. Ε. Στην ίδια πόλη όμως, η εχθρότητα μεταξύ Βαλλόνων και Φλαμανδών τους καθιστά ξένους μεταξύ τους στην ίδια τους την πατρίδα. Για να νιώσουμε επομένως πραγματικά ξένοι, θα πρέπει να πάμε στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, ή σε ορισμένες χώρες της Ασίας. Σε δημοσκόπηση που διεξήχθη πέρυσι στη Νότιο Κορέα, το 42% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν είχε μιλήσει ποτέ με ξένο. Καλύτερα να ετοιμάζονται, καθώς οι μετανάστες στη χώρα διπλασιάστηκαν την τελευταία δεκαετία και ξεπερνούν πλέον το ένα εκατομμύριο (περίπου το 2% του πληθυσμού). Στον ανεπτυγμένο κόσμο γενικά, το 8% του πληθυσμού έχει γεννηθεί στο εξωτερικό. Στην αυγή του Δυτικού Πολιτισμού, ο Πλάτωνας διαχώρισε μεταξύ δύο κατηγοριών τους ξένους: τους μόνιμους, στους οποίους θα επιτρέπονταν η διαμονή στην ιδανική Πολιτεία του για 20 χρόνια, ώστε να κάνουν τις εργασίες, που οι ντόπιοι θα περιφρονούσαν και στους επισκέπτες, στους οποίους συμπεριλάμβανε τους πρεσβευτές, τους τουρίστες, τους εμπόρους και τους φιλοσόφους. Αν προσθέσετε στη δεύτερη κατηγορία και τους καθηγητές πανεπιστημίου, τότε θα δείτε ότι η ταξινόμηση του Πλάτωνα ισχύει και σήμερα. Η μετανάστευση έγινε πολύ πιο συστηματική με την έλευση της βιομηχανικής εποχής, όταν τα όρια των κρατών έγιναν σαφή. Στην αρχή, οι μόνοι που είχαν τη δυνατότητα να μεταναστεύσουν ήταν οι αστοί. Προοδευτικά όμως, με την εισαγωγή του σιδηρόδρομου και την ανακάλυψη του ατμόπλοιου, τα ταξίδια έγιναν προσιτά και στις λαϊκές μάζες. Η ξενιτιά έγινε μέσο απελευθέρωσης - φυσικής, ηθικής και ψυχολογικής. Στην ξένη χώρα ήσουν «ανεύθυνος» για όσα είχες πράξει στην προηγούμενη ζωή σου. Για τους ηθικούς φιλοσόφους, η κατάσταση της ανευθυνότητας δεν είναι επιθυμητή. Για τους κουρασμένους ταξιδιώτες ήταν όμως ανακουφιστική. Δεν πρέπει βέβαια να λησμονούμε ότι η ξενιτιά πήρε και μία άλλη μορφή. Πολλοί ξένοι σήμερα είναι απένταροι φοιτητές, κατάκοποι μάνατζερ, σύζυγοι που ακολουθούν εκόντες-άκοντες τους/τις συντρόφους τους. Η ξενιτιά πολλές φορές επιβάλλεται από τη φτώχεια, τον πόλεμο, ή τις πολιτικές διώξεις και τότε δεν μπορεί να είναι ευχάριστη. Παρ’ όλα αυτά, αν δεν συντρέχουν έκτακτοι ή θλιβεροί λόγοι, η ξενιτιά είναι πάντοτε ενδιαφέρουσα. Ακονίζει το μυαλό, χωρίς να το κουράζει και απαλλάσσει τον ξένο από τη βαρετή ρουτίνα της ζωής στην πατρίδα του. Το περίεργο όμως είναι ότι ακόμη και αν κάποιος ξενιτευτεί επειδή πραγματικά το θέλει, στο τέλος καταλήγει να μετατραπεί σε πραγματικό εξόριστο, κάτι που βεβαίως δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Η πατρίδα που αφήνουμε πίσω μας αλλάζει και όταν επιστρέφουμε δεν είναι πια η ίδια. Οι παλιοί φίλοι αλλάζουν κι αυτοί, πεθαίνουν ή ξεχνιούνται. Ακόμη και όταν επιστρέφει ο ξενιτεμένος, δεν βρίσκει την πατρίδα που είχε στις αναμνήσεις του. Νιώθει ότι έχασε κάτι, κάτι που δεν θα ξαναβρεί ποτέ. Δεν μπορούμε όμως να τα έχουμε όλα. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές, που η μία αποκλείει την άλλη. Στο δίλημμα της ξενιτιάς έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ της ελευθερίας και της θαλπωρής του συνανήκειν. Αυτός που μένει στην πατρίδα του, επιλέγει το δεύτερο. Ο ξενιτεμένος επιλέγει την ελευθερία και τον πόνο που αυτή συνεπάγεται.
Copyright: http://www.kathimerini.gr

Πρώτα εξελληνίζουμε και μετά πολιτογραφούμε

του Στέλιου Παπαθεμελή

Προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης

από την εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή», 9 - 10 Ιανουαρίου 2010

***

«Διεθνώς κηρύσσεται πλέον το τέλος της πολυπολιτισμικότηταςκαι των πειραμάτων γιατί οδήγησαν σε γκετοποίηση τις μεταναστευτικές μειονότητες.

Ενώ έξω έγινε «ντεμοντέ», εμείς τώρα την ανακαλύπτουμε και ομνύουμε στο όνομα της»

***

Η κυβέρνηση με μια ακατανόητη πρεμούρα προχωρεί «αγαλλομένω ποδί» στη μαζική πολιτογράφηση μεγάλου αριθμού μεταναστών, νομίμων όπως είθισται να αποκαλούνται. Για την Ιστορία, δεν υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά εκ των υστέρων νομιμοποιημένοι λαθρομετανάστες.

Όμως η χώρα έχει αυτή την ώρα οξύτατα και διαρκώς ογκούμενα προβλήματα, με την οικονομία στο λυσσώδες στόχαστρο των κερδοσκόπων και την ίδια την εθνική της ασφάλεια έργω προσβαλλόμενη. Τουρκικές παραβιάσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, παρενοχλήσεις αεροσκαφών μας, ενεργοποίηση της «hotline» που συνδέει το CAOC της Λάρισας με του Εσκί Σεχίρ κ.λπ. Προκαλεί, συνεπώς, κατάπληξη η πρόταξη τώρα πολιτογράφησης και παροχής ψήφου στους αλλοδαπούς. Όλα τα 'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε...

Προ πάσης κινήσεως περί το μεταναστευτικό, επιβάλλεται να εκπονηθεί, επιτέλους, μια σοβαρή μεταναστευτική πολιτική έπειτα από υπεύθυνη έρευνα, που θα εξετάζει όλες τις παραμέτρους για το τι σημαίνουν οι αθρόες ελληνοποιήσεις για το σήμερα και το προβλεπτό μέλλον, που να απαντά στα θεμελιώδη ερωτήματα «αν», «πόσους» και «από πού» μπορούμε να απορροφήσουμε μετανάστες. Πόσους αντέχουν η οικονομία, η κοινωνία και το μέγεθος της χώρας, αφού από τις βλακείες μας την καταντήσαμε και για τα εξ ανατολών κύματα χώρα προορισμού.

Οι κάθε λογής αρμόδιοι πρέπει να αναμετρηθούν με ορισμένα βασικά αυτονόητα, λογικά προηγούμενα από την απόφαση τους:

1.Η Ελλάδα έχει σήμερα πανευρωπαϊκό και πιθανόν παγκόσμιο ρεκόρ υπογεννητικότητας. Από τις 100.000 ετήσιες γεννήσεις που δίνουν δείκτη 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, οι γεννήσεις αλλοδαπών είναι κάπου 20.000. Άρα ο δείκτης κατεβαίνει στο 1 παιδί. Την τελευταία 5ετία, υπάρχει ανεπαίσθητη αύξηση γεννήσεων των Ελληνίδων 2,99% και στο ίδιο διάστημα των αλλοδαπών 21,48%. Με αυτόν τον ρυθμό, ο Ελληνισμός στο τέλος του αιώνα θα συρρικνωθεί στα 3 εκατομμύρια. Η εξέλιξη αυτή, αν δεν ανασχεθεί με γενναία και κεραυνοβόλα μέτρα δημογραφικής ανάκαμψης, θα καταντήσει τους Έλληνες πολύ προ του 2050 μειονότητα στην ίδια τους την πατρίδα.

2.Η πολιτεία δεν έχει σήμερα ακριβή εικόνα πόσοι ξένοι και πόθεν ορμώμενοι εγκαταβιούν σ' αυτήν. Ένας σημαντικός αριθμός λαθρομεταναστών, περί τις 750.000, είναι -με τη γενναιοδωρία των ελληνικών Αρχών- σήμερα νομιμοποιημένοι. Ζουν, όμως, εδώ τουλάχιστον άλλοι τόσοι, συνολικά περίπου 2.000.000.

Για μια χώρα 10.000.000 ο αριθμός είναι δυσβάστακτος και υπερβαίνει -παρά την όποια θετική διάθεση κοινωνίας και Αρχών- τις δυνατότητες ενσωμάτωσης. Η πολιτογράφηση, για την οποία επείγεται ανεξήγητα η κυβέρνηση, είναι πρωθύστερο μέτρο. Προηγούνται σοβαρές πολιτικές ενσωμάτωσης, οι οποίες δεν έχουν καν συζητηθεί. Παρεμβάλλονται, όμως, και άλλες παράμετροι:

3.Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών προέρχεται από όμορες χώρες. Αυτές ή έχουν ενταχθεί ήδη στην Ε.Ε. (Βουλγαρία, Ρουμανία) ή είναι καθ' οδόν προς ένταξη (Δυτικά Βαλκάνια, εξ ων πρώτη η Αλβανία, που έχει και τους περισσότερους). Αυτοί δεν έχουν καμιάν ιδιαίτερη ανάγκη πρόσκτησης ελληνικής ιθαγένειας, διότι η ευρωπαϊκή τους ταυτότητα τους παρέχει όλα τα δικαιώματα, πλην του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, για το οποίο δεν νομίζουμε ότι κόπτονται οι αλλοεθνείς, αφού δεν τα ασκούν οι μισοί περίπου ομοεθνείς.

Οι όμοροι προέρχονται από χώρες που τα τελευταία εκατό χρόνια δεν έπαυσαν να προβάλλουν εδαφικές διεκδικήσεις και μειονοτικά αιτήματα. Ορισμένοι ημέτεροι θεωρούν παρελθόν την αναζωπύρωση παρόμοιων εθνικιστικών τάσεων, αλλά υποτιμούν τις πραγματικότητες της ζωής. Οι ίδιοι εξορκίζουν μονίμως τον ανύπαρκτο ελληνικό εθνικισμό και αντιπαρέρχονται τον αδιάλλακτο επεκτατικό σοβινισμό των γειτόνων. Μπορεί το ελληνικό σύστημα να υπέβαλε σε ευθανασία τη Μεγάλη Ιδέα και να αναπαύτηκε στο αστόχαστο δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε», αλλά οι γείτονες δεν έπαυσαν να διεκδικούν τα πάντα και οι βόρειοι τουλάχιστον το ήμισυ του ελλαδικού «παντός».

4.«Λένε» δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές. Έπεται η ψήφος στις εθνικές. Οι όμοροι αλλοεθνείς έχουν εθνικό κέντρο με εμφανή πρόθεση διαβουκόλησής τους. Θα επιχειρήσει να κατευθύνει τις επιλογές τους, ανάλογα με τα ίδια εθνικά συμφέροντα. Γνωστή μια παλαιότερη «ιδιωτική» δήλωση του Φάτος Νάνο: «Σε δέκα χρόνια (τα πέντε πέρασαν), με τους 750.000 Αλβανούς που θα αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια, θα κυβερνούμε την Ελλάδα». Λέει αλήθεια. Αυτό δεν κάνουν οι Τούρκοι στη Βουλγαρία; Στη Γερμανία από τους 600.000 γερμανοποιημένους Τούρκους η Μέρκελ πήρε μηδέν ψήφους.

5.Η άλλη παράμετρος είναι οι Ασιάτες μουσουλμάνοι, που καταφθάνουν καθημερινά, ελέω Τούρκων δουλεμπόρων. Άλλη μορφή επιθετικής πολιτικής της Άγκυρας. Οι Ασιάτες και οι Αφρικανοί μουσουλμάνοι στην Αττική είναι κάπου 650.000. Όσο ο εξ ανατολών κάκιστος γείτων κινούνταν στον ορίζοντα του κεμαλικού εθνικισμού, οι μη Τούρκοι μουσουλμάνοι ήταν στο απυρόβλητο των τουρκικών γεωπολιτικών παιγνίων. Όμως, ο νεοοθωμανισμός των ισλαμιστών ηγετών της Άγκυρας υποκαθιστά και εκτοπίζει ραγδαία τον υποχωρούντα κεμαλισμό και προσφέρει ελκυσηκό δέλεαρ προς άγραν μουσουλμάνων πάσης εθνότητας. Δεν είναι πια ο αντισλαμιστής Κεμάλ που απωθεί, αλλά ο Μωάμεθ, που συγκινεί Πακιστανούς, Μπαγκλαντεσιανούς, Αφγανούς. Ιδού μια νεόδμητη εστία αποσταθεροποίησης μας. Σε Πακιστάν και Μπαγκλαντές δημοσιεύονται διαφημίσεις που υπόσχονται αντί 4-5 χιλιάδων ευ ρω καλύτερη ζωή και λαμπρό μέλλον στην Ελλάδα (sic!).

6.Εδώ, με αλλεπάλληλες παρεκτάσεις προθεσμιών νομιμοποιήθηκε κλάσμα μόνο των ξένων. Οι παρεκτάσεις λειτούργησαν ως κίνητρο αύξησης της ροής τους. Τώρα που επιβάλλονται αντικίνητρα, η Ελλάς προσφέρει κίνητρα. Ώσπου να τακτοποιηθεί η πρώτη φουρνιά ελληνοποιημένων, θα ωριμάζει η επόμενη, ενώ θα παίρνει σειρά η μεθεπόμενη.

Δεν έχουμε εγγυητή συνόρων. Έχουμε πρόβλημα ασφάλειας και επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής και εθνικής συνοχής. Δεν είμαστε τα 62,9 εκατομμύρια των Γάλλων, ούτε τα 62,2 των Βρετανών, ούτε τα 83 των Γερμανών. Είμαστε μια χούφτα 10 εκατομμυρίων, που επιβίωσε εξαιτίας της ισχυρής συνείδησης του ανήκειν, της πολιτισμικής μας ταυτότητας και του πείσματος να προτάσσουμε την ελευθερία έναντι της ζωής. Δεν είμαστε πολυεθνοτική χώρα. Δεν νεκραναστηθήκαμε εθνοκρατικά με καμιά σημαία πολυπολιτισμικότητας. Όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης, «όταν κάναμε την Επανάσταση, είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος»! Διεθνώς κηρύσσεται πλέον το τέλος της πολυπολιτισμικότητας και των πειραμάτων, γιατί οδήγησαν σε γκετοποίηση τις μεταναστευτικές μειονότητες. Ενώ έξω έγινε «ντεμοντέ», εμείς τώρα την ανακαλύπτουμε και ομνύουμε στο όνομα της. Επείγουν μέτρα σε δύο κατευθύνσεις:

• Φύλαξη συνόρων, με ό,τι σημαίνει ο όρος. Ως εδώ. «Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε»! Η Ε.Ε. να επωμισθεί, επιτέλους, το κόστος προστασίας των συνόρων της. Αμελητί αναθεώρηση του «Δουβλίνο II».

• Διαχείριση των εσωτερικών όψεων του. Δύσκολη...

1.Διευκολύνουμε με κίνητρα παλιννόστησης στις πατρίδες τους σημαντικό ποσοστό των μεταναστών. Καταπολεμούμε την ανασφάλιστη εργασία όσων θα μείνουν με αυστηρές κυρώσεις στους εργοδότες τους. Τα ξένα φθηνά εργατικά χέρια στήριξαν το καταναλωτικό 51&Π15 των μεσαίων και υψηλότερων εισοδημάτων, αλλά δεν αναδιέταξαν την ελληνική οικονομία, που έμεινε στρεβλή και παρασιτική. Ταυτόχρονα, έχουμε έξοδο σπουδαίου δυναμικού 600.000 Ελλήνων επιστημόνων, που αναζήτησαν απασχόληση εκτός συνόρων.

2.Πολιτικές ενσωμάτωσης. Η εκπαίδευση είναι το καταλυτικό εργαλείο. Όμως από τα σχολικά εγχειρίδια έχουν εξοβελίσει οι εθνομηδενιστές κάθε ελληνική αξία ζωής και ιστορικής μνήμης. Προσφέρουν μια λάιτ αφήγηση, αδύναμη να εμπνεύσει σεβασμό και περηφάνια για μια δεύτερη πατρίδα που να ακολουθήσει ο ελληνοποιούμενος, προσλαμβάνοντας τον πολιτισμό της και -αν χρειασθεί- να την υπερασπισθεί με τη θυσία του. Τα βιβλία είναι αφελληνισμένα και αποχριστιανισμένα, διαπολιτισμικά τα λένε... Παράγουμε αποφοίτους πανεπιστημίου, μελλοντικούς δικαστές που δεν γνωρίζουν ποιοι ήταν ο Κάλβος, ο Κοραής και η ηρωίδα της Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη! Ανάγκη παιδείας και φυσικά παιδείας (άλλης) ποιότητας.

3.Η πολιτογράφηση προϋποθέτει την ενσωμάτωση, και όχι το αντίστροφο. Οι εμπειρίες άλλων χωρών με ανάλογα προς τα δικά μας χαρκτηριστικά –πέραν των πολυεθνοτικών ΗΠΑ, Καναδά, - Αυστραλίας, που είναι διαφορετικά μοντέλα- πρέπει σοβαρά να ληφθούν υπόψη, για να αποφευχθούν μοιραία λάθη. Πολιτογραφούμε εξατομικευμένα μόνο όποιον αισθάνεται αποδεδειγμένα την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του.

Οι ξένοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τη δεινή αναποτελεσματικότητα της ελληνικής
γραφειοκρατίας που γευόμεθα οι πάντες. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα τους. Οφείλουμε να το μηδενίσουμε. Την ψήφο (τους) τη χρειάζονται μόνον αυτοί που επείγονται να τη θεσπίσουν. Και δεν πρέπει τώρα...


πηγή:www.zoiforos.gr

Να γνωρίσουμε την αρρώστια μας

- Γέροντα, συχνά βλέπω τα ελαττώματα των άλλων και τους κρίνω.
- Την αρρώστια την δική σου την ξέρεις;
- Όχι.
- Γι’ αυτό ξέρεις την αρρώστια των άλλων. Αν ήξερες την δική σου αρρώστια ,δεν θα ήξερες την αρρώστια των άλλων. Δεν λέω να μη συμμετέχης στον πόνο τους , αλλά να μην ασχολήσαι με τα σφάλματά τους. Αν ο άνθρωπος δεν ασχολήται με τον εαυτό του, ο πειρασμός θα του ανοίξη δουλειά να ασχολήται με τους άλλους. Αν όμως κάνη δουλειά στον εαυτό του, τότες γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει και τον άλλον. Διαφορετικά, με τα λανθασμένα συμπεράσματα που βγάζει από τον εαυτό του κρίνει λανθασμένα και τους άλλους.
- Γέροντα, τί βοηθάη περισσότερο να διορθωθή κανείς;
- Κατ’ αρχάς η θέληση. Η θέληση είναι κατά κάποιον τρόπο το καλό ξεκίνημα. Ύστερα, πρέπει να καταλάβη κανείς ότι είναι άρρωστος και να αρχίση η ανάλογη αντιβίωση. Γιατί, αν είναι άρρωστος και κρύβη την αρρώστια του, κάποτε θα σωριασθή κάτω απότομα, χωρίς να το καταλάβη, και δεν θα μπορή να βοηθηθή ιατρικά. Π.χ. κάποιος ξέρει ότι είναι προφυματικός ,γι’ αυτό έχει ανορεξία. Του λένε: «γιατί δεν τρως;». «Ε, λέει, δεν μ’ αρέσει αυτό το φαγητό»! Μετά έχει κομμάρες και δεν μπορεί να περπατήση καλά. «Γιατί περπατάς έτσι;», τον ρωτάνε. «Α, μ’ αρέσει ,λέει, να πηγαίνω σιγά-σιγά∙ τί; Να τρέχω σαν παλαβός;». Δεν λέει ότι έχει κομμάρες και δεν μπορεί να περπατήση. Μετά έχει βήχα. «Γιατί βήχεις;», του λένε. «Ε, από αλλεργία», λέει! Δεν λέει ότι οι πνεύμονες μέσα είναι χάλια. Εν τω μεταξύ βγάζει και κανένα πύελο αιματηρό. «Τί είναι αυτό;», τον ρωτάνε. «Ε, λέει, ερεθίστηκε ο λάρυγγας»!
- Και όλα αυτά, Γέροντα, επειδή δεν θέλει να φανερώσει την φυματίωση;
- Ναι, επειδή την καλύπτει-την καλύπτει και μετά παθαίνει καλπάζουσα φυματίωση. Σπάζει ο πνεύμονας, γεμίζουν οι λεκάνες αίμα, πέφτει κάτω, και τελικά αποκαλύπτεται η αρρώστια του, αλλά και δύσκολα βοηθιέται. Ενώ, αν παραδεχθή ότι τα δέκατα που παρουσιάζει είναι από την φυματίωση και δεχθή την ανάλογη θεραπεία, γίνεται πιο υγιής από τον υγιή. Θέλω να πω, και στην πνευματική ζωή, όποιος δικαιολογεί τα πάθη του, δέχεται τελικά δαιμονική επίδραση και δεν μπορεί να κρυφτή. Ξέρεις τί είναι να δεχθή ο άνθρωπος δαιμονική επίδραση; Αγριεύει, γίνεται θηρίο, αντιδρά, μιλά άσχημα, με αναίδεια και δεν δέχεται από κανέναν βοήθεια.
Γι’ αυτό όλη η βάση είναι να γνωρίση πρώτα κανείς την πάθηση που έχει και να χαίρεται που την γνώρισε. Από ‘κει και πέρα πρέπει να δεχθή την θεραπεία, τα ανάλογα φάρμακα , και να αισθάνεται και ευγνωμοσύνη προς τον γιατρό – τον Πνευματικό ή τον Γέροντά του- όχι να αντιδράη. Να, ο άλλος κρεμά το χέρι του , για να του κάνουν μετάγγιση ∙ τον τρυπούν, πονάει, αλλά το δέχεται, γιατί αυτό θα τον βοηθήση. Ή μια εγχείριση πόση ταλαιπωρία έχει! Αλλά δέχεται ο άνθρωπος να την κάνη, για να γίνη καλά.
- Όταν, Γέροντα, ξέρω λ.χ. ότι μια αυστηρή παρατήρηση θα με βοηθήση, γιατί δεν την δέχομαι ευχάριστα;
- Κοίταξε, μπορεί να μην την δέχεσαι ευχάριστα, αλλά τουλάχιστον καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν είναι σωστό;
- Ναι, το καταλαβαίνω.
- Ε, αν το καταλαβαίνης κάτι είναι κι αυτό. Βλέπεις, ο άρρωστος παίρνει ένα χάπι που είναι φαρμάκι πικρό, αλλά το δέχεται καλύτερα από την καραμέλα, γιατί καταλαβαίνει ότι θα τον ωφελήση. Αν δεν δέχεται το πικρό φάρμακο, δεν θεραπεύεται. Πρέπει να γνωρίση κανείς την αδυναμία του , να δεχθή τα φάρμακα, για να τον δυναμώση ο Θεός.

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

από:www.gonia.gr

Αγωνία για το μέλλον των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή

του Ρόνι Μπου Σάμπα, Θεολόγου-Φιλολόγου Αποχαιρετήσαμε το έτος 2009 με διάφορα γεγονότα που θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη των χριστιανών στην Εγγύς Ανατολή. Και με τον ίδιο τρόπο υποδεχθήκαμε το νέο έτος. Αφορμή γι' αυτό το σύντομο άρθρο είναι τα επεισόδια που ξέσπασαν στην Αίγυπτο την περασμένη Τετάρτη 6 Ιανουαρίου όταν επιτέθηκαν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι σε χριστιανούς που γιόρταζαν τα Χριστούγεννα στην περιοχή Ναγκάα Χαμάντι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή ώστε να σχηματίσουμε μια γενική άποψη για όσα αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στην Εγγύς Ανατολή. Κατ’ αρχήν η Εγγύς Ανατολή συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων χώρες όπως η Τουρκία, το Ιράκ, η κατεχόμενη Παλαιστίνη, η Αίγυπτος, και ο Λίβανος. Σ’ αυτή την περιοχή οι χριστιανοί αποτελούν μειονότητα, και για το περιβάλλον τους δεν έχει σημασία σε τι χριστιανικό δόγμα ανήκουν. Αυτό το τονίζω γιατί κάποιοι συνεχίζουν και σήμερα να διαχωρίζουν τους χριστιανούς σε ορθοδόξους και αιρετικούς, και να νομίζουν ότι πας μη ορθόδοξος δεν είναι χριστιανός και συνεπώς δεν μας αφορά τι παθαίνει. Σ’ αυτή την περιοχή βρίσκονται τέσσερα ορθόδοξα Πατριαρχεία, τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Ανατολής και άλλα χριστιανικά Πατριαρχεία όπως εκείνο των Μαρωνιτών ή των Κοπτών κλπ. Ευαισθητοποίηση για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Στην Τουρκία μαθεύτηκαν τα όσα αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, και όλη η Ρωμιοσύνη. Η γειτνίαση Ελλάδας και Τουρκίας βοηθά, μαζί με άλλους παράγοντες, να ξέρουμε τι συμβαίνει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, και να είμαστε αισιόδοξοι διότι η Τουρκία ως Κυβέρνηση μαζί με τον τουρκικό λαό και τα ΜΜΕ προστατεύουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γνωστά τα προβλήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία, αλλά η ματιά του παρόντος άρθρου βλέπει ως προτεραιότητα την ασφάλεια των Ρωμιών. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η αποκάλυψη των σχεδίων της Εργκενεκόν έχει αποτρέψει τα χειρότερα σε πολλά επίπεδα που ξεπερνούν και την ίδια την Τουρκία. Άθλια η κατάσταση για τους Χριστιανούς στο Ιράκ Στο Ιράκ όμως, η κατάσταση είναι τρισάθλια για τους χριστιανούς. Ένα παλαιότερο δημοσίευμα στο Amen στις 27 Δεκεμβρίου (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1285) αναφέρει ότι ο αριθμός των χριστιανών έχει μειωθεί δραματικά από το 2003 έως σήμερα. Η δημοκρατία (sic) έφερε το θάνατο για τους χριστιανούς! Σε διάστημα περίπου 6 ετών έπαθαν οι χριστιανοί όσα δεν είχαν πάθει επί της εικοσαετούς δικτατορίας του Σαντάμ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η δικτατορία ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά με οδηγεί να αμφισβητώ το μύθο περί εκδημοκρατισμού του Ιράκ. Άλλωστε η δικτατορία του Ιράκ επέτρεπε στους χριστιανούς να προσεύχονται στις Εκκλησίες τους σε αντίθεση με άλλες, σύμμαχες των αμερικανών, βασιλείες που απαγορεύουν στους χριστιανούς κάθε λατρευτική πράξη. Οι χριστιανοί του Ιράκ είναι - όπως εκείνοι της Αιγύπτου - φορείς γλωσσών και πολιτισμών υπό αφανισμό. Αυτό καθιστά το πρόβλημα μεγαλύτερο και αγγίζει όχι μόνο όσους από μας συμπάσχουν με τους ομόπιστους αλλά και όσους σέβονται τον ανθρώπινο πολιτισμό. Περιττό να πω ότι σε κάθε περίπτωση είναι μείζον θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κατάσταση δεν προκαλεί καθόλου αισιοδοξία διότι οι χριστιανοί του Ιράκ διώκονται με κάθε τρόπο και είναι αντιμέτωποι με μια από δυο λύσεις: μετανάστευση ή θάνατος. Έτσι δείχνουν τα πράγματα ως τώρα, και έτσι είναι φτιαγμένο το σχέδιο για την Νέα Μέση Ανατολή που ανακηρύσσεται επίσημα από το 2006 από υψηλόβαθμους πολιτικούς των ΗΠΑ, όπως η πρώην υπουργός Κοντολίζα Ράις σε διάφορες περιστάσεις (http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=3882). Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, που γνωστοποιήθηκε στην στρατιωτική σχολή του ΝΑΤΟ στην Ρώμη και προκάλεσε τις αντιδράσεις τις Τουρκίας το Σεπτέμβριο του 2006 (http://www.todayszaman.com/tz-web/?hn=36919), το Ιράκ μοιράζεται σε μικρότερα κράτη με θρησκευτική βάση, όπου οι Σουνίτες και οι Σιίτες θα έχουν δικά τους κράτη, ενώ οι χριστιανοί παίρνουν το θάνατο ή την μετανάστευση. Βεβαίως κατ’ εμέ δεν πρέπει να μπουν οι χριστιανοί στην λογική του εγκλωβισμού σε τέτοιου είδους κράτη. Αντιθέτως να είναι πολέμιοι τέτοιων ρατσισμών που εν πρώτοις απειλούν τους ίδιους. Πρόβλημα και στην Παλαιστίνη Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη οι χριστιανοί δεν είναι ούτε και αυτοί σε καλύτερη κατάσταση. Αφήνοντας στην άκρη τον εξευτελισμό που φέρνουν τα διάφορα δόγματα στα ιερά προσκυνήματα, για να θυμίσω τις αντιδράσεις που εξέφρασαν οι σιωνιστές κατά της εορταστικής διακόσμησης την περίοδο των Χριστουγέννων (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1219). Επιπλέον φτύνουν στους κληρικούς και τους μοναχούς (http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1259231077244&pagename=JPost/JPArticle/ShowFull) σε σημείο που θεωρείται πια από τους κληρικούς αυτούς μια καθημερινή πραγματικότητα σύμφωνα με το άρθρο. Οι ραββίνοι διδάσκουν το μίσος προς τους «εχθρούς» και υπερηφανεύονται για τις σφαγές στη Γάζα (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=932) όπου σκοτώθηκαν άμαχοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι (http://www.catholicnews.com/data/stories/cns/0900072.htm). Ευτυχώς, τουλάχιστον φέτος δεν υπήρξαν προβλήματα αναγνώρισης του Πατριάρχη... Στο στόχαστρο οι Κόπτες Στην Αίγυπτο οι κόπτες είχαν όπως είπαμε αιματηρά Χριστούγεννα, κάτι σαν τα μωρά της Βηθλεέμ. Τότε το Θείο βρέφος βρήκε καταφύγιο στην Αίγυπτο ενώ οι κόπτες τώρα πουθενά..Το θέμα σύμφωνα με τα δημοσιεύματα έχει πολιτικό παρασκήνιο που γίνεται όλο και πιο έντονο και έχει να κάνει με την διαδοχή του προέδρου Μουμπάρακ. Ο τελευταίος θέλει τον γιό του στο «θρόνο» της δημοκρατίας, και φλερτάρει με την οργάνωση των «αδελφών μουσουλμάνων» ώστε να συμφωνήσουν και να περάσει ομαλά η ηγεσία από τον πατέρα στον γιό. Αυτό εξηγεί τις κριτικές του επισκόπου της Ναγκάα Χαμάντι για την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος της περιοχής. Τα επεισόδια αυτά καταδικάστηκαν στην κυριακάτικη λειτουργία από τον Πάπα στο Βατικανό. Επιπλέον η Κοπτική Εκκλησία καλεί τους κόπτες όλου του κόσμου σε τριήμερη νηστεία, ξεκινώντας από την ερχόμενη Δευτέρα (11/1). Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που οι κόπτες στην Αίγυπτο διώκονται την τελευταία περίοδο. Όλοι θυμόμαστε την απόφαση της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης να σφάξει όλους τους χοίρους, για να αντιμετωπίσει την γρίπη των χοίρων! Περιττό να πούμε ότι οι χριστιανοί είναι αυτοί που εκτρέφουν χοίρους. Η κατάσταση στον Λίβανο Στο Λίβανο, αλλά και στη Συρία, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Περιορίζομαι στο Λίβανο όπου δεν υπάρχει καμία πλειοψηφία αλλά πολλές μειονότητες αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, τον εμφύλιο ακόμα δεν τον ξέχασαν ούτε οι χριστιανοί ούτε οι μουσουλμάνοι. Γι’ αυτό ο διάλογος και η συναίνεση κυριαρχούν όπως φαίνεται ως τώρα. Επιπλέον πριν από λίγες εβδομάδες ο Γενικός Γραμματέας της Χιζμπολλάχ εξέφρασε την ανησυχία του για την «αιμορραγία» των χριστιανών από την Ανατολή, και κάλεσε τους χριστιανούς του Λιβάνου να συλλογιστούν τις αποφάσεις κάποιων να είναι με την μεριά των ΗΠΑ και να υποστηρίζουν τα σχέδιά της δίνοντας το παράδειγμα των χριστιανών του Ιράκ, οι οποίοι είναι απροστάτευτοι αυτή τη στιγμή. Και τόνισε ότι οι Λιβανέζοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι έχουν μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη, εκείνη της ένωσης, και της αποδοχής του άλλου, χωρίς φοβίες. Ποιο το μέλλον των Χριστιανών; Μετά από αυτή την σύντομη ανάγνωση των γεγονότων φαίνεται ότι οι χριστιανοί της Εγγύς Ανατολής αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα που απειλούν την συνέχεια του Χριστιανισμού στην περιοχή. Η αισιοδοξία δεν χάνεται και η ελπίδα πάντα μένει φλογερή, καθώς υπάρχουν σε κάποια μέρη φωτεινές εξαιρέσεις. Οι χριστιανοί της Δύσης - και όχι οι κυβερνήσεις - θα πρέπει να σκεφτούν τι θα επιλέξουν: να βοηθήσουν τους χριστιανούς της Εγγύς Ανατολής τώρα ή θα πάνε σε κάποια χρόνια να κάνουν ιεραποστολή, όπως έγινε στην περίπτωση της Αφρικής; Σημείωμα Αmen.gr Η αγωνία για την θέση των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή μεγαλώνει. Είναι χαρακτηριστικό, πως σύμφωνα με τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο Πάπας Βενέδικτος απηύθηνε έκκληση στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές να αποτρέψουν τις επιθέσεις εναντίον Χριστιανών, κάνοντας μία προφανή αναφορά στις πρόσφατες επιθέσεις εναντίον Χριστιανών Κοπτών στην Αίγυπτο. "Η βία εναντίον Χριστιανών έχει προκαλέσει αγανάκτηση σε πολλούς ανθρώπους, ιδιαιτέρως όταν συμβαίνει στις πιο ιερές μέρες για την χριστιανική παράδοση", ανέφερε ο Πάπας Βενέδικτος στη διάρκεια της εβδομαδιαίας ευλογίας του στη Ρώμη. Έξι Χριστιανοί Κόπτες σκοτώθηκαν από πυρά ενόπλων που επέβαιναν σε αυτοκίνητα στην κωμόπολη Ναγκάα Χαμάντι, στη νότια Αίγυπτο, στις 6 Ιανουαρίου, παραμονή της μέρας που οι Κόπτες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Τρεις ημέρες αργότερα, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί πυρπόλησαν σπίτια και καταστήματα που ανήκουν σε αντίπαλες θρησκευτικές κοινότητες σε χωριά της περιοχής, με συνέπεια να τραυματιστούν έξι άνθρωποι. "Είναι απαραίτητο οι πολιτικές και θρησκευτικές αρχές να μην αποτύχουν στην ανάληψη των ευθυνών τους", ανέφερε ο Πάπας στο μήνυμά του, προσθέτοντας: "δεν μπορούμε να έχουμε βία στο όνομα του Θεού" πηγή:www.amen.gr

«Πολυδιάσπαση» έφερε η Μητροπολιτοποίηση

«Πολυδιάσπαση» έφερε η Μητροπολιτοποίηση, τόνισε ο καθηγητής Γ. Μπεμπής

Συντάχθηκε απο τον/την Εθνικός Κήρυκας - Θεόδωρος Καλμούκος 12:59

«Η Μητροπολιτοποίηση έφερε πολυδιάσπαση στην Εκκλησία της Αμερικής», τόνισε ο καθηγητής της Πατερικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής, Δρ. Γεώργιος Μπεμπής, σε συνέντευξή του στον «Ε.Κ.», συμπληρώνοντας ότι «δεν επιτρέπεται να μην ακούγεται η μνημόνευση του ονόματος του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου».

Δέκα σχεδόν χρόνια έπειτα από την επίσημη συνταξιοδότησή του, ο καθηγητής της Πατερικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Βοστώνης, Δρ. Γεώργιος Μπεμπής, όχι μόνο διδάσκει δύο μαθήματα το χρόνο, άλλα επιμένει να διδάσκει στην ελληνική γλώσσα.

Είναι ο μόνος καθηγητής που διδάσκει στην Ελληνική μαθήματα Πατρολογίας και μάλιστα μόνο για το ένα μάθημα λαμβάνει ένα ελάχιστο συμβολικό φιλοδώρημα, το άλλο το διδάσκει εντελώς δωρεάν. Το περασμένο εξάμηνο δίδαξε το Γεροντικό των Πατέρων. Μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα», είπε «βεβαίως το διδάσκω στην ελληνική γλώσσα και ενίοτε λέγω και γράφω στον πίνακα και κάποιους όρους στα αγγλικά».

Ο Δρ. Μπεμπής έχει σπουδάσει στη Σχολή του Τιμίου Σταυρού, στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, του «Χάρβαρντ» και της Αθήνας από όπου πήρε και το διδακτορικό του δίπλωμα. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση επισήμανε, πως «φέτος δεν είδα πολλούς μεγάλους στην ηλικία φοιτητές, αλλά νέα παιδιά κι αυτό είναι καλό σημάδι. «Θα ήθελα να συνεχιστεί να έρχονται παιδιά και από την Ελλάδα. Ήδη στο μάθημά μου έχω έναν φοιτητή από την Ελλάδα, λέγεται Κωνσταντίνος Βασιλάκης».

Και συμπλήρωσε, ότι «και για την Ελλάδα είναι καλό να έρχονται φοιτητές από εκεί στη δική μας Σχολή αντί να πηγαίνουν σε Προτεσταντικές Σχολές εδώ, αλλά για τη Σχολή μας είναι καλό και την Εκκλησία μας αν μείνουν εδώ και ιερωθούν ή σταδιοδρομήσουν στη Θεολογία». Ο καθηγητής Γεώργιος Μπεμπής ήλθε στη Θεολογική Σχολή το έτος 1950 όντας φτωχό και ορφανό παιδί εκ Κρήτης και κατόρθωσε και αναδείχθηκε μόνος του. Στην ερώτηση πόσο διαφορετική ή πόσο όμοια ήταν η Θεολογική Σχολή τότε από ό,τι είναι σήμερα, απάντησε πως «ήταν πολύ διαφορετική, μιλούσαμε μόνο ελληνικά». Και συμπλήρωσε: «Θυμάμαι είχα ελληνική γραφομηχανή και έγραφα τις ακαδημαϊκές μου εργασίες στα ελληνικά».

Στην επισήμανση του «Ε.Κ.» ότι μέσα σε μισό αιώνα βρεθήκαμε εδώ που είμαστε σήμερα, ο καθηγητής κ. Μπεμπής συμφώνησε, λέγοντας «ναι, δυστυχώς». Πρόσθεσε ακόμη, πως «όταν ήλθε και μίλησε ο Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου πέρυσι, ο π. Ελπιδοφόρος Λαμπρυνιάδης αντιμετώπισε αυτό το πρόβλημα εναντίωσης στην ελληνική γλώσσα, διότι παιδιά από την Αντιοχειανή Αρχιεπισκοπή και πολλοί δικοί μας διαμαρτυρήθηκαν ότι ήταν πολύ ελληνική η ομιλία. Κι ο π. Ελπιδοφόρος, προς τιμήν του, είπε ‘μα τι είναι εδώ, δεν είναι Ελληνική Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή;’».

Μιλώντας για την ψαλμωδία στο παρεκκλήσι, είπε ότι «έχω να δω τον κ. Κετσετζή (ψάλτης και καθηγητής Εκκλησιαστικής Μουσικής) στη Σχολή από το Σεπτέμβρη, τον καλούν και πηγαίνει και ψέλνει, εν τω μεταξύ τη Μεγάλη Εβδομάδα λείπει, ενώ θα έπρεπε να είναι παρών ο ίδιος να δίνει το παράδειγμα στο παρεκκλήσι». Είπε ότι «ψέλνουν στο παρεκκλήσι μισά-μισά στα ελληνικά και στα αγγλικά». Για το αν θα μπορούσε η Σχολή να ήταν πολύ καλύτερη, τόνισε: «Βεβαίως πάντοτε υπάρχει περιθώριο να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, λείπει η ελληνικότητα, θα ήθελα περισσότερη ελληνικότητα. Τονίζω δε πάντοτε ότι το παρεκκλήσι είναι το μόνο μέρος στο οποίο θα μάθουν να ψέλνουν ελληνικά, αλλά μαζεύουμε τους προσήλυτους, τους παντρεμένους κ.λπ. και αρχίζουν και ψέλνουν στα αγγλικά».

Επεσήμανε, πως «εφόσον τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην Ελληνική, τα έργα των Πατέρων στην Ελληνική, η Σχολή είναι το μόνο κέντρο που οι μέλλοντες ιερείς θα μάθουν ελληνικά. Αν δεν τα μάθουν στη Σχολή, πού θα τα μάθουν», διερωτήθηκε. Και συμπλήρωσε: «Κι αυτό δεν το τονίζω ούτε από φανατισμό, ούτε από ολιγωρία, αλλά πιστεύω ότι είναι το μόνο μέρος που πρέπει να διδάσκεται η ελληνική γλώσσα, η Παράδοση βεβαίως». Τόνισε ότι «η Σχολή πρέπει να παραμείνει Ελληνική».

Μιλώντας για το Ελληνικό Κολέγιο, ο Δρ. Μπεμπής απεκάλυψε, πως «όταν πρωτοήρθε ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος στην πρώτη συνεδρίαση σηκώθηκαν μερικοί καθηγητές της Σχολής και ζήτησαν να καταργηθεί το Ελληνικό Κολέγιο, κι ήταν τότε που πρώτη φορά είδα τον Δημήτριο να θυμώνει και είπε «το Ελληνικό Κολέγιο θα παραμείνει». Ο κ. Μπεμπής πιστεύει ότι «πρέπει να παραμείνει, να υποστηριχθεί το Ελληνικό Κολέγιο και να γίνει Κέντρο Ελληνικών Σπουδών». Ερωτηθείς αν ήταν παράλειψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος όταν πρόσφατα επισκέφτηκε την Αμερική, δεν επισκέφθηκε και τη Θεολογική Σχολή, να κάνει κι ένα Τρισάγιο στον τάφο του Ιακώβου, είπε ότι «του έστειλα ένα δώρο κι ένα γράμμα στο οποίο τον ρωτούσα ‘μα καλά δεν θα έλθετε και στην ωραία Βοστώνη;’».

Στην ερώτηση αν ήταν τελικά λάθος η διαίρεση της Αρχιεπισκοπής σε Μητροπόλεις, ο καθηγητής κ. Μπεμπής πιστεύει πως «ο Αρχιεπίσκοπος έπρεπε να διατηρεί το κύρος του» και συμπλήρωσε ότι «δεν επιτρέπεται να μην ακούγεται η μνημόνευση του ονόματος του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου».

Υπογράμμισε ότι «η Μητροπολιτοποίηση έφερε πολυδιάσπαση στην Εκκλησία της Αμερικής» και επεσήμανε ότι «όπως είναι το σύστημα σήμερα δεν είναι κανονικό εφόσον υπάρχει ένας Αρχιεπίσκοπος. Μάλιστα, οι Μητροπολίτες οφείλουν να επικοινωνούν δια του Αρχιεπισκόπου με το Πατριαρχείο, κι αυτό είναι άλλη μία απόδειξη ότι ο ποιμενάρχης είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής», ενώ στην ερώτηση αν είναι οι σημερινοί ιεράρχες κάτι μεταξύ βοηθών Επισκόπων και Τιτουλαρίων Μητροπολιτών, είπε «προφανώς» και συμπλήρωσε «αλλά δεν το θέλουν αυτό κι έγινε φασαρία, κι είπε ο Βαρθολομαίος καλά-καλά δεν θέλω φασαρίες». Σήμερα, ο μεγαλύτερος φόβος του κ. Μπεμπή είναι «η διάσπαση».

Μιλώντας για τη λεγόμενη ποιμαντική τής γροθιάς που εφαρμόζουν μερικοί αρχιερείς και ιερείς και διαλύουν τις κοινότητες διώχνοντας ανθρώπους από την εκκλησία, υποστήριξε ότι «δεν συμφωνώ διόλου ούτε με την επιβολή της γροθιάς, ούτε με τους εκφοβισμούς» και τόνισε πως «εμείς οι Θεολόγοι κληρικοί και λαϊκοί πρέπει να δείχνουμε αγάπη και συγχώρηση κι έστω κι αν μας προσβάλλουν να έχουμε ανεκτικότητα, αγάπη και καταλλαγή».

πηγή:www.romfea.gr

ς

«Στη μοντέρνα Ελλάδα αρχίζει να επικρατεί σε κάποια πολιτικά κέντρα μια εναντίωση στην Ορθοδοξία»

Συντάχθηκε απο τον/την Μοναχός Μωυσής - Μακεδονία

Διαδίδεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέδωσε σειρά οδηγιών για την υποβάθμιση ή και την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία. Έτσι, διάφοροι ταγοί του υπουργείου Παιδείας (ή όπως αλλιώς σήμερα λέγεται) προσπάθησαν όσο μπορούσαν να υποβαθμίσουν το μάθημα.

Τελικά, σήμερα πληροφορούμεθα ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης θεωρεί απαραίτητη τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα σχολεία.

Συμφωνήθηκε μάλιστα από το ως άνω Συμβούλιο ότι είναι αναγκαία η εξασφάλιση της υποχρεωτικής διδασκαλίας των Θρησκευτικών, αλλά και χρήζει ενισχύσεως η επιμόρφωση των θεολόγων ώστε να αναβαθμιστεί το μάθημα και ο ρόλος των εκπαιδευτικών που το διδάσκουν.

Είναι γεγονός, όπως ελέχθη, πως η θρησκεία αποτελεί κύριο συστατικό μιας κοινωνίας που συμβάλλει στην κοινωνική συνοχή. Είναι επιτακτική η ανάγκη για όλους τους μαθητές να γνωρίζουν την πλούσια θρησκευτική παράδοση και προσφορά του τόπου τους. Μάλιστα, ο αντιπρόσωπος της Ελλάδος στο Συμβούλιο της Ευρώπης καθηγητής κ. Κ. Ζορμπάς δήλωσε ότι είναι αναγκαία η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών ακόμη και στους μετανάστες.

Αν αυτά ισχύουν για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν θα πρέπει να ισχύουν για την πατρίδα μας; Η αλήθεια της Ορθοδοξίας αποτελεί το απόσταγμα της ζωής μας. Ας παραδειγματιστούμε τουλάχιστον από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες που επαναφέρουν τη διδασκαλία των Θρησκευτικών, κι εμείς το αφαιρούμε με τη μέθοδο του σαλαμιού.

Δυστυχώς, στη μοντέρνα Ελλάδα αρχίζει να επικρατεί σε κάποια πολιτικά κέντρα μια εναντίωση στην Ορθοδοξία. Ίσως στην αντίδραση αυτή υπάρχει και κάποια ψυχολογική ερμηνεία. Στην Ελλάδα δεν ακούστηκε να αντιδράσει μαθητής για το μάθημα αυτό ή τις εικόνες.

Αξίζει να αναβαθμιστεί το μάθημα με την καλή παιδεία των καθηγητών και των δασκάλων, τον τρόπο διδασκαλίας, τη συγγραφή κατάλληλων και ωραίων σχετικών βιβλίων αλλά και με την πρόκληση ενδιαφέροντος των παιδιών, που σίγουρα έχουν πολλές απορίες. Αν βγάλουμε τις εικόνες από τις αίθουσες διδασκαλίας, θα πρέπει να βγάλουμε και τους σταυρούς από τους λαιμούς των παιδιών και από τη σημαία μας.

Κατά την υπάρχουσα νομολογία, στην ελληνική εκπαίδευση οι μαθητές θα πρέπει να ενισχύονται στην αγάπη τους για την πατρίδα και την Ορθοδοξία.

Κατά τον καθηγητή κ. Ι. Κονιδάρη, που εύστοχα πρόσφατα τόνισε “όταν αυτή τη στιγμή ως έθνος διερχόμεθα μια τραγική περίοδο της ιστορίας -και δεν εννοώ μόνο κοινωνική ή οικονομική αλλά και αξιακή-, δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουμε μια συζήτηση που θα διασπάσει την κοινωνική συνοχή”.

Όπως έχουμε ξαναγράψει, ορισμένοι σημερινοί πολιτικοί άρχοντες δεν τρέφουν σεβασμό προς την Εκκλησία. Είναι ανάγκη η Εκκλησία υπεύθυνα να μιλήσει. Δε χρειάζεται να φωνάζει, αλλά είναι ανάγκη να καταθέσει νηφάλιο και υπεύθυνο λόγο άφοβα. Η Εκκλησία σιωπά για να προσεύχεται.

Η σιγή διακόπτεται με επίγνωση στις μεγάλες ανάγκες. Η ανάγκη αυτή σίγουρα σήμερα υπάρχει. Στην υποτίμηση της Εκκλησίας, στην παραπληροφόρηση των μαθητών, είναι καιρός να υψωθεί φωνή λελογισμένης διαμαρτυρίας. Πολλοί αγωνιούν και πονούν στη μοναξιά τους, ως πρόβατα δίχως ποιμένα.

Τι όραμα, τι νόημα, τι σκοπό ζωής θα δώσουμε στα παιδιά μας; Να βγάλουμε τα Θρησκευτικά από τα σχολεία, και τι να θέσουμε στη θέση τους; Με τι να αντικαταστήσουμε τις εικόνες από τις σχολικές αίθουσες; Τι πρότυπα θα παρουσιάσουμε;

Ο αθεϊσμός και ο μηδενισμός τι αποτελέσματα έδωσαν; Είναι μεγάλη η ανάγκη να αναθεωρήσουμε προσεκτικά κάποιες πρόχειρες αποφάσεις που δεν έχουν μελετηθεί καλά και δεν φανερώνουν σοβαρότητα και νηφαλιότητα.

πηγή:www.romfea.gr

ς

Ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (5 Ιανουαρίου)

Ο Θεοφάνης ο Έγκλειστος, κατά κόσμον Γεώργιος Βασίλιεβιτς Γοβόρωφ, υπήρξε γιός ιερέως. Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1815 στο χωριό Τσερνάφσκα της επαρχίας Ορλώφ.

Από μικρός δέχθηκε την ευεργετική επίδραση που εξασκεί στην ψυχή το εκκλησιαστικό περιβάλλον με τις εικόνες, τις ψαλμωδίες, τις ακολουθίες, τις τελετές. Ο ίδιος έγραφε ότι το περιβάλλον αυτό αποτελεί τον ισχυρότερο παράγοντα για την σωστή αγωγή της παιδικής ψυχής.

Μετά από τα πρώτα γράμματα μπήκε στο Σεμινάριο του Ορλώφ (1831-37) και αργότερα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην θεολογική Ακαδημία του Κιέβου (1837-41).

Καθώς σπούδαζε στο Κίεβο επισκεπτόταν συχνά τα σπήλαιά του, που υπήρξαν η κοιτίδα του ρωσικού μοναχισμού. Η Κιεβοπετσέρσκαγια Λαύρα, γεμάτη αναρίθμητα λείψανα όσιων, ακτινοβολούσε την δόξαν του λαμπρού της παρελθόντος.

Η καρδιά του νεαρού ιεροσπουδαστή δονήθηκε από τον πόθο της μοναχικής ζωής και λίγους μήνες πριν τελειώσει τις σπουδές του έγινε μοναχός. Ο φημισμένος στάρετς Παρθένιος, που ήταν πνευματικός του Μητροπολίτου και της Λαύρας, έδωσε στον νεόκουρο και στους συντρόφους του τις εξής συμβουλές: «Εσείς οι μορφωμένοι μοναχοί να μη ξεχνάτε ότι το πιο απαραίτητο είναι ένα: Η αδιάλειπτη προσευχή με τον νου συγκεντρωμένο στην καρδιά. Αυτό και εγώ επεδίωκα από τα νεανικά μου χρόνια, και φρόντιζα να μη με διακόπτει κανείς από την συνεχή επικοινωνία μου με τον Θεό».

Τον ίδιο χρόνο (1841) χειροτονείται διάκονος και σε λίγους μήνες ιερέας.

Τελειώνοντας την Ακαδημία διορίζεται καθηγητής της Ηθικής, της Φιλοσοφίας, της Ψυχολογίας, της Λογικής και των Λατινικών σε διάφορες σχολές και ακαδημίες.

Το 1847 έρχεται στα Βαλκάνια και επί επτά έτη μελέτα τον ελληνορθόδοξο μοναχισμό.

Το 1857 γίνεται πρύτανης της θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως και επιθεωρητής των θρησκευτικών μαθημάτων σε όλες τις σχολές της πρωτεύουσας και των περιχώρων της.

Το 1859 χειροτονείται επίσκοπος της επαρχίας Ταμπώφ και αργότερα αναλαμβάνει την έδρα της επαρχίας Βλαδιμίρ. Σαν επίσκοπος εργάσθηκε με όλες του τις δυνάμεις. Έμεινε κοντά στο ποίμνιο, που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, και δοκίμασε μαζί του πολλές δυσκολίες.

Το 1861 αξιώνεται να παρευρεθεί στην ανακομιδή των λειψάνων του Άγ. Τύχωνος του Ζαντόνσκ, τον οποίο από τα παιδικά του χρόνια υπεραγαπούσε και προσπαθούσε να μιμηθεί.

Το 1866 αφήνει την επαρχία του και κλείνεται για 28 χρόνια σ’ ένα φτωχό κελλί στην έρημο Βισένσκ.

Ο αποχαιρετιστήριος λόγος προς το ποίμνιο του είναι συγκινητικός:

«Μη με παρεξηγείτε που σας αποχωρίζομαι. Η αγάπη σας δεν θα με άφηνε να φύγω, αν δεν υπήρχε μέσα μου ένας ακατανίκητος πόθος για μια υψηλότερη ζωή… Πάντοτε θα προσεύχομαι να σας χαρίζει ο Κύριος κάθε καλό, να σας γλυτώνει από κάθε συμφορά και να εξασφαλίζει την σωτηρία σας… Έχετε μάθει τον δρόμο της σωτηρίας, καθώς και όλα τα μέσα που οδηγούν σ’ αυτή. Είναι λοιπόν αρκετό να σας υπενθυμίσω την συμβουλή του αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεο: «Την παρακαταθήκην φύλαττε». Να φυλάγεσθε από τους ψευδοδιδασκάλους. Όσους δεν συμφωνούν μ’ αυτά που διδάσκει η Εκκλησία να τους απομακρύνετε, οποιαδήποτε θέση και οποιουσδήποτε τίτλους, κι αν κατέχουν… Πίσω από την γνησιότητα της πίστεως έρχεται η επίσκεψη της θείας χάριτος. Με την βοήθειά της οι καθαροί στην ψυχή βλέπουν τον Θεό από την παρούσα ζωή και προγεύονται την μακαριότητα της αιωνίου».

Ο Θεοφάνης ο Έγκλειστος υπήρξε πολυγραφότατος. Η αδελφή του Λ. Τολστόι έλεγε: «Δυο σύγχρονοι μας έγραψαν πολλά. Ο αδελφός μου Λέων και ο επίσκοπος Θεοφάνης. Με την διαφορά ότι ο ένας έγραψε προς απώλεια της ψυχής, ενώ ο άλλος προς σωτηρία της».

Τα συγγράμματά του είναι κλασσικά και διαιρούνται σε ηθικά, ερμηνευτικά και μεταφραστικά. Μετέφρασε στα ρωσικά την «Φιλοκαλία» και παρουσίασε σ’ ένα μεγάλο σύγγραμμα πολλούς κανόνες των αγίων Παχωμίου, Μ. Βασιλείου, Βενεδίκτου και Κασσιανού. Ένα σημαντικό τμήμα περίφημου έργου της ρωσικής μονής Βαλάμο «Η νοερά άθλησις», αποτελείται από σκέψεις και βιώματα δικά του.

Καθημερινά έφθαναν στο ερημικό κελλί του 20-40 επιστολές από όλα τα μέρη της Ρωσίας με διάφορες ερωτήσεις. Προσπαθούσε ν’ απαντήσει σε όλες. Έτσι στο διάστημα των 28 ετών της έγκλειστης ζωής του έγραψε πολλές χιλιάδες γράμματα που αποτελούν έναν ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό.

Στην έρημο Βισένσκ προσπάθησε ν’ αλλάξει την λαμπρή αρχιερατική στολή με το ταπεινό ένδυμα του ασκητού. Προσπάθησε να θάψει ό,τι κοσμικό είχε, την σοφία του, την αρχιεροσύνη του, τον ίδιο τον εαυτό του!

Αλλά όπως ο ήλιος δεν μπορεί να κρυφθεί, έτσι και η έρημος δεν μπόρεσε να κρύψει τον μεγάλο φωστήρα. Η έρημος Βισένσκ έγινε φάρος υψηλής πνευματικής ακτινοβολίας. Ενώ σταμάτησαν τα φλογερά κηρύγματα του λαμπρού επισκόπου, τα συγγράμματα και οι επιστολές του κατέκλυζαν ολόκληρη την απέραντη Ρωσία. Ενσάρκωναν το νόημα της Ορθοδοξίας και γι’ αυτό είχαν και έχουν απήχηση σε κάθε ορθόδοξο χριστιανό.

Η μακαρία ψυχή του ανήλθε στα ουράνια σκηνώματα κατά το έτος 1894.

( Θεοφάνους του Εγκλείστου, Απάνθισμα Επιστολών, Εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου 1984, σ. 11)

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/2010/01/05/

Ο Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και Καθηγητής της Ερήμου

Ο Όσιος Θεοδόσιος καταγόταν από την κωμόπολη της Μωγαρισσού, η οποία ανήκε στην επαρχία της Καππαδοκίας. Έζησε κατά τους χρόνους του Λέοντος του Θρακός και έφτασε έως και τους χρόνους του αυτοκράτορα Αναστασίου (491-518 μ.Χ.). Ο πατέρας του ονομαζόταν Προαιρέσιος και η μητέρα του Ευλογία. Ήταν και οι δύο ευσεβείς και πιστοί άνθρωποι. Ο Θεοδόσιος όμως, από θείο ζήλο, δεν ακολούθησε την έγγαμο ζωή, αλλά το μοναχικό βίο. Γι’ αυτό έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους. Στη συνέχεια μετέβη από εκεί και ήλθε στην Αντιόχεια, όπου επισκέφθηκε τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη, ο οποίος το εμύησε στα της μοναχικής πολιτείας και της αρετής και του προείπε ότι θα γίνει ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Ασκήτεψε κοντά στο θαυμαστό και ενάρετο ασκητή, που ονομαζόταν Λογγίνος, με τον οποίο μαζί μελετούσε, συζητούσε και προσευχόταν και του οποίου σπούδαζε την πνευματική διαύγεια και τη μεγάλη ταπεινοφροσύνη.

Ο Όσιος Θεοδόσιος από την προσευχή και την άσκηση, έφθασε σε τόσο ύψος ηθικής τελειότητας, ώστε να επιτελεί, με την χάρη του Θεού, θαύματα. Ο Άγιος είχε κατασκευάσει έναν τάφο για τον εαυτό του, ώστε βλέποντάς τον να θυμάται το θάνατο. Τον τάφο αυτόν εγκαινίασε με τον θάνατό του ένας Άγιος ασκητής, ονόματι Βασίλειος. Τον ασκητή λοιπόν αυτόν, ενώ είχε πεθάνει, μόνο ο Θεοδόσιος και ένας άλλος μοναχός τον έβλεπαν να στέκεται ανάμεσα στους άλλους μοναχούς και να συμψάλλει. Στους υπόλοιπους μοναχούς ο Βασίλειος ήταν αθέατος. Ένα άλλο θαύμα του Αγίου, είναι το ότι σε έναν τόπο στον οποίο πρόκειται να ιδρύσει μοναστήρι, άναψε σβησμένα κάρβουνα, χωρίς να έχει φωτιά.

Αλλά και το προορατικό χάρισμα είχε λάβει από τον Θεό ο Άγιος. Έτσι προείπε την καταστροφή που θα γινόταν στην Αντιόχεια από μεγάλο σεισμό.

Ο Όσιος Θεοδόσιος υπήρξε και καθηγητής πολλών μοναχών στην ασκητική ζωή. Δεν άργησε έτσι πλησίον του να σχηματισθεί κοινοβιακή ζωή που τον είχε ως κέντρο και οδηγό. Ο υπερβολικός αριθμός των μοναχών που συγκεντρώθηκαν κοντά του, τον έκανε να σκεφθεί που θα ήταν προτιμότερο να ιδρύσουν κοινοβιακό μοναστήρι. Μετά από προσευχή και σκέψη εξέλεξαν ερημικό τόπο, πέραν της Νεκράς Θάλασσας, η οποία απέχει από τα Ιεροσόλυμα αρκετές ώρες. Εκεί το μέγα πλήθος της αδελφότητας, έκτισε σε λίγο χρόνο μονή με εκκλησία και νοσοκομεία, καθόσον η φήμη του Οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου έφερε εκεί πλήθη που ζητούσαν την συμβουλή του, την ευλογία του ή την υλική του βοήθεια. Εκείνος τους δεχόταν πατρικά πάντοτε, τους καθοδηγούσε, τους ενθάρρυνε ή τους παρακαλούσε, σαν να ήταν αυτός που έπασχε και είχε ανάγκη της γιατρειάς. Στις ώρες του μεσονυκτίου ανέτεινε τα χέρια του στον ουρανό και ζητούσε ενίσχυση και χάρη και άφεση για ανθρώπους, προς τους οποίους προ ολίγων ωρών ήταν εντελώς άγνωστος.

Ο Όσιος Θεοδόσιος, αφού έφθασε σε βαθύτατο γήρας, κοιμήθηκε με ειρήνη. Η είδηση της κοιμήσεώς του διαδόθηκε σαν αστραπή. Και έτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοί και μοναχοί, ακόμη και Επίσκοποι, για να ασπαστούν το ιερό λείψανο του Αγίου ανδρός, που στάθηκε για όλους φιλόστοργος πατέρας και προστατευτικός αδελφός. Και αυτός ακόμη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων προσήλθε να ασπασθεί και να παραστεί στην εξόδιο Ακολουθία, μεγάλη δε υπήρξε η συγκίνησή του, όταν βρέθηκε ενώπιον του ιερού σκηνώματος του Οσίου. Η σύναξή του ετελείτο στο σεπτό Αποστολείο του Αγίου Αποστόλου Πέτρου, που ήταν κοντά στην Αγία Σοφία.

Απολυτίκιον. Ήχος πλάγιος α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Αρεταίς θεοσδότοις εκλάμψας όσιε, Μοναστικής πολιτείας ώφθης λαμπρός χαρακτήρ, και φωστήρ θεοειδής Πάτερ και έξαρχος, Θεοδόσιε σοφέ, των Αγγέλων μιμητά, θεράπων ο της Τριάδος ην εκδυσώπει απαύστως,ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον Ήχος πλ. δ'. Τη υπερμάχω

Πεφυτευμένος εν αυλαίς ταις του Κυρίου σου, τας φανοτάτας αρετάς τερπνώς εξήνθησας, και επλήθυνας τα τέκνα σου εν ερήμω, των δακρύων σου τοις όμβροις αρδευόμενα, αγελάρχα των Θεού θείων επαύλεων, όθεν κράζομεν. Χαίροις Πάτερ Θεοδόσιε.

πηγή:www.synaxarion.gr

Η τρομοκρατία της ομορφιάς (Τασούλα Kαραϊσκάκη)

alopsis

Το να είσαι όμορφος αποτελεί μέρος μιας κοινωνικής φαντασίωσης πολύ πιο εκτεταμένης από ό, τι πιστεύουμε. Θεωρείται σχεδόν εγκληματικό το να γερνάς, να παχαίνεις.

Ο δήμαρχος της ιταλικής πόλης Βαράλο προσέφερε 50 ευρώ σε κάθε δημότη που θα έχανε τέσσερα κιλά αν ήταν άνδρας, τρία εάν ήταν γυναίκα, σε διάστημα ενός μήνα. Σε ριάλιτι προσφέρονται τεράστια χρηματικά ποσά ως έπαθλο σε παχύσαρκους που αδυνατίζουν. Το σώμα, το οποίο έχει αναχθεί σε βασικό στοιχείο της προσωπικότητας, πρέπει να είναι νεανικό, λεπτό και σφριγηλό, «σμιλεμένο» σε κέντρα ομορφιάς και γυμναστήρια, κατά τα πρότυπα των σταρ, βελτιωμένο με πλαστικές, ατσαλάκωτο.

Ενα μονομανές ναρκισσιστικό κυνήγι της τελειότητας. Μια υστερία με την ομορφιά, που δεν συνδέεται με μια εσωτερική ανάγκη για εναρμόνιση με τα αλάθευτα δεδομένα της φύσης ούτε αποτελεί ένα είδος έμπρακτης εξύμνησης της μεγαλοσύνης του πλάστη, αλλά έχει καθαρά υλική βάση. Δεν αποδεικνύει συνεχώς η ζωή πως η ομορφιά έχει πανίσχυρη αδιασάλευτη ανταλλακτική αξία; Τι κι αν η μέτρηση των πάντων με τον γνώμονα της ομορφιάς καταστρατηγεί κάθε έννοια αξιοκρατίας και οδηγεί σε διακρίσεις που απαλλοτριώνουν την αλληλεγγύη, την αλληλοαποδοχή, την αλληλεξάρτηση των ανθρώπων! Τι κι αν έχει κόστος η με κάθε μέσο κατάκτηση της αψεγάδιαστης ανατομικής παρουσίας - ό, τι απομακρύνεται με βία από την επιφάνεια συχνά επιστρέφει καταστροφικά εντός μας...

Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος κίνδυνος. Το επίμονο κυνήγι της σωματικής τελειότητας να εκθρέψει την ιδέα της φυλετικής υπεροχής. Η λατρεία του τέλειου σώματος καλλιέργησε στο παρελθόν την πεποίθηση ότι η αδυναμία και η ασχήμια είναι σημάδια εκφυλισμού· το συλλογικό όραμα για ένα κάλλος με φυλετικά χαρακτηριστικά οδήγησε σε έναν άγριο ρατσισμό και στις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, στην ευγονική, στις υποχρεωτικές στειρώσεις, στα ιατρικά πειράματα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Το πάχος είναι ασθένεια. Η άσκηση και η ισορροπημένη διατροφή είναι απαραίτητες ενάντια στη σωματική παρακμή που έφερε η καθιστική ζωή, η ακινησία του καναπέ μπροστά στην TV. Το σώμα πρέπει να ξαναβρεί τα υγιή μέτρα του. Ομως τα δικά του υγιή μέτρα, έξω από προκρούστεια πρότυπα. Η σωματική υγεία και ομορφιά είναι καθαρά ατομική υπόθεση και, πέρα από τις σωστές αναλογίες, έχει και εσωτερικά χαρακτηριστικά - ηρεμία, ευγένεια, ευφυΐα, ζωντάνια, κοινωνικότητα, τρυφερότητα.

Το ανθρώπινο σώμα, κατακερματισμένο από τον αστικό τρόπο ζωής και τις κατευθυνόμενες από διαφορετικά συμφέροντα παραινέσεις και ορέξεις, σφραγίζεται από πλήθος αντιφάσεις. Αγεται και φέρεται. Καταπιέζεται.

Η λατρεία (τρομοκρατία) της ομορφιάς. Δεν έχει τίποτα το κοινό με την αγάπη για το ανόθευτο ωραίο, με μια στάση ζωής απαλλαγμένη από νευρώσεις και μια κρίση ακηδεμόνευτη, προσγειωμένη στο έδαφος της υποψιασμένης ωριμότητας.

(Πηγή: Από άρθρο στην "Καθημερινή" 10/1/2010)

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

του Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο άγιος Γρηγόριος ήταν Επίσκοπος Νύσσης, μιας μικρής Επισκοπής, την οποία όμως ανέδειξε μεγάλη και περιφανή με την αγιότητα της πολιτείας του. Γεννήθηκε στην Νεοκαισάρεια του Πόντου το 335 μ. Χ. από γονείς ευσεβείς, τον Βασίλειο και την Εμμέλεια. Σπούδασε στην Νεοκαισάρεια η την Καισάρεια. Λόγω του θανάτου του πατέρα του δεν μπόρεσε να συνεχίση τις σπουδές του σε Σχολές εκτός της πατρίδας του, όπως ο αδελφός του Μέγας Βασίλειος. Μαθήτευσε κοντά στον σοφιστή Λιβάνιο, αλλά την συστηματικότερη παιδεία την έλαβε από τον αδελφό του Μέγα Βασίλειο, την μητέρα του Εμμέλεια, την αδελφή του Μακρίνα, και την γιαγιά του Μακρίνα, η οποία ήταν μαθήτρια του αγίου Γρηγορίου του θαυματουργού, ο οποίος φανερώθηκε «εν οράματι» στον άγιο Γρηγόριο Νύσσης και του απήγγειλε το Σύμβολον της πίστεως που συνέταξε.
Νυμφεύθηκε την Θεοσεβεία, την πρόωρη κοίμηση της οποίας αντιμετώπισε με μεγάλη ανδρεία.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης ήταν ισχυρή προσωπικότητα. Έλαβε μέρος στην Β Ο?κουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ. Χ. και με την θεολογική του κατάρτιση, αλλά και την ρητορική του δεινότητα ανεσκεύασε την διδασκαλία των Πνευματομάχων και συνεπλήρωσε το Σύμβολον της πίστεως που συνέταξε η Α Οικουμενική Σύνοδος, προσθέτοντας τα άρθρα περί του Αγίου Πνεύματος και τα υπόλοιπα. Ήταν ο εισηγητής της Συνόδου και ο λόγος του, καθώς και η εν γένει παρουσία του, προξένησαν μεγάλη εντύπωση. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας, εκφράζοντας τον θαυμασμό και την εκτίμησή του, τον απεκάλεσε στύλο της Ορθοδοξίας. Τέσσερεις αιώνες αργότερα η Ζ Οικουμενική Σύνοδος, «για να δείξη την ακεραιότητά του στην έκθεση και την υποστήριξη της Ορθοδόξου πίστεως», τον ονόμασε «πατέρα πατέρων». Πρόκειται για σπάνιο τιμητικό τίτλο.
Εξορίσθηκε από τους Αρειανούς, αλλά μετά τον θάνατο του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη, το 378, και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ορθόδοξο αυτοκράτορα Γρατιανό, επέστρεψε και πάλι στην Επισκοπή του. Την χαρά του όμως αυτή διαδέχθηκε η θλίψη για την κοίμηση του αδελφού του Μεγάλου Βασιλείου.
«Ετελειώθη εν ειρήνη» το έτος 395 μ. Χ.
Κατέλιπε πλούσιο συγγραφικό έργο με κείμενα ερμηνευτικά, δογματικά, κατηχητικά, λόγους ηθικούς, εορταστικούς, εγκωμιαστικούς, επιταφίους και επιμνημόσυνο λόγο στον αδελφό του Βασίλειο. Μεταξύ των σπουδαιοτέρων έργων του είναι οι λόγοι «περί Παρθενίας», «εις τον βίον του Προφήτου Μωϋσέως», που στην πραγματικότητα είναι πραγματεία για τον βίο της αρετής και της τελειότητος, ο βίος της αδελφής του οσίας Μακρίνας, ο Μ. Κατηχητικός λόγος κ. α.
Ο βίος και η πολιτεία του αγίου Γρηγορίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα.

Πρώτον. Ο 4ος αιώνας μ. Χ. αποκαλείται χρυσούς αιώνας της Εκκλησίας εξ αιτίας των μεγάλων Πατερικών μορφών που έλαμψαν τότε στο πνευματικό στερέωμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και τότε προβλήματα και μάλιστα σοβαρά, κυρίως εξ αιτίας της προσχωρήσεως Επισκόπων στην αίρεση του Αρείου, με αποτέλεσμα να προκαλούνται σχίσματα και διαιρέσεις μεταξύ των πιστών. Αλλά και εξ αιτίας της διώξεως Ορθοδόξων Επισκόπων, οι οποίοι εξορίζονταν από τους φιλαρειανούς κρατικούς άρχοντες, και την θέση τους κατελάμβαναν πειθήνια όργανα της κοσμικής εξουσίας, άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα γράφει ο Μέγας Βασίλειος σε επιστολή του προς τον εξόριστο Επίσκοπο Σαμωσάτων Ευσέβιο: «Και το αξίωμα της Επισκοπής προσφέρεται τώρα σε ανθρώπους ταλαίπωρους, σε δούλους... Ο διορίσας αυτόν τον άνθρωπο (Επίσκοπο) άφησε στις Εκκλησίες ένα κακό εφόδιο για τον εαυτό του προς την μέλλουσαν ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι τώρα εξεθρόνισαν τον αδελφό μου από την Νύσσαν και αντί αυτού ετοποθέτησαν άνδρα, μάλλον ανδράποδο, που αξίζει ολίγους μόνον οβολούς και που είναι εφάμιλλος με τους εγκαταστήσαντας αυτόν κατά την διαφθοράν της πίστεως» (Ε.Π.Ε. τομ. 1, σελ. 301-302).
Ήταν όμως μεγάλη ευλογία για την εποχή εκείνη η παρουσία στο πηδάλιο της Εκκλησίας προσώπων του πνευματικού αναστήματος του Μεγάλου Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του Μεγάλου Αθανασίου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και πολλών άλλων, επειδή συνέβαλαν τα μέγιστα στην αποσόβηση οριστικού σχίσματος μεταξύ των πιστών και στην ορθή επίλυση των αναφυομένων προβλημάτων χωρίς σοβαρές παρενέργειες για την πνευματική υγεία και την σωτηρία των πιστών.

Δεύτερον. Ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος είχε την ευθύνη της τοποθετήσεως του αδελφού του αγίου Γρηγορίου στην Επισκοπή Νύσσης, έγινε αποδέκτης παραπόνων ότι η εν λόγω Επισκοπή είναι μικρή για Επίσκοπο του πνευματικού αναστήματος του αγίου Γρηγορίου. Ο Μέγας Βασίλειος, σε επιστολή του προς τον άγιο Ευσέβιο Σαμωσάτων, απαντά γράφοντας τα εξής αξιομνημόνευτα: «Ήθελα και εγώ ο αδελφός μου Γρηγόριος να διοική Εκκλησία σύμμετρη με τα προσόντα του. Αυτή θα ήταν η σε όλη την υφήλιο συγκεντρωμένη σε μία. Επειδή δε αυτό είναι αδύνατο, «έστω Επίσκοπος, μη εκ του τόπου σεμνυνόμενος, αλλά τον τόπον σεμνύνων εφ’ εαυτού». Δηλαδή, ας είναι Επίσκοπος ο οποίος δεν θα λαμβάνη αξία από τον τόπο, αλλά θα δίνη αξία στον τόπο από τον εαυτό του. Διότι γνώρισμα του μεγάλου δεν είναι μόνον να επαρκή στα μεγάλα, αλλά και τα μικρά να μεταβάλλη σε μεγάλα με την ικανότητά του».
Οι αξιόλογοι και σημαντικοί άνθρωποι δεν λαμβάνουν αξία από το αξίωμα, αντίθετα μάλιστα, με την προσωπικότητα και το κύρος τους, προσδίδουν αξία στο αξίωμα. Άλλωστε οι σημαντικές θέσεις και τα όποια αξιώματα δεν είναι ικανά να τιμήσουν τον άνθρωπο εάν δεν είναι άξιος τιμής.
Το σοβαρότερο όμως είναι ότι εκείνος ο οποίος δεν διαθέτει αξία μεγαλύτερη η έστω ανάλογη με το αξίωμα που κατέχει, αργά η γρήγορα θα εξευτελισθή, επειδή τα αξιώματα (ιδιαίτερα εκείνο του Επισκόπου, και του Κληρικού γενικότερα) έχουν το χαρακτηριστικό γνώρισμα όχι να καλύπτουν τις ελλείψεις, τα λάθη και τα πάθη, αλλά να τα αποκαλύπτουν.–

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Γι' αυτούς που επισκέπτονται τα Ιεροσόλυμα


Αγαπητέ μου, επειδή βέβαια με ρώτησες με το γράμμα σου, θεώρησα χρέος μου να σου απαντήσω με τη σειρά, για όσα μου γράφεις.
Νομίζω ότι εκείνοι που μια για πάντα αφιερώθηκαν στο μοναχικό βίο, καλό είναι να προσέχουν εξ ολοκλήρου στα λόγια του Ευαγγελίου. Κι όπως με το αλφάδι που κρατούν στα χέρια τους οι τεχνίτες ευθυγραμμίζουν τα στραβά σημεία αυτού, το οποίο υπάρχει κάτω από το αλφάδι, σύμφωνα με την ευθεία του αλφαδιού, έτσι νομίζω ότι πρέπει κι αυτοί, δηλαδή οι μοναχοί, να κατευθύνουν το βίο τους προς το Θεό, χρησιμοποιώντας γι' αυτό το σκοπό σαν άλλο ίσιο κι αλύγιστο αλφάδι τον ευαγγελικό τρόπο ζωής.
Επειδή, λοιπόν, υπάρχουν μερικοί από εκείνους που ελεύθερα διάλεξαν κι ακολούθησαν τον μοναχικό κι αναχωρητικό βίο, και που θεωρούν ως γνώρισμα ευσεβεία το να επισκεφθούν τους Τόπους των Ιεροσολύμων, όπου φαίνονται τα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας του Κυρίου, νομίζω ότι θα ήταν σωστό να συμβουλεύονται το αλφάδι δηλ. το ευαγγέλιο. Κι αν η καθοδήγηση που δίνεται από τις ευαγγελικές εντολές συνιστά αυτά, τότε να επιτελούν το έργο ως εντολή Θεού. Αν όμως αυτά είναι έξω από τα παραγγέλματα του Δεσπότη, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει να θέλεις να εκτελείς την εντολή, όταν γίνεσαι συ ο ίδιος για τον εαυτό σου νόμος του καλού.
Όταν προσκαλεί ο Κύριος τους ευλογημένους να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών (Ματθ. 25, 34), δεν απαριθμεί μεταξύ των κατορθωμάτων και τη μετάβαση στα Ιεροσόλυμα.
Όταν εξαγγέλλει τους μακαρισμούς (Ματθ. 5, 3-12 και Λουκ. 6, 20-22), δεν συμπεριλαμβάνει κι αυτή την επιδίωξη.
Αλλά αυτό που ούτε μακάριο κάνει κάποιον, ούτε διευκολύνει την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών, για ποιο λόγο να επιδιώκεται; αυτό ας αφήσω καλύτερα, να το σκεφθεί όποιος έχει νουν.
Αλλά ακόμη κι αν ήταν ωφέλιμο[5] αυτό που γίνεται, και πάλι δεν θα ήταν καλό να το επιδιώκουν με τέτοια διάθεση οι ενάρετοι. επειδή όμως γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό που γίνεται[6], κι ότι υφίστανται ψυχική βλάβη αυτοί οι οποίοι είναι ακλόνητοι στον τέλειο βίο, νομίζω ότι δεν αξίζει να το επιδιώκει κανείς τόσο πολύ, αλλά αντίθετα να προσέχει παρά πολύ, για να μην συμφύρεται[7] με τα βλαβερά εκείνος που ελεύθερα αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό.
Ποιο, λοιπόν, ανάμεσα σ' αυτά είναι το βλαβερό; Ο σεμνός βίος ενδιαφέρει όλους εξίσου και τους άνδρες και τις γυναίκες. Και γνώρισμα της αφιερωμένης ζωής είναι η ευσχημοσύνη κι η κοσμιότητα. αυτά όμως επιτυγχάνονται με τον ξεχωριστό και μοναχικό τρόπο ζωής, για να μπορεί έτσι ο άνθρωπος να παραμένει έξω από κάθε ανάμιξη και σύγχυση, αφού δεν θα παρασύρονται προς τα ατοπήματα της ασχημοσύνης ούτε οι γυναίκες από τους άνδρες, ούτε οι άνδρες από τις γυναίκες.
Αλλά οι ανάγκες της οδοιπορίας ανατρέπουν την προσεκτική τήρηση αυτών των κανόνων και οδηγούν στην αδιαφορία για τα ατοπήματα. γιατί είναι σχεδόν αδύνατο στη γυναίκα να διανύσει μια τόσο μεγάλη διαδρομή, αν δεν έχει κάποιον, που θα την προστατεύει και, εξαιτίας της φυσικής αδυναμίας της, να την βοηθά να ανεβαίνει στο ζώο και να κατεβαίνει από αυτό και γενικά να της συμπαρίσταται στις δύσκολες στιγμές. Κι αν το δεχθούμε αυτό, είτε της είναι γνωστός αυτός που θα προσφέρει αυτή την υπηρεσία, είτε είναι υπηρέτης της αυτός που θα εκτελεί αυτό το έργο, και στις δυο αυτές περιπτώσεις θα θεωρηθεί αξιόμεμπτη αυτή η πράξη, γιατί δεν τηρεί την εντολή της αγνότητας[8], ούτε όταν στηρίζεται πάνω στον ξένο, ούτε όταν στηρίζεται πάνω στον συγγενή της.
Επειδή όμως παρέχεται μεγάλη ελευθεριότητα και αδιαφορία για το κακό στα πανδοχεία και στα καταλύματα των πόλεων των ανατολικών περιοχών, πως θα είναι δυνατό αυτός που περνά μέσα από τον καπνό, να μην δοκιμάσει δριμείς πόνους στα μάτια, εκεί όπου μολύνεται και η ακοή και η δράση και η καρδία, η οποία με την ακοή και με την όραση δέχεται τα ανεπίτρεπτα; Πώς[9] θα είναι δυνατό να περάσει κανείς τα μέρη όπου κυριαρχούν τα πάθη, μένοντας απαθής;
Αλλά και τι περισσότερο θα βρει[10] αυτός που θα επισκεφθεί εκείνα τα μέρη; μήπως παραμένει μέχρι τώρα σωματικά σ' εκείνα τα μέρη ο Κύριος, ενώ από μας απομακρύνεται; Ή μήπως πλεονάζει η χάρη του αγίου Πνεύματος μεταξύ των κατοίκων της Ιερουσαλήμ, αδυνατώντας να φθάσει σε μας;
Και όμως αν επρόκειτο να αποδειχθεί η παρουσία του Θεού από τα φαινόμενα[11], θα έπρεπε να δεχθεί κανείς ότι ο Θεός κατοικεί στη χώρα της Καππαδοκίας περισσότερο παρά στις άλλες περιοχές. γιατί σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν τόσα θυσιαστήρια, στα οποία δοξολογείται το όνομα του Κυρίου, όσα δεν θα μπορούσε κανείς να υπολογίσει, αν μετρούσε όσα υπάρχουν σε όλη σχεδόν την υπόλοιπη οικουμένη.
Κι έπειτα αν ήταν αφθονότερη η χάρη στην περιοχή των Ιεροσολύμων, δεν θα βασίλευε η αμαρτία[12] σ' αυτούς που κατοικούν εκεί. τώρα όμως δεν υπάρχει είδος ακαθαρσίας, που να μην το αποτολμούν αυτοί. Και πορνείες και μοιχείες και κλοπές και ειδωλολατρικές και μαγικές πράξεις και μίση και φόνοι διαπράττονται εκεί. Το τελευταίο μάλιστα κακό, δηλαδή το έγκλημα, επικρατεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε για την διάπραξη του φόνου να μην παρατηρείται τέτοια προχειρότητα πουθενά αλλού, όση στα μέρη εκείνα, όπου «αἰσχροῦ κέρδους χάριν» (Τιτ. 1, 11), οι ομοεθνείς να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο σαν τα θηρία. εκεί, λοιπόν, όπου συμβαίνουν αυτά, ποια απόδειξη υπάρχει, ότι είναι πλουσιότερη[13] η χάρη σ' αυτά τα μέρη;
Γνωρίζω όμως τι προβάλλουν οι πολλοί ως αντίλογο σ' αυτά που έχω πει. Ισχυρίζονται δηλαδή και λέγουν: «γιατί δεν επέβαλες αυτά ως νόμο και στον εαυτό σου; γιατί, αν από τη μετάβαση δεν προκύπτει κανένα όφελος, για εκείνον που πηγαίνει εκεί σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, για ποιο λόγο υποβλήθηκες μάταια σ' αυτή την τόσο μεγάλη οδοιπορία;
Ας ακούσουν, λοιπόν, την απολογία μου γι' αυτά. Σε μένα, εξαιτίας της υποχρέωσης αυτής που τάχθηκα να ζω από τον Θεό που κυβερνάει τη ζωή μας, δόθηκε εντολή από την ιερά σύνοδο, να φθάσω έως τα μέρη εκείνα, προκειμένου να τακτοποιηθούν εκκλησιαστικά θέματα στην περιοχή της Αραβίας. Κι επειδή συνορεύει η Αραβία με την περιοχή των Ιεροσολύμων, έδωκα την υπόσχεση ότι θα συσκεφθώ και με τους προϊστάμενους των αγίων Εκκλησιών εκείνης της περιοχής, γιατί είχαν διαταραχθεί οι σχέσεις τους και χρειαζόταν κάποιος μεσολαβητής.
Έπειτα, αφού ο ευσεβής βασιλιάς μου εξασφάλισε την ευκολία να κάμω το ταξίδι με δημόσιο όχημα, δεν υπήρχε για μένα καμιά ανάγκη να υποστώ όλην εκείνη την ταλαιπωρία, που αναφέραμε για τους άλλους. γιατί το όχημα ήταν για μας σαν άλλος ναός και μοναστήρι, αφού σ' όλο το ταξίδι όλοι μαζί ψάλλαμε και μαζί νηστεύαμε για τον Κύριο.
Λοιπόν, η δική μου περίπτωση ας μην σκανδαλίζει κανέναν, αλλά ας γίνεται περισσότερο πειστική η συμβουλή μου, γιατί συμβουλεύουμε γι' αυτά τα οποία διαπιστώσαμε με τα μάτια μας.
Άλλωστε και πριν από την επίσκεψη μου στην περιοχή της Γέννησης και μετά από αυτήν εγώ ομολόγησα ότι ο Χριστός, που φανερώθηκε ως άνθρωπος, είναι Θεός αληθινός, χωρίς η πίστη[14] μου να είναι ελαττωμένη (προτού να επισκεφθώ τα Ιεροσόλυμα), ούτε να αυξηθεί μετά την επίσκεψη μου. Και την ενανθρώπηση από την Παρθένο γνώριζα πριν από την επίσκεψη μου στη Βηθλεέμ, και την Ανάσταση εκ των νεκρών πίστευα πριν αντικρίσω τον Τάφο, και την Ανάληψη στους ουρανούς παραδεχόμουν ως αληθινή, χωρίς να έχω επισκεφθεί το Όρος των Ελαιών. Από το ταξίδι εκείνο ωφελήθηκα τόσο μόνο, όσο για να διαπιστώσω ότι τα δικά μας, σε σύγκριση με τα έξω από την περιοχή μας, είναι πολύ πιο Αγία από εκείνα.
Συνεπώς «όσοι σεβόσαστε τον Κύριο, να τον δοξολογείτε σ' όποιο μέρος κι αν κατοικείτε» (Ψαλ. 21, 24). γιατί η προσέγγιση του Θεού δεν γίνεται με την τοπική μετακίνηση[15], αλλά όπου κι αν βρίσκεσαι, θα σε επισκεφθεί ο Θεός[16], αρκεί να βρει το κατάλυμα της ψυχής σου τέτοιο, ώστε «να κατοικήσει μέσα σου ο Κύριος και να περιπατήσει μέσα σου» (Εξοδ. 20, 24).
Αν όμως έχεις τον εσωτερικό σου κόσμο γεμάτο από ακάθαρτους λογισμούς, ακόμη κι αν φθάσεις στο Γολγοθά, ακόμη κι αν ανέβεις στο Όρος των Ελαίων, ακόμη κι αν βρεθείς κάτω από τον Τάφο της Αναστάσεως, θα απέχεις τόσο πολύ από το να δεχθείς μέσα σου το Χριστό, όσο κι εκείνοι που δεν έκαμαν την πρώτη ομολογία, δηλαδή οι άπιστοι[17].
Συμβούλεψε[18], λοιπόν, αγαπητέ, τους αδελφούς, «ἐκδημῆσαι ἐκ τοῦ σώματος καὶ ἐνδημῆσαι πρὸς τὸν Κύριον» (Β' Κορ. 5, 8) κι όχι από την Καππαδοκία προς την Παλαιστίνη. Κι αν προβάλει κανείς το λόγο του Κυρίου, με τον οποίο έδωκε εντολή στους μαθητές, να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, ας σκεφθεί αυτό που έχει λεχθεί. επειδή δηλαδή δεν είχε γίνει ακόμη η επιφοίτηση και η διανομή της χάρης του αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, ο Κύριος έδωκε σ' αυτούς την εντολή να παραμένουν στο ίδιο μέρος, «μέχρι που να ενδυθούν την εξ ύψους δύναμη» (Πραξ. 1, 4).
Κι αν αυτό που έγινε στην αρχή, γινόταν μέχρι τώρα, κι αν το Άγιο Πνεύμα μοίραζε στον καθένα με τη μορφή του πυρός τα χαρίσματα, θα έπρεπε να έμεναν όλοι σ' εκείνη την περιοχή, όπου γίνεται η διανομή του δώρου. Αν όμως «το Άγιο Πνεύμα πνέει και μεταβαίνει όπου θέλει» (Ιωαν. 3,8), τότε κι εκείνοι που εδώ πιστεύουν, γίνονται μέτοχοι της δωρεάς, ανάλογα με την πίστη τους κι όχι εξαιτίας της μετάβασης τους στα Ιεροσόλυμα.

Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ΄το Α.Π.Θ.)

http://e-lithi.blogspot.com/2009/01/blog-post_10.html

Αποκρυπτογραφήθηκε η πιο αρχαία Εβραϊκή επιγραφή

από Καθηγητή των Βιβλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Χάϊφα, Gershon Galil.

Πηγή: http://www.claudemariottini.com/blog/labels/Archaeology.html

Η αξιοπιστία της Αγίας Γραφής πιστοποιείται με όλο και περισσότερα ντοκουμέντα! Σύμφωνα με έγκυρο δημοσίευμα, ο Καθηγητής Gershon Galil του Τμήματος Βιβλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Χάϊφα έχει πλέον αποκρυπτογραφήσει την επιγραφή που χρονολογείται από τον 10 αιώνα προ Χριστού (την εποχή της βασιλείας του Βασιλέα Δαυίδ).

1. Φωτογραφία του κεραμικού θραύσματος που βρέθηκε στο Khirbet Qeiyafa	2. Απεικόνιση της γραφής επί του θραύσματος από το Πανεπιστήμιο της Χάϊφα.
Σχολιάζει ο Καθηγητής Gershon Galil του Πανεπιστημίου της Χάϊφα, ο οποίος αποκρυπτογράφησε την επιγραφή: "Μας δείχνει πως το Βασίλειο του Ισραήλ ήδη υπήρχε κατά τον 10ο αιώνα π.Χ. και πως τουλάχιστον μερικά από τα κείμενα της Βίβλου είχαν γραφεί εκατοντάδες χρόνια πριν από τις χρονολογίες που παρουσιάζονται στις πρόσφατες έρευνες." Μια αιφνίδια ανακάλυψη στην έρευνα των Εβραϊκών γραφών έχει ρίξει νέο φως στην περίοδο που γράφηκε η Βίβλος. Ο καθηγητής Gershon Galil του Τμήματος Βιβλικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Χάϊφα έχει αποκρυπτογραφήσει μια επιγραφή που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα π.Χ. (την περίοδο της βασιλείας του Βασιλέα Δαυίδ), και έχει αποδείξει πως πρόκειται για μια Εβραϊκή επιγραφή. Η ανακάλυψη αυτή σημαίνει πως είναι η αρχαιότερη γνωστή Εβραϊκή γραφή. Η σημασία αυτής της ανακάλυψης άπτεται του γεγονότος πως τουλάχιστον μερικά από τα κείμενα της Βίβλου είχαν συνταχθεί εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα από τις χρονολογίες που η έρευνα τις παρουσιάζει σήμερα, και πως το Βασίλειο του Ισραήλ όντως υπήρχε κατά την περίοδο εκείνη. Η ίδια η επιγραφή, που είχε γραφτεί με μελάνι πάνω σε ένα καμπύλο τραπεζοειδές κεραμικό θραύσμα 15 x 16,5 εκ., είχε ανακαλυφθεί πριν από ενάμιση χρόνο, στις ανασκαφές που εκτελούσε ο καθηγητής Yosef Garfinkel στην τοποθεσία Khirbet Qeiyafa κοντά στην κοιλάδα Elah. Η επιγραφή χρονολογήθηκε μεν πως ήταν του 10ου αιώνα π.Χ., που ήταν η περίοδος της βασιλείας του Βασιλέα Δαυίδ, όμως παρέμενε αναπάντητο το ερώτημα της γλώσσας που είχε χρησιμοποιηθεί στην επιγραφή αυτή, κάνοντάς το αδύνατον να αποδειχθεί αν ήταν όντως Εβραϊκή, ή κάποια άλλη, τοπική γλώσσα. Η αποκρυπτογράφηση της αρχαίας γραφής από τον καθηγητή Galil είναι μαρτυρία πως είναι όντως Εβραϊκή, καθώς βασίζεται στην χρήση ρημάτων που προσιδιάζουν στην Εβραϊκή γλώσσα, και σε περιεχόμενο που είναι ίδιον του Εβραϊκού πολιτισμού και μη υιοθετημένο από κανέναν άλλον πολιτισμό της περιοχής εκείνης. "Το κείμενο αυτό είναι μια κοινωνική δήλωση, που αφορά σε δούλους, χήρες και ορφανά. Χρησιμοποιεί ρήματα που ήταν χαρακτηριστικά της Εβραϊκής γλώσσας, όπως το asah ("έκανε") και το avad ("εργάσθηκε"), που σπάνια τα χρησιμοποιούσαν σε άλλες γλώσσες της περιφέρειας. Ειδικές λέξεις που εμφανίζονται στο κείμενο, όπως το almanah ("χήρα") είναι ιδιαζόντως Εβραϊκές και γράφονται διαφορετικά στις άλλες τοπικές γλώσσες. Η ίδια η θεματολογία αυτή, ήταν άγνωστη σε όλους τους πολιτισμούς της περιοχής εκτός από την Εβραϊκή κοινωνία: Η επιγραφή αυτή παρέχει κοινωνικά στοιχεία παρόμοια με εκείνα που βρίσκονται στις Βιβλικές προφητείες και διαφέρουν κατά πολύ από τις προφητείες που έχουν γραφεί από άλλους πολιτισμούς οι οποίες αξιώνουν να δοξάζονται οι θεοί και να φροντίζουν για τις φυσικές ανάγκες τους", διευκρίνισε ο καθηγητής Galil. Προσέθεσε πως, άπαξ και γίνει αποδεκτή αυτή η αποκωδικοποίηση, η επιγραφή θα είναι η πλέον αρχαιότερη Εβραϊκή γραφή που έχει βρεθεί ποτέ, και θα αποτελεί μαρτυρία για τις ικανότητες γραφής των Εβραίων σε τόσο πρώιμη περίοδο όπως τον 10ο αιώνα π.Χ.. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την χρονολόγηση σύγχρονων ερευνητών σε ό,τι αφορά την συγγραφή της Βίβλου, οι οποίοι επ' ουδενί δεν θα παραδέχονταν τη δυνατότητα να είχε γραφεί η Βίβλος - ή τμήματά της - κατά την αρχαία αυτή περίοδο. Ο καθηγητής Galil επίσης σημειώνει πως η επιγραφή είχε ανακαλυφθεί σε μια επαρχιακή πόλη της Ιουδαίας. Εξηγεί πως, αν υπήρχαν γραμματείς στην περιφέρεια, τότε μπορεί να υποτεθεί πως οι κατοικούντες στο κέντρο της περιοχής και στην Ιερουσαλήμ θα ήσαν ακόμη πιο επιδέξιοι γραφείς. "Μπορεί πλέον να υποστηριχθεί πως ήταν εξόχως λογικό πως κατά τον 10ο αιώνα π.Χ., κατά την βασιλεία του Βασιλέα Δαυίδ, θα υπήρχαν γραμματείς στο Ισραήλ οι οποίοι μπορούσαν να γράψουν λογοτεχνικά κείμενα και πολύπλοκες ιστοριογραφίες όπως το Βιβλίο των Κριτών και τον Σαμουήλ." Προσθέτει πως η πολυπλοκότητα του κειμένου που βρέθηκε στο Khirbet Qeiyafa, μαζί με τις εντυπωσιακές οχυρώσεις που αποκαλύφθηκαν στην τοποθεσία των ανασκαφών, αναιρούν τους ισχυρισμούς που αρνούνται την ύπαρξη του Βασιλείου του Ισραήλ την εποχή εκείνη. Τα περιεχόμενα του κειμένου δηλώνουν κοινωνική ευαισθησία προς τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας. Η επιγραφή μαρτυρεί και την παρουσία ξένων εντός της Ισραηλιτικής κοινωνίας σε μια τόσο αρχαία εποχή, και ζητά να παρέχεται υποστήριξη στους ξένους αυτούς. Είναι μια παράκληση να υπάρχει μέριμνα για χήρες και ορφανά, και πως ο βασιλιάς - που τότε είχε την ευθύνη να αναχαιτίζει την κοινωνική αδικία - έπρεπε να συμμετέχει. Η επιγραφή αυτή είναι όμοια σε περιεχόμενο με βιβλικά χωρία: (Ησαϊας 1:17, Ψαλμοί 72:3, Έξοδος 23:3, κ.α.), αλλά είναι φανερό πως δεν είναι αντιγραφή από οποιοδήποτε βιβλικό κείμενο. Μετάφραση του αποκρυπτογραφημένου κειμένου: Στην 1η γραμμή: ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΕ ΤΟΝ [ΚΥΡΙΟ]. Στην 2η γραμμή: ΚΡΙΝΕ ΤΟΝ ΔΟΥ[ΛΟ] ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΗ[ΡΑ] / ΚΡΙΝΕ ΤΟ ΟΡΦ[ΑΝΟ] Στην 3η γραμμή: [ΚΑΙ] ΤΟΝ ΞΕΝΟ. [ΙΚΕ]ΤΕΥΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ / ΙΚΕΤΕΥΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΤΩ[ΧΟ ΚΑΙ] Στην 4η γραμμή: ΤΗΝ ΧΗΡΑ. ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕ [ΤΟΝ ΠΤΩΧΟ] ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ. Στην 5η γραμμή: ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΤΟΝ ΠΤΩ[ΧΟ ΚΑΙ] ΤΟΝ ΔΟΥΛΟ / [ΥΠΟΣ]ΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΞΕΝΟ. Η σημασία του έργου του Galil είναι πως η επιγραφή αποδεικνύει πως η γραφή στον αρχαίο Ισραήλ υπήρχε και έξω από την αυλή της Ιερουσαλήμ. Η επιγραφή μπορεί να είναι ένδειξη πως ένα μέρος του υλικού της Βίβλου είχε γραφεί πολύ πιο παλιά, κατά τον 10ο αιώνα. Εκείνοι που έχουν μια μινιμαλιστική θεώρηση της Βίβλου θα πουν ότι η επιγραφή δεν αποδεικνύει τίποτε, ή πως "συμπεραίνουμε" υπερβολικά πολλά πράγματα από την μετάφραση του Galil. Πάντως οι αποδείξεις μοιάζουν να δείχνουν - τουλάχιστον σε μένα - πως κατά τον 10ο αιώνα υπήρχε βασιλιάς στο Ισραήλ, και πως η γραφή συνέβαινε και έξω από την Ιερουσαλήμ. Claude Mariottini Καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης www.oodegr.com

Νέο φορολογικό «χαράτσι» στην Εκκλησιαστική περιουσία

Αναδρομική φορολόγηση των «ιερών» ακινήτων από το 1997 μέχρι το 2007 ζητεί η Εφορία

του Αντώνη Τριανταφύλλου Νέα και επαχθή οικονομική θυσία στο βωμό της ανάταξης της εθνικής οικονομίας ζητεί το Κράτος από την Εκκλησία. Το υπουργείο Οικονομίας καλεί την Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών, τις μητροπόλεις, τους ενοριακούς ναούς και τα μοναστήρια της χώρας, το σύνολο δηλαδή των περίπου 6700 ΝΠΔΔ που συγκροτούν τον οργανισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος - αλλά και την Εκκλησία της Κρήτης και τις μητροπόλεις της Δωδεκανήσου- να καταβάλλουν αναδρομικά φόρο σε ποσοστό 10%, επί του συνόλου της Εκκλησιαστικής περιουσίας για την περίοδο 1997-2007. Το ζήτημα αυτό έχει θορυβήσει ιερείς αλλά και ιεράρχες, ενώ αναμένεται να συζητηθεί κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της ΔΙΣ την ερχόμενη εβδομάδα. Αρκετοί ιεράρχες αλλά και συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου εκφράζουν τη δυσφορία τους για την εξέλιξη αυτή σημειώνοντας ότι την ώρα που η Εκκλησία τείνει χείρα βοηθείας προς το Κράτος για τη στήριξη του δημοσιονομικού ελλείμματος, το οικονομικό επιτελείο φαίνεται να ανταπαντά με επιπλέον «μυστική» και βεβαίως άδικη φορολόγηση. Και τούτο παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης για τον έκτακτο χαρακτήρα της επιπλέον εισφοράς μέσω του Ενιαίου Τέλους Ακινήτων που εν τέλει θα καταβάλλει η Εκκλησία. Νέος «μυστικός» φόρος Το νέο οικονομικό «χαράτσι» αφορά στην επιπρόσθετη φορολόγηση - πέραν της αυξημένης εισφοράς του ΕΤΑΚ (3‰ για το 2009) - στην ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι κατά τόπους Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες (Εφορίες) έχουν αποστείλει στα εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ (μητροπόλεις, ιερές μονές, ενοριακοί ναοί) έγγραφο με το οποίο ζητούν την αναδρομική φορολόγηση με συντελεστή 10% για την περίοδο 1997-2007 (χωρίς να διασαφηνιστεί αν το ποσοστό αυτό είναι συνολικό ή κατ’ έτος), επί της δηλωθείσας αξίας (αντικειμενική ή εμπορική) των ακινήτων των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ. Η καταβολή επιπλέον φόρου επί της ακίνητης περιουσίας των εκκλησιαστικών Νομικών Προσώπων αναμένεται να φέρει πολλά από αυτά σε δυσχερή θέση. Όπως σημειώνουν έμπειρα στελέχη των διοικητικών υπηρεσιών της Συνόδου η φορολόγηση των ακινήτων πριν από το 2000 γινόταν- τις περισσότερες φορές- με βάση την εμπορική τους αξία, καθώς οι αντικειμενικές αξίες ως φορολογικός συντελεστής εισήχθησαν το 2000. Σύμφωνα με πληροφορίες, εισήγηση των Συνοδικών Υπηρεσιών προς τον Αρχιεπίσκοπο, είναι να μην καταβληθεί το συγκεκριμένο τέλος, καθώς με βάση και τη νομολογία αναδρομική φορολόγηση για παρελθόντα οικονομικά έτη θεωρείται παράνομη, όπως έκρινε πρόσφατα και το Διοικητικό Πρωτοδικείο για την έκτακτη εισφορά σε φυσικά πρόσωπα για το 2008. Πάντως, η διοίκηση της Εκκλησίας προτίθεται να διαμηνύσει προς τους ιερείς, τους ηγουμένους μοναστηριών και τους μητροπολίτες ότι αν τα προηγούμενα χρόνια έχουν δηλώσει τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων τους δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, ακόμα και αν οι αρμόδιες ελεγκτικές Αρχές προβούν σε οικονομικούς και φορολογικούς ελέγχους βάσει των στοιχείων που υπέβαλαν κατά την επίμαχη δεκαετία. Στελέχη της Ιεράς Συνόδου σημειώνουν ότι είναι η πρώτη φορά - τουλάχιστον μετά την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου - που αποστέλλονται σχετικά ειδοποιητήρια για αναδρομική επιπλέον φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. πηγή:www.amen.gr